ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ

+++

Μνήμη: 10η Απριλίου

 

*  *  *

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ

ΣΤΟ ΧΑΡΙΤΟΒΡΥΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

(Πέμπτη Διακαινισήμου 2026) 

 

 


ΕΔΩ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΒΙΟ
ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΘΝΟ-ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

+++

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΣ

 +++

 

 

 

+++

ΑΓΙΟΣ ΠΑΓΧΑΡΙΟΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ «ΧΡΩΣΤΑΕΙ» ΤΗΝ ΑΓΙΩΣΥΝΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ

 +++

 

Τῇ 19ῃ τοῦ μηνὸς Μαρτίου μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος ΠΑΓΧΑΡΙΟΥ ξίφει τελειωθέντος

ΠΑΓΧΑΡΙΟΣ ὁ Ἅγιος τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς κατήγετο ἐκ τῆς χώρας τῶν Οὐσάνων, ἐκ πόλεως Βιλλαπάτης, υἱὸς ὑπάρχων γονέων Χριστιανῶν. Ἦτο δὲ ἀνὴρ ὑψηλὸς καὶ ὡραῖος, ζῶν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν δυσσεβῶν καὶ ἀντιχρίστων βασιλέων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ, οἵτινες ἀπὸ κοινοῦ ἐβασίλευον ἀπὸ τοῦ διακοσιοστοῦ ὀγδοηκοστοῦ ἕκτου ἔτους, μέχρι τοῦ τριακοσιοστοῦ πέμπτου (286-305), ἤτοι εἰς διάστημα δεκαεννέα ὁλοκλήρων ἐτῶν, καθ’ ὅλον δὲ τὸ διάστημα τοῦτο ἡ πλάνη τῶν εἰδώλων ἦτο διεσπαρμένη εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην καὶ πᾶς Χριστιανός, ὁμολογῶν τὸν Χριστόν, ὄχι μόνον ἐστερεῖτο τῆς περιουσίας καὶ τῶν κτημάτων του, ἀλλ’ ἔχανε πρὸς τούτοις καὶ τὴν ἰδίαν ζωήν του, ἀφ’ οὗ πρότερον ἐδοκίμαζε πολλὰς καὶ διαφόρους βασάνους.

Κατ’ ἐκεῖνον λοιπὸν τὸν καιρὸν καὶ ὁ θαυμάσιος οὗτος Παγχάριος ἐπορεύθη εἰς τὴν Ρώμην καὶ ἐγένετο φίλος μὲ τὸν Διοκλητιανόν, ὅστις καὶ τὸν κατέστησε πρῶτον τῶν ἀρχόντων τῆς Συγκλήτου καὶ καθ’ ὑπερβολὴν ἠγάπα αὐτόν. Ἐκ τῆς ὑπερβολικῆς ὅμως ταύτης ἀγάπης, τὴν ὁποίαν ἔτρεφον πρὸς ἀλλήλους, ἠρνήθη, φεῦ! ὁ Παγχάριος τὴν εἰς Χριστὸν Πίστιν καὶ ἔγινεν ὁμόφρων πρὸς τὸν βασιλέα, ὁ δὲ βασιλεὺς διώρισε νὰ λαμβάνῃ, ὁ Παγχάριος ἐτησίως διάφορα σιτηρέσια παρὰ τῆς βασιλείας, ἄλλα μὲν μὲ ἔγγραφον διατύπωσιν, ἄλλα δὲ καὶ μὲ βασιλικὴν προσταγήν, ἵνα διὰ τούτων ἔχῃ πᾶσαν ἀπόλαυσιν καὶ ἀνάπαυσιν.

Ταύτην τὴν πικρὰν εἴδησιν μαθοῦσα ἡ μακαρία μήτηρ ὡς καὶ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Παγχαρίου ἔγραψαν εἰς αὐτὸν ἐπιστολὴν καὶ συνεβούλευον αὐτόν, πρῶτον μὲν νὰ ἀποκτήσῃ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, καὶ δεύτερον νὰ ἐνθυμηθῇ τὴν φοβερὰν Κρίσιν Αὐτοῦ. Καὶ ὅτι, ὅστις ἐγνώρισε τὸν Χριστὸν καὶ παρρησίᾳ τὸν ὡμολόγησεν ἔμπροσθεν βασιλέων καὶ ἀρχόντων, αὐτὸς μέλλει ἀντιστοίχως νὰ ὁμολογηθῇ παρὰ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καὶ νὰ λάβῃ τὴν ἐπαγγελίαν καὶ ἀπόλαυσιν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, καθὼς αὐτὸς ταῦτα λίαν καλῶς γνωρίζει. Ἀντιθέτως πάλιν, ὅσοι ἠθέτησαν καὶ ἠρνήθησαν τὴν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ πολλὴν καταδίκην μέλλουσι νὰ λάβωσιν ἐν τῇ φοβερᾷ ἐκείνῃ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως, καθὼς καλῶς καὶ αὐτὸ γνωρίζει. Διότι λέγει ὁ Κύριος· «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ’ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. ι΄ 33). Καὶ πάλιν· «Τί γὰρ ὠφελήσῃ ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσῃ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μάρκ. η΄ 36-37).

Ταύτην τὴν ἐπιστολὴν λαβὼν ὁ Παγχάριος καὶ ἀναγνώσας, ἦλθεν εἰς συναίσθησιν τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖον ἔπαθε καὶ ἤρχισε νὰ θρηνῇ καὶ νὰ ὀδύρεται, ριπτόμενος δὲ κατὰ γῆς ἐβόα ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ καρδίας· «Ἐλέησόν με, Κύριε Παντοκράτορ, ἐλέησόν με καὶ μὴ καταισχύνῃς τὸν δοῦλόν σου ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ εὐσπλαγχνίσθητί με διὰ τὸ ἔλεός σου». Βλέποντες δὲ αὐλικοί τινες αὐτὸν τόσον πικρῶς κλαίοντα, ἐφανέρωσαν τοῦτο εἰς τὸν βασιλέα. Ὅθεν παραστάντος εἰς αὐτὸν τοῦ Παγχαρίου, λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς· «Λέγε μοι, προσφιλέστατε Παγχάριε, μήπως εἶσαι Ναζωραῖος;». Ὁ Ἅγιος ἀπεκρίθη· «Ναί, Ναζωραῖος εἶμαι, βασιλεῦ, καὶ Χριστιανός». Ὁ βασιλεὺς τότε λέγει πρὸς αὐτόν· «Ἀρνήθητι, Παγχάριε, τὸ ὄνομα αὐτὸ διὰ τὴν ἀγάπην μου, διότι γνώριζε, ὅτι δὲν θέλω ἀποφασίσει νὰ λάβῃς σύντομον καὶ ταχὺν θάνατον, ἀλλὰ θὰ σὲ ἀναλώσω πρότερον μὲ πολλὰς καὶ διαφόρους βασάνους». Ὁ δὲ Ἅγιος ἀπεκρίθη· «Ἐγὼ μέν, ὦ βασιλεῦ, καὶ διὰ μόνον τὸν λόγον, ὅτι ἔγινα ὁμόφρων σου, φοβοῦμαι καὶ φρίττω, μὴ πέσῃ πῦρ οὐρανόθεν καὶ μὲ κατακαύσῃ· εἰς τὸ ἑξῆς δέ, μὴ γένοιτο, νὰ ἀρνηθῶ τὸν Κύριόν μου Ἰησοῦν Χριστόν, εἴτε σήμερον, εἴτε μετὰ πολυετίαν, ἔστω καὶ ἂν διὰ πολλῶν τιμωριῶν ἀναλώσῃς, ὡς λέγεις, τὸ σῶμά μου».

Τότε προστάσσει ὁ τύραννος νὰ ἐκδύσωσι τὸν Ἅγιον καὶ νὰ τὸν δέρωσι μὲ βούνευρα. Καλέσας δὲ τὴν Σύγκλητον ὅλην τῶν ἀρχόντων, λέγει πρὸς αὐτούς· «Ἐμάθατε ὅτι ὁ Παγχάριος, ὁ σακελλάριος καὶ σκρινιάριος τῆς βασιλείας ἔπεσεν εἰς τὴν θρησκείαν τῶν Γαλιλαίων; Εἴπατέ μοι λοιπόν, τί νὰ πράξω εἰς αὐτόν». Οἱ ἄρχοντες τότε ἀπεκρίθησαν· «Πρόσταξον, ὦ βασιλεῦ, νὰ γυμνωθῇ ὁ Παγχάριος ἐν μέσῳ τοῦ θεάτρου καὶ ἐκεῖ νὰ δέρεται, εἶτα δὲ ἀπόστειλον αὐτὸν εἰς τὴν Νικομήδειαν πρὸς τὸν ἐκεῖ ἄρχοντα, ἵνα ἐκεῖνος τιμωρήσῃ αὐτὸν καὶ μὴ γίνωμεν ἡμεῖς κοινωνοὶ τοῦ αἵματός του, ἀφ’ οὗ σοὶ ἦτο τοσοῦτον ἀγαπητός». Ἤρεσεν ἡ βουλὴ αὕτη εἰς τὸν βασιλέα, ἐπειδὴ ἠγάπα αὐτὸν καθ’ ὑπερβολὴν καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὸν θανατώσῃ. Ὅθεν ὁδηγήσαντες τὸν Ἅγιον εἰς τὸ θέατρον ἔδειραν αὐτὸν δυνατά. Τότε ὁ βασιλεύς, παραδώσας τὸν Μάρτυρα εἰς τοὺς στρατιώτας, ἔστειλεν ἔγγραφον ἐπιστολὴν εἰς τὸν ἄρχοντα τῆς Νικομηδείας, διὰ τῆς ὁποίας τὸν διέτασσε νὰ τιμωρήσῃ τὸν Ἅγιον μὲ πολυώδυνον θάνατον.

Ἀφ’ οὗ δὲ ἔφθασεν ὁ Ἅγιος εἰς τὴν Νικομήδειαν καὶ ὡδηγήθη πρὸ τοῦ ἄρχοντος, ἠναγκάζετο παρ’ ἐκείνου νὰ ἀποκριθῇ. Ὅθεν ἀπεκρίθη, πρὸς αὐτόν, λέγων· «Ἰδού, ἐκ τῆς βασιλικῆς προσταγῆς ἐπληροφορήθης, ὅτι ἐγὼ εἶμαι Χριστιανός ποίησον λοιπὸν ἐπιμελῶς καὶ ἄνευ συστολῆς ὅ,τι φαίνεται εἰς σὲ εὔλογον». Ὁ ἄρχων εἶπε· «Πῶς εἶναι τὸ ὄνομά σου;». Καὶ ὁ Μάρτυς ἀπήντησε· «Παγχάριος μὲν εἶναι τὸ ὄνομά μου. Χριστιανὸς δὲ εἶμαι ἐκ προγόνων· ἐπειδὴ ὅμως ἐνικήθην ὑπὸ τῆς ἀπάτης τοῦ βασιλέως καὶ ἔγινα ὁμόφρων αὐτοῦ, κακῶς καὶ ἀνθήτως τοῦτο διαπράξας, διὰ τοῦτο τώρα, σὺν Θεῷ διορθωθεὶς ὑπὸ τῆς μητρός μου καὶ τῆς ἀδελφῆς μου, προσέτρεξα εἰς τὸν Χριστὸν καὶ Θεόν μου. Ὅθεν σπεύδω νὰ ἀποθάνω διὰ τὸ ὄνομά Του, ἵνα μὲ τὴν καλὴν ταύτην ὁμολογίαν καὶ τὸν θάνατόν μου, ἐξαλείψω τὴν ἄρνησιν, τὴν ὁποίαν κακῶς ἐποίησα». Ὁ ἄρχων εἶπε τότε· «Ἄφες αὐτὰ καὶ ἐκτέλεσον τὴν προσταγὴν τοῦ βασιλέως, μὴ θελήσῃς δὲ νὰ ἀπολεσθῇ τὸ μνημόσυνόν σου ἀπὸ τῆς γῆς, σύ, ὅστις εἶσαι τοσοῦτον εὔμορφος καὶ ὡραιότατος ἄνθρωπος». Ὁ Ἅγιος ἀπεκρίθη· «Ἡ ἀπώλεια αὕτη, περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖς, καὶ προσωρινὴ εἶναι καὶ ζωὴν αἰώνιον προξενεῖ εἰς ἐκείνους ὅσοι, διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὑπομείνωσι».

Τέλος πάντων, βλέπων ὁ ἄρχων τὸ ἀμετάθετον τῆς γνώμης τοῦ Μάρτυρος, ἔδωκε κατ’ αὐτοῦ τὴν τοῦ θανάτου ἀπόφασιν. Προσευχηθεὶς δὲ ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἀθλητής, ἀπεκεφαλίσθη ἐν Νικομηδείᾳ καὶ οὕτως ἔλαβεν ὁ ἀοίδιμος τοῦ Μαρτυρίου τὸν στέφανον.

 

 

+++

ΔΙΚΑΙΟΣ ΦΙΝΕΕΣ

 +++

 

+++

ΟΣΙΑ ΠΙΑΜΟΥΝ, Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ

 +++

 

 

+++

ΑΔΑΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ (ΑΓ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ)

 +++

 

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ 

 

Τῇ ΚΓ΄ (23ῃ) τοῦ αὐτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ Ἐπισκόπου Σμύρνης

 

ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ὁ ἔνδοξος Ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ ἦτο γέννημα καὶ θρέμμα τῆς πόλεως Ἐφέσου, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη περὶ τὸ ἔτος ξη΄ (68) μ.Χ. Οἱ γονεῖς του ἦσαν πλουσιώτατοι, ἀλλ’ εὐσεβεῖς καὶ ἐλεήμονες· ὁ πατήρ του ὠνομάζετο Παγκράτιος καὶ ἡ μήτηρ του Θεοδώρα. Τούτους διέβαλον εἰς τὸν ἐξουσιαστὴν τῆς Ἐφέσου Μαρκίωνα, ὅτι ἦσαν Χριστιανοί· ὅθεν ἔστειλεν ἐκεῖνος στρατιώτας, οἵτινες τοὺς παρουσίασαν ἔμπροσθέν του, ἦτο δὲ τότε ἡ Θεοδώρα ἔγκυος εἰς τοῦτον τὸν Ἅγιον. Λέγει δὲ τότε πρὸς αὐτοὺς ὁ Μαρκίων· «Διατὶ δὲν ὑπακούετε σεῖς εἰς τοὺς βασιλικοὺς ὁρισμούς, ἀλλὰ καταφρονεῖτε τοὺς μεγάλους θεοὺς καὶ προσκυνεῖτε τὸν Χριστόν;». Οἱ γονεῖς τοῦ Ἁγίου ἀπεκρίθησαν, χωρὶς καθόλου νὰ δειλιάσουν· «Ἡμεῖς, ὦ ἐξουσιαστά, ἐδιδάχθημεν ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου μας νὰ πιστεύωμεν καὶ νὰ προσκυνοῦμεν τὸν ἀληθινὸν Θεόν, τὸν Ποιητὴν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἰς τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐβαπτίσθημεν καὶ αὐτὸν ὁμολογοῦμεν καὶ κηρύττομεν· τὰ δὲ ἄψυχα καὶ ἀναίσθητα εἴδωλα, τὰ ὁποῖα ἔχετε σεῖς διὰ θεούς, ἡμεῖς τὰ ἀποστρεφόμεθα καὶ τὰ ἐξουθενοῦμεν».

Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἐξουσιαστὴς καὶ θυμωθεὶς σφόδρα ἐπρόσταξε τοὺς στρατιώτας νὰ ρίψωσιν αὐτοὺς κατὰ γῆς καὶ νὰ τοὺς δείρωσι δυνατά· τούτου δὲ γενομένου τοὺς ἔβαλον εἰς τὴν φυλακὴν ὅπου ἔμειναν καιρὸν πολὺν ἀνεπιμέλητοι ἀπὸ κάθε ἀνθρωπίνην βοήθειαν, ταλαιπωρούμενοι μὲ πεῖναν καὶ δίψαν καὶ κάθε ἄλλην κακοπάθειαν, ἐντὸς δὲ τῆς φυλακῆς ἐγέννησεν ἡ μακαρία Θεοδώρα τὸν Ἅγιον. Ὁ δὲ Πανάγαθος Θεός, ὅστις γινώσκει τὰ πάντα προτοῦ νὰ γίνουν, προβλέπων, ὅτι ὁ ἐξουσιαστὴς μέλλει νὰ ζητήσῃ τὸ βρέφος, διὰ νὰ τὸ ἀναθρέψῃ καὶ νὰ τὸ διδάξῃ τὴν ἰδικήν του πλάνην, ἐξαπέστειλε τὸν Ἄγγελον αὐτοῦ εἰς τὴν φυλακὴν καὶ πρῶτον μὲν ἐθεράπευσε τοὺς γονεῖς τοῦ βρέφους ἐκ τῶν πληγῶν, τὰς ὁποίας εἶχον ἀπὸ τοὺς δαρμούς, κατόπιν δὲ τοὺς ἐνεδυνάμωσε καὶ προεῖπεν εἰς αὐτούς, ὅτι ὁ ἐξουσιαστὴς μέλλει νὰ τοὺς θανατώσῃ καὶ νὰ μὴ δειλιάσωσι τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ θάνατον, διότι θέλουν στεφανωθῆ μὲ τὸν στέφανον τοῦ Μαρτυρίου καὶ νὰ κληρονομήσωσι τὴν οὐράνιον Βασιλείαν. Ἔπειτα παραλαβὼν τὸ βρέφος τὸ ἐπῆγεν εἰς γυναῖκα τινὰ χήραν πλουσιωτάτην καὶ Χριστιανήν, παραγγείλας εἰς αὐτὴν νὰ τὸ βαπτίσῃ, νὰ τὸ ἀναθρέψῃ μὲ κάθε ἐπιμέλειαν καὶ νὰ μὴ τὸ ὁμολογήσῃ εἰς οὐδένα. Ταῦτα δὲ εἰπὼν ἔγινεν ἄφαντος...

 

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

+++

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ

 +++

 

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Μαρτύρων
ΑΚΥΛΑ καὶ ΠΡΙΣΚΙΛΛΗΣ

ΑΚΥΛΑΣ καὶ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ οἱ ἔνδοξοι Ἀπόστολοι καὶ Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ κατήγοντο ἐκ τοῦ Πόντου τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἦσαν δὲ Ἰουδαῖοι τὸ γένος, κατὰ δὲ τὴν τέχνην σκηνοποιοί, ἤτοι κατεσκεύαζον σκηνὰς διὰ δερμάτων, ζῶντες κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Κλαυδίου, τοῦ βασιλεύσαντος κατὰ τὰ ἔτη μα΄-νδ΄ (41-54). Ἀναχωρήσαντες δὲ ἀπὸ τὴν πατρίδα των, τὸν Πόντον, ἦλθον καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ρώμην. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Κλαύδιος ἐδίωξεν ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς καὶ τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν Ρώμην, ἠλθον εἰς τὴν Κόρινθον, ὅπου εἰργάζοντο τὴν τέχνην των. Ἀκούσαντες δὲ διὰ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου, ἐπῆγαν πρὸς αὐτόν, ὅταν οὗτος εὑρίσκετο εἰς τὴν Κόρινθον, ἢ μᾶλλον ὁ θεῖος Παῦλος ἐπῆγε πρὸς τὸν Ἀκύλαν, ἐν Κορίνθῳ εὑρισκόμενον. Διότι οὕτω γράφεται εἰς τὰς Πράξεις· «Μετὰ δὲ ταῦτα χωρισθεὶς ὁ Παῦλος ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ἦλθεν εἰς Κόρινθον· καὶ εὑρών τινα Ἰουδαῖον ὀνόματι Ἀκύλαν, Ποντικὸν τῷ γένει, προσφάτως ἐληλυθότα ἀπὸ τῆς Ἰταλίας, καὶ Πρίσκιλλαν γυναῖκα αὐτοῦ, διὰ τὸ διατεταχέναι Κλαύδιον χωρίζεσθαι πάντας τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τῆς Ρώμης, προσῆλθεν αὐτοῖς, καὶ διὰ τὸ ὁμότεχνον εἶναι ἔμεινε παρ’ αὐτοῖς καὶ εἰργάζετο· ἦσαν γὰρ σκηνοποιοὶ τῇ τέχνῃ» (Πράξ. ιη΄ 1-3).

Ὅθεν, ἀφ’ οὗ ὁ θεῖος Ἀκύλας συνεσχετίσθη μὲ τὸν Ἀπόστολον Παῦλον, ἐβαπτίσθη ὑπ’ αὐτοῦ αὐτός τε καὶ ἡ γυνή του Πρίσκιλλα, ὑπηρέτουν δὲ εἰς τὸ ἑξῆς τὸν Ἀπόστολον Παῦλον καὶ ἠκολούθουν, συγκινδυνεύοντες μετ’ αὐτοῦ, εἰς ὅλους τοὺς πειρασμοὺς ὅσοι ἐγίνοντο εἰς αὐτόν. Τοσοῦτον δὲ ἠγάπησε τοὺς δύο τούτους ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τὴν ἀρετήν των καὶ ἀφ’ ἑτέρου διὰ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν των, ὥστε ἀναφέρει περὶ αὐτῶν εἰς τρεῖς ἐπιστολάς του, διότι ἐν τῇ πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῇ γράφει· «Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν» (Ρωμ. ιϛ΄ 3). Ὁμοίως καὶ ἐν τῇ πρώτῃ πρὸς Κορινθίους (ιϛ΄ 19) καὶ ἐν τῇ δευτέρᾳ πρὸς Τιμόθεον (δ΄ 19). Μὲ τοιαύτην λοιπὸν πολιτείαν εὐηρέστησαν οἱ μακάριοι οὗτοι τὸν Χριστὸν καὶ τὸν μακάριον Παῦλον καὶ ἐποίησαν πολλὰ θαύματα· ὕστερον δὲ συλληφθέντες ὑπὸ τῶν ἀπίστων ἀπεκεφαλίσθησαν καὶ οὕτω στεφανηφόροι μετέβησαν ἐκ τῆς γῆς εἰς τοὺς οὐρανούς.

 

+++

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, Ο ΕΝ ΑΧΑΡΝΑΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ

 +++

 

 

 

+++

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΝΕΟΣ, Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ (ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ)

+++

 Μνήμη: 1η Κυριακὴ μετὰ τὰ Θεοφάνια

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Βίο τοῦ Ἁγίου:

Ἐδῶ μπορεῖτε νὰ διαβάσετε τὸν Βίο καὶ τὰ θαύματα τοῦ Νεοφανοῦς Ἁγίου

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ (VIDEO ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ)

 +++

 

 

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΚΑΙ Ο ...ΤΑΥΡΟΣ!

 +++

 

 

 

 

 

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΣ

ΚΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
 

Μνήμη: 27η Δεκεμβρίου
Ἀνακομιδή: 2α Αὐγούστου

 

*  *  *

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ

Ψηφιδωτὸν ἐκ τοῦ ἐν Κιέβῳ περιλάμπρου Ἱ. Ναοῦ
τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Ἔργον ΙΒʹ αἰῶνος.

 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ὁ Πρωτομάρτυς καὶ Ἀρχιδιάκονος ἐγένετο ὁ πρῶτος τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως Μάρτυς ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων λιθοβοληθεὶς καὶ τελειωθείς. Ἀφ’ οὗ δὲ παρῆλθον τριακόσια τέσσαρα ἔτη ἀπὸ τοῦ μαρτυρίου του καὶ ἀφ’ οὗ ἐτελειώθησαν διὰ τοῦ μαρτυρίου πολλοὶ Χριστιανοί, τί εἰρήνη διεδέχθη τὴν ταραχήν, καὶ ἡ οἰκουμένη ἀπελάμβανεν ἐλευθερίαν καὶ ἡσυχίαν καὶ ὅλαι μὲν αἱ φυλακαὶ ἐκενώθησαν ἐκ τῶν φυλακισμένων Χριστιανῶν, ὅλα δὲ τὰ βασανιστήρια τῶν τυράννων κατέπαυσαν, βασιλεύσαντος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, τοῦ χριστιανικωτάτου καὶ πρώτου βασιλέως τῶν Ὀρθοδόξων. Τότε δ’ ἐφανερώθη καὶ ὁ πολύτιμος θησαυρός, ἤτοι τὸ πανίερον λείψανον τοῦ Πρωτομάρτυρος καὶ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου οὕτω πως.

Ἄνθρωπός τις κατῴκει εἰς ἐκείνην τὴν ἰδίαν κώμην, ὅπου ἦτο κεκρυμμένον τὸ τοῦ Πρωτομάρτυρος λείψανον, γέρων τὴν ἡλικίαν, Ἱερεὺς τὸ ἀξίωμα καὶ αἰδέσιμος κατὰ τὴν ζωήν, Λουκιανός (ἢ Λουκιλλιανὸς) ὀνομαζόμενος. Εἰς τοῦτον λοιπὸν ἐφάνη δὶς ἢ τρὶς ὁ Ἅγιος Στέφανος καὶ ἔδειξεν εἰς αὐτὸν τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο κεκρυμμένον τὸ λείψανόν του. Ὁ δὲ Ἱερεὺς ἐφανέρωσε τὴν ὀπτασίαν εἰς τὸν τότε Πατριάρχην τῆς Ἱερουσαλὴμ Ἰωάννην, ὁ ὁποῖος χαρᾶς πολλῆς ἐμπλησθεὶς ἦλθεν εἰς τὸν μηνυθέντα τόπον μετὰ τῶν κληρικῶν του καὶ σκάψας εὗρε τὴν θήκην ἐντὸς τῆς ὁποίας ἦτο τὸ ἅγιον λείψανον. Ἔγινε δὲ παρευθὺς μέγας σεισμός, καὶ εὐωδία πολλὴ ἐξῆλθεν εὐωδιάζουσα τοὺς παρευρεθέντας· ἄνωθεν δὲ ἐξ οὐρανῶν ἐγίνοντο φωναὶ ἀγγελικαὶ λέγουσαι· «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Αἱ φωναὶ δὲ αὗται ἠκούοντο μακρὰν ἕως δέκα σημεῖα τόπου· ἀλλὰ καὶ ἰατρεῖαι ἐνηργοῦντο εἰς τοὺς πάσχοντας διάφοροι, κηρύττουσαι τὴν τοῦ Πρωτομάρτυρος χάριν.

Μετὰ παρέλευσιν δὲ πέντε ἐτῶν ἠσθένησεν ὁ κτίτωρ τοῦ Ναοῦ Ἀλέξανδρος· ὅθεν κατασκευάσας θήκην ἐκ ξύλου περσέας (ροδακινέας) ὁμοίαν μὲ τὴν θήκην, ἥτις περιεῖχε τὸ λείψανον τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, ἔθηκεν αὐτὴν πλησίον τῆς θήκης τοῦ ἁγίου λειψάνου, ἀφ’ οὗ δὲ ἀπέθανεν, ἀπετέθη τὸ λείψανόν του εἰς τὴν καινὴν ἐκείνην θήκην.

Μετὰ δὲ ὀκτὼ ἔτη, ὅταν ἐβασίλευεν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ ἐπατριάρχευεν εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν ὁ θεῖος Μητροφάνης, τότε ἡ γυνὴ τοῦ ἀνωτέρω ἀποθανόντος Ἀλενξάνδρου, Ἰουλιανὴ ὀνόματι, ἐπειδὴ ἠνωχλεῖτο μὲν ὑπὸ πολλῶν νὰ νυμφευθῇ ἐκ δευτέρου διὰ τὸν πλοῦτον καὶ τὸ κάλλος της, αὐτὴ δὲ δὲν ἤθελε, τούτου ἕνεκα ἐσκέφθη νὰ πράξῃ τὸ ἑξῆς, νὰ λάβῃ τὸ σῶμα τοῦ ἀνδρός της καὶ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν πατέρα της καὶ εἰς τὴν πατρίδα της, τὴν Κωνσταντινούπολιν.

Παρουσιάσθη λοιπὸν εἰς τὸν τότε Πατριάρχην τῆς Ἱερουσαλὴμ Ἅγιον Κύριλλον, καὶ παρεκάλει αὐτὸν νὰ τῆς ἐπιτρέψῃ νὰ λάβῃ τὴν θήκην τὴν περιέχουσαν τὸ λείψανον τοῦ ἀνδρός της· ἀλλ’ ὁ Ἅγιος Κύριλλος δὲν ἐπέτρεπε τοῦτο εἰς αὐτήν. Διὰ τοῦτο ἔγραψεν ἐκείνη εἰς τὸν πατέρα της περὶ ταύτης τῆς ὑποθέσεως, καὶ τῇ συνεργείᾳ αὐτοῦ ἔστειλεν ὁ βασιλεὺς σάκραν, ἤτοι βασιλικὴν προσταγήν, νὰ δύναται νὰ λάβῃ τὸ λείψανον τοῦ ἀνδρός της καὶ νὰ ἀναβῇ εἰς Κωνσταντινούπολιν· ὅθεν μὴ δυνάμενος πλέον ὁ Πατριάρχης νὰ ἐναντιωθῇ, ἐπέτρεψεν εἰς τὴν γυναῖκα νὰ τὸ λάβῃ. Πλανηθεῖσα ὅμως ἡ γυνὴ κατὰ θείαν πρόνοιαν, ἀντὶ τοῦ ἀνδρός της ἔλαβε τὴν ὁμοίαν ἐκείνην θήκην, τὴν περιέχουσαν τὸ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου λείψανον· ταύτην δὲ βαλοῦσα ἐπὶ θρόνου, καὶ τὸν θρόνον φορτώσασα εἰς ὄνον, ἤρχισε τὴν ὁδοιπορίαν διὰ Κωνσταντινούπολιν. Καθ’ ὅλην δὲ τὴν νύκτα ἠκούοντο ἐν τῷ ἀέρι, ἕως δέκα σημεῖα τόπου, ὕμνοι ἀγγελικοὶ καὶ δοξολογία θεοπρεπὴς λέγουσα· «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», τὰ δὲ μέρη ἐκεῖνα ἐπληρώθησαν εὐωδίας μύρου πολλοῦ καὶ εὐωδεστάτου· οἱ δὲ δαίμονες μακρόθεν κλαίοντες, ἐφώναζον μὲ συνεχεῖς φωνάς· «Ἀλλοίμον εἰς ἡμᾶς! διότι ὁ Στέφανος διέρχεται ἐκ μέσου ἡμῶν καὶ μᾶς πληγώνει ἀοράτως». Ἀφιχθεῖσα δὲ ἡ γυνὴ εἰς τὴν παράλιον πόλιν τῆς Ἀσκάλωνος εὗρεν ἐκεῖ πλοῖον, καὶ δοῦσα ναῦλον πεντήκοντα φλωρία ἐπεβιβάσθη εἰς αὐτὸ καὶ ἀνεχώρησε διὰ τὴν Κωνσταντινούπολιν. Ὅσα δὲ θαύματα ἐγίνοντο καθ’ ὁδὸν καὶ ὅσα σημεῖα ἐτελέσθησαν ἀδύνατον νὰ τὰ περιγράψωμεν ἐν συντομίᾳ.

Ὅταν δὲ ἡ γυνὴ ἀφίκετο εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ ἔφθασεν εἰς τὰ ὦτα τοῦ βασιλέως, ὅτι ἔρχεται τὸ λείψανον τοῦ Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, ἐγένοντο δὲ εἰς αὐτὸν γνωστὰ τὰ περὶ τῆς γυναικὸς τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἡ ὁποία παρασταθεῖσα ἐνώπιόν του διηγήθη ἀκριβῶς διὰ ζώσης φωνῆς, ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους, τίνι τρόπῳ ἔλαβε χώραν τὸ τοιοῦτον, τότε ὁ φιλευσεβέστατος βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἐνεπλήσθη ἀφάτου χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως· ὅθεν προσέταξεν εὐθὺς τὸν Πατριάρχην καὶ ὅλον τὸν κλῆρον νὰ ἐξέλθωσιν εἰς προϋπάντησιν τοῦ Ἁγίου λειψάνου μὲ τιμὴν μεγίστην καὶ εὐλάβειαν, καὶ οὕτω νὰ φέρωσιν αὐτὸ ἐντὸς τῶν βασιλικῶν παλατίων. Τότε δὲ ὅσα θαύματα ἔγιναν ἀδύνατον νὰ τὰ περιγράψῃ τις ἀκριβῶς. Ἔσυρον λοιπὸν αἱ ἡμίονοι τὴν ἅμαξαν, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἦτο τὸ ἅγιον λείψανον, ἕως οὗ ἔφθασαν εἰς τόπον λεγόμενον Κωνσταντιαναί, καὶ ἐκεῖ ἐσταμάτησαν· ἐπειδὴ δὲ ἔπληττον τὰ ζῷα ἵνα προχωρήσωσι, τούτου ἕνεκα μία τῶν ἡμιόνων ἐλάλησεν ἀνθρωπίνην φωνὴν λέγουσα· «Διατί μᾶς δέρετε; ἐνταῦθα πρέπει νὰ ἀποτεθῇ τὸ ἅγιον λείψανον». Ταύτην τὴν φωνὴν ἀκούσαντες ὅ τε Πατριάρχης καὶ ὅλοι οἱ παρευρεθέντες ἔδωκαν μεγαλοφώνως δόξαν τῷ Θεῷ. Ταῦτα δὲ μαθὼν καὶ ὁ πιστότατος βασιλεὺς ἐξεπλάγη, καὶ παρευθὺς ἔκτισε Ναὸν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Πρωτομάρτυρος, εἰς δόξαν καὶ αἶνον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἰς τὸν Ναὸν ἐκεῖνον τελεῖται κατ’ ἔτος ἡ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου σύναξις καὶ ἑορτή. Ἡ εὕρεσις τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου ἑορτάζεται κατὰ τὴν δεκάτην πέμπτην τοῦ Σεπτεμβρίου, ἡ δὲ μνήμη του, κατὰ τὴν εἰκοστὴν ἑβδόμην τοῦ Δεκεμβρίου.

+++

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΠΟΥ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΠΟΛΛΑ (ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ)...

 +++

 

 

 

 

 

 

 

 

+++

ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ: Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ «ΝΙΚΗΣΕ» ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΘΕΟΔΟΣΙΟ ΚΑΙ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΤΟ ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ...

 ++++

 

 

 

1

2

3

4

5

6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+++