Καμιά φορά και κανέναν καιρό...

 
Σε έναν τόπο μαγικό, που κανένας μέχρι τότε δεν ήξερε πως υπήρξε, ήρθαν όλοι οι ήρωες των παραμυθιών στους ανθρώπους να μιλήσουν, αφού τώρα ήταν η σειρά τους για να ζήσουν. Λίγες σελίδες είχαν μείνει μόνο άγραφες στο βιβλίο της ζωής -αυτές θα 'ταν δικές τους, είπαν.
Ήταν στην αρχή χαρούμενοι πολύ, μα όσο οι ήρωες τους άφηναν, τόσο οι άνθρωποι βούλιαζαν στην πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα ξέρετε, αν ποτέ την κοιτάξεις κατάματα σου κατασπαράζει την ψυχή. Έτσι κι εκείνοι έπαθαν. Και μαζί με τους ήρωες χάθηκαν και τα καλά συναισθήματα. Αυτά τα πήραν μάγισσες μοχθηρές, τα έπλασαν με τέχνη και τα 'βαλαν ψηλά-ψηλά στα πιο μακρινά και δύσβατα βουνά, ανθρώπινο χέρι ποτέ να μη τα φτάσει. Και σκόρπισαν με μιας όλο το μίσος, τη διχόνοια, τη θλίψη, την απελπισία του κόσμου.

Οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι έπρεπε να πράξουν, τρόμαξαν με την πραγματικότητα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν. Φρόντισαν έτσι να ζουν μονάχοι, ο ένας τον άλλον πότε να μη βλάψει. Και ‘φτιαξαν τα σπίτια τους μακριά και φύλαξαν τις καρδιές τους ακόμα πιο μακριά. Μα χωρίς τη ζεστασιά της καρδιάς, άρχισαν γρήγορα να μισούν, να φθονούν και να πονούν.

Σκέψου και… ανάλογα πορέψου

Πρόσεχε τις σκέψεις σου, 
μπορεί από στιγμή σε στιγμή 
να γίνουν πράξεις.

• Αν σκεφθείς πως σε νίκησαν, σε έχουν νικήσει.
• Αν σκεφθείς πως δεν τολμάς, δεν θα τολμήσεις.
• Αν θέλεις να νικήσεις, αλλά σκέφτεσαι πως δεν μπορείς, σίγουρα δεν θα νικήσεις.
• Αν σκεφθείς πως θα χάσεις, είσαι χαμένος.
• Αν σκέφτεσαι πως σ’ έχουν ξεπεράσει, σε ξεπερνούν.
• Πρέπει να σκεφθείς ψηλά για να πετάξεις.

Ζηλοφθονία, ένα αγκάθι στη ζωή μας που οφείλουμε να καταπολεμήσουμε και να αποβάλουμε

Η ζήλια, ο φθόνος, το μίσος και ο πόνος πάνε παρέα…
Η ζήλια φέρνει τον φθόνο
Ο φθόνος φέρνει το μίσος
Το μίσος φέρνει τον πόνο
Και ο πόνος σε κάνει να υποφέρεις.

«Για να μη μας τυραννάνε φίλοι και γνωστοί, θα σε πάρω και θα πάμε σε μια ξένη γη», έλεγε ένα λαϊκό σχετικό τραγούδι.

Το μυστήριο του άγνωστου στη ζωή μας

«Η ζωή δεν είναι ένα πρόβλημα για να το λύσεις, αλλά ένα μυστήριο για να το ζήσεις»

«Ένα μυστήριο η ζωή, γεμάτη από εκπλήξεις, αυτά που ονειρεύεσαι δεν ξέρεις αν θα ζήσεις»

«Η αγάπη είναι μυστήριο γεννιέται μ' ένα βλέμμα, γερνά μ' ένα χαμόγελο πεθαίνει μ' ένα ψέμα»
 
Ο άνθρωπος γοητεύεται από τον μυστηριακό γρίφο της ζωής και προσπαθεί να απομυθοποιήσει όλα τα μυστήρια του κόσμου του. Έτσι, μέσα στον καθένα μας δουλεύουν

Πάρτο αλλιώς... μπορείς!

Ο χρόνος περνά και χάνεται… Αυτή τη ζωή έχουμε να ζήσουμε, ας την ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε…  
Αν αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας θετικά και δεν παραδινόμαστε στον πανικό, στην πικρία και κυρίως στην αυτολύπηση, μπορούμε να ξεπεράσουμε το πιο ανυπέρβλητο εμπόδιο που θα μας παρουσιαστεί.

Ήταν κάποτε ένας αγρότης που είχε ένα γέρικο μουλάρι. 
Το μουλάρι μια μέρα έπεσε μέσα στο πηγάδι του αγρότη. 
Ο αγρότης άκουγε το μουλάρι να χλιμιντρίζει απελπισμένο μέσα από το πηγάδι... Αφού εξέτασε προσεκτικά την κατάσταση, ο αγρότης λυπήθηκε το μουλάρι και αφού δεν έβρισκε τρόπο να το ανασύρει στην επιφάνεια,

Αν ήταν όλα… αλλιώς

• Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας….
• Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει….
• Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε….

Πως δημιουργούμε το Πεπρωμένο μας

Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι νόμοι στο Σύμπαν. 

Αυτό το οποίο όμως έχει μεγάλη σημασία για μας, είναι να κατορθώσουμε να τους προσεγγίσουμε στα καθημερινά τους αποτελέσματα, ώστε να ωφεληθούμε στην εξέλιξή μας. 

Ο νόμος του Κάρμα, του Πεπρωμένου, είναι αυτός που συνδέει τις αιτίες με τα αποτελέσματα. 

Η φύση της αιτίας μεταβιβάζεται στα αποτελέσματα. Είναι σαν την κληρονομικότητα.

Είναι ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος. 

Στην πιο απλή του μορφή γίνεται άμεσα αντιληπτός στην εκδήλωση των φυσικών νόμων. Χτυπάμε ένα τζάμι και αυτό σπάει, ρίχνουμε μια πέτρα στο νερό και σχηματίζονται κυματισμοί. Όμως η νομοτέλεια αυτή δρα και σε βαθύτερα ψυχολογικά και πνευματικά επίπεδα. Δίνει στην ζωή ένα ουσιαστικό νόημα και μια σοφία, που την μετατρέπουν σε ένα σχολείο εκπληκτικής ακρίβειας και βάθους. 

Θα αναφέρουμε κάτι, το οποίο όμως γίνεται πολύ δύσκολα πιστευτό.

Κεραυνοβόλος έρωτας με απόδειξη

 
Τελικά ο κεραυνοβόλος έρωτας υπάρχει, αποφαίνονται Αμερικανοί επιστήμονες, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Social and Personal Relationships. 

Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Οχάιο υποστηρίζουν, ότι

Ο σπόρος που περιμένει να ανθίσει..

Βρισκόμαστε στην πύλη του χειμώνα.
Όλη η φύση το δείχνει.
Τίποτα δεν γεννιέται στο φυτικό βασίλειο αυτήν την εποχή.
Οι σπόροι κοιμούνται στο χώμα και περιμένουν την πρώτη ακτίνα της άνοιξης να τους ζεστάνει, για να βγουν στο φως…

Για εμάς τους ανθρώπους, επίσης, τα πράγματα είναι ανάλογα.

Μην περιμένετε να γίνουν θαύματα, κάντε τα!

Στην εποχή μας κυριαρχεί το άγχος, το στρες, οι κάθε είδους ανασφάλειες μαζί με τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας.
Είμαστε αναγκασμένοι να τρέχουμε για να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας και να προλάβουμε τη ζωή...
Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να χαλαρώνουμε σωστά, να σκεφτόμαστε θετικά και να ελέγχουμε τις σκέψεις μας, ώστε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας και να ζούμε ευτυχισμένοι και σε αρμονία με τους συνανθρώπους μας και τη φύση.

Όλα λοιπόν ξεκινάνε από τον τρόπο που σκεφτόμαστε…

“Το σύμπαν είναι νους. Όλα είναι νοητικά.”
(Κυμβάλειο, πρώτη Αρχή "της Νοητικότητας")

Κατανοώντας αυτή την Αρχή, μπορούμε να υψωθούμε από κατώτερες βαθμίδες σε ανώτερες, καλλιεργώντας βαθμιαία μια ουσιαστική Αυτοκυριαρχία.

Η Αγάπη έχει την έδρα της στο Νοητικό Λόγο.

Το βλέμμα από Ψηλά

Η αντικειμενική σκέψη είναι το βλέμμα από Ψηλά. 
Ένα βλέμμα ελεύθερο, εκείνος που βλέπει.
Χωρίς αυτό το βλέμμα που προσηλώνεται πάνω μου και με βλέπει, η ζωή μου είναι η ζωή ενός τυφλού, που πάει όπου τον σπρώχνει η παρόρμηση, χωρίς να γνωρίζει ούτε το γιατί ούτε το πώς.
Χωρίς αυτό το βλέμμα το προσηλωμένο επάνω μου, δεν μπορώ να γνωρίζω ότι υπάρχω.

Έχω τη δύναμη να ανυψωθώ πάνω από τον εαυτό μου και να με κοιτάξω ελεύθερα ... να κοιταχτώ. Έχω τη δύναμη να μην είναι υπόδουλη η σκέψη μου. 
Για να συμβεί αυτό, πρέπει να απαγκιστρωθεί από όλους τους συνειρμούς που την κρατούν αιχμάλωτη, παθητική.
Πρέπει να κόψει τα νήματα που την συνδέουν με όλες τις εικόνες, με όλες τις μορφές• πρέπει να απελευθερωθεί από την αδιάκοπη έλξη του συναισθήματος.
Πρέπει να νιώσει τη δύναμη που έχει να αντιστέκεται σε αυτή την έλξη, να την βλέπει, ενώ υψώνεται προοδευτικά πάνω από αυτήν. Μέσα σε αυτή την κίνηση γίνεται ενεργητική, καθώς εξαγνίζεται• κι έτσι αποκτά ένα σκοπό, ένα σκοπό και μόνο• να στοχαστεί: «Εγώ».
Να συνειδητοποιήσει: «Ποιός είμαι».
Να διεισδύσει σε αυτό το μυστήριο.

Αλλιώς οι σκέψεις δεν είναι παρά αντικείμενα, ευκαιρίες υποδούλωσης, δίχτυα όπου η πραγματική σκέψη χάνει τη δύναμή της, της αντικειμενικότητας και της εκούσιας δράσης. Μπερδεμένη από τις λέξεις, τις εικόνες, τις μορφές που τη διεγείρουν χάνει την ικανότητα να βλέπει. Χάνει την αίσθηση του Εγώ. Δεν απομένω παρά ένα σώμα στερημένο από ευφυΐα, ένας οργανισμός που άγεται και φέρεται. Δίχως όραση, υποχρεώνομαι να ξαναγυρίσω στον αυτοματισμό και το νόμο του τυχαίου.

Αυτό το βλέμμα, μου δίνει μια θέση και ταυτόχρονα με απελευθερώνει. Και στις καλύτερες στιγμές της περισυλλογής μου, φτάνω σε μια κατάσταση όπου μου δίνεται η δυνατότητα να νιώθω την ευεργεσία του βλέμματος που κατεβαίνει επάνω μου, που με αγκαλιάζει.
Νιώθω τον εαυτό μου κάτω από την ακτινοβολία του.

Κάθε φορά, το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση μιας έλλειψης• αισθάνομαι την ανάγκη της σκέψης. Την ανάγκη μιας ελεύθερης σκέψης στραμμένης προς εμένα, για να αποκτήσω πραγματικά συνείδηση της ύπαρξης µου.
Μιας σκέψης ενεργητικής που μόνος της σκοπός, μοναδικό της αντικείμενο είναι «Εγώ» ...να ξαναβρώ Εμένα.

Αυτός είναι ο αγώνας µου• ένας αγώνας ενάντια στην παθητικότητα της σκέψης µου.
Ένας αγώνας που χωρίς αυτόν τίποτε πια συνειδητό δεν μπορεί να συμβεί, δεν μπορεί να γεννηθεί.
Είναι ο αγώνας να βγω από την παραίσθηση του «εγώ» όπου ζω, για να προσεγγίσω µια όραση πιο πραγματική.

Στους κόλπους αυτού του αγώνα δημιουργείται µια τάξη μέσα στο χάος, µια ιεραρχία• αποκαλύπτονται δύο επίπεδα, δύο κόσμοι. Όσο υπάρχει µόνο ένα επίπεδο, δεν μπορεί να υπάρξει όραση. Η αναγνώριση ενός άλλου επιπέδου• εκεί βρίσκεται το ξύπνημα της Σκέψης.

Χωρίς αυτή την προσπάθεια η σκέψη µου ξανακαθίζεται μέσα σε έναν ύπνο γεμάτο λέξεις, εικόνες, κατεστημένες έννοιες, προσεγγιστική γνώση, όνειρα και αναβρασμό. Είναι η σκέψη ενός ανθρώπου χωρίς ευφυΐα. Είναι τρομερό να αντιλαμβάνεσαι ξαφνικά ότι έχεις ζήσει χωρίς δική σου ανεξάρτητη σκέψη. Χωρίς ευφυΐα. Χωρίς τίποτα να βλέπει το πραγματικό. Κι επομένως χωρίς σύνδεση µε τον Ανώτερο κόσμο.

Μέσα στην ίδια µου την ουσία συναντώ εκείνον που βλέπει.  

Αν μπορούσα να κρατηθώ εκεί, θα βρισκόμουν στην πηγή ενός πράγματος μοναδικού, στέρεου, στην πηγή του αμετάβλητου.
-----------------------------------------------------------------------------

Πηγή: “Γκουρτζίεφ” Εκδ. Ζήτρος, 2001,  - Ινστιτούτο Γκουρτζίεφ.

Η μοναξιά που μας σημαδεύει

Στην ημιτονοειδή πορεία της ύπαρξης υπάρχουν στιγμές, οι οποίες ξεχωρίζουν από τη μέση γραμμή, αυτές που ονομάζουμε στιγμές της ζωής και υπάρχουν άλλες που μένουν κάτω από τον ορίζοντα και τις λέμε θάνατο.
Στην πραγματικότητα, όλα είναι ύπαρξη, είτε πρόκειται για τη μία είτε για την άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής.

Το θεμελιώδες είναι το πέρασμα αυτής της γραμμής, είτε για να πεθάνουμε είτε για να γεννηθούμε.

Tόσο στη γέννηση όσο και στο θάνατο, είμαστε μόνοι.
Δεν έχει σημασία πόσα όντα υπάρχουν γύρω μας αυτές τις στιγμές.
Στην πραγματικότητα είμαστε μόνοι.
Και το πιο πιθανό είναι ότι είμαστε μόνοι σε όλη τη ζωή μας.
Όχι γιατί δεν μπορούμε να μοιραστούμε τις ώρες μας με κάποιον, αλλά γιατί, κατά βάθος, κανένας δεν μπορεί να μπει στην ψυχή μας, που κι αυτή είναι από τη φύση της μοναχική.

Είναι δύσκολο να αποκαλύψουμε το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Αν ο θάνατος είναι κάτι που μας συγκλονίζει λόγω της άγνοιάς μας, η ζωή και το «γιατί» ήρθαμε στη ζωή δεν παύουν να είναι προβλήματα, σχεδόν άλυτα για την ανθρώπινη νοοτροπία.

Είναι πιθανό, κάποια στιγμή, η ψυχή μας να αποχωρίστηκε από κάτι πολύ μεγαλύτερο που την περιείχε. Αποχωρίστηκε σε αναζήτηση νέων εμπειριών, οδηγημένη από την αφελή έλλειψη γνώσης που έχουν οι αθώες ψυχές. Κι έτσι έφτασε στη γη, μόνη, τρομερά μόνη και ξεριζωμένη από την ουράνια κοιτίδα της. Κι από τότε περιπλανιέται στη γη, άλλοτε καλυμμένη από ύλη, άλλοτε όχι, σε αναζήτηση του κλειδιού που θα της επιτρέψει να επιστρέψει στην πρώτη της πηγή, εκεί όπου δεν ήταν μόνη, γιατί δεν ήταν διαιρεμένη.
Αυτό το κλειδί είναι η Γνώση.
Γνώση σημαίνει Δύναμη.
Καμιά φορά, έτσι όπως φεύγουμε, μπορούμε επίσης να επιστρέψουμε.

Η μοναξιά είναι ένας μεγάλος σύμμαχος της Μάγια. Όσο περισσότερο μόνοι νιώθουμε, τόσο παραδινόμαστε στα παιχνίδια της ψευδαίσθησης, για να σβήσουμε αυτήν την αίσθηση της εσωτερικής αγωνίας.

Αρχίζει το νέο δράμα: αυτό της συνύπαρξης.
Ψυχές μόνες που θέλουν να ζήσουν μαζί με άλλες μοναχικές ψυχές, αν και δεν φτάνουν ποτέ να καταλάβουν εντελώς η μία την άλλη, καθώς η μοναξιά είναι το σημάδι που μας σημαδεύει όλους.

Η συνύπαρξη δημιουργεί διάφορες μορφές, από την απλή αγάπη που ενώνει δύο όντα μέχρι τα πιο περίπλοκα συναισθήματα που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία αλλά και την ανθρωπότητα. Εμφανίζονται στο προσκήνιο οικογένειες, ομάδες, πόλεις, αγορές, εκκλησίες, πολιτικά κόμματα... Όλα είναι δίχτυα της Μάγια, στα οποία ο άνθρωπος πέφτει παγιδευμένος, πιστεύοντας ότι επιτέλους έχει νικήσει τη μοναξιά.

Όμως όσο περισσότερο ψάχνει ο άνθρωπος στο βάθος της ψυχής του τόσο περισσότερο είναι μόνος.

Ο σοφός Πλάτων έλεγε ότι ο άνθρωπος έχει σχηματιστεί "από το ένα και το άλλο". Τίποτε πιο σίγουρο. Το ένα είναι το αδιαίρετο που κείται στο εσωτερικό: είναι η ψυχή μόνη της. Το άλλο είναι η μάσκα που βγαίνει προς τον κόσμο και σχετίζεται με πολλαπλούς τρόπους, ξεφεύγοντας από τη μοναξιά.

Βάζοντας τη μάσκα, μπορεί κανείς να παίξει με πολλούς τρόπους το ρόλο αυτού που έχει σύντροφο. Έτσι γεννιέται η φιλία, ο έρωτας, το αδελφικό και πατρικό συναίσθημα, η αγάπη για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και για τα ζώα και τα φυτά.

Σε λεπτότερες διαβαθμίσεις, η αγάπη στρέφεται προς το άπειρο των άστρων, και τότε ο άνθρωπος μπορεί να συλλάβει την ιδέα του Θεού και να τον αγαπήσει για την τελειότητα με την οποία εκδηλώνεται ο Κόσμος Του.

Όμως, πόσες είναι οι απογοητεύσεις!
Υπάρχουν φιλίες που φθείρονται, έρωτες που πεθαίνουν με τον καιρό, παιδιά που προδίδουν τους γονείς τους, γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά, όντα που δεν νοιάζονται καθόλου για τους άλλους...
Υπάρχει μια επιστήμη που παγώνει τη ρομαντική λάμψη των αστεριών και πολλές θρησκείες που αντιμάχονται για τον ίδιο Θεό. Τι να γίνει;

Εδώ είναι που ο άνθρωπος πετάει αηδιασμένος την εξωτερική του μάσκα και κλείνεται στον εαυτό του απελπισμένος, σκεπτόμενος ότι δεν θα αποφύγει ποτέ τη μοναξιά. Κι εδώ είναι που παρουσιάζεται η μεγάλη έκπληξη.

Είναι το ίδιο το Εγώ στο εσωτερικό «είναι» που συναντάει τον αληθινό φίλο, αυτόν που πάντα συντροφεύει, αυτόν που είναι πάντα παρών κι ο ίδιος, τόσο όταν υποφέρουμε, όσο όταν χαιρόμαστε, αυτόν που μας κοιτάζει χωρίς να μουρμουρίζει και που μας πηγαίνει ψηλά χωρίς να ζητάει καμία ανταμοιβή για αυτό.

Το θαύμα συνεχίζεται. Όταν ανακαλύπτουμε αυτόν τον αληθινό φίλο, πατέρα και αδερφό, όλα αποκτούν ξανά νόημα. Το να διαβάζουμε, να ακούμε μουσική, να απολαμβάνουμε τη γοητεία της φύσης δεν είναι πια δραστηριότητες του μοναχικού που επικεντρώνεται στον εαυτό του, αλλά του ανθρώπου που τον συντροφεύει το αληθινό του Εγώ.
Τώρα πια είναι δυνατό να σχετιστούμε με τους άλλους ανθρώπους, γιατί σε καθέναν από αυτούς υπάρχει το άλλο Εγώ, που συμμερίζεται τις ίδιες ανησυχίες με το φίλο που μόλις ανακαλύψαμε. Τώρα ασφαλώς είναι δυνατό να καταλαβαίνουμε και να αισθανόμαστε.

Αυτός που δεν έχει περάσει από τη δική του εσωτερική ενδοσκόπηση, δύσκολα θα μπορέσει να στοχεύσει στην ελάχιστη γνώση αυτού που είναι ο εξωτερικός κόσμος.
Πρώτα προς τα μέσα, και μετά προς τα έξω.
Δεν είναι ότι έτσι θα εξαφανιστεί η μοναξιά.
Αυτή είναι κατάσταση της ψυχής.
Όμως σίγουρα μπορούν να ενωθούν οι μοναξιές και να παίξουν με τα πέπλα της Μάγια όσο διαρκεί η ζωή.
Το να μοιραζόμαστε μια δυστυχία είναι μια μορφή ένωσης.

Κι ακόμα είναι δυνατόν να αναζητούν οι ψυχές την ένωση μπροστά στην κοινή δυστυχία της απώλειας της πρώτης αρχής, και να επιθυμούν διακαώς την επιστροφή στο σημείο που δεν υπάρχει η διαίρεση.

Η μοναξιά είναι προϊόν της διαίρεσης.
Όταν όλα είναι Ένα, τότε πού χωράει η μοναξιά;
Η Μοναξιά είναι λοιπόν χωρισμός, μη ένωση, διαίρεση.
Όσο περισσότερο διαιρούμαστε, τόσο περισσότερη μοναξιά υπάρχει, καθώς έχουμε δημιουργήσει νέα σωματίδια που με τη σειρά τους είναι μόνα και χωρισμένα από τα υπόλοιπα.

Αυτό είναι ένα από τα παιχνίδια της Μάγια. Να διαιρούμαστε μέχρι το άπειρο, να πολλαπλασιάζονται οι μορφές και να εμψυχώνουμε τους εαυτούς, να επαναλαμβάνουμε το ίδιο, κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι στην ποσότητα βρίσκεται το γιατρικό για τη μοναξιά.
Δεν είναι η ποσότητα αυτή που εξαλείφει τη μοναξιά, το πολύ-πολύ να έρθει ο κορεσμός, και να χάσει από ποιότητα, δεδομένου ότι οι παρουσίες έχουν πολλαπλασιαστεί από την ίδια ουσία.
Πρέπει να ψάχνουμε λίγο και καλά, βαθιά και συγχρόνως ψηλά.

Έτσι είναι δυνατόν, γνωρίζοντας το παιχνίδι της Μάγια, να κατορθώσουμε να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση και να αναγνωρίσουμε τα κομμάτια που λείπουν από την ψυχή μας, αυτά που έχασε στην κάθοδό της προς τη γη κι αυτά που πρέπει να ξαναποκτήσει για να ξαναγίνει μία και για να μη ξανανιώσει μόνη ποτέ.

- Είσαι μόνος;
- Ναι...
- Θέλεις να είσαι μαζί μου;
- Καλά...

Κι έτσι πηγαίνουν δυο-δυο, πιασμένοι από το χέρι, με ενωμένες τις σαρκικές μάσκες τους, ενώ οι ψυχές κοιτάζονται με περιέργεια στα μάτια για να δουν αν αυτό το ον είναι το δίδυμο εγώ τους που έχασαν στην πρώτη διαίρεση.
-------------------------------------------------
Από το βιβλίο: "ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ"
Φιλοσοφικά δοκίμια για την απατηλότητα του κόσμου, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη

Πόσο «μετράει» ο λόγος μας;

Αξιολογήστε την καθημερινότητα του λόγου σας 

Οι λέξεις και οι φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά, χαρακτηρίζουν τη ζωή μας.

Για να την αλλάξουμε, αρκεί να αλλάξουμε τις φράσεις που από συνήθεια, μίμηση ή επιπολαιότητα επαναλαμβάνουμε.

Με το νόημα των λέξεων χτίζουμε μια πραγματικότητα που μπορεί να είναι επικίνδυνη ή γεμάτη ενέργεια.

Απαντήστε στις παρακάτω ερωτήσεις

Ποιές λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε κάθε μέρα;

Ίσως εκπλαγείτε από το πόσες αρνητικές εκφράσεις 
περιλαμβάνει ο λόγος σας!

*Ξυπνάτε το πρωί και έχετε αργήσει στη δουλειά.
Ποια λέξη ή φράση χρησιμοποιείτε;

*Κάποιος σας έστησε στο ραντεβού.
Ποιες λέξεις μουρμουρίζετε;

*Χάσατε ένα αντικείμενο που το χρειάζεστε άμεσα
και δεν το βρίσκετε. 
Πώς αντιδράτε λεκτικά;

*Διαπιστώνετε ότι δεν προλαβαίνετε να ολοκληρώσετε
μια εργασία που είχατε προγραμματίσει για σήμερα.
Τι σκέφτεστε;

*Είστε εγκλωβισμένοι στο αυτοκίνητό σας
σε ένα φοβερό μποτιλιάρισμα. 
Τι λέτε;

*Είστε σε δίλημμα για ένα θέμα. Οι πιθανότητες
επιτυχίας είναι 50-50. 
Ποιες λέξεις χρησιμοποιείτε,
καθώς προσπαθείτε να αποφασίσετε;

*Υποψιάζεστε ότι ο/η σύζυγός σας ή ένας φίλος
ή συνεργάτης σας σάς ξεγέλασαν ή σας απέκρυψαν
κάτι. 
Ποιες φράσεις έρχονται στο νου σας;

*Σας ρωτάνε πώς ήταν η ημέρα σας.
Τι λέξεις χρησιμοποιείτε για να απαντήσετε;

Αν από τις απαντήσεις σας συνειδητοποιήσετε ότι χρησιμοποιείτε αρνητικές λέξεις ή φράσεις, βίαιες, υβριστικές, αγανακτισμένες ή θυμωμένες, τότε να ξέρετε ότι προετοιμάζετε τις επόμενες αναποδιές!

Επειδή τέτοια περιστατικά συμβαίνουν κάθε μέρα, η σταθερή επανάληψη αρνητικών φράσεων δημιουργεί ένα πλαίσιο συχνοτήτων μέσα στο οποίο θα επαναλαμβάνονται και ανάλογες δράσεις.

Αρχίστε από σήμερα κιόλας να αντικαταστήσετε 
τις αρνητικές φραστικές αντιδράσεις με θετικές 
και θα δείτε σιγά-σιγά τη ζωή σας 
να μεταμορφώνεται.



Μην ξαναπείτε:

•  Ξεχνάω εύκολα. 
• Δεν θυμάμαι. 
• Δεν μπορώ. 
• Δεν είναι στο χέρι μου. 
• Τι να κάνω; 
• Δύσκολα τα πράγματα. 
• Ζορίζομαι. 
• Δεν μου αρέσει αυτό που κάνω. 
• Είναι μάταιο. 
• Δεν λύνεται με τίποτα! 
• Θα τα παρατήσω. 
• Δεν είμαι εγώ γι’ αυτά. 
• Μη χάνεις το χρόνο σου. 
• Δεν αντέχω άλλο. 
• Δεν ξέρω τι θέλω. 
• Δεν βαριέσαι. 
• Δεν αλλάζει ο κόσμος. 
• Φτου, πάλι τα ίδια. 
• Θα τρελαθώ. 
• Δεν έχω τύχη. 
• Αλλά και βρισιές, βλαστήμιες και αρνητικά σχόλια για την επιτυχία των άλλων.

• Όλα εγώ τα κάνω! 
• Δεν σε καταλαβαίνω. 
• Τρελάθηκες; 
• Άντε παράτα με. 
• Είσαι στα καλά σου; 
• Μη με καταστρέψεις. 
• Θα σε καταστρέψω. 
• Δεν πάει άλλο. 
• Φύγε να μη σε βλέπω. 
• Πάλι τα ίδια; 
• Ο καθένας για τον εαυτό του. 
• Κόψε το λαιμό σου. 
• Μη με ζαλίζεις. 
• Δεν με σκέφτεσαι. 
• Είσαι αχάριστος, βλάκας, ανυπόφορος (γενικά αρνητικούς χαρακτηρισμούς).

• Αλλά και τις λέξεις κούραση, άκεφος, νεύρα, ουφ, ναι μωρέ, καααλά και αρνητικά σχόλια για τις σχέσεις άλλων ανθρώπων. 

•  Δεν είμαι καλά. 
• Νιώθω χάλια. 
• Θα αρρωστήσω. 
• Θα πεθάνω. 
• Δεν έχω δύναμη. 
• Φοβάμαι μην κολλήσω. 
• Θα βγάλω τον καρκίνο. 
• Θα πάθω εγκεφαλικό! 
• Δεν έχω ελπίδα. 
• Άσ’ τα να πάνε. 
• Δεν θα ξαναγίνω καλά. 
• Αλλά και επιφωνήματα (ωχ, αχ) και αρνητικά σχόλια για την υγεία άλλων.
  

Αλλά να λέτε:

• Είμαι συγκεντρωμένος/-η. 
• Μπορώ! 
• Είναι στο χέρι μου. 
• Βρίσκω πάντα τη λύση. 
• Η ζωή μου δίνει ευκαιρίες. 
• Πάντα τα καταφέρνω. 
• Ό,τι κι αν συμβεί, είναι για καλό. 
• Έχω συγκεκριμένο στόχο. 
• Μου αρέσει η δουλειά μου. 
• Χαίρομαι να εργάζομαι. 
• Δεν πειράζει, θα λυθεί. 
• Από εμένα εξαρτάται. 
• Να δοκιμάσουμε πάλι. 
• Τίποτα δεν χάθηκε. 
• Ας το δούμε από την αρχή. 
• Ας μείνουμε ήρεμοι. 
• Υπάρχει τρόπος.
  

Αλλά και λόγια που ενδυναμώνουν θετικά και τους άλλους:

• Θέλω να είμαστε μαζί. 
• Εγώ είμαι εδώ. 
• Μην ανησυχείς. 
• Δεν πειράζει, όλοι κάνουν λάθη. 
• Σε καταλαβαίνω. 
• Θέλω να σε καταλάβω. 
• Νιώθω όμορφα μαζί σου. 
• Χαμογέλασε! 
• Είμαστε ένα! 
• Εδώ είμαι εγώ, αν με χρειαστείς. 
• Είσαι έξυπνος, καλός, όμορφος. 
• Μαζί μπορούμε τα πάντα. 
• Μου αρέσει αυτό που είπες. 
• Έχεις ωραίες ιδέες. 
• Σ’ ευχαριστώ. 
• Σε συγχωρώ.

• Αλλά και τις λέξεις 
• αγάπη, 
• φως, 
• δύναμη, 
• στοργή,
• τρυφερότητα, 
• πάθος 
• και θετικά σχόλια για τις σχέσεις των άλλων ανθρώπων:

• Είμαι καλά. 
• Δεν αρρωσταίνω. 
• Φροντίζω τον εαυτό μου. 
• Είμαι δυνατός/ή. 
• Νιώθω γεμάτος/η ζωή. 
• Αγαπώ το σώμα μου. 
• Αγαπώ τη ζωή. 
• Μέσα μου υπάρχει η θεραπεία.

Επίσης να κάνετε πάντα θετικά σχόλια για την υγεία άλλων.

Οι λέξεις εκτός από το νόημά τους 
φορτίζονται και ενεργειακά

Για τον εγκέφαλό μας κάθε λέξη είναι μια διαδικασία σκέψεων, 
ορμονικών αλλαγών και ηλεκτρικής εκφόρτισης.

Στο στόμα μπορεί να φαίνονται «εύκολες», 
για τον εγκέφαλό μας όμως είναι αληθινές.

Μπορούν να θεραπεύσουν, να χαλαρώσουν, 
να συκοφαντήσουν, να εκνευρίσουν, να περιφρονήσουν, 
να κινητοποιήσουν, να συγχωρήσουν κ.λπ.

Χρησιμοποιώντας τις νικάμε, πείθουμε, 
παρεξηγούμαστε, θυμώνουμε, μελαγχολούμε.




Ας τις χρησιμοποιούμε 
με σύνεση
και αγάπη. 

Τί άνθρωποι είμαστε;;;

Για όσους δεν φύγατε ακόμη διακοπές, σκέφτηκα να ξεκινήσουμε την εβδομάδα χαλαρά, με ένα απλό τεστ, που θα μας βοηθήσει να αξιολογήσουμε το χαρακτήρα μας.

Το συγκεκριμένο τεστ το εφάρμοζε κάποια εταιρία, προκειμένου να προσλάβει προσωπικό.

Στη συνέχεια απαγορεύτηκε η χρήση του, επειδή κρίθηκε ότι φωτογράφιζε το χαρακτήρα κάθε υποψηφίου.

Διαβάστε την παρακάτω ιστορία και απαντήστε στην ερώτηση όσο πιο αυθόρμητα και γρήγορα μπορείτε!!!

Είναι δυο νησιά γειτονικά…

Στο ένα νησί ζει ένας άγριος (βάρβαρος, απολίτιστος με γένια…) και ένας πολιτισμένος (Ευρωπαίος, λέει το τεστ).

Στο άλλο νησί ζουν αρκετοί άνθρωποι, μεταξύ αυτών και μια κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τον Ευρωπαίο και έχει «σχέση» μαζί του.

Θέλει να πάει στο απέναντι νησί, προκειμένου να συναντήσει τον αγαπημένο της,

Ρωτάει τον μοναδικό βαρκάρη του νησιού, πόσα θέλει να την πάει απέναντι με τη βάρκα του.

Ο βαρκάρης της απαντά ότι δεν θέλει χρήματα και ότι θα την πάει στο νησί του αγαπημένου της, υπό τον όρο ότι θα είναι γυμνή μέσα στη βάρκα.

Η κοπέλα σοκάρεται… δεν ξέρει τι να κάνει και πηγαίνει να ζητήσει βοήθεια από το σοφό του νησιού.

Ο σοφός, αφού την άκουσε με προσοχή, της απαντά: «Να κάνεις κόρη μου αυτό που σε προστάζει η καρδιά σου…».

Κι έτσι η κοπέλα αποφάσισε να πάει γυμνή, προκειμένου να συναντήσει τον αγαπημένο της.

Πράγματι, τυπικός ο βαρκάρης, την πήγε…

Στην προκυμαία, όμως, ήταν ο άγριος… ο οποίος μόλις είδε γυναίκα και μάλιστα γυμνή… τη βίασε…

Τη στιγμή του βιασμού, έρχεται ο Ευρωπαίος, βλέπει το σκηνικό και έξαλλος λέει στην κοπέλα να τα μαζέψει και να φύγει αμέσως!!! Δεν τη θέλει πια… χωρίζουν!!!

Και τη διώχνει…

Τέλος της ιστορίας…

Εσείς πρέπει να αξιολογήσετε τα 5 πρόσωπα, από τον καλύτερο προς τον χειρότερο, δηλαδή στο νούμερο 1, αυτός που πιστεύετε ότι ήταν ο καλύτερος, στο νούμερο 2, ο αμέσως επόμενος… και στο νούμερο 5, ο χειρότερος όλων…

Σας θυμίζω τα πρόσωπα:

Άγριος, Ευρωπαίος, Kοπέλα, Bαρκάρης, Σοφός.

Απαντήστε αμέσως και αυθόρμητα!

Δεν χρειάζεαι να αναλυσετε το πως και το γιατί...

Όσοι το γνωρίζετε, μην αποκαλύψετε τις απαντήσεις.

Τα αποτελέσματα θα σας τα δώσω την Τετάρτη.

Καλή επιτυχία!

και καλή, δημιουργική εβδομάδα...

Ανασφάλειες…

Είναι βράδυ.

Και ο ΦΟΒΟΣ
χτυπάει την πόρτα
δυνατά και επίμονα...

Σηκώθηκε
να ανοίξει την πόρτα
η ΓΝΩΣΗ.

Και είδε ότι...
δεν ήταν κανένας!!!

Πολλές φορές, οι ανασφάλειες μας κρατάνε στάσιμους και μας δημιουργούν προβλήματα.

Όλοι μας έχουμε απωθημένα από προηγούμενες εμπειρίες, τα οποία κουβαλάμε στη σημερινή ζωή μας.

Απλοί τρόποι που μπορούν να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειες και να προκαλέσουν «ρωγμές» στη σκέψη και στη διάθεση:

1. Αναγνωρίστε τα πρότυπα σύμφωνα με τα οποία λειτουργείτε.

2. Πάρτε την απόφαση να κάνετε κάποιες αλλαγές στη ζωή σας και στον τρόπο με τον οποίο αντιδράτε στις αντιξοότητες.

3. Μοιραστείτε τις σκέψεις και τους προβληματισμούς σας με φίλους.

4. Προσπαθήστε να είστε συναισθηματικά ανοικτοί με τους γύρω σας.

5. Αποκτήστε νέες ασχολίες και κάντε νέες γνωριμίες.

Μπορείτε να το κάνετε;

Εσείς μπορείτε να κάνετε αυτό;

Είναι αρκετά δύσκολο…

Αλλά, μπορεί να γίνει!

ΚΙΤΡΙΝΟ ΜΠΛΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΜΑΥΡΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΡΑΣΙΝΟ

ΜΩΒ ΚΙΤΡΙΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΑΥΡΟ

ΜΠΛΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΩΒ

ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΠΛΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Πρέπει να διαβάσετε κάθε λέξη,

αλλά να λέτε το ΧΡΩΜΑ

που είναι τυπωμένη η κάθε λέξη,

αντί αυτού που γράφει.

Κάντε μια προσπάθεια…

Εάν εγώ μπορώ να το κάνω,

τότε μπορείτε κι εσείς!

Υ.Γ. Έτσι, να παίξουμε και λίγο…

να μας πάει καλά η νέα εβδομάδα

Συμφωνείτε;

Καλή εβδομάδα φίλες, φίλοι

και περαστικοί...

Το Μάτι του Θεού

Εκπληκτικό το θέαμα

και εξαιρετική η φωτογράφιση

από το διαστημικό τηλεσκόπιο

Hubble της NASA !

Η παραπάνω (δεύτερη) φωτογραφία κυκλοφόρησε σε email,

με τη μορφή ομαδικής αποστολής, με το παρακάτω κείμενο:

"Τhe eye of God
AWESOME!
Dear All
This photo is a very rare one, taken by NASA. This kind of event occurs once in 3000 years.
This photο has done miracles in many lives.
Make a wish… you have looked at the eye of God.
Surely you will see the changes in your life within a day.
Whether you believe it or not, don’t keep this mail with you.
Pass this at least to 7 persons.
This is a picture NASA took with the Hubble telescope.
Called “The Eye of God”.
Too awesome to delete. It is worth sharing".

Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση:

Το Μάτι του Θεού
ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΟ!
Αγαπητοί,
Αυτή η φωτογραφία είναι πολύ σπάνια, και η λήψη της έγινε από τη NASA.
Αυτό γεγονός εμφανίζεται μια φορά σε 3000 χρόνια.
Η φωτογραφία αυτή έχει κάνει θαύματα σε πολλές ζωές.
Κάνετε μια ευχή… ενώ παρατηρείτε το μάτι του Θεού.
Σίγουρα θα δείτε τις αλλαγές στη ζωή σας μέσα σε μια ημέρα.
Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, μην το κρατήσετε στο email σας..
Στείλτε το τουλάχιστον σε 7 άτομα.
Η φωτογραφία είναι της NASA και λήφθηκε με το τηλεσκόπιο hubble.
Ονομάστηκε «μάτι του Θεού».
Πάρα πολύ εκπληκτική για να την διαγράψετε.
Αξίζει να την μοιραστείτε.

Κυκλοφόρησε, επίσης και μια πιο «επίσημη» εκδοχή

περί του τι αφορά αυτή η φωτογραφία, και είναι η παρακάτω:

The above-displayed image is a real photograph of the Helix Nebula, although it’s technically not a single photograph but rather a composite image formed from several photographs taken by NASA’s orbiting Hubble Space Telescope and a land-based telescope at the Kitt Peak National Observatory near Tuscon, Arizona. This image was NASA’s Astronomy Picture of the Day” for 10 May 2003.
The Helix Nebula does not naturally appear with the colors shown above, however; the tinting of the image is artificial. The picture’s “Eye of God’ appellation is a title coined by an admirer of the photo due to the nebula’s resemblance to a human eye, not something designated by NASA, and the nebula, is also visible all the time, not merely “once in 3000 years”.

Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση:

Η παραπάνω εικόνα είναι μια πραγματική φωτογραφία του νεφελώματος Helix, αν και τεχνικά δεν είναι μια ενιαία φωτογραφία, αλλά μάλλον μια σύνθετη εικόνα που διαμορφώθηκε από διάφορες φωτογραφίες που λήφθηκαν από το νεφέλωμα, βάζοντας σε τροχιά το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA και ένα χερσαίο τηλεσκόπιο στο μεγάλο Eθνικό Παρατηρητήριο Kitt Peak, κοντά στην Tuscon, της Αριζόνα. Αυτή η εικόνα ήταν η «Αστρονομική Φωτογραφία της Ημέρας της NASA» στις 10 Μαΐου 2003.
Το νεφέλωμα Helix δεν εμφανίζεται φυσικά με τα χρώματα που παρουσιάζονται παραπάνω, εντούτοις το βάψιμο της εικόνας είναι τεχνητό. Η ονομασία της εικόνας «το μάτι του Θεού» είναι ένας τίτλος που δόθηκε από έναν θαυμαστή της φωτογραφίας, λόγω της ομοιότητας του νεφελώματος σε ένα ανθρώπινο μάτι, όχι κάτι που υποδεικνύεται από τη NASA, και το νεφέλωμα, είναι επίσης ορατό όλη την ώρα, όχι μόνο «μια φορά σε 3000 έτη».

Πάντως, έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στη φωτογραφία.

Την δημοσιεύω να την δείτε όλοι, όσοι, πιθανώς,

δεν την έχετε δει,και για να επισημάνω την υπερβολή

και την εκμετάλλευση ορισμένων θεμάτων από επιτήδειους...
Αν επιθυμείτε περισσότερες πληροφορίες, επί του θέματος, επισκεφτείτε τα παρακάτω sites:

http://www.snopes.com/photos/space/eyeofgod.asp
http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap000828.html

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap010806.html

Όταν η νοσταλγία διώχνει τη μοναξιά

Την εξισορρόπηση και το μετριασμό της μοναξιάς, εξυπηρετεί η νοσταλγία, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα, η οποία έγινε από Κινέζους ερευνητές, αλλά και από τον ελληνικής καταγωγής καθηγητή του βρετανικού πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, Κωνσταντίνο Σεντικίδη.

Είναι η πρώτη έρευνα, η οποία μελέτησε εξονυχιστικά τη σχέση νοσταλγίας και μοναξιάς με τη βοήθεια πειραμάτων σε εθελοντές, που περιλάμβαναν εργάτες εργοστασίων, φοιτητές και παιδιά.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, που δημοσιοποιήθηκαν από την «Association for Psychological Science», τα άτομα που ένιωθαν πιο μοναχικά, ανέφεραν ότι έπαιρναν τη μικρότερη κοινωνική υποστήριξη από τον περίγυρό .

Όταν οι ερευνητές υποκινούσαν τη νοσταλγία σε ορισμένους εθελοντές, εκείνοι ένιωθαν πλέον ότι απολαμβάνουν τη μεγαλύτερη κοινωνική υποστήριξη από τους γύρω τους.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η νοσταλγία ενδυναμώνει την αντίληψη του ατόμου για το βαθμό κοινωνικής υποστήριξης που έχει και, με αυτό τον τρόπο, αντισταθμίζει τα αισθήματα μοναξιάς.

Επίσης διαπιστώθηκε ότι τα πιο ανθεκτικά άτομα, με τη μεγαλύτερη ικανότητα να ορθοποδούν γρήγορα μετά από τραυματικά συμβάντα και αναποδιές της ζωής, είναι αυτά που χρησιμοποιούν τη νοσταλγία για να ξεπεράσουν τα αισθήματα μοναξιάς τους.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αυτά τα ευρήματα έχουν πολύ σημαντικές επιπτώσεις στην κλινική ψυχολογία και δείχνουν ότι η «τεχνητή» νοσταλγία μπορεί να αξιοποιηθεί σε θεραπευτικό πλαίσιο, ώστε τα μοναχικά άτομα να αντιμετωπίζουν καλύτερα τον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνουν.

Με άλλα λόγια, όπως αναφέρουν,

«τα άτομα θα μπορούσαν να εκπαιδευθούν να επωφελούνται από την αναζωογονητική λειτουργία της νοσταλγίας, όταν είτε απουσιάζει η πραγματική κοινωνική στήριξη, είτε το άτομο νομίζει ότι απουσιάζει».

Επειδή,

Το παρελθόν υπάρχει στ' αλήθεια

μόνο όσο το θυμόμαστε.

Γι' αυτό κι εγώ,

στο ταξίδι αυτό της ζωής,

πάντα θέλω να θυμάμαι τους ανθρώπους

που με δένουν με το παρελθόν,

τα πρόσωπα που αγάπησα,

τα πρόσωπα που με πλήγωσαν,

τα πρόσωπα που μοιραστήκαμε

φωτεινές στιγμές μαζί.
Χωρίς να αισθάνομαι καμία λύπη,

καμία κακία ή στενοχώρια,

παρά μόνο ατέλειωτη νοσταλγία

για όλα αυτά

και απέραντη ευγνωμοσύνη

που φώτισαν -έστω και για λίγο-

με την παρουσία τους

τούτο το ταξίδι της ζωής μου.

Αυτό είναι το ταξίδι της ζωής.

Ένα σύνολο συγκινήσεων

και κάθε είδους συναισθημάτων.
Και αν δούμε για μια στιγμή την ζωή μας

σαν βιβλίο,

σαν ιστορία που ξετυλίγεται

μέρα με τη μέρα,

όλα μπλέκονται μαζί

και δεν υπάρχει πια καλό ή κακό,

ευχάριστο ή δυσάρεστο.
Είναι όλα μέρος της προσωπικότητάς μας

και της προσωπικής μας ιστορίας.

Αν καταφέραμε να έχουμε

όμορφες αναμνήσεις

και να τις διατηρούμε,

χωρίς να έχουν χάσει τη μαγεία τους

από το πέρασμα του χρόνου,

τότε είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Γι’ αυτό, ας κλείσουμε το μάτι στη νοσταλγία,

για να ξεκινήσουμε νέες περιπέτειες

και περιηγήσεις

σε μέρη που θα κάνουν την ψυχή μας

να χαμογελάσει.