ΝΑΟΙ ΘΕΟΥ

 Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ κάθε ἄνθρωπος; Μιὰ βιολογικὴ ἀσημαντότητα χαμένη στὰ δισεκατομμύρια τῶν ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων; Τὸ πρωτογενὲς κύτταρο τῶν πάμπολλων ἀνὰ τὴν ὑφήλιο κοινωνικῶν ἱστῶν; Τὸ ἀπειροελάχιστο γρανάζι τῆς παγκόσμιας παραγωγικῆς μηχανῆς τοῦ πλανήτη μας; Στοιχεῖο βασικὸ τῆς ἀναπαραγωγικῆς ἁλυσίδας γιὰ τὴ διαιώνιση κι ἐξασφάλιση τῆς ζωῆς στὴ γῆ μας; Τόσο μικρός... Τόσο ἀσήμαντος... Τόσο ἀδιάφορος, ἂν τὸν κοιτάξει κανεὶς συγ­κριτικὰ μὲ τὸ ὑπόλοιπο πλῆθος τῶν ἀνθρώπων τοῦ πλανήτη μας... Ἀπὸ τὴν ἄλλη... Ἂν θελήσει κανεὶς νὰ τὸν ἀποτιμήσει βιολογικά, θὰ βρεθεῖ μπροστὰ σὲ θαῦμα. Ἕνας τέλειος ὀργανισμός! Ἂν θελήσει νὰ τὸν ἀξιολογήσει ἀπὸ διανοητικῆς πλευρᾶς, θὰ δεῖ ὅτι εἶναι ὁ δημιουργὸς τῶν σύγχρονων ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν. Κι ὄχι μόνο. Ἔχει κρίση, συναίσθημα, βούληση. Γεννᾶ πολιτισμό, τέχνη, ἐπιστῆμες σ’ ὁλόκληρη τὴ διαδρομή του πάνω στὴ γῆ, ἀπὸ τὴν πρωτόγονη κατάστασή του μέχρι σήμερα. Ἔφτασε στὶς μέρες μας νὰ μελετᾶ τὶς ἐσχατιὲς τοῦ σχεδὸν «ἀπείρου» σύμπαντος καὶ ταυτόχρονα νὰ σκύβει παρατηρητικὰ στὸ ἀπειροελάχιστο κομμάτι τῆς ὕλης. Τί εἶναι τελικὰ ὁ ἄνθρωπος; Μικρὸς ἢ μέγας; Καὶ ποῦ ἔγκειται ἡ μικρότητά του καὶ σὲ τί ἡ μεγαλοσύνη του; Δὲν εἶναι δυνατὸν στὸν περιορισμένο χῶρο τοῦ ἄρθρου μας οὔτε κὰν νὰ ἀγγίξει κανεὶς τὴν ἐλαχιστότητα ἢ τὴ μεγαλοσύνη τοῦ ἀνθρώπου. Μιὰ μόνο πτυχὴ τῆς ὑπεραξίας τοῦ ἀνθρώπου θὰ προσπαθήσουμε ἀκροθιγῶς νὰ προσεγγίσουμε. Αὐτὴν ποὺ καταξιώνει τὸν μικρὸ καὶ ἀτελὴ καὶ ἀδύναμο ἄνθρωπο σὲ ναὸ τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Τοῦ ἄπειρου καὶ παντέλειου καὶ παντοδύναμου Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀπὸ δική του συγκατάβαση καὶ ἀπὸ ἄπειρη φιλανθρωπία δωρίζει τὸ μεγαλεῖο στὸν ἄνθρωπο νὰ γίνεται ναός του. Στοὺς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Μωυσέως τὸ ὑποσχέθηκε στὸ πλάσμα του: «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω», εἶπε (Λευϊτ. κς΄ 12). Θὰ κατοικήσω ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ εἶναι τόσο βεβαία καὶ πειστικὴ ἡ παρουσία μου, ὥστε θὰ ἀκοῦν εὐκρινῶς μέσα τους οἱ πιστοὶ τὰ βήματά μου! Καὶ ἡ ὑπόσχεση τοῦ ἁγίου Θεοῦ ἔγινε πραγματικότητα. Πραγματικότητα ποὺ τὴ ζοῦμε οἱ πιστοὶ στοὺς χρόνους τῆς Καινῆς πλέον Διαθήκης (Β΄ Κορ. ς΄ 16). Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς Βαπτίσεώς μας τὸν Χριστὸ ἐνδυόμαστε. «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτί-σθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε», ψάλλουμε στὸ Μυστήριο τῆς Βαπτίσματος (Γαλ. γ΄ 27). Τὰ ροῦχα μας ὅσο καλὰ καὶ ἀκριβὰ κι ἂν εἶναι, θὰ παλιώσουν, θὰ φθαροῦν. Τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὅμως ποὺ ἐνδυθήκαμε τὴν ὥρα τῆς βαπτίσεώς μας ὁ καθένας μας διὰ τῆς πίστεως, μποροῦμε νὰ Τὸν ἔχουμε διαπαντὸς «κατοικοῦντα ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν» (Ἐφ. γ΄ 17). Καὶ ὅταν ἡ ψυχή μας ἑνώνεται διὰ τῆς πίστεως μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τότε καὶ ὁ ὅλος ἄνθρωπος καθίσταται μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὰ σώματά μας, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γίνονται «μέλη Χριστοῦ»! (Α΄ Κορ. ς΄ 15). Μὲ τὴν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο ἀκατάκριτη συμμετοχή μας στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας τὸ νιώθουμε καὶ τὸ αἰσθανόμαστε αὐτό. Στὸ εὔθραυστο καὶ ἀπὸ ὑλικῆς καὶ ἀπὸ πνευματικῆς σκοπιᾶς ἀνθρώπινο σκεῦος μας σκηνώνει καὶ κατοικεῖ τὸ πῦρ τῆς θεότητος, αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο οἱ ἅγιοι ὁμολογοῦσαν ὅτι «καθαίρει καὶ φωτίζει καὶ φωτὸς ποιεῖ μετόχους» (Εὐχὴ θείας Μεταλήψεως). Αὐτὸ τὸ πῦρ ποὺ κατοικεῖ μέσα μας μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε μολυσμό, μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς κάνει κοινωνοὺς καὶ μετόχους κατὰ χάριν τοῦ φωτὸς τῆς θεότητος. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, σύμφωνα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, «τὸ σῶμα ἡμῶν ναὸς τοῦ ἐν ἡμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστι» (Α΄ Κορ. ς΄ 19). Τὸ σῶμα μας γίνεται ναὸς καὶ κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Καὶ ὁ μικρὸς καὶ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος αἰσθάνεται αὐτὴ τὴ χάρη καὶ τὴ χαρὰ τῆς παρουσίας καὶ ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸ νιώθει νὰ ἀναβλύζει ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του σὰν ποταμὸς ἀκένωτος «ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. ζ΄ 38). Ὁ ἄνθρωπος ναὸς τοῦ παναγίου Πνεύματος! Ἂν ὁ πιστὸς δὲν ἀγαπήσει τὸν ἑαυτό του, δὲν ἀγαπήσει τὴν ὕλη, δὲν ἀγαπήσει τὶς πρόσκαιρες ἐπίγειες χαρὲς καὶ ἀπολαύσεις καὶ ἀγαπήσει τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τότε ὁ Χριστὸς θὰ ἔλθει καὶ θὰ κάνει κατοικητήριό του τὸν ἄνθρωπο αὐτό. Καὶ ὄχι μονάχα ὁ Χριστὸς ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ Ἁγία Τριάδα· «πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν», εἶπε ὁ Κύριος (Ἰω. ιδ΄ 23). Ὁ ἄνθρωπος γίνεται κατοικητήριο τοῦ τρισαγίου Θεοῦ. ❁ ❁ ❁ Νά ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου! Ὁ Θεὸς ποὺ δὲν χωράει σ’ ὁλόκληρο τὸ σύμπαν, κατοικεῖ μ’ εὐχαρίστηση στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου! Πόσο πολὺ οἱ πιστοὶ στολίζουμε καὶ ὡραΐζουμε τοὺς ἱεροὺς Ναούς! Πόσο ἐπιμελούμαστε ὥστε τὸ ἀκριβότερο καὶ κομψότερο νὰ διατίθεται στὴ διαμόρφωσή τους! Καὶ πόσο ἀγανακτοῦμε καὶ θλιβόμαστε ὅταν ἀνόσια χέρια καὶ σκοτισμένες καρδιὲς τοὺς βεβηλώνουν! Ἀλλὰ μὲ τὸ ναὸ τὸ δικό μας τί κάνουμε; Μὲ τὸ ναὸ τοῦ σώματος; Μήπως ἐπιτρέπουμε στὴ σκέψη μας νὰ φιλοξενεῖ λογισμοὺς ρυπαρούς; Μήπως ἀφήνουμε τὴ γλώσσα μας ἀντὶ νὰ ὑμνεῖ καὶ νὰ δοξολογεῖ τὸν ἄπειρο Θεὸ καὶ ἀντὶ νὰ φανερώνει τὴν ἀλήθεια, νὰ κακολογεῖ, νὰ καταρᾶται, νὰ ψεύδεται καὶ νὰ ὑβρίζει; Μήπως ἐπιτρέπουμε στὰ μάτια μας νὰ σαγηνεύονται ἀπὸ τὴ ματαιότητα αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ νὰ μολύνονται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του; Πῶς συμβαίνει καὶ παρασυρόμαστε καὶ παραδίδουμε ἀλήθεια ὁλόκληρο τὸ σῶμα μας κάποτε στὴν ἁμαρτία; Ἂν ἔστω καὶ λίγο μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ μεγαλεῖο μας καὶ τὴν ὕψιστη δωρεὰ καὶ τιμὴ ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ ἅγιος Θεός, τότε διαρκῶς στὸ θυσιαστήριο τῆς καρδιᾶς μας θὰ προσφέρουμε θυσία στὴν ἀγάπη του τὴν ὁποιαδήποτε ἐφάμαρτη ἐπιθυμία μας καὶ τὸ ὁποιοδήποτε ἀκάθαρτο πάθος μας ἔτσι, ὥστε νὰ ἀξιωνόμαστε νὰ γινόμαστε διαρκῶς σκηνώματα τοῦ Ὑψίστου καὶ ναοὶ ζωντανοί, ἔμψυχοι τοῦ τρισαγίου Θεοῦ!

ΣΩΤΗΡ2053

ΠΟΛΕΜΟΣ: Θέμα ζωῆς καὶ θανάτου!

  Πόλεμος! Τὸ ἄκουσμα τῆς λέξεως αὐτῆς παγώνει τὸν ἄνθρωπο. Τὸν καταλαμβάνει φρίκη, ἀπελπισία. Νιώθει νὰ βρίσκεται μπροστὰ στὸ χάος. Θὰ πρέπει νὰ ρωτήσουμε αὐτοὺς ποὺ ζοῦν ἀκόμη ἀπὸ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Νὰ ρωτήσουμε ἂν μποροῦμε αὐτοὺς ποὺ ἐσφάγησαν, ποὺ κάηκαν, ποὺ κρεμάστηκαν, ποὺ τουφεκίστηκαν, ποὺ πνίγηκαν, ποὺ πέθαναν ἀπὸ τὴν πείνα. Αὐτοὶ ὅμως δὲν μποροῦν νὰ μιλήσουν. Αὐτοὶ ἔφυγαν μὲ ἕνα παράπονο: Γιατί; Τί ἔκανα; Κάποιοι βέβαια πολέμησαν... οἱ πιὸ πολλοὶ ὅμως δὲν ἔκαναν τίποτε ἄξιο τοῦ θανάτου τους. 

Ὁ τελευταῖος πόλεμος γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἄρχισε τὸ 1940 καὶ τελείωσε τὸ 1949. Ὅταν τελείωσε, εἶχε χαθεῖ τὸ 12% τοῦ πληθυσμοῦ της. 

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλα εἴδη πολέμου, πολέμου χωρὶς ἀντιπαράταξη στρατιῶν, ὅπως εἶναι π.χ. οἱ οἰκονομικοὶ πόλεμοι. Καὶ σὲ τέτοιο πόλεμο ἔχει ἐμπλακεῖ τοῦτα τὰ χρόνια ἡ πατρίδα μας. Ἡ χώρα ἐξωθήθηκε καὶ παρασύρθηκε σὲ ὑπέρογκο δανεισμό. Τώρα οἱ δανειστὲς ἢ μᾶλλον αὐτοὶ ποὺ τὴν ἔσπρωξαν στοὺς δανειστὲς τὴν ὁδηγοῦν στὴν κρεμάλα. Σφίγγουν τὴ θηλειὰ στὸ λαιμό της, ὁ κόσμος πεινάει, φοβᾶται, αὐτοκτονεῖ. 

Τί ζητοῦν σήμερα ὅλοι αὐτοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα; Ζητοῦν τὴν ἀπεμπόληση τῆς ἱστορίας της. Τὸν ἀφελληνισμό της. Τὴν ἐγκατάλειψη τῆς πίστεώς της, τῆς Ὀρθοδοξίας. Ζητοῦν ἀλλαγὴ τοῦ ἤθους της, τῶν Παραδόσεών της. Μὲ δι­­­άφορα νομοθετήματα ντροπῆς ἐκτρέπουν τοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖκες, τοὺς ὁδηγοῦν στὴν ἀσωτία καὶ καταστρέφουν τὴν οἰκογένεια. Τοὺς νέους τοὺς ὁδηγοῦν στὸν γενιτσαρισμό. Ἐμεῖς τώρα τί πρέπει νὰ κάνουμε; Νὰ πάρουμε ὅπλα; Ὄχι, τίποτε ἀπὸ αὐτά.  Ἡ ἱστορία μας, ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν, μᾶς δείχνει τὸν τρόπο. Αἰῶνες αἰώνων τώρα τὰ ὅπλα μας εἶναι ἄλλα. Εἶναι τὰ ἴδια ὅπλα ποὺ κρατοῦσαν οἱ Μάρτυρες καὶ συνέτριψαν τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ἄοπλοι! Μόνο μὲ τὴ δύναμη τῆς πίστεως! Ἐμεῖς ποῦ θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ ὅπλα; Ποῦ ἀλλοῦ παρὰ σ’ Αὐτόν, τὸν ἰσχυρὸ ποὺ σώζει. Σ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ μοναδικὸς Βασιλιὰς τῶν βασιλευόντων, ὁ ἀήττητος Νικητὴς ὅλων τῶν ἐχθρῶν του (πρβλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 15, Ἀποκ. ς΄ 2). Εἶναι ὁ ἐσταυρωμένος καὶ ἀναστημένος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν Ἐκκλησία του ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της. Σ’ Αὐτὸν λοιπόν, ποὺ εἶναι ὁ ἰσχυρὸς καὶ ἕτοιμος εἰς τὸ σώζειν, νὰ καταφύγουμε. Εἶναι δίπλα μας, εἶναι κοντά μας, μαζὶ μὲ τοὺς Μάρτυρες τῆς πίστεως, τὰ ἑκατομμύρια τῶν Μαρτύρων, μαζὶ μὲ τοὺς δυσεξαρίθμητους πιστοὺς ποὺ ἔγιναν πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.  Μπροστά μας ὁ μεγάλος πόλεμος, ὁ πόλεμός μας: Ὁ ἀφελληνισμὸς τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἀποβολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας. Δίπλα μας, κοντά μας ὁ Χριστός. Ἐμεῖς ἀνήκουμε πραγματικὰ στὸν Χριστό; Ἂν ναί, τότε θὰ ἐνταχθοῦμε στὴν παράταξη τῶν Μαρτύρων, τῶν ἀληθινῶν πιστῶν. Καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους θὰ σηκώσουμε τὶς σημαῖες τοῦ Χριστοῦ τώρα ποὺ σημαίνουν οἱ σάλπιγγες. Ἡ νίκη, ὁ θρίαμβος δὲν εἶναι δικά μας, δὲν εἶναι δικό μας τὸ θαῦμα. Εἶναι τοῦ Κυρίου, τοῦ Ἰσχυροῦ εἰς τὸ σώζειν. Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐσταυρωμένου, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει αἰώνια δόξα καὶ τιμὴ καὶ εὐχαριστία!

ΟΣΩΤΗΡ2053

https://www.osotir.org/2012/10/12/2053-15-10-2012/

ΣΤΑ 112 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

 Κάθε Ὀκτώβριο ἡ μνήμη τῆς καρδιᾶς μας πετᾶ στὰ βορειοηπειρωτικὰ βουνά· ἐκεῖ ὅπου οἱ πατέρες μας δίδαξαν μὲ τὴν ἀνδρεία τους τὸν κόσμο τί σημαίνει νὰ ἀγωνίζεσαι καὶ νὰ πεθαίνεις γιὰ τὴν ἐλευθερία τῶν λαῶν. Ἦταν Ὀκτώβριος τοῦ 1940 ὅταν ἡ μικρὴ Ἑλλάδα μας ταπείνωσε τὴ φασιστικὴ Ἰταλία μὲ τὸ ἡρωικὸ ΟΧΙ της. Καὶ μὲ τὴ γενναία ἀντίστασή της, χάρη καὶ στὴ βοήθεια τῆς Μεγαλόχαρης, ματαίωσε τὰ γενικότερα σχέδια τῆς συμμάχου τῆς Ἰταλίας, τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας. Αὐτὰ τότε. Τότε ποὺ ὅλοι στὴν Εὐρώπη μιλοῦσαν μὲ θαυμασμὸ γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ Χίτλερ! Ὅμως ὁ φετινὸς Ὀκτώβριος κεντᾶ διαφορετικὰ τὴ μνήμη μας. Καὶ δὲν πρέπει νὰ περάσει ἀπαρατήρητο τὸ ἄλλο θαῦμα τῆς νεότερης ἱστορίας μας, τὸ θαῦμα τοῦ 1912-13. Κλείνουν ἐφέτος 112 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἱερὸ ἐνθουσιασμὸ καὶ τοὺς γενναίους ἀγῶνες τῶν προγόνων μας διπλασιάστηκε σχεδὸν ἡ ἀγαπημένη πατρίδα μας. Μὲ τὸ αἷμα τῶν ἡρώων στρατιωτῶν μας φύτρωσε τὸ εὔοσμο καὶ ἀμάραντο ἄνθος τῆς ἐλευθερίας καὶ στήθηκε στὴ γῆ τῆς Μακεδονίας μας ὁ Τίμιος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἡ γαλανόλευκη στὶς 26 Ὀκτωβρίου τοῦ 1912 ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου κυμάτισε περήφανη στὸν Λευκὸ Πύργο τῆς Θεσσαλονίκης. Τὰ χριστιανικὰ κράτη τῆς Βαλκανικῆς, Ἑλλάδα, Βουλγαρία, Μαυροβούνιο καὶ Σερβία, μετὰ ἀπὸ πολλὲς διπλωματικὲς συσκέψεις μεταξύ τους, μὴν ἀντέχοντας τὶς σκληρὲς συμπεριφορὲς εἰς βάρος τους τῶν Τούρκων κατακτητῶν, ἀποφάσισαν νὰ κηρύξουν πόλεμο κατὰ τῆς Τουρκίας. Οἱ Εὐρωπαϊκὲς Μεγάλες Δυνάμεις τήρησαν οὐδέτερη στάση ἀποβλέποντας στὰ συμφέροντά τους. Πρῶτο κήρυξε τὸν πόλεμο κατὰ τῆς Τουρκίας τὸ Μαυροβούνιο στὶς 25 Σεπτεμβρίου. Ἡ χώρα μας κήρυξε τὸν πόλεμο στὶς 5 Ὀκτωβρίου καὶ ὁ βασιλιὰς Γεώργιος ἔπειτα ἀπὸ πρόταση τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἀπηύθυνε πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὸ ἑξῆς 

«Πρὸς τὸν λαόν μου 

Αἱ ἱεραὶ ὑποχρεώσεις πρὸς τὴν φιλτάτην Πατρίδα, πρὸς τοὺς ὑποδούλους ἀδελφούς μας καὶ πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα ἐπιβάλλουσιν εἰς τὸ Κράτος μετὰ τὴν ἀποτυχίαν τῶν εἰρηνικῶν προσπαθειῶν, πρὸς ἐπίτευξιν καὶ ἐξασφάλισιν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῶν ὑπὸ τὸν τουρκικὸν ζυγὸν Χριστιανῶν, ὅπως διὰ τῶν ὅπλων θέσῃ τέρμα εἰς τὴν δυστυχίαν τὴν ὁποίαν οὗτοι ὑφίστανται ἀπὸ τόσων αἰώνων. Ἡ Ἑλλὰς πάνοπλος μετὰ τῶν συμμάχων αὐτῆς, ἐμπνεομένων ὑπὸ τῶν αὐτῶν αἰσθημάτων καὶ συνδεομένων διὰ κοι­­­νῶν ὑποχρεώσεων, ἀναλαμβάνει τὸν ἱερὸν ἀγῶνα τοῦ δικαίου καί τῆς ἐλευθερίας τῶν καταδυναστευομένων λαῶν τῆς Ἀνατολῆς. Ὁ κατὰ ξηρὰν καὶ θάλασσαν στρατὸς ἡμῶν ἐν πλήρει συναισθήσει τοῦ καθήκοντος αὐτοῦ πρὸς τὸ Ἔθνος καὶ τὴν Xριστιανοσύνην, μνήμων τῶν ἐθνικῶν αὐτοῦ παραδόσεων καὶ ὑπερήφανος διὰ τὴν ἠθικὴν αὐτοῦ Ὑπεροχὴν καὶ ἀξίαν, ἀποδύεται μετὰ πίστεως εἰς τὸν ἀγῶνα ὅπως διὰ τοῦ τιμίου αὐτοῦ αἵματος ἀποδώσῃ τὴν ἐλευθερίαν εἰς τοὺς τυραννουμένους. Ἡ Ἑλλὰς μετὰ τῶν ἀδελφῶν συμμάχων Κρατῶν θὰ ἐπιδιώξῃ πάσῃ θυσίᾳ τὸν ἱερὸν αὐτὸν σκοπόν, ἐπικαλούμενοι δὲ τὴν ἀρωγὴν τοῦ Ὑψίστου ἐν τῷ δικαιοτάτῳ τούτῳ ἀγῶνι τοῦ πολιτισμοῦ, ἀνακράζομεν:

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ! 

Ἀθῆναι 5 Ὀκτωβρίου 1912 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ» 

Γενικὸς Διοικητὴς Στρατοῦ ὁρίσθηκε ὁ τότε Διάδοχος Κωνσταντῖνος. Ὁ Στρατός μας συγκροτήθηκε σὲ δύο μεγάλα σώματα, στὸν Στρατὸ Θεσσαλίας καὶ στὸν Στρατὸ Ἠπείρου, μὲ σύνολο ἀνδρῶν 110.000 περίπου. Τὸν στρατὸ αὐτὸ τὸν ἀποτελοῦσαν γενναῖα παλληκάρια ἀπὸ ὅλα τὰ ἐλεύθερα ἐδάφη τῆς Πατρίδας μας καὶ ἀπὸ τὴν Κρήτη καὶ τὴ μακρινὴ Κύπρο μας. Οἱ στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις ἄρχισαν ἀμέσως. Τὸ Σῶμα τῆς Θεσσαλίας μὲ ἀρχιστράτηγο τὸν Διάδοχο Κωνσταντῖνο κατευθύνθηκε ἀρχικὰ πρὸς τὴ βορειοδυτικὴ Μακεδονία. Πέρασε τὴν ὀροσειρὰ τῆς Μελούνας καὶ ἐλευθέρωσε στὶς 6 Ὀκτωβρίου τὴν Ἐλασσόνα καὶ τὴ Δεσκάτη, κυρίευσε τὰ στενὰ τοῦ Σαρανταπόρου στὶς 9 Ὀκτωβρίου καὶ μὲ σύνθημά του «Ἐμπρὸς πάντοτε!» ἐλευθέρωσε τὰ Σέρβια στὶς 10 Ὀκτωβρίου, τὴν Κοζάνη στὶς 12 Ὀκτωβρίου, τὰ Γρεβενά, τὴν Πτολεμαΐδα καὶ τὴν Κατερίνη στὶς 15 Ὀκτωβρίου, τὴ Βέροια στὶς 16 Ὀκτωβρίου, τὴν Ἔδεσσα στὶς 18 Ὀκτωβρίου καὶ τὰ Γιαννιτσὰ μετὰ ἀπὸ σκληρὴ μάχη στὶς 19 καὶ 20 Ὀκτωβρίου. Ἔπειτα ἀπὸ τὴ νίκη τοῦ στρατοῦ μας στὰ Γιαννιτσὰ ὁ στρατός μας πῆρε τὸ δρόμο γιὰ τὴ Θεσσαλονίκη. Στὶς 25 Ὀκτωβρίου ἐλευθερώθηκε καὶ ὁ Λαγκαδάς. Ὁ ἀρχηγὸς τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ τῆς Θεσσαλονίκης ἀρχιστράτηγος Χασὰν Ταξὶν Πασὰς διαπιστώνοντας ὅτι ἦταν ἀδύνατον νὰ ἀποκρούσει τὴν ὁρμητικὴ προέλαση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἀναγκάσθηκε καὶ ὑπέγραψε τὴν ἄνευ ὅρων παράδοση τῆς Θεσσαλονίκης στοὺς Ἕλληνες τὴν 26η Ὀκτωβρίου 1912. Αὐτὴ ἦταν ἡ θαυμαστὴ ἀπελευθερωτικὴ πορεία τοῦ στρατοῦ μας ἐκεῖνο τὸ εἰκοσαήμερο τοῦ 1912. Μιὰ πορεία θριάμβου ποὺ ἐπανέφερε ἔπειτα ἀπὸ 482 χρόνια τουρκικῆς σκλαβιᾶς (τὸ 1430 εἶχε σκλαβωθεῖ ἡ Θεσσαλονίκη) τὴν ἐλευθερία στὴν πρωτεύουσα τῆς βορείου Ἑλλάδος. Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ποτὲ τοὺς ἱεροὺς ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνες τῆς Ἱστορίας μας. Ἔχουμε πολλοὺς τέτοιους ἀγῶνες στὴν Πατρίδα μας. Στὴν Ἤπειρο, στὴ Θράκη, ἀργότερα στὴν Κύπρο καὶ στὰ ἄλλα νησιά μας. Ἂν λησμονήσουμε τὴν Ἱστορία μας, θὰ χάσουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν προσανατολισμό μας. Αὐτὸ ἐπιδιώκουν πολλοὶ ἐχθροί μας. Ἐὰν θέλουμε νὰ συνεχίσουμε νὰ ὑπάρχουμε ὡς Ἔθνος, πρέπει νὰ ἐμπνεόμαστε ἀπὸ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ τῶν πατέρων μας. Τὸ ὀφείλουμε ὡς χρέος εὐγνωμοσύνης στὸ αἷμα τῆς θυσίας τους.

https://www.osotir.org/2012/10/12/2053-15-10-2012/