ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

24/5/2013

Οι δυνάμεις του μνημονιακού συνδικαλισμού αντάμα με αυτές του κομματικού συνδικαλισμού τύπου ΠΑΜΕ έχουν στήσει ένα απέραντο εργοτάξιο νοθείας, αλλοίωσης και κατασκευής συσχετισμών στο ΕΚΑ, ενόψει του συνεδρίου που αρχίζει αύριο.

Το θράσος όμως των δυνάμεων του ΠΑΜΕ δεν έχει όρια, αν και είναι από τους βασικούς πρωταγωνιστές αυτού το νοσηρού φαινομένου, κατασκευάζει μια παραπλανητική και συκοφαντική εικόνα σε βάρος της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, στην προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να κρύψει τη δική του μεγάλη και πρωταγωνιστική συμμετοχή στη νοθεία και στην αλλοίωση.

Με την χρόνια εκπαίδευσή του κατάφερε να εμφανίσει αύξηση ψηφισάντων και αντιπροσώπων από σωματεία που ο κλάδος βρίσκεται με εκρηκτικά ποσοστά ανεργίας και σχεδόν υπό εξαφάνιση.

Στο έργο αυτό έχουν διαταχθεί όλες οι δυνάμεις του, ακόμη και πρωτοκλασάτα κομματικά του στελέχη που εμφανίζονται όχι μόνο ψηφίσαντες αν και είναι συνταξιούχοι, αλλά και διπλοψηφίσαντες.

Ας σταματήσουν επιτέλους το παραμύθι και τη συκοφαντία και ας αποδείξουν έμπρακτα ότι ενδιαφέρονται για γνήσια πραγματική και ανόθευτη εκπροσώπηση, ψηφίζοντας την πρόταση για θεσμοθέτηση εδώ και τώρα με απόφαση του Συνεδρίου:

1)    Μηχανογράφηση όλων των μητρώων των σωματείων

2)    Συνδικαλιστικό βιβλιάριο και Α.Μ.Κ.Α.

Μένει να αποδειχθεί ποιοί πραγματικά ενδιαφέρονται για την γνήσια, ανόθευτη, πραγματική εκπροσώπηση των εργαζομένων και δεν περιορίζονται σε ανακοινώσεις παραπλάνησης και συκοφαντίας, που υπονομεύουν ακόμη περισσότερο το κύρος και την αξιοπιστία των συνδικάτων.

35ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΣΕΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Το 35^ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ θα διεξαχθεί στην Αλεξανδρούπολη, κάθε φορά όλο και πιο μακριά από τους εργαζόμενους.

Ο κόσμος της εργασίας στα τρία χρόνια μνημονίων, δέχτηκε την πιο σφοδρή επίθεση που γνώρισε ποτέ, η επίθεση στους εργαζόμενους και στα συνδικάτα πήρε την μορφή χιονοστιβάδας και κατακτήσεις ενός αιώνα έχουν ανατραπεί. Το κεφάλαιο αξιοποιεί τη κρίση και τα μνημόνια για την υλοποίηση των στρατηγικών του στόχων, την απορρύθμιση της εργασίας και την εξατομίκευση των εργασιακών σχέσεων, του κοινωνικού κράτους και του εργατικού δικαίου.

ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Σε αυτή την ανελέητη επιδρομή, το συνδικαλιστικό κίνημα πάγωσε και κινήθηκε με χαμηλά αντανακλαστικά, φάνηκε πιο καθαρά η κρίση στην οποία βρίσκεται.

Παρ’ όλα αυτά και σε αντίθεση με την πλειοψηφία της ηγεσίας στη ΓΣΕΕ, οι εργαζόμενοι και η κοινωνία δεν σιώπησαν, ανέπτυξαν ισχυρές αντιδράσεις, δημιούργησαν μεγάλες λαϊκές και εργατικές κινητοποιήσεις, είχαμε στιγμές μεγάλης έντασης και ταξικής αντιπαράθεσης, δόθηκε δυνατό μήνυμα ελπίδας, ότι οι αντοχές και οι δυνάμεις της εργατικής τάξης είναι αστείρευτες, ικανές να τροφοδοτούν τις λαϊκές αντιστάσεις.

Ζήσαμε τις μεγάλες στιγμές της πλατείας ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ και όλων των αντιστάσεων στις πλατείες της χώρας, που κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, τους έφερε σε επαφή με το μαζικό κίνημα, πολιτικοποίησε την αγανάκτηση και τον οργή και την μετέτρεψε σε αίτημα ανατροπής της κυβέρνησης και άρνησης του μνημονίου.

Η συνεργασία και η συμπόρευση συνδικάτων και κινημάτων συγκρότησε τις μεγάλες εκρήξεις του ανατρεπτικού κλίματος που αποδόμησε, απονομιμοποίησε, απείλησε το πολιτικό σύστημα, το οδήγησε ως ένα σημείο σε κατάρρευση.

ΗΓΕΣΙΑ ΠΟΥ ΛΥΓΙΣΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ

Αλλά αυτή την κρίσιμη στιγμή, η ηγετική ομάδα της πλειοψηφίας ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ με διαφοροποιήσεις ήταν απούσα, είχε ήδη αποδράσει από τις ιστορικές στιγμές ευθύνης που απαιτούσαν οι καιροί, παρέμεινε προσηλωμένη στο βωμό των κυβερνητικών, κομματικών και προσωπικών επιλογών και οδήγησε την τριτοβάθμια οργάνωση ακόμη πιο βαθειά στη τροχιά απαξίωσης, μεγάλωσε το χάσμα της από τους εργαζόμενους,

Η δε ηγετική ομάδα της ΠΑΣΚΕ, διάβασε με λανθασμένη ματιά την πολιτική του μνημονίου και τις αιτίες της κρίσης, ενσωματώθηκε από την πρώτη στιγμή στον μνημονιακό νεοφιλελεύθερο πόλο με τη λογική του αναγκαίου κακού και δραπέτευσε από τις μάχες που έδιναν οι εργαζόμενοι.

Η πλειοψηφία της ηγεσίας συνολικά, περιορίστηκε απλά στην εκφώνηση αποσπασματικών απεργιών, χωρίς πολιτικά χαρακτηριστικά, χωρίς συνεκτικό σχέδιο προετοιμασίας και κλιμάκωσης. Τις εκφωνούσε κάθε φορά για να απορροφά τους κραδασμούς από την οργή των εργαζομένων για την αδράνεια και την ακινησία της, αδιαφορώντας εγκληματικά για την αποτελεσματικότητα των αγώνων.

Αποστασιοποιήθηκε από την πολιτική και ιδεολογική υπεράσπιση των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και τον συντονισμό των αγώνων που έδιναν οι εργαζόμενοι.

Στάθηκε μακριά από τις μεγάλες λαϊκές αντιστάσεις, μακριά από τα κινήματα και τις νέες συλλογικότητες που συγκροτήθηκαν, απέφευγε και έβαζε εμπόδια στις επιτακτικές ανάγκες για κοινωνικές συμμαχίες με όλα τα θύματα των μνημονιακών πολιτικών.

Έκλεισε το μάτι στην αλλαγή του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος κρατώντας στάση σιωπηλής ανοχής.

Έδειξε προκλητική αδράνεια στο κούρεμα των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων και παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση κάθε αιτήματος για την αποκατάσταση της ζημιάς που προκλήθηκε.

Φτάνουμε σε λίγες ημέρες πριν από την κατάργηση της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε με τα χέρια κατεβασμένα.

Παρακολουθεί ως θεατής την έκρηξη της ανεργίας, χωρίς καμία προσπάθεια οργάνωσης και εκπροσώπησης των ανέργων και των αναγκών τους.

Παραμένει αδιάφορη στο δράμα της ανθρωπιστικής κρίσης, απουσιάζει από τις προσπάθειες που γίνονται σε όλη τη χώρα για δίκτυα αλληλεγγύης και επιβίωσης του λαού.

Ακόμη και σήμερα, που το πολιτικό αίτημα για ακύρωση του μνημονίου και διαγραφή του δυσβάστακτου χρέους εξελίσσεται σε καθολικό αίτημα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, δεν έχουν τολμήσει να ψελλίσουν το αίτημα για την ακύρωσή του.

Απέναντι στην οργάνωση του μνημονιακού μπλόκ δεν συγκρότησε τον εργατικό πόλο αντίστασης και ανατροπής των μνημονιακών μέτρων και πολιτικών, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στη βιβλική καταστροφή των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων της εργατικής τάξης.

Αυτή η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος έχει την ταυτότητα της ήττας, της παράδοσης άνευ όρων, της αδράνειας και της ενσωμάτωσης.

Και η δράση όμως των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, παρά τις ταλαντεύσεις κάποιας στιγμής, επέλεξαν τελικά να κινηθούν στην επιζήμια για την εργατική τάξη, κομματική περιχαράκωση και σε κομματικές διαδηλώσεις, κράτησαν εχθρική στάση απέναντι στα νέα μαζικά κινήματα του λαού και των εργαζομένων αποδυναμώνοντας έτσι και την αποτελεσματικότητα των αγώνων.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Σε μια εποχή που ο συνδικαλισμός είναι όσο ποτέ άλλοτε τόσο επιτακτικά αναγκαίος

Σήμερα είναι επιτακτική πια η ανάγκη ανασύνταξης και ανασυγκρότησης του σ.κ. για να ενισχύσει τον αγωνιστικό, ταξικό και πολιτικό του ρόλο και να ανταποκριθεί με αποτελεσματικότητα στις νέες συνθήκες, να μπει μπροστά στον αγώνα ενάντια στα μνημόνια και στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Να διευρύνει τον ορίζοντά του στο ευρύ φάσμα της μισθωτής εργασίας που δεν συμμετέχει στα συνδικάτα, Να προσελκύσει την ένταξη των νέων.

Να αναζωογονήσει την δημοκρατική λειτουργία των συνδικάτων, την συμμετοχική διαδικασία  ενάντια στη λογική της ανάθεσης.

Να δημιουργήσει δομές εκπροσώπησης των ανέργων και των αναγκών τους.

Τα συνδικάτα πρέπει να μπουν σε μια πορεία ανασύνταξης, σε μια προσπάθεια μακράς πνοής για να συγκροτήσουν μια νέα ταξική ενότητα της εποχής, διεκδικώντας την επαναϊδεολογικοποίηση του σ.κ.

Οι διεργασίες αυτές δεν θα γίνουν σε ασαφές και απροσδιόριστο τοπίο, αλλά παράλληλα με την ένταση των κινητοποιήσεων, την πολιτικοποίηση των αιτημάτων για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του μνημονίου.

Σε αυτή την αναγκαία ανασυγκρότηση του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, η αλλαγή των συσχετισμών στην ηγεσία της τριτοβάθμιας οργάνωσης και σε όλη τη κλίμακα, αποτελεί μια βασική προϋπόθεση που συμβαδίζει με το συνολικό επαναπροσανατολισμού του σ.κ., συμβαδίζει με την ανάγκη να καταστεί πιο αγωνιστικό, πιο μαχητικό, να συμβαδίσει με την ανάγκη, για να ανακτήσει την χαμένη του αξιοπιστία, την ηθική και κοινωνική του νομιμοποίηση.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Λες και δεν μεσολάβησε τίποτα αυτά τα 2,5 χρόνια και το επερχόμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ δείχνει να κινείται στα όρια μιας επανάληψης από το χθες.

Με τις δυνάμεις πλειοψηφίας αλλά και του ΠΑΜΕ, να επιδίδονται και τώρα στο παιχνίδι της αλλοίωσης των συσχετισμών, ανακαλύπτοντας ανύπαρκτους εργαζόμενους, για την διαμόρφωση μόνο και μόνο των συσχετισμών και από εκεί κει πέρα η απόλυτη σιωπή για τα σοβαρά και επίδικα της περιόδου.

Αυτό το συνέδριο όμως δεν εκπροσωπεί ούτε την πραγματική βούληση των εργαζομένων ούτε τις πραγματικές αλλαγές που συντελούνται στο εσωτερικό της εργατικής τάξης, γιατί το μεγαλύτερο μέρος των συνέδρων του προέρχονται από εκλογές από πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο επίπεδο, που έγιναν σε βάθος και 4 χρόνων.

Επειδή αυτό το συνέδριο κινδυνεύει να αθροιστεί στην ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση του σ.κ. η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ προτείνει:

Το 35^ο συνέδριο να αποκτήσει μεταβατικό χαρακτήρα και διάρκεια ενός χρόνου, για να οδηγηθούμε μέσα από τολμηρές ριζοσπαστικές αλλαγές και τομές, σε μια διαφορετική πορεία, σε μια νέα επανεκκίνηση των συνδικάτων, και τελικά στην ίδια του την επαναθεμελίωση

Τα συνδικάτα δεν μπορούν να ταυτίζονται με το νοσηρό φαινόμενο της αλλοίωσης των συσχετισμών, με την αδιαφάνεια και με αντιδημοκρατικές πρακτικές στην εσωτερική τους λειτουργία: Για αυτό προτείνουμε:

1.    Στο τέλος του επόμενου χρόνου να οργανωθούν εκλογές με καθολικό τρόπο, σε όλη τη κλίμακα του σ.κ με καθαρά μηχανογραφημένα μητρώα, ηλεκτρονική διασταύρωση, καθιέρωση του συνδικαλιστικού βιβλιαρίου και του ΑΜΚΑ, που θα διασφαλίζουν την γνήσια και ανόθευτη εκπροσώπηση.

2.    Να αναπτυχθεί στο εσωτερικό όλων των συνδικάτων, η μεγαλύτερη συζήτηση με το σύνολο των εργαζομένων και να οδηγηθούμε στο νέο συνέδριο  με την εμπλοκή των ίδιων των εργαζομένων και συσσωρευμένο όλο τον προβληματισμό που θα αναπτυχθεί.

3.    Αυτό το συνέδριο να είναι και οργανωτικό συνέδριο που θα δεσμεύεται για τη ενοποίηση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και Ομοσπονδιών, βάζοντας φρένο στη πολυδιάσπαση και στον κατακερματισμό του σ.κ.

Να θέσει στον πυρήνα της δράσης του, την μάστιγα της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης, να συνδεθεί με τη νέα γενιά, τα νέα κινήματα και συλλογικότητες.

Να αντιμετωπίσουμε συμπεριφορές που θάμπωσαν την εικόνα του και να εφαρμόσουμε στο εσωτερικό μας Κώδικα Δεοντολογίας:

·           Με ασυμβίβαστη την ιδιότητα συνδικαλιστή με θέση κυβερνητικής ευθύνης.

·           Με την αυστηρή καθιέρωση της απουσίας ατομικής αμοιβής, για να μη συνδέεται η συνδικαλιστική ιδιότητα, από μια επιλογή εθελοντικής προσφοράς, σε ιδιότητα με οικονομικά κίνητρα.

Αυτό το δημοκρατικό, μαχητικό, αγωνιστικό σ.κ μπορεί να εγγυηθεί:

Την διεκδίκηση των Συλλογικών Συμβάσεων, των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων, την επαναθεμελίωση του συλλογικού εργατικού δικαίου.

Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ θα πρωτοστατήσει τολμηρά στην ανάγκη αυτή, είμαστε βέβαιοι ότι εκπροσωπούμε τη θέληση των εργαζομένων, θα εντείνουμε τη δράση μας στο εσωτερικό των συνδικάτων αλλά θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε μαζί με τα κινήματα που αντιστέκονται και θα συμπορευτούμε όλοι μαζί, ενάντια στη βαρβαρότητα των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας και φτώχειας, στις κυβερνήσεις που την εφαρμόζουν, ενάντια στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας και της ακόρεστης απληστίας του κεφαλαίου.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ (2 & 3 ΜΑΡΤΙΟΥ 2013)

Να κάνουμε την Ομοσπονδία μας κέντρο αντίστασης και ανατροπής των μνημονίων και των πολιτικών εκφραστών τους 

 Συνάδελφοι Συναδέλφισσες Ιδιωτικοί Υπάλληλοι,

Αντιπρόσωποι στο 36ο Συνέδριο της Ομοσπονδίας

Το 36ο Συνέδριο της Ομοσπονδίας, τρία χρόνια μετά την εφαρμογή των βάρβαρων μνημονίων που επέβαλλαν στη χώρα μας οι δανειστές και οι τραπεζίτες, βρίσκει τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό μπροστά σε μια πρωτοφανή φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση που αγγίζει τα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης. 

Η ανυπόληπτη πλέον συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ-ΔΗΜ.ΑΡ κορυφώνει με τα μέτρα του 3ου μνημονίου την άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεσή της σε βάρος των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας.

Το 2013 θα είναι μια διαφορετική, πολύ πιο δύσκολη χρονιά.

Η ανθρωπιστική κρίση αγγίζει όλη την ελληνική επικράτεια και οδηγεί στην εξαθλίωση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Η κυβέρνηση και τα μνημονιακά Μ.Μ.Ε. παρουσιάζουν μια εικονική πραγματικότητα. Βαφτίζουν την επιστροφή στις συνθήκες διαβίωσης της δεκαετίας του '50 και του '60, ως ανάκαμψη της οικονομίας, αδιαφορώντας για την έκρηξη της φτώχιας και της ανεργίας.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι και κυρίως οι άνεργοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Ο βίος τους, έγινε αβίωτος και η ζωή τους δραματική.

Η πραγματικότητα όμως που αποτυπώνεται και στις στατιστικές είναι αμείλικτη!

α) 4 εκ. Έλληνες είναι σήμερα κάτω από το όριο της φτώχεια , β) οι άνεργοι έφτασαν το 1.500.000, γ) οι απλήρωτοι εργαζόμενοι τις 500.000, δ) οι οικογένειες με μηδενικό εισόδημα τις 600.000, ε) Οι εργαζόμενοι που εργάζονται και δεν πληρώνονται ξεπερνούν τις 600.000, στ) οι οικογένειες που δεν εργάζεται κανένα μέλος της αγγίζουν τις 500.000, ενώ ε) το 35% των μισθωτών αδυνατεί να πληρώσει τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια.

Η κυβέρνηση, κατ' εντολή των εργοδοτών, καταργεί τις Ελεύθερες Συλλογικές Διαπραγματεύσεις και τις Σ.Σ.Ε. και σχεδιάζει να καθορίζει με νόμο, τους μισθούς πείνας των εργαζομένων.

Πετσόκοψε τις συντάξεις μας, έκλεψε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών μας ταμείων με το περιβόητο κούρεμα (PSI) και τώρα καταργεί τα επικουρικά μας ταμεία, που με δικά μας χρήματα χτίσαμε.

ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ –ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ

Οι εργαζόμενοι που αγωνίζονται ντύνονται στο «χακί» και η απεργία απαγορεύεται. Ο «νόμος και η τάξη» με στόχο την επιβολή των μνημονιακών πολιτικών βασιλεύουν παντού. Η τρομοκρατία δεν αγγίζει μόνο τους εργασιακούς χώρους αλλά επεκτείνεται σε όλες τις πλευρές της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής.

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ

Τα συνδικάτα πρέπει να πολιτικοποιήσουμε τους αγώνες μας.

Το αίτημα για απαλλαγή από τα Μνημόνια και από αυτούς που τα εφαρμόζουν είναι όχι μόνο αναγκαίο για τη διάσωση της χώρας αλλά και ώριμο.

Συνάδελφοι Συναδέλφισσες,

Απέναντι σε αυτή την εργασιακή και κοινωνική λαίλαπα, το συνδικαλιστικό κίνημα με την κορυφαία του έκφραση τη ΓΣΕΕ δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ούτε θέλησε ούτε μπόρεσε να αναδειχθεί σε εκείνον τον αντίπαλο πόλο που θα στεκόταν ανάχωμα στην ολομέτωπη επίθεση τρόικας και κυβερνήσεων.

Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) συνειδητά για μια ακόμα φορά και παρά τις έκτακτες συνθήκες του Μνημονίου προσδέθηκαν στο άρμα του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Επί 3 χρόνια επέλεξαν μια τακτική αφωνίας, ακινησίας, ελιγμών, οργάνωσης κινητοποιήσεων χωρίς σχέδιο, στόχο και κλιμάκωση. Καλλιέργησαν την αυταπάτη, τη μοιρολατρία, την ηττοπάθεια, την ψευδαίσθηση ότι ο ιδιωτικός τομέας θα την γλυτώσει από το Μνημόνιο. Κατέστησαν το συνδικαλιστικό κίνημα αναξιόπιστο στις συνειδήσεις των εργαζομένων και στα μάτια της Κοινωνίας.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ (ΔΑΣ), παρά τις πρωτόγνωρες καταστάσεις για την εργατική τάξη. λειτούργησαν εντελώς διαιρετικά μέσα στους εργαζόμενους, προσηλωμένες σταθερά στο μοντέλο του κομματικού συνδικαλισμού που θέλει τα συνδικάτα «ιμάντα μεταβίβασης» της κομματικής γραμμής. Η αντίληψη της «ταξικής καθαρότητας», οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, η λυσσαλέα επίθεση απέναντι στις δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης αλλά και σε όσες δυνάμεις αθροίζονται σε ένα πραγματικά ταξικά προσανατολισμένο σ.κ. με ενότητα δράσης εντάσσονται στην καταστροφική τακτική του ΠΑΜΕ να προσπαθεί να καταστρέψει ότι δεν ελέγχει.

• Με όλα αυτά πρέπει να τελειώνουμε οριστικά.

• Το σ.κ. έχει ιστορική ευθύνη απέναντι στην εργατική τάξη και την κοινωνία.

• Οφείλει σήμερα να πετάξει τις σκουριές από πάνω του και να επανακτήσει άμεσα και χωρίς ταλαντεύσεις τον αυτόνομο, αγωνιστικό, ταξικό και ριζοσπαστικό του προσανατολισμό.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση Ιδιωτικών Υπαλλήλων πάλεψε, παλεύει και θα παλεύει ενάντια σε όλα αυτά. Αντιστέκεται μαζί τους εργαζόμενους και όλες τις ταξικές δυνάμεις μέσα στους χώρους δουλειάς. Λειτουργεί και δρα μέσα στα συνδικάτα με αγωνιστικές, ενωτικές, ταξικές και αντιγραφειοκρατικές λογικές. Επιζητά την ενότητα δράσης όλων των εργαζομένων μακριά από κομματικές, παραταξιακές, εργοδοτικές και κυβερνητικές σκοπιμότητες.

Ως πρώτη δύναμη στην ΟΙΥΕ, πήραμε την ευθύνη σε αυτή την καταστροφική περίοδο για τους μισθωτούς να υπογράψουμε τη ΣΣΕ στο Εμπόριο με οριακή υποχώρηση, και σε αντίθεση με άλλους κλάδους (φάρμακο, λογιστές κλωστοϋφαντουργία), όπου το ΠΑΜΕ δεν έχει υπογράψει ΣΣΕ αφήνοντας τους εργαζόμενους στο έλεος των ατομικών συμβάσεων. Συνεχίζουμε αταλάντευτα τον αγώνα για τη διάσωση και υπεράσπιση της συλλογικής προστασίας των εργαζομένων, του θεσμού των ΣΣΕ και η κατοχύρωση κατακτήσεων ετών (επιδόματα, παροχές, θεσμικές ρυθμίσεις)

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Συσπειρωθείτε γύρω από τα σωματεία και την Ομοσπονδία.

 Να μην τους επιτρέψουμε να μας μετατρέψουν σε σύγχρονους σκλάβους, να μπει φραγμός στις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, στη μάστιγα της ανεργίας και στην εργολαβία των ατομικών συμβάσεων.

 Να διεκδικήσουμε εδώ και τώρα την υπογραφή Σ.Σ.Ε. για όλους τους εργαζόμενους, να ληφθούν άμεσα μέτρα για τους ανέργους, να υπερασπίσουμε την κοινωνική ασφάλιση, την παιδεία και την υγεία για όλους: Εργαζόμενους και άνεργους

 Αγωνιζόμαστε για να απαλλαγούμε από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Να βάλλουμε τέλος στα χαράτσια και τους κεφαλικούς φόρους.

 Την κρίση του συστήματος δεν θα πληρώσουμε εμείς, αλλά το μεγάλο κεφάλαιο και οι τραπεζίτες, που τη δημιούργησαν και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να θησαυρίζουν.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΟΥ 36ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΟΙΥΕ

• Με την ψήφο σας αλλάξτε συσχετισμούς.

• Αντισταθείτε στο συμβιβασμό και τη μοιρολατρία.

• Αντισταθείτε στον κυβερνητικό και κομματικό συνδικαλισμό.

• Κάντε την ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ δυνατή και αποτελεσματική.

Ενισχύστε το

ΑΥΤΟΝΟΜΟ, ΤΑΞΙΚΟ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ.

ΟΥΤΕ ΔΙΑΣΠΑΣΗ – ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ

ΞΕΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ, ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ & ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΜΑΣ

 

 

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 20 Φλεβάρη Αγωνιστική «επιστράτευση» για την ανατροπή των αντεργατικών πολιτικών

Στις 20 Φλεβάρη Απεργούμε και Διαδηλώνουμε

Η εμείς ή αυτοί

Η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ-ΔΗΜ.ΑΡ κορυφώνει με τα μέτρα του 3^ου μνημονίου την άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεσή της σε βάρος των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας.

            Το 2013 θα είναι μια διαφορετική, πολύ πιο δύσκολη χρονιά. Η ανθρωπιστική κρίση αγγίζει όλη την ελληνική επικράτεια και οδηγεί στην εξαθλίωση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

            Η κυβέρνηση και τα μνημονιακά Μ.Μ.Ε. παρουσιάζουν μια εικονική πραγματικότητα. Την ολική επαναφορά στις συνθήκες διαβίωσης της δεκαετίας του ’50 και του ’60, την παρουσιάζουν ως ανάκαμψη της οικονομίας, αδιαφορώντας για την έκρηξη της φτώχιας και της ανεργίας.

            Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι και κυρίως οι άνεργοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.

            Ο βίος τους, έγινε αβίωτος και η ζωή τους δραματική.

            Η πραγματικότητα όμως που αποτυπώνεται και στις στατιστικές είναι αμείλικτη!

·         Οι άνεργοι έφτασαν το 1.500.000

·         Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι τις 500.000.

·         Οι οικογένειες με μηδενικό εισόδημα τις 600.000.

·         Οι εργαζόμενοι που εργάζονται και δεν πληρώνονται ξεπερνούν τις 600.000.

·         Οι οικογένειες που δεν εργάζεται κανένα μέλος της αγγίζουν τις 500.000, ενώ

·         Το 35% των μισθωτών αδυνατεί να πληρώσει τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια.

            Η κυβέρνηση, κατ’ εντολή των εργοδοτών, καταργεί τις Ελεύθερες Συλλογικές Διαπραγματεύσεις και τις Σ.Σ.Ε. και σχεδιάζει να καθορίζει με νόμο, τους μισθούς πείνας των εργαζομένων.

            Επισπεύδει τις ιδιωτικοποιήσεις και παραχωρεί τις υπηρεσίες και τα δημόσια κοινωνικά αγαθά στη κερδοσκοπία του ιδιωτικού κεφαλαίου.

            Οι απολύσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις φορέων και υπηρεσιών, αποτελούν πλευρές του ίδιου νομίσματος και γι’ αυτό ο συντονισμός της πάλης όλων των εργαζομένων είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαίος.

            Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε εμείς!

ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ –ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ

            Οι εργαζόμενοι που αγωνίζονται ντύνονται στο «χακί» και η απεργία απαγορεύεται.

            Ο «νόμος και η τάξη» με στόχο την επιβολή των μνημονιακών πολιτικών βασιλεύουν παντού. Η τρομοκρατία δεν αγγίζει μόνο τους εργασιακούς χώρους αλλά  επεκτείνεται σε όλες τις πλευρές της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής.

            Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα,

            Η απεργία στις 20 Φλεβάρη μπορεί να γίνει η αρχή ενός μεγάλου ξεσηκωμού για την ανατροπή τους.

            Το σύνθημα Ή Εμείς Ή Αυτοί πρέπει να γίνει ξανά η προμετωπίδα στον αγώνα μας.

            Να μην τους επιτρέψουμε να μας μετατρέψουν σε σύγχρονους σκλάβους, να μπει φραγμός στις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, στη μάστιγα της ανεργίας και στην εργολαβία των ατομικών συμβάσεων.

            Να διεκδικήσουμε εδώ και τώρα την υπογραφή Σ.Σ.Ε. για όλους τους εργαζόμενους, να ληφθούν άμεσα μέτρα για τους ανέργους, να υπερασπίσουμε την κοινωνική ασφάλιση, την παιδεία και την υγεία για όλους: Εργαζόμενους και άνεργους, Έλληνες και αλλοδαπούς.

            Στις 20 Φλεβάρη να στείλουμε ισχυρό αγωνιστικό μήνυμα: Οι αγώνες των εργαζομένων δεν επιτάσσονται και ο λαός μας δεν τρομοκρατείται.

            Η βία, ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν θα περάσουν.

            Αγωνιζόμαστε για να απαλλαγούμε από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Να βάλλουμε τέλος στα χαράτσια και τους κεφαλικούς φόρους.

            Την κρίση του συστήματος δεν θα πληρώσουμε εμείς, αλλά το μεγάλο κεφάλαιο και οι τραπεζίτες, που τη δημιούργησαν και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να θησαυρίζουν.

            Ο αυταρχικός κατήφορος αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση είναι απομονωμένη!

            ΤΩΡΑ μπορούμε να τους σταματήσουμε και θα τους σταματήσουμε!

Στις 20 Φλεβάρη Απεργούμε και Διαδηλώνουμε

Η εμείς ή αυτοί

Η Γραμματεία της Αυτόνομης Παρέμβασης