Για μια φωτογραφία ...κι ένα μνημόνιο

Για την ιστορία.

Έχουν ξεσαλώσει και τις τελευταίες μέρες διάφοροι "αριστεροί", αλλά και διάφοροι άλλοι, με τη γνωστή φωτογραφία της Λ.Κανέλλη από τον Ιανό όπου συμμετέχει σε παρουσίαση βιβλίου ενώ στο πάνελ βρίσκονται πρόσωπα από αυτά που τώρα(αλλά όχι τότε) σιχαίνεται  ο λαός.

Μιλάμε για τον κ.Μπαλτάκο, τον Βορίδη, τον Πρετεντέρη(αν δεν κάνω λάθος) 

 Η περίφημη φωτο είναι από την παρουσίαση του βιβλίου "Ερμοκοπίδες" το 2006(!)-'αλλη εποχή εντελώς δηλ.- με θέμα τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Τότε βεβαια κανείς δεν ήξερε τον Μπαλτάκο, ούτε φυσικά απαγορευόταν να κάθεσαι σε ένα πάνελ παρουσίασης βιβλίου με πολιτικούς αντιπάλους. 

Η Ελλάδα ξέρετε είναι μικρη χώρα και οι άνθρωποι γνωρίζονται και έχουν επικοινωνία σε διάφορες στιγμές μέσα από συγκυρίες που δεν έχουν βέβαια αιώνια ισχύ ή ενδιαφέρον.

Αν σας έχουν φωτογραφίσει 10 χρόνια πριν  με τον ακροδεξιό της πολυκατοικίας σας να βλέπετε ποδόσφαιρο δε σημαίνει ότι ξεπουληθήκατε βέβαια...

 Οποιοσδήποτε θα μπορούσε, ειδικά τότε, να βρεθεί σε μια παρουσίαση βιβλίου αρχαίας ιστορίας χωρίς αυτό να σημαίνει οτιδήποτε για την πολιτική του δράση. 

Βέβαια το αντιΚΚΕ μένος και ανίκητο είναι αλλά και χρήσιμο στις μέρες μας που κάποιοι μάλλον θέλουν να πετάξουν τη μπάλα στην κερκίδα... 

...ΟΤΑΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ. 

Περαστικά μας...

ΥΓ: Υπάρχουν άνθρωποι που ξεκίνησαν από την πολιτική αδράνεια ή και τη δεξιά και τελικά κατέληξαν να απαρνούνται τα προνόμια του νταραβεριού ή τους πολύ μεγάλους μισθούς της ξεπουλημένης δημοσιογραφίας και πήραν θέση στην πλευρά των αγώνων του λαού.
Υπάρχουν άλλοι που ξεκίνησαν λαϊκοί αγωνιστές, αντιστασιακοί κλπ. και αφού κέρδισαν την εμπιστοσύνη του λαού τώρα στηρίζουν μνημόνια.
Οι πρώτοι αξίζουν μπράβο.
Οι δεύτεροι φτύσιμο.
Όχι το ανάποδο...

Λιάνα Κανέλλη και δώρα φέρουσα στα Καρντάσιανς( ΑΝΤ1)!-"ΚΚΕ: Τα νιάτα του κόσμου κι ας είναι 97 χρονών"!

Απολαυστική, αιφνιδιαστική, γρήγορη, συγκινητική και κυρίως κάθετη Λιάνα Κανέλλη που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω!
Μια αυθόρμητη επίδειξη άνεσης στα ΜΜΕ από μιά δημοσιογράφο που ξέρει όσο κανείς τι σημαίνει μέσο. Αξίζει πραγματικά να το δει κανείς!
)

Λ. Κανέλλη: Η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση γιατί ο φασισμός είναι εγκληματική ιδεολογία (VIDEO)

Μια από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη, εμφανίσεις της Λιάνας Κανέλλη στην τηλεόραση.
"Οι Έλληνες δε είναι  λαός που θα γίνει φασίστας επειδή είναι φτωχός" είπε.
Πολύ καλό ειδικά το τέλος !(απο το 13' και μετά)

Λιάνα Κανέλλη για την εισβολή των ΜΑΤ στην ΕΡΤ (Βίντεο)

To βίντεο από το "Βαθύ κόκκινο"

Λιάνα Κανέλλη - ΑΟΖ: Αθλιο Οραμα Ζωής

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Μέρες Ιουλίου. Μεγάλωσα για να μην ξεχνάω κι όχι το αντίθετο. Αν γυρίσω το ρολόι του αναμνησιακού χρόνου στα νιάτα μου, εκτός από Πολυτεχνείο, έχει και μυρίζει Κύπρο. Εχει ονόματα βαριά που έπεσαν μες τη Μεσόγειο και σήμερα ξεκλειδώνουν και για τους νεότερους, άμα θέλουν να σηκώσουν το μυαλό τους πάνω από τα ζοφερά τρέχοντα, το μυστήριο τάχα μου δήθεν της συμφοράς.



Τάσκα, Αβέρωφ, Ιωαννίδης, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Χούντα, πραξικόπημα, εισβολή, «Αττίλας» Ενα και Δύο, κι ύστερα υστερικά ...γιορτή της Δημοκρατίας. Στις 9 Ιουλίου αποφασίστηκε, νύχτα 14 προς 15 εκτελέστηκε. Σήμερα, παρά κάτι σαράντα χρόνια μετά, την Κύπρο τη θυμήθηκε μονάχα ο κ. Στρος Καν, στην πρώτη συνέντευξή του στο CNN, μετά την καμαριέρα που αποζημιώθηκε για την πετυχημένη απόπειρα να χρησιμοποιήσει, κλασικά, το κάτω κεφάλι για να πάρει το πάνω του ...Ντομινίκ.

Μίλησε για έγκλημα, χρηματοπιστωτικό, του ΔΝΤ και των συν αυτώ καπιταλιστικών ιμπεριαλιστικών οργανισμών σε βάρος του «χρυσοπράσινου φύλλου του ριγμένου στο πέλαγο», μιας Κύπρου προσδιορισμένης έτσι από τον ποιητή, ο οποίος βασίμως υποθέτουμε ότι δεν ξάπλωνε σε αμμουδιές από λίρες και δε σκιαζόταν από φύλλοδεντρα δολαρίων.

Λαός που μετατρέπει την ιστορική του μνήμη σε αυτοκόλλητο -θυμάστε εκείνο το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ- με τη μισή Κύπρο μπλε κι άλλη μισή κόκκινη, το κοτσάρει στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, στη βιτρίνα του μανάβικου και περιμένει απ' τη φθορά, τη σκόνη και τη βροχή ν' αντέξει όσο μια πατρίδα, ξεχνάει το ζυγό στον τράχηλο στα πλαίσια της καταναλωτικής πίστης. Φυσικά πράματα. Υπεράνω πολιτικής χειραγωγημένοι πατριωτισμοί σε κονσερβούλες κρίσης. Κάτι σα γαλέτα σε γυλιό έγινε η Κύπρος. Την ανασύρουν κατά αραιούς καιρούς κάτι δομινικανοί μοναχοί του ξεφτυλισμένου αστικού κράτους, που πετυχαίνει ακόμα να βάζει τους λαούς να του πληρώνουν τα σωληνάκια στην εντατική του υπερσυσσωρευμένου πλούτου, με νοσοκόμα την ...αειφόρο ανάπτυξη.


Απ' την πολλήν συριζαίικη αντιμνημονιάδα, πάει η μνήμη περίπατο. Και σε λίγο θα 'ρθουν γενιές που θα διατείνονται ότι η Τροία έπεσε λόγω τρόικας και μνημονίου, ότι η φτέρνα του Τσίπρα είναι θωρακισμένη με σοσιαλδημοκρατικό τιτάνιο, φτιαγμένο από το καλό βαθύ ΠΑΣΟΚ των κρατικών ορυχείων εξουσίας κι ότι η ωραία Ελένη είναι κλεισμένη αιώνες τώρα στον Κορυδαλλό για χρέη και όλο και την κλέβει ο Πάρις ο Κουκουλόπουλος.



Η Κύπρος είναι το πιο ματωμένο, το πιο ζωντανό κι ακριβοπληρωμένο θυμιατήρι των πολιτικών λαθών μας, ημών των Ελλήνων πολιτών, που ξεχάσαμε αλλεπάλληλα σε κάλπες και εκτός αυτών. Τόσο όσο να μιλάμε με όρους νομιμότητας για τα χρυσαυγίτικα ναζιστοειδή, τους ταγματασφαλίτες της ασφάλτου, που μιλάνε για τοκογλύφους, αυτοί οι εισπράκτορες και καλλιεργητές της λήθης περί την χούντα.


Μέρες που είναι, η διαβόητη μήτρα των ναζί η ΕΕ, θύμισε έμμεσα την Κύπρο, το ...αεροπλανοφόρο της Μεσογείου μαζί με την Κρήτη (πόσες μπούρδες ποτίστηκαν γενιές πολιτικής πασοκοπαιδείας) δηλώνοντας πως είναι υπέρ του καθορισμού ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Ηρθαν τα μονοπωλιακά θεριά να μοιράσουν τη λεία τους. Οποιος θέλει να θυμάται και να γνωρίζει τι του μέλλουν οι πάλαι ποτέ αποφάσεις του μαζί με τις τωρινές, ας διαβάζει σήμερα 15 Ιουλίου, 39 χρόνια μετά το ...κυπριακό δράμα, όπου ΑΟΖ, Αθλιο Οραμα Ζωής. Γιατί οι πολυεθνικές του πετρελαίου δεν είναι αδερφές του ελέους. Αλλά και γιατί το αίμα δε βάφεται κόκκινο. Είναι.



Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Κανέλλη για ΕΡΤ

Ένα παλιότερο βίντεο που αξίζει τον κόπο.
"Με αποφασίζομεν και διατάσσομεν... μιλάνε για ανασύσταση δημόσιου φορέα με κρατική απόφαση που δεν θα είναι κρατικός..."
"Οταν πέφτει ένα μαχητικό αεροπλάνο της πολεμικής αεροπορίας, πρώτα μιλάμε για τη ζωή του πιλότου και μετά για την αξία του αεροπλάνου. Εδώ θυσιάζεται η ζωή όλων των πιλότων εν ονόματι της διατήρησης της τιμής φθηνών ανταλλακτικών"
"Ολα τα ιδιωτικά καναλια χρωστάνε στην ΕΡΤ. Όλοι τους οι δημοσιογράφοι, τεχνικοί κλπ. έχουν μάθει στου κασίδη το κεφάλι με χρήματα του ελληνικού λαού."
"Ξερετε ότι η έδρα του ΒΒC δεν είναι το Λονδίνο αλλά το Νέο Δελχί. Και η Ινδία τέως αποικία"

Τι να έγινε τώρα ο θυμός των π΄ρωτων ημερών άραγε; Εξακολουθεί να υπάρχει και σε πόσους; Η μήπως οι "ψυχραιμότεροι" έχουν αρχίσει να εξοργίζονται με τους ακόμη θυμομένους(και απολυμένους) και απαιτούν να ρίξουν λίγο νερό στο κρασί τους για το καλό "όλων"(αυτών που θα ξαναπροσληφθούν).
Ποσο μακριά μπορεί να φτάσει μια "κοινωνία" όπου η αλληλεγγύη είναι άγνωστη ή μάλλον άλλη μια ενοχλητική λέξη;

Το Ροντβάιλερ -Λιάνα Κανέλλη

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ο νεαρός άντρας έχει βγει βόλτα στη γειτονιά μ' ένα σκυλί μαύρο, οπότε εξ ορισμού απειλητικό, μεγαλόσωμο, οπότε εξ ορισμού δυνατό, Ροντβάιλερ, οπότε αφού δεν το δάγκωσε ποτέ άνθρωπος, κυκλοφορεί ως «κακό», ενισχυμένο από χολιγουντιανά θρίλερ και «προφητείες». Η απέναντι κυρία, οικεία κι ευγενής, σταυροκοπιέται φωναχτά επικαλείται την Παναγιά και αναρωτιέται «τι είναι τούτο;»... Η εκπαιδεύτρια του σκύλου δυο βήματα παραπίσω, ευγενικώς παρεμβαίνει και ομιλεί περί μύθων κακής ράτσας, κάνει μια απονενοημένη προσπάθεια να καλμάρει το φόβο και την προκατάληψη της γενίκευσης. Στη θέα και μόνον του σκυλιού ο τρόμος δεν υποχωρεί. Η μορφωμένη γειτόνισσα δεν αρκείται, παρότι έχει και μάνα εκπαιδευτικό, στο παιδευτικότατον «το παιδί σου και το σκυλί σου όπως το μάθεις»... Το σκυλί χαριεντίζεται ηρέμως. Δίνει στίγμα προθέσεων με το κούνημα της ουράς του, αλλά φευ, η φυγή μπρος στο μαύρο, το κακό σκυλί, είναι το λογικό τέλος του σκηνικού άμα τη εμφανίσει της... ράτσας του.



Ο Κεμάλ τρόμαξε τη μαμά και τον μπαμπά ! Πού να φανταστούν πως στέλνουν το παιδί στο Δημοτικό, στην προσφυγοδέχτρα βόρεια Ελλάδα και κοτζάμ μορφωμένη κι ευαίσθητη δασκάλα, παίζει με την ψυχή του, ύπουλα , με όπλα σαν τη μουσική του σκύλου Χατζιδάκι και του Ροντβάιλερ Γκάτσου ! Είναι δόντια οι νότες και κυνόδοντες οι στίχοι, και δαγκώνουν τις παιδικές ψυχές... Η διευθύντρια ελέγχει και ελέγχεται πολιτισμικώς για την αντοχή της στο κακό που τους βρήκε στο σχολειό.


Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι γενναίος. Δε φοβάται τα σκυλιά τα καπιταλιστικά που είναι εκπαιδευμένα να δαγκώνουν τους δούλους εργάτες και να βαστάνε την τάξη στο ανθρώπινο κοπάδι. Ξέρει να πλησιάζει τα σκυλιά της ανάπτυξης. Αυτά έχουν διδαχτεί από κούνια να δαγκώνουν στο λαιμό, ανεξαρτήτως ράτσας και περιλαίμιου. Μπορεί να είναι γερμανικοί λύκοι, αμερικάνικα Ροντβάιλερ, κινέζικα Πεκινουά, ελληνικά Γκέκας κι αλβανικά κι αφγανικά και κολομβιάνικα... Δεν είναι ράτσα τα καπιτάλια. Είναι τάξη εκπαίδευσης των ανθρώπων. Και πήγε και τα είδε στο καθαρό κι εν πλήρει τάξει εκτροφείο τους. Αφοβος. Κάτοχος των γαλανόλευκων περιλαιμίων τους που γράφουν ομοιόμορφα «κέρδος».




Είναι να μη σε βρει αδέσποτη σφαίρα σε δεσπόζουσα θέση αδυναμίας. Ετσι κι απασφαλιστεί επιστημονικώς το... DNA και περάσει στις ασφαλιστικές εταιρείες και στο συνταξιοδοτικό ή προνοιακό σύστημα, τότε οι δεσπότες βγάζουν φράγκα πιθανολογώντας επί του τρόμου σου. Αμολάς μια ιστορία για σκύλους και ύστερα προσλαμβάνεις τον μπόγια. Το αντιρατσιστικό σκυλί δαγκώνει; Και ποιον; Στο περιλαίμιο η απάντηση: «Η εταιρεία μπορεί να είναι πολυεθνική. Η κοινωνία ποτέ». Αλήτες, που θα πείτε εθνικό ποιητή τον Παλαμά, που έγραψε το Δωδεκάλογο του Γύφτου... Γαβ! Γαβ!

Τοξική ευαισθησία

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Επηξα στα Αουσβιτς και τα γκούλαγκ αυτές τις μέρες. Η ελληνική συνομοταξία των ιδεολογικών ξενιστών, παίζει τα ρέστα της ανάμεσα στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το εφαρμοστόν ή μη του βουλευτικού μπούστου ή τη μοριοδότηση του τσαμπουκαλεμένου φρουρού του κλαμπ Βουλή, ώστε να μη μολύνουν την πίστα νονοί της νύχτας, ενδυματολογικά κουτσαβάκια και... Μαλάμω τα κουμπούρια σου... ανάθεμα τη φούρια σου.




Η τοξική ευαισθησία που χρησιμεύει στην υπερκατανάλωση λεκτικών γενόσημων - φαρμάκων της καπιταλιστικής κρίσης, προξενεί συστηματική αχρονία. Οχι ως φιλολογική επιλογή αλλά ως ασθένεια. Αυτήν της πολιτικής σκοπιμότητας. Μεταδοτική και απειλητική ως προς τα συμπτώματα. Είναι η αναγωγή της οπορτουνίστικης σκοπιμότητας σε θεραπεία των συμπτωμάτων κι όχι της αρρώστιας του καπιταλισμού. Να πεινάς σήμερα. Να μην έχεις και δουλειά. Τουλάχιστον όμως να μπορείς να αποφαίνεσαι περί των ομοιοτήτων μεταξύ ναζισμού - κομμουνισμού με όρους ανιστόρητου λάιφ στάιλ. Εμμεσα δε, ακόμα καλύτερα. Οπότε βαφτίζεις «φιλόσοφο» τον κύριο Ζίζεκ, σου 'ρχεται καπάκι και το «παγκαλίζειν εστί μπουρδολογείν», και κάπου ανάμεσα στις αποχρώσεις δέρματος της ράτσας των ανθρώπων, ξεχνάς το Γκουαντάναμο. Δεν είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είναι σωφρονιστήριο θέρετρο κάπου κοντά στον Κόλπο των Χοίρων. Εκεί μέσα υπάρχουν απεργοί πείνας κοντά εκατό μέρες. Πορτοκαλοντυμένοι κατάδικοι χωρίς δίκη. Μουσουλμάνοι. Αυτοί που μηδέποτε έγιναν θύματα «εχθροπάθειας», ρατσισμού και ξενοφοβίας. Σφάγια στον Καιάδα των ασύμμετρων απειλών.




Να μιλάς για τα «άκρα», αλλά στον παρόντα χωρόχρονο να μην μπορείς να ξεσκίσεις τη μάσκα των τοξικοευαίσθητων θυμίζοντάς τους το ταξικό μίσος που μπορεί ενδεχομένως να γεμίζει τις δίκαιες ψυχές των πακτωμένων γυναικόπαιδων - εργατών στις επενδυτικές φάμπρικες της καπιταλιστικής φρίκης στο Μπαγκλαντές, στην Ινδία, στην Κίνα, ή στα ορυχεία του Αδη στη Νότια Αφρική. Τα κανάλια και τα δίκτυα έπαιξαν τον Σύρο «αντάρτη» που τρώει την καρδιά του εχθρού του τη μια μέρα και την επόμενη ανακάλυψαν ήθη και έθιμα πολεμικού κανιβαλισμού εξωραΐζοντας την πράξη «πολιτισμικά». Οι δυο μαύροι σε αμόκ που πετσόκοψαν σα σφαχτάρι το φαντάρο στο Λονδίνο δεν εντάσσονται στην κατηγορία της πολιτισμικής ανάλυσης. Είναι τρομοκράτες. Στη Νιγηρία του πετρελαίου και του ορυκτού πλούτου, οι πεινασμένοι αναλύουν θρησκευτικές ομοιότητες και διαφορές με τις μαντσέτες, οπότε σύρραξη συμφερόντων βρωμάει.




Ο μαυρομούσχαρος δεν καλεί σε φόνους τραπεζιτών. Τον αδικείτε ορέ ευαίσθητοι. Τα ρόπαλα τού μπέιζμπολ διαφήμισε, αυτά που πουλάει, ως έξυπνα λοστάρια. Γιατί άμα τολμήσει και σε πιάσει κανένα μπατσάκι μπολσεβίκικης ράτσας, να δηλώνεις αθλητής και να ξεμπερδεύεις με μια προπόνηση σε λάθος γήπεδο. Αλλωστε αυτοί που πήραν την Τροπολιτσά, πρέπει να μάθεις ότι ήταν μια λευκή κέλτικη φυλή που είχε μεταναστεύσει για δροσιά στο βορρά απ' την αρχαία Ελλάδα, ευθεία γραμμή απ' τον Ηρακλή στον Παναγιώταρο... Ράτσα κι άσ' τα.




Είναι τοξική η διατεταγμένη ευαισθησία των εσπευσμένα αντιρατσιστών κι επομένως εκβιασμένα αντιναζιστών της Χρυσής Αυγής δοθείσης ως ευκαιρίας. Γιατί παγιδεύει στη χρήσιμη τανάλια των άκρων, όλους όσοι σκέφτονται πως ήδη βρίσκονται καταμεσής σ' ένα Γκουαντάναμο καθημερινό. Αμα κολλήσεις στους ναζί πρέπει να ξεχάσεις την ερυθρά νίκη. Κι άμα εξισώσεις το θύμα με το θύτη τότε φτιάχνεις βιαστή αντί για εραστή ιδεών κι ανθρώπων κι Ιστορίας.



Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Κόλαση ... όχι Χόλιγουντ!-Λιάνα ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Το παιχνιδάκι με τις λέξεις τέλειωσε. Η όποια Δημοκρατία, μας τέλειωσε και αυτοακυρώνεται ακόμη και ως λέξη. Απ΄ την ώρα που σε ρούγες και γυάλινα πορτοπαράθυρα στενά, ψηφισμένες και μη φωνές, παραδέχονται ότι η τελική μορφή εκτέλεσης του λαού και της χώρας, της πατρίδας βρε αδερφέ, θα καθοριστεί από τις αμερικανικές εκλογές! Και δεν σηκώνονται κι οι πέτρες. Οχι γιατί δεν είναι αληθής η ανάλυση στην καπιταλιστική δυτική κόλαση που αυτοφυλακιστήκαμε. Αλλά γιατί δεν θέλουμε να συναινέσουμε στην αποδοχή της. Ετσι θα 'πρεπε, αλλά έτσι δε γίνεται. Οταν μάλιστα η... αξιωματική αριστερά ζητιανεύει ραντεβού με τους Ευρωπαίους μανδαρίνους. Η λογική τελείωσε απ΄ την ώρα που συζητιέται η περικοπή τροφής των νηπίων στους παιδικούς σταθμούς και η συζήτηση διεξάγεται παράλληλα και με τους ίδιους συνομιλητές, για τη φορολογική σύλληψη μέρους των 23 δισ. που έβγαλαν από τη χώρα χίλιοι εφτακόσιοι νοματαίοι. Νομίμως θα αποδειχτεί - καπιταλιστικό και με ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων θεσμοθετημένη, είναι το οικονομικό ευρωσύστημα - οι περισσότεροι. Απ΄ τις περικοπές των παιδικών σταθμών θα εξοικονομήσει το ληστρικό ιδιωτικοποιημένο κρατίδιόν μας, τσιφλίκι από ιδρύσεώς του, μιας χούφτας κοτζαμπάσηδων, καμιά τριανταριά εκατομμύρια. Την παρωνυχίδα της μεγάλης,νόμιμης ξαναλέω, μπάζας.




Στην Ευρώπη, που εξελίσσεται σε μια ομολογουμένως ευρεία και κατάμαυρη οπή, μια τρύπα που καταβροχθίζει εκατομμύρια ανθρώπους, η Ελλάδα πεθαίνει από πείνα, έλλειψη φαρμάκων και περίθαλψης, ανασφάλεια και θλίψη, κατάργηση κάθε έννοιας αυτοσεβασμού. Με επιχορηγούμενη από δημίους, μια προσωρινή επιβιωτική διαδικασία υπέρ της μικρής μερίδας που θα προσκυνάει γενεές επί γενεών μνημονιολόγους και το σινάφι τους, δεν σώζεται ούτε η εργατική τάξη επομένως ούτε και η πατρίδα της. Οσο στο λεξιλόγιο δεν εγκαθίσταται και δεν γίνεται πρώτη, μήτε καν δεύτερη φύση, η ταξικότητα των μέτρων, η ταξική αντιλαϊκή πολιτική, η διαφορετική κατά τάξη αντίληψη περί πατρίδας, οι λέξεις δεν θα χάνουν απλώς το νόημά τους. Θα γίνονται καθημερινά ολοένα και πιο επικίνδυνες. Θα καταστέλλουν κάθε νοητική επεξεργασία όσων εκτοξεύονται εναντίον μας στη λογικοφανή σωτηριολογία των μαύρων ημερών.



Στους σύγχρονους πολέμους κάθε φύσης και μορφής, η πλειονότητα των θυμάτων είναι άμαχος πληθυσμός, γυναικόπαιδα και γέροι. Aλλά ο εχθρός είναι ούτως ή άλλως πάντα εντός. Στις μέρες μας δε, κυνικός, βάρβαρος και χωρίς προσχήματα, ο εγχώριος καπιταλισμός παράγει ένα λεξιλόγιο για ιθαγενείς μελλοθανάτους που θέλει εξαιρετική προσοχή. Ειδικά όταν χρησιμοποιείται από συριζαίους εντός - εκτός κοινοβουλίου για να παρουσιάζεται η διαχείριση ως επανάσταση και η ταξική αστική δημοκρατία ως λαϊκό κεκτημένο. Γιατί πώς αλλιώς να εκλάβεις την ρεβερέντζα προς τους χειμαζόμενους από τα μέτρα εργαζόμενους αστυνομικούς, πυροσβέστες, λιμενικούς, ένστολους, ότι αποτελούν «τμήμα του λαϊκού κινήματος». Τι νόημα έχει η λέξη κίνημα και το επίθετο λαϊκό, όταν προαπαιτούμενο είναι «η πάση θυσία παραμονή στην Ευρωζώνη και την ΕΕ» και η μετάθεση κάθε ελπίδας στην...άλλη ζωή, οπότε και θα αλλάξει φύση η λυκοφωλιά των μονοπωλίων και θα γίνει από κόλαση, παράδεισος με ρύζι και ουρί του παραδείσου; Και γιατί να μην θέλουν οι σύγχρονοι χρυσοσκονάτοι μελανοχίτωνες να καταθέτουν στεφάνια στους τόπους εκτέλεσης Ελλήνων από ομοϊδεάτες τους, με ερμηνευτικό λεξικό την ψήφο του πρώτου απελπισμένου;


Η εργασία είναι κόστος. Η υγεία είναι κόστος. Η παιδεία είναι κόστος. Το γήρας είναι κόστος. Ο πολιτισμός, η αγωγή της ψυχής, είναι κόστος. Η χρήση της τεχνολογίας απ΄ το ηλεκτρικό ως το διαδίκτυο, είναι κόστος. Οι διακοπές είναι κόστος. Οταν ο κεφαλαιοκράτης ανοίγει «διάλογο» με τους κοινωνικούς εταίρους, τις κοινωνικές ομάδες, τις επαγγελματικές ενώσεις, τους νέους, τις γυναίκες, τους συνταξιούχους, τους άρρωστους, τους δικαιούχους, τους των ειδικών μισθολογίων, τα ΑμεΑ, τη λερναία ύδρα δηλαδή, έτσι τη βλέπει, που λέγεται λαός, λαός, λαός και τίποτ΄ άλλο, τότε γίνεται Ηρακλής και κόβει κεφάλια κι ο λαός πρέπει να συναινεί και να φχαριστιέται που δεν έγινε και κόπρος του Αυγείου. Σκατά δηλαδή καθαρισμένα από ντόπιους ημίθεους, εντολείς θεών του κεφαλαίου που στρογγυλοκάθονται στον Ολυμπο της Αγοράς... Δεν είναι διάλογος. Είναι εξαγγελία θανατικής καταδίκης. Είναι μετατροπή του κόσμου ολόκληρου σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης της πλειοψηφίας των λαών. Επισιτιστική κρίση, λόγου χάριν, λένε οι παίκτες του χρηματιστηρίου τροφίμων και γης, το αποτέλεσμα των κερδών τους. Η λέξη είναι πείνα. Κι είναι όπλο μαζικής καταστροφής πιο ανθρωποβόρο και βασανιστικό απ΄ όλα τ΄ άλλα. Η αναγούλα, ο θυμός, η θλίψη, η αγανάκτηση, η τάση παραίτησης, η σταδιακή αποκτήνωση, η αξιακή ευκαμψία, είναι μερικά από τα συμπτώματα του εφαρμοσμένου υπαρκτού καπιταλισμού σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και δεν θεραπεύονται με την αποδοχή του μοιραίου, γενικευμένου και αναπόδραστου της καταχρηστικής σημασίας της λέξης κρίση. Το παιχνιδάκι με τις λέξεις τελειώνει όταν ο λαός αποφασίσει να κρατήσει την επανάσταση για τους ανθρώπους κι αφήσει την ανάσταση για τους θεούς των αγορών. Τα απωλεσθέντα, κεκτημένα με αίμα δικαιώματα, δεν πρόκειται ποτέ να τα επιστρέψει το κεφάλαιο νεκρανασταίνοντας το Λάζαρο-εργάτη. Ούτε στο Χόλιγουντ. Που σημαίνει άλλωστε κι Αγιόξυλο.(χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ!)



Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ