ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Ο ΑΡΚΑΣ

 +++

 

 

Τῇ 14ῃ τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου μνήμη τοῦ Ἁγίου Νέου Μάρτυρος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ τοῦ Πελοποννησίου, ἀθλήσαντος ἐν ἔτει ͵αωγ΄ (1803)

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ὁ νεοφανὴς Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ κατήγετο ἀπὸ τὴν Πελοπόννησον ἐκ χωρίου τινὸς τῆς Ἀρκαδίας Λιγούδιστα καλουμένου, υἱὸς ὢν Χριστιανῶν γονέων. Ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὠνομάζετο Ἠλίας, ἡ δὲ μήτηρ του ἀπέθανεν, ὅτε ὁ Ἅγιος ἦτο ἀκόμη βρέφος μικρὸν καὶ δὲν τὴν ἐγνώρισε καθόλου, εἶχε δὲ καὶ ἀδελφὸν μεγαλύτερον. Ὁ πατήρ του, μετὰ τὸν θάνατον τῆς πρώτης του συζύγου, ἔλαβε καὶ δευτέραν τοιαύτην, ἡ ὁποία, καθὸ μητρυιά, ὄχι μόνον δὲν εἶχε καμμίαν ἐπιμέλειαν διὰ τοὺς προγονούς της, ἀλλ’ ὅλως ἀντιθέτως, ἐφέρετο ὡς μητρυιά. Ὅθεν, στενοχωρημένοι οἱ παῖδες ἀπὸ τὴν πτωχείαν καὶ περιφρονημένοι καὶ μεμισημένοι ἀπὸ τὴν μητρυιάν, ἀνεχώρησαν ἐκεῖθεν· καὶ ὁ μὲν πρῶτος ἀδελφὸς μετέβη εἰς τὴν Τρίπολιν καὶ ἔγινεν ὑπηρέτης εἰς τουρκικήν τινα οἰκογένειαν, ὁ δὲ Δημήτριος προσεκολλήθη εἴς τινας κτίστας, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ σύνηθες εἰς αὐτοὺς περιεπάτουν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον διὰ νὰ κτίζουν οἰκοδομάς. Ὅθεν μετὰ καιρὸν ἦλθον καὶ εἰς τὴν Τρίπολιν, ἔχοντες μαζί των καὶ τὸν Δημήτριον, ὅστις συνανεστρέφετο ἐκεῖ μὲ τουρκόπαιδας. Ἐλθὼν δέ ποτε εἰς προστριβὰς μετὰ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, ἀνεχώρησεν ἀπ’ αὐτούς, διὰ μικράν τινα ἀφορμήν, καὶ ἐγένετο ὑπηρέτης εἰς τουρκικήν τινα οἰκογένειαν. Ἐκεῖ ὅμως παρακινούμενος ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς, ἠπατήθη ἀπὸ τὴν νηπιοφροσύνην του καὶ ἠρνήθη, φεῦ! τὴν Ἁγίαν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ· δεχθεὶς δὲ τὴν ἰδικήν των θρησκείαν καὶ περιτμηθεὶς ἔμεινε μετ’ αὐτῶν.

Μαθὼν τοῦτο ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός του μετέβη εἰς συνάντησίν του καὶ ἰδὼν τοῦτον ἐνδεδυμένον τουρκικὰ ἐνδύματα, ἀντὶ νὰ λυπηθῇ καὶ νὰ τὸν ἐλέγξῃ καὶ ὅσον ἦτο δυνατὸν εἰς αὐτὸν νὰ τὸν ὀνειδίσῃ διὰ τὸ κακὸν τὸ ὁποῖον ἔκαμε, νὰ ἀφήσῃ δηλαδὴ τὴν ἀληθινὴν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ δεχθῇ τὴν βδελυρὰν ἐκείνην θρησκείαν καὶ μὲ τρόπον κατάλληλον νὰ τὸν νουθετήσῃ πρὸς ἐπιστροφὴν καὶ μετάνοιαν, ἐζήλωσε καὶ αὐτὸς ὁ δυστυχὴς νὰ πέσῃ, φεῦ! εἰς τὸ ἴδιον φοβερὸν παράπτωμα τῆς ἀρνήσεως. Ὅθεν λέγει πρὸς τὸν ἀδελφόν του· «Θέλω καὶ ἐγὼ νὰ γίνω ὅπως καὶ σύ». Ὁ ἀδελφός του τότε εὑρέθη πρόθυμος καὶ τοῦ εἶπε νὰ γίνῃ· ὅθεν ἐτούρκευσε καὶ αὐτός. Ὤ τῆς δυστυχίας! φεῦ τῆς ἐλεεινῆς συμφορᾶς! Ἀλλὰ ποῖα τὰ μετὰ ταῦτα;...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

 

+++

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΝΑΥΚΛΗΡΟΣ, Ο ΕΝ Κῼ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ, ΠΥΡΙ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ

 +++

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ, ΠΟΥ ΚΑΤΕΤΡΟΠΩΣΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ (ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ)

 +++

 

 Τῇ 24ῃ τοῦ μηνὸς Μαρτίου μνήμη τοῦ Ἁγίου νέου Ἱερομάρτυρος ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἐν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσαντος κατὰ τὸ ἔτος ͵αχνζ΄ (1657), ἀγχόνῃ τελειωθέντος

ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ὁ νέος τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυς κατήγετο ἀπὸ τὴν Μυτιλήνην, ἦτο δὲ υἱὸς θεοσεβῶν γονέων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους, ἀνατραφεὶς καλῶς, ἐστέλλετο εἰς σχολεῖον ἱερῶν Γραμμάτων, τὰ ὁποῖα ἐντὸς ὀλίγου καιροῦ ἔμαθε, διότι ἦτο παιδίον εὐφυές. Ἀφοῦ δὲ ἔφθασεν εἰς μέτρον ἡλικίας, ἐπόθησε νὰ μάθῃ καὶ ἀνώτερα μαθήματα· διὰ τοῦτο καὶ ἐξεπαιδεύθη ἱκανῶς εἰς τὴν γραμματικὴν καὶ τὴν φιλοσοφίαν καὶ ἔφθασεν εἰς προκοπὴν μεγάλην, γενόμενος εἷς ἐκ τῶν σοφῶν τοῦ καιροῦ ἐκείνου. Ἐπειδὴ δὲ ἦτο πολὺ εὐλαβὴς εἰς τὰ θεῖα καὶ ἀγαθὸς εἰς τὸν τρόπον, ἐγκατέλειψε τὰς κοσμικὰς καὶ ὅλας τὰς βιοτικὰς μερίμνας καὶ κατεγίνετο εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τῶν θείων Γραφῶν, μετὰ μεγάλης δὲ προθυμίας μετέβαινεν εἰς ὅλας τὰς Ἱερὰς Ἀκολουθίας τῆς Ἐκκλησίας μας.

Διὰ τὴν ἐνάρετον ταύτην πολιτείαν του ἐχειροτονήθη, κατὰ τὴν τάξιν, Ἀναγνώστης, Ὑποδιάκονος, Διάκονος καὶ Ἱερεύς. Ἐπειδὴ δὲ ἦτο ἐστολισμένος μὲ κάθε εἴδους ἀρετὴν καὶ προκομμένος εἰς τὴν μάθησιν, ἀποθανόντος τοῦ Ἀρχιερέως τῆς Χίου, διὰ τῆς ψήφου τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας ἠξιώθη καὶ τοῦ τῆς Ἀρχιερωσύνης ἀξιώματος, Ποιμὴν τῆς Χίου γενόμενος ἐν ἔτει ͵αχλθ΄ (1639) καὶ ἐποίμαινε θεαρέστως τὸ ἐμπιστευθὲν εἰς αὐτὸν ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ. Μετὰ δὲ παρέλευσιν χρόνων ἱκανῶν, κοινῇ γνώμῃ τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τῶν Ἀρχιερέων, ἀνεβιβάσθη εἰς τὸν Πατριαρχικὸν θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλως, κατὰ τὸ ͵αχνϛ΄ (1656) ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ ὑπὸ τὸ ὄνομα Παρθένιος Γ΄. Ἀλλὰ δὲν ὑπέφερεν ὁ μισόκαλος διάβολος νὰ βλέπῃ τὸν λύχνον λάμποντα ἐπὶ τὴν λυχνίαν. Ὅθεν διὰ νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ εἰργάσθη τὴν ἑξῆς κατ’ αὐτοῦ ἐπιβουλήν.

Ὁ τοῦ καιροῦ ἐκείνου ἡγεμὼν τῶν Τατάρων, ἀνάγκης τυχούσης, ἔστειλε πρέσβυν τινὰ πρὸς τὸν Κοζακίας Χάτμανον, ὅστις, ἐλθὼν εἰς αὐτὸν καὶ ἰδὼν Μητροπολίτην τινὰ πρώην Νικαίας, μετὰ τιμῆς πολλῆς παρακαθήμενον καὶ μεγάλην παρρησίαν ἔχοντα πρὸς τοὺς ἐκεῖ, ἐφθόνησεν ὁ ἐπάρατος καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸν ἡγεμόνα τοῦ εἶπε πολλὰ κατὰ τοῦ ρηθέντος Μητροπολίτου, μεταξὺ τῶν ἄλλων δὲ καὶ ὅτι εἶναι χωρὶς ἀμφιβολίαν ἀπεσταλμένος ἐκεῖ ἀπὸ τὸν Πατριάρχην ὡς ἐπίβουλος καὶ προδότης τῆς βασιλείας τῶν Τούρκων.

Τότε ὁ ἡγεμὼν ἔγραψε πρὸς τὸν βεζύρην ὅσα εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ πρέσβυς, ὁ δὲ βεζύρης ἔστειλεν εὐθὺς καὶ ἔφεραν ἔμπροσθέν του τὸν Πατριάρχην Παρθένιον καὶ ἀφοῦ τὸν ἐξήτασεν ἐπιμελῶς δι’ ὅλα ἐκεῖνα, ὅσα ἔγραψε κατ’ αὐτοῦ ὁ ἡγεμών, εὗρεν αὐτὸν ἀθῷον κατὰ πάντα καὶ ἄπταιστον. Ἀλλ’ ὅμως, διὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἡγεμόνος, ἵνα μὴ φανοῦν ψευδεῖς οἱ λόγοι του καὶ ἵνα μὴ ὑποψιασθοῦν ὅτι χαρίζεται, παρέδωκεν αὐτὸν εἰς τὸν ἔπαρχον τῆς πόλεως διὰ νὰ τὸν θανατώσῃ ὡς ἐπίβουλον τῆς βασιλείας των. Παρήγγειλε δὲ εἰς αὐτόν, ὅτι ἐὰν θελήσῃ νὰ γίνῃ Τοῦρκος, τοῦ χαρίζει τὴν ζωήν, διότι τότε ἀποδεικνύεται, ὅτι εἶναι μὲ αὐτοὺς σύμφωνος καὶ δὲν τοὺς ἐπιβουλεύεται.

Παραλαβὼν τὸν Πατριάρχην ὁ ἔπαρχος, τὸν παρεκίνει νὰ τουρκεύσῃ ὑποσχόμενος εἰς αὐτόν, ὅτι ὄχι μόνον τὴν ζωήν του θέλει κερδίσῃ ἂν ἴσως καὶ γίνῃ Τοῦρκος, ἀλλὰ καὶ μεγάλας τιμὰς καὶ πλούτη θέλει λάβει ἀπὸ τὸν σουλτάνον καὶ εἰς ἀξιώματα ὑψηλὰ ἔχει νὰ ἀναβῇ καὶ νὰ γίνῃ εἷς ἐκ τῶν πρώτων τῆς βασιλείας των. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Ἅγιος ἤνοιξε τὸ εὐλογημένον στόμα του καὶ εἶπεν· «Ὅτι μὲν ἐγὼ δὲν εἶμαι ἐπίβουλος τῆς βασιλείας καὶ δὲν ἐνέχομαι καθόλου εἰς τὴν τοιαύτην κατηγορίαν, ἀλλὰ πάσχω ἀδίκως καὶ ὑμεῖς οἱ ἴδιοι τὸ γνωρίζετε καλῶς, ἂν θέλετε νὰ ὁμολογήσετε τὴν ἀλήθειαν. Τοῦτο δὲ τὸ ὁποῖον λέγετε, νὰ ἀφήσω τὴν Πίστιν μου, διὰ νὰ ἐλευθερωθῶ ἀπὸ τὸν θάνατον, δὲν θέλω καταδεχθῆ ποτὲ κατ’ οὐδένα τρόπον νὰ τὸ κάμω ἀρνούμενος τὸν γλυκύτατόν μου Δεσπότην καὶ Θεὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἔστω καὶ ἐὰν μυρίους θανάτους ἤθελον λάβει διὰ τὸ ὄνομά Του τὸ Ἅγιον, τὸ ὁποῖον πρὸς χαράν μου ἔχω καὶ ἀγαλλίασιν· τὰς δὲ τιμὰς τὰς ἰδικάς σας καὶ τὰ ἀξιώματα, οὐδὲ νὰ τὰ ἀκούω θέλω».

Τότε ὁ ἔπαρχος ἤρχισε νὰ τὸν βασανίζῃ μὲ πολλὰ καὶ διάφορα βασανιστήρια, ἐλπίζων, ὅτι οὕτω θέλει τὸν κάμει ἀκόμη καὶ διὰ τῆς βίας νὰ ἀρνηθῇ τὸν Χριστόν. Ἀλλ’ ὁ Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ τὰ ὑπέμενεν ὅλα μὲ μεγάλην καρτεροψυχίαν, βλέπων δὲ εἰς τὸ σῶμά του τὰ στίγματα τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ, ἔχαιρε καὶ ηὐχαρίστει θερμῶς τὸν Κύριον, ὅστις τὸν ἠξίωσε νὰ πάθῃ διὰ τὸ ὄνομά Του τὸ Ἅγιον, παρακαλῶν νὰ τοῦ δοθῇ ὑπομονὴ μέχρι τέλους. Ἰδὼν λοιπὸν ὁ τύραννος, ὅτι ὁ Ἅγιος ἵσταται στερρὸς καὶ ἀσάλευτος εἰς τὴν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ, τὸν ἀπέστειλε δέσμιον μὲ ὅλην τὴν κουστωδίαν εἰς τὸ λεγόμενον Παρμὰκ Καπὶ καὶ ἐκεῖ τὸν ἐκρέμασε κατὰ τὸ Σάββατον τοῦ δικαίου Λαζάρου καὶ οὕτως ἔλαβεν ὁ τρισμακάριος τὸν στέφανον τοῦ Μαρτυρίου.

Ἔμεινε δὲ τὸ πανάγιον τοῦ Ἁγίου Λείψανον κρεμάμενον εἰς τὴν ἀγχόνην ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας, καθ’ ἑκάστην δὲ νύκτα φῶς οὐράνιον περιήστραπτεν εἰς τὴν ἁγίαν του κεφαλήν. Ἔπειτα ἔρριψαν αὐτὸ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ εὑρόντες αὐτὸ οἱ Χριστιανοί, τὸ ἐπῆραν κρυφίως καὶ τὸ ἔθαψαν ἐντίμως καὶ εὐλαβῶς εἴς τινα τῶν νήσων τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἰς δόξαν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· Ὧ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ ἀνάρχῳ Αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

+++

ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΠΕΡΙΤΟΜΗ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ... (ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΟΥΚΑΣ)

 +++

 

 

+++

ΜΥΡΩΝ, Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ: «ΔΟΞΑ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΚΛΕΟΣ»

 +++

+++

ΠΑΡΘΕΝΑ: Η ΓΕΝΝΑΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ

 +++

 

 

 

 

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ, ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΕ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ! (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΑΙ ΔΑΝΙΗΛ Ο ΕΞ ΙΣΜΑΗΛΙΤΩΝ)

 +++

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ, ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΕ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ! (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΑΙ ΔΑΝΙΗΛ Ο ΕΞ ΙΣΜΑΗΛΙΤΩΝ)

Μνήμη: 18ῃ Νοεμβρίου

 

1

 

 

+++

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ, Η ΕΝ ΜΑΝΔΡᾼ

 +++

 

 

 

+++

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΓΕΡΗ

 +++

 

 

 

 

+++

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ

 +++

 

Τῇ 3ῃ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου ὁ Ἁγιος Νεομάρτυς ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ,
ὁ ἐν τῇ Νέᾳ Ἐφέσῳ μαρτυρήσας, ἐν ἔτει 1794ῳ, ἀγχόνῃ τελειοῦται

 

 

ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ, ὁ μέγας καὶ νεοφανὴς στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ, ἦτο μὲν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς Λευκωσίας, τῆς πρώτης τῶν πόλεων τῆς νήσου Κύπρου, πατρὸς Λουκᾶ προσκυνητοῦ καὶ μητρὸς Λουρδανοῦς. Μικρὸς δὲ ὢν τὴν ἡλικίαν, ἐμαθητεύθη τὰ ἱερὰ γράμματα εἰς τὴν πατρίδα του, καὶ ἀφοῦ ἐμεγάλωσεν, ἐξελθὼν τῆς ἰδίας του πατρίδος, ἐπραγματεύετο εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πηγαίνων εἰς διάφορα μέρη χάριν πραγματείας, ἔγινε γνώριμος εἰς πολλούς. Τὸ ἔτος 1793 εὑρισκόμενος εἰς Αἴγυπτον, συνέβη νὰ προσκληθῇ (εἴθε νὰ μὴ τὸν εἶχε γνωρίσει τελείως) ἀπὸ ἕνα Κιεσίφην ἀρνησίχριστον Ζακύνθιον, καὶ ἔγινε γραμματικὸς εἰς αὐτόν· εὑρισκόμενος δὲ ἡμέραν τινὰ εἰς χαρὰς καὶ διασκεδάσεις, συνέβη νὰ μεθύσῃ, καθὼς συμβαίνει εἰς τοιαύτας περιστάσεις· ἡ μέθη ὅμως τοῦ ἐσκότισε τὰς φρένας, δι’ ὃ καὶ ὁ θεῖος Παῦλος παραγγέλλει λέγων· «Μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία»· ἀλλ’ εἰς τοῦτον ἡ μέθη προὐξένησεν ἀκόμη καὶ τὸ χείριστον καὶ ἀκρότατον τῶν κακῶν. Ποῖον τοῦτο; Τὸν κατέστησε νὰ ἀρνηθῇ φεῦ! τὸν Χριστὸν τὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ νὰ δεχθῇ τὸν ἐναγῆ καὶ ψυχώλεθρον Μωαμεθανισμόν. Κατὰ ἀλήθειαν ἐφάνη καὶ εἰς τοῦτον ὅτι εἶναι ἀλάθητος ἡ παλαιὰ ἐκείνη γνώμη, ἥτις λέγει σοφώτατα· «Φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί». Ὅθεν πρέπει νὰ φεύγωμεν πάσει δυνάμει τὰς κακὰς συναναστροφάς.

Ἀλλὰ καθὼς ἔδειξαν τὰ πράγματα, εἶχεν ὁ ἄνθρωπος διάθεσιν ἀγαθὴν καὶ ταύτην βλέπων ὁ τοῦ ἐλέους Θεὸς ἔνευσεν εἰς τὴν καρδίαν του καὶ παρευθύς, ὡς ἀνένηψεν ἀπὸ τὴν μέθην, ἦλθεν εἰς τὸν ἑαυτόν του, ἐλυπήθη σφοδρῶς διὰ τὸ κακὸν τὸ ὁποῖον ἔπαθε καὶ μετανοῶν καὶ κλαίων πικρῶς, ὡς ἄλλος Πέτρος, διήρχετο πάλιν χριστιανικῶς, ἕως ὅτου μετ’ ὀλίγας ἡμέρας, εὑρίσκων εὐκαιρίαν, ἔφυγεν ἐκεῖθεν καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Βηρυτὸν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὸν Ἀρχιερέα καὶ ἐξωμολογήθη εἰς αὐτὸν μὲ συντριβὴν καρδίας τὴν ἁμαρτίαν του. Ὁ Ἀρχιερεὺς τὸν ὑπεδέχθη εὐμενῶς, τὸν ἐνουθέτησε πατρικῶς καὶ τὸν παρηγόρησεν ὡς ὄντως Ἀρχιερεὺς καὶ δίδων εἰς αὐτὸν κανόνα, τὸν ἔστειλεν εἰς ἓν Μοναστήριον ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος τοῦ Λιβάνου διὰ νὰ ἡσυχάσῃ ἐκεῖ τὴν μεγάλην Τεσσαρακοστὴν καὶ μετὰ τὸ Πάσχα νὰ ὑπάγῃ καὶ ὁ Ἀρχιερεὺς νὰ τὸν μυρώσῃ· ἀλλ’ ἐπειδὴ καὶ ἐξ αἰτίας του ἐκινδύνευεν ὁ Ἀρχιερεύς, ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ Ἄκρι (Πτολεμαΐδα), μὲ ἀπόφασιν νὰ παρουσιασθῇ· ἀλλ’ εὑρὼν ἐναντία τὰ πράγματα καὶ μάλιστα ἀκούσας ἀπὸ τὸν Ἅγιον Πτολεμαΐδος, ὅτι πρέπει νὰ κάμῃ τὴν ὁμολογίαν τῆς Πίστεως ἐκεῖ ὅπου ἔκαμε καὶ τὴν ἄρνησιν, ἐμβῆκεν εἰς ἓν πλοῖον, διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Αἴγυπτον· ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ οἰκονομοῦντος κατ’ ἄλλον τρόπον, τὸ πλοῖον ἠμποδίσθη ἀπὸ τρικυμίας μεγάλας καὶ κατήντησεν εἰς τὴν Γιάφαν. Βλέπων ὅθεν τὰ τόσα ἐμπόδια ἤλλαξε γνώμην καὶ πλεύσας μὲ ἓν Σάμιον πλοῖον, ἐπῆγεν εἰς τὴν Χίον, διὰ νὰ κάμῃ τὴν ὁμολογίαν του ἐκεῖ, ἀλλὰ καὶ πάλιν ἠμποδίσθη...

 

Ἡ συνέχεια ἐδῶ

 

 

+++

Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ, ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΤΙΣΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟ (ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΚ ΣΑΜΑΡΙΝΗΣ)

+++

 

ΠΗΓΗ: krufo-sxoleio.blogspot.gr

 

 

 

 

+++

Η ΑΓΙΑ, ΠΟΥ ΝΤΡΟΠΙΑΣΕ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»!... (ΤΙ ΝΑ ΖΗΛΕΨΩ ΑΠΟ ΣΑΣ, ΠΟΥ ΒΡΩΜΑΤΕ, ΑΚΟΜΗ ΖΩΝΤΑΝΟΙ;...)

 +++

 

 

 

 

 

+++

ΑΡΓΥΡΗ: Η «ΠΑΓΧΡΥΣΗ» ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ

 +++

 

 

 ...Η απόφαση του δικαστηρίου παρέμενε μία και έπρεπε να εκτελεσθεί με ακρίβεια:

«Ή θα αλλαξοπιστήσει και θα παντρευτεί τον υιό του προύχοντα ή θα κλεισθεί ισόβια

στη φυλακή». Η Αγία προτίμησε το δεύτερο. Αυτό της υπαγόρευε η συνείδησή της

και η αγάπη της προς τον Χριστό. Να παραμείνει πιστή στον Κύριο «άχρι θανάτου».

Οι συνθήκες στη φυλακή ήταν σκληρές. Υπήρχαν συγκρατούμενες Τουρκάλες

καταδικασμένες για βαριά παραπτώματα. Αυτές ενοχλούσαν την Αγία, την πείραζαν,

την έβριζαν, τη χλεύαζαν. Εκεί η Αγία δεχόταν ραβδισμούς και άλλα βάσανα.

Κακοπαθούσε για την αγάπη του Χριστού. Για το άγιο ήθος της και το υπομονετικό της παράδειγμα μίλησαν αυτόπτες μάρτυρες – γυναίκες χριστιανές που ήταν

και αυτές φυλακισμένες και είχαν ελευθερωθεί.

17 ολόκληρα χρόνια έμεινε στις φυλακές η Αγία Αργυρή «δεσμία Ιησού Χριστού».

Όλα τα υπέφερε εκεί με χαρά και αγαλλίαση. Η φυλακή ήταν γι’ αυτήν Παράδεισος

και ουρανός! Ανέπνεε τον Χριστό και ζούσε μέσα σε πλούσια Χάρη ειρήνης.

Συνέχεια δοξολογούσε τον Κύριο.
Όταν κάποτε την ειδοποίησαν ότι ένας ευλαβής πλούσιος, ο Μανώλης Κιουρτζίμπασης

μεσολαβεί για την απελευθέρωσή της, αυτή αρνήθηκε να δεχθεί την πρότασή του.

Προτίμησε να παραμείνει στη φυλακή, «το βασιλικόν παλάτιον» – όπως το ονόμαζε –

του Παμβασιλέως Χριστού.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Αργυρή, μετά από 17 συνολικά χρόνια εγκλεισμού,

παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο στις 5 Απριλίου 1721.

Η Αγία Νεομάρτυς Αργυρή δίκαια ονομάσθηκε

«Προστάτης του Γάμου και της ευσεβούς νεότητος»... 

 

+++

ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥΝΟΜ, Ο ΕΜΙΡΗΣ

 +++

 

  

 

+++

«ΤΙ ΕΠΑΘΕΣ ΑΔΕΛΦΕ; ΔΕΙΛΙΑΣΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΥΛΟΥΣ;»

 +++