Το Κέρας της Αφρικής και η κατάρα του πολέμου

Η ΑΥΓΗ

Η εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση της Αντίς Αμπέμπα και τις δυνάμεις που ελέγχουν τη βόρεια επαρχία Τιγκράι προκαλεί καραβάνια προσφύγων.

Η κατάρα του πολέμου και της προσφυγιάς ξαναχτυπά το Κέρας της Αφρικής. Είναι μια από τις πιο βασανισμένες περιοχές της μαύρης ηπείρου. Πόλεμοι, εμφύλιες συγκρούσεις, φτώχεια, πείνα, προσφυγιά έχουν σημαδέψει τις τρεις από τις τέσσερις χώρες της, Αιθιοπία, Ερυθραία, Σομαλία (το Τζιμπουτί είναι η τέταρτη).

Λίγα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Γάλλοι, Βρετανοί και Ιταλοί αποικιοκράτες άρχισαν να εγκαταλείπουν τα παλιά προτεκτοράτα τους στην περιοχή παίρνοντας μαζί τους λεηλατημένο πλούτο και αφήνοντας πίσω τους αρρύθμιστες εδαφικές διαφορές, τέλεια συνταγή για μακροχρόνιες φυλετικές και εθνοτικές συγκρούσεις.

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, Αιθιοπία και Σομαλία ενεπλάκησαν σ' ένα σύντομο αλλά φονικό πόλεμο (με περισσότερους από 12.000 νεκρούς) για τη διεκδίκηση της διαφιλονικούμενης περιοχής του Ογκαντέν, στα βόρεια της Αιθιοπίας.

Μια δεκαετία αργότερα, το 1991, ένας αιματηρός εμφύλιος στην Σομαλία, που θα διαρκούσε ώς το 2012, μετέτρεψε την άλλοτε αναπτυσσόμενη και κοσμοπολίτικη χώρα σε καταρρέον κράτος.

Δύο χρόνια πριν, ο κόσμος χειροκροτούσε την ιστορική ειρηνευτική συμφωνία με την οποία έκλεινε οριστικά το κεφάλαιο μιας άλλης μακρόχρονης σύγκρουσης στο Κέρας της Αφρικής, του τριαντάχρονου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ερυθραίας (1961-1991) ενάντια στην Αιθιοπία, εγκαθιδρύοντας σχέσεις αμοιβαίας αναγνώρισης. Χάρη σ’ αυτή την συμφωνία, ο νεαρός Αιθίοπας πρωθυπουργός Άμπιι Άχμεντ τιμήθηκε πέρυσι με το Νόμπελ Ειρήνης.

Σήμερα, μια νέα σύγκρουση, στην Αιθιοπία αυτή τη φορά, ανάμεσα στην κεντρική κυβέρνηση της χώρας και την ημιαυτόνομη επαρχία του Τιγκράι, στα βόρειο τμήμα της, αναβιώνει την κατάρα του πολέμου στο Κέρας της Αφρικής.

Η σύγκρουση ξέσπασε πριν από ένα δεκαπενθήμερο, ύστερα από μια περίοδο κλιμακούμενης έντασης ανάμεσα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αντίς Αμπέμπα και το Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Τιγκράι (TPLF) που ελέγχει την περιοχή. Η αιθιοπική κυβέρνηση κατηγόρησε το TPLF για “κατάληψη στρατιωτικής βάσης” και “προδοσία”.

Οι νεκροί είναι εκατοντάδες μέχρι στιγμής, υπάρχουν πληροφορίες για ωμότητες και στοχοποίηση αμάχων, ενώ τουλάχιστον 27.000 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους και έχουν βρει καταφύγιο στο γειτονικό Σουδάν. Ο ΟΗΕ κάνει λόγο για μια εκτυλισσόμενη μεγάλη ανθρωπιστική κρίση, με τον φόβο ενός ακόμη μεγαλύτερου προσφυγικού κύματος να εντείνεται μετά την εκπνοή, χθες, του τελεσιγράφου του Άμπιι προς τους μαχητές του Τιγκράι να καταθέσουν τα όπλα τους και να παραδοθούν στον αιθιοπικό στρατό. Αφότου έληξε η διορία, ο Αιθίοπας πρωθυπουργός ανήγγειλε ότι η στρατιωτική επιχείρηση στο Τιγκράι εισέρχεται στην «τελική φάση» της.

Οι Αιθιοπικές Εθνικές Αμυντικές Δυνάμεις (ENDF) έχουν δύναμη 140.000 ανδρών και θεωρούνται ετοιμοπόλεμες έχοντας διεξαγάγει σειρά επιχειρήσεων εναντίον ισλαμιστών μαχητών στη Σομαλία τα τελευταία χρόνια, ομάδων ανταρτών στις παραμεθόριες επαρχίες αλλά και έχοντας αποκτήσει πείρα από τον πόλεμο με την Ερυθραία.

Όμως πολλοί υψηλόβαθμοι αξιωματικοί του στρατού ανήκουν στη φυλή Τιγκρέ, ενώ τα περισσότερα βαρέα όπλα βρίσκονται στην επαρχία αυτή και το TPLF κατέλαβε το αρχηγείο της Βόρειας Διοίκησης στο Μεκέλε. Υπάρχουν αναφορές για αποσκιρτήσεις από τον στρατό μελών της φυλής Τιγκρέ. Παράλληλα, και το TPLF έχει μακρά πολεμική ιστορία καθώς πρωτοστάτησε στην προέλαση των ανταρτών προς την Αντίς Αμπέμπα που οδήγησε στην πτώση του δικτατορικού καθεστώτος του Μεγκίστου Χαϊλέ Μαριάμ, το 1991.

Ο πρόεδρος της Ερυθραίας Ισάιας Αφεγουέρκι, μακροχρόνιος εχθρός του Τιγκράι, ελέγχει επίσης έναν μεγάλο στρατό, ο οποίος, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της CIA, αριθμεί 200.000 άνδρες.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες υπενθύμισε ότι η νέα σύγκρουση στο Κέρας της Αφρικής επηρεάζει και σχεδόν 100.000 πρόσφυγες από την Ερυθραία, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί στο Τιγκράι και εξαρτώνται από την ανθρωπιστική βοήθεια του οργανισμού για να επιβιώσουν.

 

Bread in Africa

clovegarden.com

---

While domestication of grains for easy harvesting may have originated in Anatolia and Caucasus, about 10,000 years ago, the Horn of Africa was certainly not far behind. Grinding of grains into flour with sliding stones, and the baking of flat breads, is far older. Today, the main breads of Africa are still made under very primitive conditions. in a manner possibly in place before the dawn of history.   Photo by Lelaw Wondimu distributed under license Creative Commons.

More on Bread.

---

North Africa   -   The Maghreb (Algeria, Morocco, Tunisia, Libya, Mauritania), Egypt, Sudan   Baghrir   -   [Beghrir]  This is a popular bread in the Maghreb region, often eaten for breakfast with a mix of butter and honey, but also with jams. It is made from semolina or wheat flour.   Photo by Tamorlan distributed under license Creative Commons Attribution-ShareAlike v3.0 Unported.   Pita Bread   -   [Pita (Greek); Pocket Bread; Pide (Turkey); Khubz Arabi (Arabic)]  This lightly leavened wheat bread is very popular throughout North Africa, and far beyond. The ethnic markets here in the Los Angeles region are piled high with pita, in both white (photo) and whole wheat versions, in the 7 inch and larger sizes. The earliest Arabic recipes (10th century) have these baked in a Tandoor, but today they are usually made in continuous industrial ovens so as to meet the high demand. Pita is baked in a very hot oven at 450°F/232°C or higher, causing the disk to puff up dramatically. When removed from the oven the disk collapses, but the two sides remain separated, so the bread can be opened into a pocket. Throughout the region, street foods of all kinds are packed into pita pockets. The photo specimen was a 7 inch diameter disk 0.15 inch thick. Half the top layer was removed to show the inside. Enriched wheat flour, water, yeast, salt, calcium propionate. Kisra Rhaheeefa  Kisra Rhaheeefa is much like Ethiopia's Injera and used similarly, but is made from Sorghum Flour or Wheat Flour rather than Teff. The "Kisra Rhaheeefa" name differentiates it from "Kisra Aseeda", which is a Sorghum Porridge.   Photo by Mohammed Elfatih Hamadien distributed under license Creative Commons Attribution-ShareAlike v4.0 International. The Horn of Africa   -   Ethiopia, Djibouti, Eritrea, Somalia   Injera   -   [Injera (Amharic); (Bidenaa (Oromo)]  This is the bread of Ethiopia and Eritrea, usually made from Teff. It was traditionally, and is often still today, made very large, to fit the table for which it would be the tablecloth. Scoops of stews and other recipes are placed directly on it. Diners tear off pieces of the "tablecloth" and use them to pick up the food. Today, especially in restaurants it is often made smaller and served on an Indian thali, or a very large plate.   Photo by PhoTom distributed under license Creative Commons Attribution-ShareAlike v4.0 International. This is a sour dough bread, made with a leavened batter similar to thin pancake batter. The batter is baked on a large clay or metal tray, over moderate heat, and on one side only. Bubbles on the top side burst, giving the bread a spongy texture, almost like honeycomb tripe, which is very good at holding sauces. Temperature is regulated so it sets through, but does not brown on the bottom (see the rolled examples in the photo at the top of the page). It can be made using white or brown Teff, or a mix. Farmers say the white Teff is preferred to the brown by most of their customers. Lahoh   -   [Luhuh (Somali), Laxoox, Lahooh, Canjeero, Canjeelo, Anjeero] This bread is popular in Somalia, Djibouti and Yemen, but now also popular in Israel, introduced by Yemenite Jews. It is a fermented sour dough bread usually made of Sorghum Flour or Corn Flour and cooked on circular metal stove called a taawa or daawo. In Yemen, it is often served by street vendors.   Photo by Gilabrand at en.wikipedia distributed under license Creative Commons Attribution-ShareAlike v3.0 Unported attribution required. East Africa   -   Tanzania, Kenya, Uganda, Rwanda, Burundi and South Sudan   Chapati Long influenced by India, East Africa has adopted the Indian Chapati as their main form of bread - but they use white flour instead of the whole wheat Atta flour used in India. As it is very inconvenient for me to produce Chipatis, I use Flour Tortillas, easily available here in Southern California. I prefer the small 5 inch diameter ones. Incidentally, Whole Wheat Flour Tortillas make an excellent substitute for Indian Chapatis   Kisra Rhaheeefa   South Sudan (Christian and Native Religion) is now a separate country from Sudan (all Muslim) and is moving strongly into the East African community. One thing they still have in common with Sudan is Sudan's Kisra Rhaheeefa.

bk_africae 131129   -   www.clovegarden.com
©Andrew Grygus - agryg@clovegarden.com - Photos on this page not otherwise credited are © cg1 - Linking to and non-commercial use of this page permitted

---

 

Bread and Bread-Baking Technologies in Africa

Bread is a dietary staple in North Africa, Northeastern Africa, and the Horn of Africa, and it is important in the diet of many Saharan and sub-Saharan people. African breads are made from the flours of a variety of cereals, tubers, and corms that are baked, steamed, and sometimes fried to produce pancake, flat bread, leavened or slightly leavened loaves, or cakes using ovens, hearths, griddles, pots, and molds. Technical choice in bread baking is associated with the baking properties of bread ingredients and social group’s culinary practices and preferences and does not represent evolutionary stages.

The Bread/Oven Porridge/Pot Bread/Griddle Traditions

Research of Africa’s culinary practices includes the history of bread consumption and its associated technologies, an investigation that is far from exhaustive. Several researchers observe a general (but not absolute) culinary divide between bread-based cuisines that use ovens and griddles...

This is a preview of subscription content, log in to check access. 

 

References

1. Abdullahi, M. D. (2001). Culture and customs of Somalia. London: Greenwood Press.Google Scholar
2. Anderson, J. R., & Salah (El-Din) Mohamed Ahmed. (2006a). Bread moulds and throne halls: Recent discoveries in the Amun Temple Precinct at Dangeil. Sudan & Nubia, 10, 95–101.Google Scholar
3. Anderson, J., & Salah (El-Din) Mohamed Ahmed. (2006b). Revealing terra incognita: Dangeil, Sudan. Current World Archaeology, 19, 23–30.Google Scholar
4. Anderson, J. R., D’Andrea, A. C., Logan, A., & Ahmed, S. M. (2007). Bread moulds from the Amun Temple at Dangeil, Nile state – an addendum. Sudan & Nubia, 11, 89–93.Google Scholar
5. Apentiik, R. (1997). Bulsa technologies and systems of thought. Unpublished M.A. thesis, Department of Archaeology, University of Calgary.Google Scholar
6. Arthur, J. W. (2014). Culinary crafts and foods in southwestern Ethiopia: An ethnoarchaeological study of Gamo Groundstones and pottery. African Archaeological Review, 31(2), 131–168.Google Scholar
7. Baldados, A., & Constantini, L. (2011). Sorghum exploitation at the Kassala and its environs, northeastern Sudan in the second and first millennia BC. Nyame Akuma, 75, 33–39.Google Scholar
8. Balfet, H. (1975). Bread in some regions of the Mediterranean area. In M. L. Arnott (Ed.), Gastronomy: The anthropology of good habits (pp. 305–314). The Hague: Mouton Publishers.Google Scholar
9. Bruneton, A. (1975). Bread in the region of the Moroccan High Atlas. In M. L. Arnott (Ed.), Gastronomy: The anthropology of food habits (pp. 275–285). The Hague: Mouton Publishers.Google Scholar
10. Chittick, N. (1984). Manda. London: British Institute in Eastern Africa.Google Scholar
11. Close, A. (1995). Few and far between. In W. K. Barnett & J. W. Hoopes (Eds.), The emergence of pottery technology and innovation in ancient. Societies (pp. 23–37). Washington, DC: Smithsonian Institution Press.Google Scholar
12. D’Andrea, A. C. (2008). T’ef (eragrostis tef) in ancient agricultural systems of Ethiopia. Economic Botany, 62(4), 547–566.CrossRefGoogle Scholar
13. D’Andrea, A. C., Schmidt, P. R., & Matthew, C. C. (2008). Paleoethnobotanical analysis and agricultural economy in early first millennium BCE sites around Asmara. In P. R. Schmidt, M. C. Curtis, & R. Zelalem Teka (Eds.), The archaeology of ancient Eritrea (pp. 207–216). Asmara: Red Sea Press.Google Scholar
14. Deacon, J. (1984). Later Stone Age people and their descendants in southern Africa. In R. G. Klein (Ed.), Southern African prehistory and paleoenvironments (pp. 221–228). Rotterdam: A.A. Balkema Publishers.Google Scholar
15. Dirar, H. A. (1993). The indigenous fermented foods of the Sudan. Wallingford, UK: CAB.Google Scholar
16. Dombrowski, J. C. (1971). Excavations in Ethiopia: Lalibela and Natchabiet Caves, Begemeder Province. Ph.D. dissertation, Department of Anthropology, Boston University.Google Scholar
17. Dufton, H. (1970 [1867]). Narrative of a journey through Abyssinia in 1862–3. Westport, CT: Negro Universities Press.Google Scholar
18. Edwards, D. N. (1996). Sorghum, beer and Kushite society. Norwegian Archaeological Review, 29, 65–77.CrossRefGoogle Scholar
19. Edwards, D. N. (2004). Nubian past. An archaeology of Sudan. London: Routledge.Google Scholar
20. Fuller, D. (2004). Kawa. Sudan and Nubia, 6, 70–74.Google Scholar
21. Gast, M., & Adrian, J. (1965). Mils et sorgho en Ahaggar etude ethnologique et nutritionelle. Paris: Arts et Métiers Graphiques.Google Scholar
22. Haaland, R. (2007). Porridge and pot, bread and oven: Food ways and symbolism in Africa and the near east from the Neolithic to the present. Cambridge Archaeological Journal, 17(2), 165–182.CrossRefGoogle Scholar
23. Haaland, R. (2012). Changing food ways as indicators of emerging complexity in Sudanese Nubia: From Neolithic agropastoralists to the Meroitic civilization. Azania , 47(3), 327–342.CrossRefGoogle Scholar
24. Hard, N. F., Odunfa, S. A., Cheri-Ho Lee, Quintero-Ramírez, R., Argelia Lorence-Quinoñes, & Carmen Wacher-Radarte. (1999). Fermented cereals a global perspective. FAO Agricultural Services Bulletin. http://www.fao.org/docrep/x2184E/x2184E00.htm.
25. Hillman, G. C. (1989). Late Palaeolithic plant foods from Wadi Kubbaniya in upper Egypt: Dietary diversity, infant weaning, and seasonality in a riverine environment. In D. R. Harris & G. C. Hillman (Eds.), Foraging and farming (pp. 207–239). London: Unwin Hyman.Google Scholar
26. Hobbs, J. (1989). Bedouin life in the Egyptian wilderness. Austin: University of Texas Press.Google Scholar
27. Horton, M. (1996). Shanga. London: British Institute in Eastern Africa.Google Scholar
28. Huysecom, E., Rasse, M., Lespez, L., Neumann, K., Fahmy, A., Ballouche, A., et al. (2009). The emergence of pottery in Africa during the tenth millennium cal BC: New evidence from Ounjougou (Mali). Antiquity, 83, 905–917.CrossRefGoogle Scholar
29. Jacquet-Gordon, H. (1981). A tentative typology of Egyptian bread moulds. In D. Arnold (Ed.), Studien zur altägyptischen Kerami (pp. 11–24). Mainze am Rhein: Verlag.Google Scholar
30. Keenleyside, A., Schwarcz, H., Stirling, L., & Lazreg, N. B. (2009). Stable isotopic evidence for diet in a Roman and Late Roman population from Leptiminus, Tunisia. Journal of Archaeological Science, 36, 51–63.CrossRefGoogle Scholar
31. Kimmage, K. (1991). The evolution of the ‘wheat trap’: The Nigerian wheat boom. Africa, 60(4), 471–501.CrossRefGoogle Scholar
32. Kobischanov, Y. M. (1979). Axum. London: Pennsylvania State University Press.Google Scholar
33. Leek, F. F. (1972). Teeth and bread in ancient Egypt. Journal of Egyptian Archaeology, 58, 126–132.CrossRefGoogle Scholar
34. Lehner, M. (1997). The complete pyramids. London: Thames and Hudson Ltd.Google Scholar
35. Lewicki, T. (1974). West African food in the middle ages. Cambridge: Cambridge University Press.CrossRefGoogle Scholar
36. Lyons, D. (2007). Cuisine and identity: An ethnoarchaeological example from eastern Tigray, Ethiopia. Journal of Social Archaeology, 7(3), 346–371.CrossRefGoogle Scholar
37. Lyons, D., & D’Andrea, A. C. (2003). Griddles, ovens, and agricultural origins: An ethnoarchaeological study of bread baking in highland Ethiopia. American Anthropologist, 105(3), 515–530.CrossRefGoogle Scholar
38. Mattingly, D. (2003). Fortifications, settlement and domestic architecture. In D. Mattingly (Ed.), The archaeology of Fazzan (Synthesis, Vol. 1, pp. 136–176). London: Society for Libyan Studies.Google Scholar
39. McIntosh, S. K. (1995). Pottery. In S. K. McIntosh (Ed.), Excavations at Jenne-Jeno, Hambarketolo, and Kaniana (Inland Niger Delta, Mali), the 1981 Season (pp. 130–213). Berkeley: University of California Press.Google Scholar
40. Mosley, D. (2004). Breaking bread. The roles of taste in colonialism. Food Culture and Society , 7(2), 49–62.Google Scholar
41. Murray, M. A. (2000). Cereal production and processing. In P. T. Nicholson & I. Shaw (Eds.), Ancient Egyptian materials and technology (pp. 505–536). Cambridge: Cambridge University Press.Google Scholar
42. National Research Council. (1996). Lost crops of Africa, volume 1: Grains. Washington, DC: National Academy Press.Google Scholar
43. Neumann, K. (2005). The romance of farming: Plant cultivation and domestication in Africa. In A. B. Stahl (Ed.), African archaeology (pp. 249–275). Oxford: Blackwell Publishing.Google Scholar
44. Nicholaisen, J. (1963). Ecology and culture of the pastoral Tuareg. Copenhagen: National Museum.Google Scholar
45. Pankhurst, R. (1968). Economic history of Ethiopia 1800–1935. Addis Ababa: Haile Selassie I University Press.Google Scholar
46. Pelling, R. (2003). Medieval and early modern agriculture and crop dispersal in the Wadi el-Agial, Fezzan, Libya. In K. Neumann, A. Butler, & S. Kahlheber (Eds.), Food, fuel and fields progress in African archaeobotany (pp. 129–138). Köln: Heinrich Barth Institut.Google Scholar
47. Peña, L. Z., Peña -Chocarro, L., Estévez, J. J. I., & Urquijo, J. E. G. (2003). Ethnoarchaeology in the Moroccan Jebala (Western Rif): Wood and dung as fuel. In K. Neumann, A. Butler, & S. Kahlheber (Eds.), Food, fuel and fields progress in African archaeobotany (pp. 163–176). Köln: Heinrich Barth Institut.Google Scholar
48. Phillipson, D. (2012). Foundations of an African civilisation Aksum and the northern horn 1000BC–AD1300. Rochester, NY: James Currey.Google Scholar
49. Pope, J. W. (2014). Epigraphic evidence for a “porridge-and-pot” tradition on the ancient middle Nile. Azania, 48(4), 473–497.CrossRefGoogle Scholar
50. Samuel, D. (1999). Bread making and social interactions at the Amarna workmen’s village, Egypt. World Archaeology, 31(1), 121–144.CrossRefGoogle Scholar
51. Samuel, D. (2000). Brewing and baking. In P. T. Nicholson & I. Shaw (Eds.), Ancient Egyptian materials and technology (pp. 537–576). Cambridge: Cambridge University Press.Google Scholar
52. Schmidt, P. R., & Curtis, M., with a contribution from Ascunce, M.S., Kitchen, A., Schimdt, P. R., Miyamoto, M. M., & Mulligan, C. J. (2008). The Second Millennium CE: Settlement, Economy and Ritual Life. In P. R. Schmidt, M.C. Curtis, & Zelalem Teka (Eds.), The archaeology of ancient Eritrea (pp. 265–284). Asmara: Red Sea Press.Google Scholar
53. Shack, W. (1974). The central Ethiopians. London: International African Institute.Google Scholar
54. Smeds, H. (1955). The ensete planting culture of eastern Sidamo. Acta Geographica, 13(4), 1–39.Google Scholar
55. Van de Mieroop, M. (1997). The ancient mesopotamian city. Oxford: Clarendon Press.Google Scholar
56. Wilson, H. (1988). Egyptian food and drink. Aylesbury, UK: Shire Publications Ltd.Google Scholar 
     
    Additional Reading

1. Chazan, M., & Lehner, M. (1990). An ancient analogy: Pot baked bread in ancient Egypt and Mesopotamia. Paléorient, 16(2), 21–35.CrossRefGoogle Scholar
2. Food and Agriculture Organization (1995). Sorghum and Millets in Human Nutrition (Food and Nutrition Series, No. 27). Rome: Food and Agriculture Organization.Google Scholar
3. Gebrekidan, B., & Gebrehiwot, B. (1982). Sorghum injera preparations and quality parameters. In L. W. Rooney & D. S. Murty (Eds.), Proceedings of the international symposium on sorghum grain quality (pp. 55–66). Patancheru, India: ICRISAT.Google Scholar
4. Larsen, H. (1936). On baking in Egypt during the Middle Kingdom. Acta Archaeologica, 7, 51–57.Google Scholar
5. Pomeranz, Y., & Shellenberger, J. A. (1971). Bread science and technology. Westport, CT: Avi Publishing Company.Google Scholar
6. Samuel, D. (1989). Their staff of life: Initial investigations on ancient Egyptian bread baking. In B. J. Kemp (Ed.), Amarna reports V (pp. 253–290). London: Egypt Exploration Society.Google Scholar 
    
   Egyptian Bread Websites

1. Amarna West Site blog, British Museum. http://blog.amarawest.britishmuseum.org/2013/01/14/amara-west-2013-expect-the-unexpected/
2. Harvard University. http://www.fas.harvard.edu/~aera/Giza_Pages/Aeragram_Pages/AERAG1_1/bakeries.htm
3. Hilary Stewart on Ancient Egyptian bread baking. http://ancientfoods.wordpress.com/2011/08/12/ancient-egypt-bread/
4. Theban mapping project. http://www.thebanmappingproject.com/articles/article_15.4.html
5. University of Memphis. http://www.prosphora.org/page38.html
6. Sally Grainger and Roman bread, British Museum. http://blog.britishmuseum.org/2013/07/19/a-very-versatile-roman-oven/

Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής. Φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της Ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση και την Σαχάρα...

 

Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Δημιουργήθηκε για να ανακόψει την ερημοποίηση της γης νότια της Σαχάρα, εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικανικής ηπείρου στην άλλη και όταν ολοκληρωθεί θα αποτελεί το μεγαλύτερο οικοσύστημα χλωρίδας στον πλανήτη. Ο λόγος για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος της Αφρικής. 

Πώς γεννήθηκε η ιδέα του Πράσινου Τείχους;

Τη δεκαετία του 1970, η στεπική λωρίδα γης νότια της ερήμου Σαχάρα στην Αφρική, το Σαχέλ, όπως ονομάζεται, άρχισε να απειλείται από την ξηρασία. Η κάποτε καταπράσινη και πλούσια σε βλάστηση περιοχή, που για χρόνια αποτελούσε τον «πνεύμονα» της Δυτικής Αφρικής και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη γεωργία και τις καλλιέργειες ολόκληρης της ηπείρου, ξεκίνησε να μετατρέπεται σε άγονη ζώνη. 

Το πράσινο τείχος της Αφρικής, όπως φαίνεται την περίοδο της άνοιξης (Πηγή: Great Green Wall - ιστοσελίδα για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος)

Τόσο η κλιματική αλλαγή όσο η δραματική αύξηση του πληθυσμού και οι κακές πρακτικές διαχείρισης του εδάφους, οδήγησαν σταδιακά σ’ αυτή την επικίνδυνη «μεταμόρφωση». Χωρίς επαρκή εύφορη γη για την καλλιέργεια τροφής και με διαρκή έλλειψη νερού, η επιβίωση του ντόπιου πληθυσμού κλονίστηκε. Η πείνα θέριζε, αφήνοντας ανά περιόδους εκατοντάδες νεκρούς, η ανεργία και η οικονομική ύφεση έγιναν καθημερινότητα και η μετανάστευση μονόδρομος. 

Έτσι, τις επόμενες δεκαετίες, γεννήθηκε η ιδέα του «Μεγάλου Πράσινου Τείχους» από μια ομάδα ηγετών της Αφρικανικής ηπείρου, στην προσπάθειά τους να βρουν μια μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα. Ενός τείχους ζωντανού, που θα εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικής στην άλλη και, σε αντίθεση με τα προηγούμενα τείχη που γνώρισε η ανθρωπότητα, θα πρόσφερε ειρήνη και ζωή. 

Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» 

Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» θα αποτελούσαν εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα ανθεκτικά στην ξηρασία, που θα εκτείνονταν από τις δυτικές παραλίες της Σενεγάλης στο ανατολικό Τζιμπουτί, σε μία γραμμή μήκους σχεδόν 8.000 χιλιομέτρων και πλάτους 15 χιλιομέτρων. Η φιλόδοξη πρωτοβουλία περιβαλλοντικής αποκατάστασης ξεκίνησε να παίρνει σάρκα και οστά το 2008, υπό την αιγίδα της Αφρικανικής Ένωσης, όταν υπογράφηκε και η αντίστοιχη συμφωνία μεταξύ 11 χωρών. 

Το Πράσινο Τείχος αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2030, ωστόσο από τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Στη Νιγηρία, 5 εκατομμύρια εκτάρια γης έχουν ήδη αποκατασταθεί και βρίθουν από πλούσια βλάστηση, ενώ στη Σενεγάλη, μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, τα 120 εκατομμύρια στρέμματα δενδρυλλίων που φυτεύτηκαν, προσφέρουν πλέον γόνιμο έδαφος στην περιοχή. Στην Αιθιοπία αποκαταστάθηκαν 15 εκατ. εκτάρια γης. Η δενδροφύτευση και η συντήρηση δένδρων άνοιξαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, που βοήθησαν τους φτωχούς κατοίκους της έρημης περιοχής να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Στον Νίγηρα, τα 5 εκατ. εκτάρια γης που αποκαταστάθηκαν, βοήθησαν στην καλλιέργεια πεντακοσίων χιλιάδων τόνων σιτηρών το χρόνο, ποσότητα ικανή να θρέψει τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια κόσμο. 

Μέχρι την ολοκλήρωσή του, το πρόγραμμα αναμένεται να κοστίσει γύρω στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τη χρηματοδότησή του έχουν συνεισφέρει η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αφρικανική Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Βοτανικοί Κήποι του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις αρχικές 11 χώρες που υπέγραψαν την πρωτοβουλία, σήμερα υπάρχει μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα περισσότερων από 20 χωρών σε ολόκληρη την Αφρική που έχουν ενταχθεί σε αυτό το παναφρικανικό όραμα. 

Αρχική φωτογραφία: To «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» της Αφρικής (Πηγή: Great Green Wall)

In English: The Great Green Wall in Africa – Growing a world wonder

Δημιουργήθηκε για να ανακόψει την ερημοποίηση της γης νότια της Σαχάρα, εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικανικής ηπείρου στην άλλη και όταν ολοκληρωθεί θα αποτελεί το μεγαλύτερο οικοσύστημα χλωρίδας στον πλανήτη. powered by Rubicon Project Ο λόγος για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος της Αφρικής. Πως γεννήθηκε η ιδέα του Πράσινου Τείχους Τη δεκαετία του 1970, η στεπική λωρίδα γης νότια της ερήμου Σαχάρα στην Αφρική, το Σαχέλ, όπως ονομάζεται, άρχισε να απειλείται από την ξηρασία. Η κάποτε καταπράσινη και πλούσια σε βλάστηση περιοχή, που για χρόνια αποτελούσε τον «πνεύμονα» της Δυτικής Αφρικής και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη γεωργία και τις καλλιέργειες ολόκληρης της ηπείρου, ξεκίνησε να μετατρέπεται σε άγονη ζώνη. Το πράσινο τείχος της Αφρικής, όπως φαίνεται την περίοδο της άνοιξης (Πηγή: GreatGreenWall) Τόσο η κλιματική αλλαγή όσο η δραματική αύξηση του πληθυσμού και οι κακές πρακτικές διαχείρισης του εδάφους, οδήγησαν σταδιακά σ’ αυτή την επικίνδυνη «μεταμόρφωση». Χωρίς επαρκή εύφορη γη για την καλλιέργεια τροφής και με διαρκή έλλειψη νερού, η επιβίωση του ντόπιου πληθυσμού κλονίστηκε. Η πείνα θέριζε, αφήνοντας ανά περιόδους εκατοντάδες νεκρούς, η ανεργία και η οικονομική ύφεση έγιναν καθημερινότητα και η μετανάστευση μονόδρομος. Διαβάστε ακόμα: Τα εκατομμύρια σκλάβων που πέθαναν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους. Τους απήγαγαν από τα χωριά τους για να καλλιεργήσουν τις τεράστιες εκτάσεις των θεοσεβούμενων Ευρωπαίων αποικιοκρατών Έτσι, τις επόμενες δεκαετίες, γεννήθηκε η ιδέα του «Μεγάλου Πράσινου Τείχους» από μια ομάδα ηγετών της Αφρικανικής ηπείρου, στην προσπάθειά τους να βρουν μια μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα. Ενός τείχους ζωντανού, που θα εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικής στην άλλη και, σε αντίθεση με τα προηγούμενα τείχη που γνώρισε η ανθρωπότητα, θα πρόσφερε ειρήνη και ζωή. Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» θα αποτελούσαν εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα ανθεκτικά στην ξηρασία, που θα εκτείνονταν από τις δυτικές παραλίες της Σενεγάλης στο ανατολικό Τζιμπουτί, σε μία γραμμή μήκους σχεδόν 8.000 χιλιομέτρων και πλάτους 15 χιλιομέτρων. Η φιλόδοξη πρωτοβουλία περιβαλλοντικής αποκατάστασης ξεκίνησε να παίρνει σάρκα και οστά το 2008, υπό την αιγίδα της Αφρικανικής Ένωσης, όταν υπογράφηκε και η αντίστοιχη συμφωνία μεταξύ 11 χωρών. Το Πράσινο Τείχος αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2030, ωστόσο από τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Στη Νιγηρία, 5 εκατομμύρια εκτάρια γης έχουν ήδη αποκατασταθεί και βρίθουν από πλούσια βλάστηση, ενώ στη Σενεγάλη, μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, τα 120 εκατομμύρια στρέμματα δενδρυλλίων που φυτεύτηκαν, προσφέρουν πλέον γόνιμο έδαφος στην περιοχή. Στην Αιθιοπία αποκαταστάθηκαν 15 εκατ. εκτάρια γης. Η δενδροφύτευση και η συντήρηση δένδρων άνοιξαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, που βοήθησαν τους φτωχούς κατοίκους της έρημης περιοχής να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Στον Νίγηρα, τα 5 εκατ. εκτάρια γης που αποκαταστάθηκαν, βοήθησαν στην καλλιέργεια πεντακοσίων χιλιάδων τόνων σιτηρών το χρόνο, ποσότητα ικανή να θρέψει τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια κόσμο. Μέχρι την ολοκλήρωσή του, το πρόγραμμα αναμένεται να κοστίσει γύρω στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τη χρηματοδότησή του έχουν συνεισφέρει η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αφρικανική Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Βοτανικοί Κήποι του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις αρχικές 11 χώρες που υπέγραψαν την πρωτοβουλία, σήμερα υπάρχει μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα περισσότερων από 20 χωρών σε ολόκληρη την Αφρική που έχουν ενταχθεί σε αυτό το παναφρικανικό όραμα. Αρχική φωτογραφία: To «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» της Αφρικής (Πηγή: GraetGreenWall)...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/

Δημιουργήθηκε για να ανακόψει την ερημοποίηση της γης νότια της Σαχάρα, εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικανικής ηπείρου στην άλλη και όταν ολοκληρωθεί θα αποτελεί το μεγαλύτερο οικοσύστημα χλωρίδας στον πλανήτη. powered by Rubicon Project Ο λόγος για το Μεγάλο Πράσινο Τείχος της Αφρικής. Πως γεννήθηκε η ιδέα του Πράσινου Τείχους Τη δεκαετία του 1970, η στεπική λωρίδα γης νότια της ερήμου Σαχάρα στην Αφρική, το Σαχέλ, όπως ονομάζεται, άρχισε να απειλείται από την ξηρασία. Η κάποτε καταπράσινη και πλούσια σε βλάστηση περιοχή, που για χρόνια αποτελούσε τον «πνεύμονα» της Δυτικής Αφρικής και έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη γεωργία και τις καλλιέργειες ολόκληρης της ηπείρου, ξεκίνησε να μετατρέπεται σε άγονη ζώνη. Το πράσινο τείχος της Αφρικής, όπως φαίνεται την περίοδο της άνοιξης (Πηγή: GreatGreenWall) Τόσο η κλιματική αλλαγή όσο η δραματική αύξηση του πληθυσμού και οι κακές πρακτικές διαχείρισης του εδάφους, οδήγησαν σταδιακά σ’ αυτή την επικίνδυνη «μεταμόρφωση». Χωρίς επαρκή εύφορη γη για την καλλιέργεια τροφής και με διαρκή έλλειψη νερού, η επιβίωση του ντόπιου πληθυσμού κλονίστηκε. Η πείνα θέριζε, αφήνοντας ανά περιόδους εκατοντάδες νεκρούς, η ανεργία και η οικονομική ύφεση έγιναν καθημερινότητα και η μετανάστευση μονόδρομος. Διαβάστε ακόμα: Τα εκατομμύρια σκλάβων που πέθαναν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους. Τους απήγαγαν από τα χωριά τους για να καλλιεργήσουν τις τεράστιες εκτάσεις των θεοσεβούμενων Ευρωπαίων αποικιοκρατών Έτσι, τις επόμενες δεκαετίες, γεννήθηκε η ιδέα του «Μεγάλου Πράσινου Τείχους» από μια ομάδα ηγετών της Αφρικανικής ηπείρου, στην προσπάθειά τους να βρουν μια μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα. Ενός τείχους ζωντανού, που θα εκτείνεται από τη μία άκρη της Αφρικής στην άλλη και, σε αντίθεση με τα προηγούμενα τείχη που γνώρισε η ανθρωπότητα, θα πρόσφερε ειρήνη και ζωή. Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» Το «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» θα αποτελούσαν εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα ανθεκτικά στην ξηρασία, που θα εκτείνονταν από τις δυτικές παραλίες της Σενεγάλης στο ανατολικό Τζιμπουτί, σε μία γραμμή μήκους σχεδόν 8.000 χιλιομέτρων και πλάτους 15 χιλιομέτρων. Η φιλόδοξη πρωτοβουλία περιβαλλοντικής αποκατάστασης ξεκίνησε να παίρνει σάρκα και οστά το 2008, υπό την αιγίδα της Αφρικανικής Ένωσης, όταν υπογράφηκε και η αντίστοιχη συμφωνία μεταξύ 11 χωρών. Το Πράσινο Τείχος αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2030, ωστόσο από τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του, άρχισε να αποδίδει καρπούς. Στη Νιγηρία, 5 εκατομμύρια εκτάρια γης έχουν ήδη αποκατασταθεί και βρίθουν από πλούσια βλάστηση, ενώ στη Σενεγάλη, μία από τις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, τα 120 εκατομμύρια στρέμματα δενδρυλλίων που φυτεύτηκαν, προσφέρουν πλέον γόνιμο έδαφος στην περιοχή. Στην Αιθιοπία αποκαταστάθηκαν 15 εκατ. εκτάρια γης. Η δενδροφύτευση και η συντήρηση δένδρων άνοιξαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, που βοήθησαν τους φτωχούς κατοίκους της έρημης περιοχής να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Στον Νίγηρα, τα 5 εκατ. εκτάρια γης που αποκαταστάθηκαν, βοήθησαν στην καλλιέργεια πεντακοσίων χιλιάδων τόνων σιτηρών το χρόνο, ποσότητα ικανή να θρέψει τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια κόσμο. Μέχρι την ολοκλήρωσή του, το πρόγραμμα αναμένεται να κοστίσει γύρω στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τη χρηματοδότησή του έχουν συνεισφέρει η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αφρικανική Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και οι Βοτανικοί Κήποι του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις αρχικές 11 χώρες που υπέγραψαν την πρωτοβουλία, σήμερα υπάρχει μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα περισσότερων από 20 χωρών σε ολόκληρη την Αφρική που έχουν ενταχθεί σε αυτό το παναφρικανικό όραμα. Αρχική φωτογραφία: To «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» της Αφρικής (Πηγή: GraetGreenWall)...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/

The Great Green Wall in Africa – Growing a world wonder

 

Great Green Wall

The Great Green Wall is an African-led movement with an epic ambition to grow an 8,000km natural wonder of the world across the entire width of Africa.
A decade in and roughly 15% underway, the initiative is already bringing life back to Africa’s degraded landscapes at an unprecedented scale, providing food security, jobs and a reason to stay for the millions who live along its path.
The Wall promises to be a compelling solution to the many urgent threats not only facing the African Continent, but the global community as a whole – notably climate change, drought, famine, conflict and migration.
Once complete, the Great Green Wall will be the largest living structure on the planet, 3 times the size of the Great Barrier Reef.

Improving millions of lives

The Great Green Wall is taking root in Africa's Sahel region, at the southern edge of the Sahara desert - one of the poorest places on the planet.
More than anywhere else on Earth, the Sahel is on the frontline of climate change and millions of locals are already facing its devastating impact. Persistent droughts, lack of food, conflicts over dwindling natural resources, and mass migration to Europe are just some of the many consequences.
Yet, communities from Senegal in the West to Djibouti in the East are fighting back.
Since the birth of the initiative in 2007, life has started coming back to the land, bringing improved food security, jobs and stability to people’s lives.

A global symbol

The Great Green Wall isn’t just for the Sahel. It is a global symbol for humanity overcoming its biggest threat – our rapidly degrading environment. It shows that if we can work with nature, even in challenging places like the Sahel, we can overcome adversity, and build a better world for generations to come.
More than just growing trees and plants, the Great Green Wall is transforming the lives of millions of people in the Sahel region.

Learn More

 

By 2030, the Wall aims to restore 100 million hectares of currently degraded land, sequester 250 million tonnes of carbon and create 10 million jobs in rural areas.
The Great Green Wall contributes directly to the 2030 UN Sustainable Development Goals. These 17 Goals adopted by world leaders aim to end poverty, promote prosperity and well-being for all, and protect the planet.
In 2015, world leaders agreed to 17 goals for a better world by 2030. These goals have the power to end poverty, fight inequality and stop climate change. Guided by these goals, it is now up to all of us, governments, businesses, civil society and the general public to work together to build a better future for everyone.
The Great Green Wall strikes right at the heart of the fight against poverty and contributes directly to the 2030 global agenda of the UN Sustainable Development Goals.
The Great Green Wall supports an astonishing 15 of the 17 Sustainable Development Goals. Growing a green wall across the Sahel does much more than just restore degraded land. This extraordinary initiative fights poverty and hunger, builds local resilience to climate change, improves health and well-being, creates jobs, boosts economic opportunities and much much more.
It’s up to us all to become leaders and support communities along the Wall in achieving this urgent and epic dream. Join a growing movement of people around the world who are working to help grow the Great Green Wall.
 

TAKE ACTION 

 

Ελληνικά: Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση (από εδώ)

 

Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής. Φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της Ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση και την Σαχάρα...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/

Το «Πράσινο Τείχος» της Αφρικής. Φιλοδοξεί να ενώσει τις δύο άκρες της Ηπείρου και να «σταματήσει» την ερημοποίηση και την Σαχάρα...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-quot-prasino-teichos-quot-tis-afrikis/