Συναγερμός στην Ευρώπη για την «αφρικανικό ξεσηκωμό»! Οι υπουργοί Άμυνας της ΕΕ συζητούν την κατάσταση

 

militaire.gr

Οι υπουργοί Άμυνας της ΕΕ θα συζητήσουν την κατάσταση στην Γκαμπόν στην σύνοδό τους στο Τολέδο, στην Ισπανία, δήλωσε σήμερα ο επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ, σημειώνοντας ότι, αν επιβεβαιωθεί ότι έγινε πραξικόπημα στην χώρα αυτή, θα πρόκειται για ένα γεγονός που θα προκαλέσει μεγαλύτερη αστάθεια στην περιοχή.

“Αν αυτό επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για άλλο ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που αυξάνει την αστάθεια σε όλη την περιοχή”, σημείωσε ο Μπορέλ μιλώντας στη σύνοδο των υπουργών Άμυνας της ΕΕ στο Τολέδο.

Ομάδα υψηλόβαθμων αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων της Γκαμπόν παρουσιάστηκε στην κρατική τηλεόραση νωρίς σήμερα το πρωί και ανακοίνωσε ότι κατέλαβε την εξουσία, μετά την ανακοίνωση από την κρατική εκλογική επιτροπή ότι ο πρόεδρος Αλί Μπονγκό εξασφάλισε τρίτη θητεία στην προεδρία.

Η Γαλλία παρακολουθεί με την μέγιστη προσοχή την κατάσταση στην Γκαμπόν, δήλωσε παράλληλα σήμερα η Γαλλίδα πρωθυπουργός Ελιζαμπέτ Μπορν.

Απευθυνόμενη στους Γάλλους πρεσβευτές που έχουν συγκεντρωθεί στο Παρίσι για την ετήσια σύνοδό τους, η Μπορν απαρίθμησε αρκετές πρόσφατες κρίσεις που αντιμετώπισε η γαλλική διπλωματία “και εφεξής την κατάσταση στην Γκαμπόν την οποία παρακολουθούμε με τη μέγιστη προσοχή”.

Ο γαλλικός μεταλλευτικός όμιλος Eramet, ο μεγαλύτερος παραγωγός μεταλλεύματος μαγγανίου υψηλής ποιότητας στον κόσμο χάρη στο ορυχείο του Moanda στην Γκαμπόν, ανακοίνωσε σήμερα ότι αναστέλλει όλες τις δραστηριότητές του στη χώρα μετά τα γεγονότα που σημειώθηκαν τη νύχτα, κάτι το οποίο οδήγησε στην πτώση των μετοχών του κατά 18%.

“Μετά τα τελευταία γεγονότα”, ο όμιλος “διέκοψε” τις δραστηριότητές του στην Γκαμπόν και “παρακολουθεί” την κατάσταση για να “προστατεύσει την ασφάλεια του προσωπικού (του) και την ακεραιότητα των εγκαταστάσεών (του)”, διευκρίνισε ο όμιλος σε ανακοίνωσή του στο AFP.

Ο Eramet απασχολεί περίπου 8.000 ανθρώπους στην Γκαμπόν, στην πλειονότητά τους πολίτες της χώρας.

Η Κίνα παράλληλα κάλεσε “τις εμπλεκόμενες πλευρές” στην Γκαμπόν “να εγγυηθούν την ασφάλεια” του προέδρου Αλί Μπονγκό, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου χώρα της Αφρικής.

“Η Κίνα παρακολουθεί στενά την εξέλιξη της κατάστασης στην Γκαμπόν και ζητεί από τις εμπλεκόμενες πλευρές να ενεργήσουν για το συμφέρον του λαού της Γκαμπόν (…) για την άμεση επιστροφή στην φυσιολογική τάξη, όπως και να εγγυηθούν την προσωπική ασφάλεια του Αλί Μπονγκό”, δήλωσε ο εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας Ουάνγκ Ουενμπίν.

 

Accaparement des terres : le Gabon, dans le top 10 mondial des pays dépossédés

gabonreview.com

poste par Dimitri Mimongo / 27 juillet, 2020

Tout récemment paru, "L’Atlas des Afriques", réalisé le journal Le Monde Afrique et l’hebdomadaire La Vie, classe le Gabon dans le top 10 des «pays dépossédés peu à peu de leurs terres», avec plus d’un million d’hectares vendus ou loués.

© environnement-afrique

Selon le dernier atlas publié par Le Monde Afrique, le continent noir compte la moitié des surfaces cultivables «disponibles» dans le monde. Mais, de nombreux pays étrangers au continent accaparent ces terres, fragilisant la sécurité alimentaire et environnementale des populations locales.

Détail d’infographie publiée par Le Monde Afrique. © Scan par Gabonreview

L’Atlas note que le Gabon compte parmi les pays cibles des Etats-Unis, de Singapour, de la Chine, de la France, de l’Italie et de l’Inde. Si l’emprise de Singapour ne fait plus débat au Gabon du fait des plantations d’hévéa et de palmier à huile détenues par la singapourienne de négoce et de courtage de denrées, on ne devra pas oublier les autres opérateurs forestiers asiatiques, notamment les Chinois. Ceux-ci ont en effet accru, ces dernières années, leur productivité dans l’exploitation forestière, 74% des superficies attribuées à l’exploitation forestière leur appartiennent d’ailleurs. Olam, pour sa part, a «déboisé depuis 2012 environ 20.000 hectares de forêts dans ses concessions gabonaises», selon les données, datant de 2017, des ONG environnementalistes Mighty Earth et Brainforest. Réajustant ce chiffre, la multinationale déclarait plutôt 25.000 hectares, précisant qu’il s’agissait «de forêts secondaires hautement exploitées et dégradées» et que cette superficie ne représentait que 0,1% des zones forestières du Gabon.

Selon les cartes et infographies de l’Atlas du journal Le Monde Afrique, le Gabon figure parmi, «les 10 premiers pays africains, en millions d’hectares vendus ou loués depuis 2000». Il occupe le 9^ème rang dans «le top 10 mondial (des) pays où des transactions ont lieu depuis 2010» avec «plus d’1 million d’hectares vendus ou loués».

Les gouvernements complaisants quant à cet accaparement des terres et les investisseurs étrangers complices présentent le phénomène comme un levier de développement, favorable aux agricultures locales et comme une rente devant permettre le financement d’autres projets. En réalité, cet accaparement foncier ne débouche quasi exclusivement que sur des monocultures intensives tournées vers l’exportation et ne bénéficiant réellement qu’aux multinationales et gouvernants corrompus.

L’Atlas fonde son étude sur la base de données indépendante Land Matrix. Se définissant comme une matrice des transactions foncières, celle-ci est une interface en ligne offrant des données et des outils d’analyse sur les transactions foncières de grande envergure. Selon Le Monde Afrique, Land Matrix a répertorié «près de 1800 acquisitions de terres à grande échelle réalisées dans le monde depuis l’an 2000, l’Afrique est la région la plus ciblée avec 33 % de la surface concernée et 34 % des transactions conclues.»

Gabon: "Au nom de la liberté de conscience Ben Moubamba est plus chrétien orthodoxe"

28 juillet 2020 - Fête de la saint Vladmir : Ben Moubamba n’est plus catholique ...
(d'ici)

Imhotep Ben Moubamba
 
28 juillet 2020 - Fête de la saint Vladmir ! Le problème théologico-politique du Gabon a été résolu par mon passage à l’orthodoxie ! Et c’est ce que l’avenir démontrera !
C’est un devant un petit groupe d’amis triés sur le volet que j’ai choisi d’embrasser la foi chrétienne orthodoxe. Au nom de la liberté de conscience et par cohérence contre le très raciste décret religieux romain : ROMANUS PONTIFEX.
Je suis devenu chrétien orthodoxe ce 28 juillet 2020. Ce qui signifie que j’ai été baptisé catholique mais que désormais je confesse la foi et le credo des orthodoxes.
Je me désolidarise officiellement du décret papale « ROMANUS PONTIFEX » mais je taste un chrétien œcuménique ouvert à toutes les religions mais je ne suis pas catholique. J’ai reçu un autre prénom : Vladimir.

Note à notre blog: Saint Vladimir était un roi cruel et barbare, mais après son baptême, il est devenu un grand chef pour son peuple. Quelques mots sur Saint Vladimir (980-1015), d'ici

"Dès son baptême le prince Vladimir change radicalement et fonde une famille exemplaire.
La peine de mort est abrogée. Ses sujets ne sont plus vendus en esclavage, l’esclavage est pratiquement aboli.
Vladimir se met à racheter les Slaves prisonniers dans d’autres contrées puisant pour ceci dans sa cassette. Les relations entre Slaves, Varègues et Ougro-finnois subissent de profonds changements. Elles étaient hostiles auparavant car les Varègues s’estimaient être supérieurs. Le prince Vladimir se consacra à fusionner les trois ethnies..."

Foto d'ici

*****

 
Bon dimanche ! Un détail qui me frappe dans le Christianisme orthodoxe : la couleur de Jésus le Christ. Il est plus noir qu’aryen et il n’a pas l’air d’un androgyne de cinéma hollywoodien. 🤔
Sa mère est également basanée en général sur les icônes ...

Imhotep Bruno Vladimir (Imhotep Ben Moubamba)

Frazer a dit que « toute culture (ou toute civilisation) naît toujours d’un temple ». Pour savoir quelle est la qualité de la « culture gabonaise », il faut s’interroger sur la qualité de son temple. 

Moubamba Imhotep Ben

*****

L’ancêtre de Poushkyne, le père de la littérature moderne russe etait bantu ... du Gabon, probablement.
Si seulement, les Bantu étaient conscients de la valeur de leurs ADN au-delà de ce que racontent les colonisateurs 🤔

Pushkyne's ancestor, the father of modern Russian literature, was Bantu ... from Gabon, probably.
If only the Bantu were aware of the value of their DNA beyond what the colonizers say 🤔

Voir aussi

Evêché Orthodoxe du Brazzaville et Gabon

L'Eglise Orthodoxe du Congo-Brazzaville et Gabon - Données historiques  

Orthodoxie de part et d'autre de l'équateur - Un reportage sur L’Eglise orthodoxe en République du Congo et au Gabon  

 

Historique de l’accueil de la tradition de l’Église orthodoxe dans les pays d’Afrique subsaharienne au début du XXe siècle
Patriarcat grec Orthodoxe d’Alexandrie et de toute l’Afrique 

"Νous élevons la croix en signe de victoire de la vie sur la mort, du bien sur le mal..."

Gregorios, Métropolite du Cameroun: «Dans deux ou trois siècles, le foi orthodoxe en Afrique aura sûrement sa propre identité», «Les tribus locales ont constaté que nous n’étions pas simplement une Église de colons»

Orthodox Gabon 
 
Orthodox Mission in Tropical Africa (& the Decolonization of Africa)
How “White” is the Orthodox Church? 

The Passion of Jesus Christ and the Passions of Africa...

The Kingdom of Heaven, where racial discrimination has no place 

Eight principal areas of convergence between African spirituality and Ancient Christianity

The Church as the Liberated Zone: "All we Christians are terrorists..."  

Ancient Christian faith (Orthodox Church) in Africa  
African King baptized on the Holy Mountain Athos
African Initiated Churches in Search of Orthodoxy...  
The Kikuyu tribe proclaimed the Metropolitan of Nairobi as their “Elder”  

Έγινε Ορθόδοξος Χριστιανός ο πρώην αντιπρόεδρος της Γκαμπόν 

14 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας...

 

 

AΠΟ ΤΟ "PRESS-GR"
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
ΔΗΜΟΦΑΝΤΗΣ

 

Προχθές... περί τους 100 άνθρωποι πνίγηκαν μετά το ναυάγιο σκάφους που

μετέφερε παράνομους μετανάστες ανοικτά των δυτικών ακτών της Λιβύης...

Δεν πνίγηκαν γιατί κανένας δεν τους διέσωσε...

Δολοφονήθηκαν γιατί τους εξώθησαν να ξεκινήσουν...

Δολοφονήθηκαν γιατί οι επαγγελματίες "αντιρατσιστές"

εργάζονται για φθηνό κρέας στις αναπτυγμένες χώρες...

Δολοφονήθηκαν από τους "αντιεθνικιστές" του Σόρος...

Δολοφονήθηκαν από την "πολιτισμένη" δύση

και πρωτίστως τη νεοαποικιοκρατική Γαλλία!

Πόσοι άραγε γνωρίζουν πως η "δημοκρατική" Γαλλία διαχειρίζεται περισσότερα από  500 δισεκατομμύρια δολάρια Αφρικανικών χρημάτων από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών και κανείς δεν μιλάει ή αναδεικνύει -ούτε η σε διατεταγμένη υπηρεσία "αντιρατσιστική" δημοσιογραφία και τα ΜΜΕ- αυτή τη σκοτεινή πλευρά της πάλαι ποτέ Γαλλικής αυτοκρατορίας;

Αυτή η Γαλλική "διαχείριση" επιτρέπει στα αφρικανικά κράτη να έχουν πρόσβαση μόνον στο 15% των δικών τους χρημάτων τους κάθε χρόνο. Εάν χρειάζονται περισσότερο ξένο νόμισμα, συνάλλαγμα, πρέπει να δανείζονται με τιμές και τόκους ελεύθερης αγοράς στο 65% των δικών τους χρημάτων που κρατούνται και χρησιμοποιούνται από το Γαλλικό Δημόσιο Ταμείο, το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών.

Στη "μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια" του 21ου αιώνα υπάρχει μια χώρα, η Γαλλία του "πνεύματος και του φωτός", της Μασσαλιώτιδας, που συνεχίζει ανεπιφύλακτα να εκμεταλλεύεται πολλούς αφρικανικούς λαούς, με αποκλειστικό σκοπό το χρηματοπιστωτικό σύστημα με πλήρη παραβίαση του ίδιου του"φιλελεύθερου και δημοκρατικού" Γαλλικού Συντάγματος αλλά και των...

κανόνων του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου.

Αυτό το διεστραμμένο σύστημα στην υπηρεσία του υπερεθνικού κεφαλαίου καταγγέλλεται και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Γαλλία δεν είναι διατεθειμένη να θέσει τέρμα σε αυτό το αποικιακό σύστημα που προσφέρει κάθε χρόνο ένα θησαυροφυλάκιο περίπου 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων που προέρχεται από την Αφρική.

Jaques Chirac: «Οφείλουμε να είμαστε έντιμοι και ν' αναγνωρίσουμε ότι μεγάλο μέρος του χρήματος των δικών μας τραπεζών προέρχεται από την λειτουργία της οικονομίας στην αφρικανική ήπειρο».

 

 

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν τον Φόρο Αποικίας.

Σήμερα υπάρχουν 14 Αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταθέτουν το το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα που ελέγχεται από το Υπουργείο Οικονομικών στο Παρίσι κι ανήκει στους Ρότσιλντ.

Το Τόγκο (Δημοκρατία του Τόγκο) κι άλλες 13 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται να πληρώνουν Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία (είδος "χρέους" για την "αποπληρωμή της ανάπτυξής" τους από την εποχή της αποικιοκρατίας).

Οι Αφρικανοί ηγέτες που αρνούνται δολοφονούνται ή ανατρέπονται με γαλλικά πραξικοπήματα.

Η Γαλλία του "πνεύματος και του φωτός" διατηρεί την πλήρη κυριαρχία των εθνικών αποθεμάτων δεκατεσσάρων (14) αφρικανικών χωρών από το 1961:  Μπενίν (πρώην Βασίλειο της Δαχομέης), Μπουρκίνα Φάσο, Γουινέα Μπισσάου, Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν), Νίγηρας, Σενεγάλη, Τόγκο, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κονγκό-Μπραζαβίλ, Ισημερινή Γουινέα και Γκαμπόν.

Οι υπάκουες στη Γαλλία κυβερνήσεις αυτών των 14 Αφρικανικών χωρών υποστηρίζονται με πλουσιοπάροχη ζωή φαραωνικού στυλ, ενώ οι λαοί ζουν την απόλυτη φτώχεια, εξαθλίωση κι απελπισία.

 

 

Μιλάμε για χώρες που ο πλουτοπαραγωγικός τους πλούτος, οι πρώτες ύλες που απομυζεί η "πολιτισμένη" δύση ξεπερνάει τον παγκόσμιο πλούτο. Και φυσικά, όπως εμείς στην "δημοκρατική" Ευρωπαϊκή Ένωση απολαμβάνουμε τα οφέλη του ευρώ, σ' αυτές τις χώρες το νόμισμα που όποιος το κατέχει έχει και την πλήρη υποταγή των χωρών που το χρησιμοποιούν -Αν θες να καταστρέψεις μια χώρα, κατέστρεψε το εθνικό της νόμισμα... Λένιν-, είναι το Γαλλικό Φράγκο (CFA franc), το

Φράγκο Δυτικής Αφρικής και το Φράγκο Κεντρικής Αφρικής.

Μια κοινή νομισματική πολιτική πλήρους εξάρτησης αυτών των χωρών από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών, χωρίς καμία αναφορά ή σχέση σε Κεντρικές Φορολογικές Αρχές όπως η UEMOA - Union Economique et Monétaire Ouest Africaine (Αφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση) ή η CEMAC - Economic and Monetary Community of Central Africa (Οικονομική και Νομισματική Κοινότητα της Κεντρικής Αφρικής).

Όλα τα είπε το Μάρτη του 2008 ο Jacques Chirac: «Η Γαλλία χωρίς την Αφρική θα ολίσθεναι στα επίπεδα μιας χώρας του τρίτου κόσμου».

 

Sécou Touré: «Προτιμούμε την ελευθερία στη φτώχεια, από την πολυτέλεια στη δουλεία» 

 

Όλα ξεκινούν όταν ο Sékou Touré, ηγέτης της Γουινέας και πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, αποφάσισε το 1958 να εξέλθει από την κατοχή της γαλλικής αποικιοκρατίας και να θέσει το θέμα της Εθνικής Ανεξαρτησίας της πατρίδας του.

Το Παρίσι καλεί τη Γαλλική Διοίκηση της Γουινέας να καταστρέψει σ' ολόκληρη τη χώρα οτιδήποτε εξέφραζε τα πλεονεκτήματα -σύμφωνα με τους Γάλλους αποικιοκράτες- που αποκτήθηκαν από τη γαλλική κυριαρχία.

Τρεις χιλιάδες Γάλλοι εγκαταλείπουν τη Γουινέα παίρνοντας μαζί τους καθετί που μπορούσε να μεταφερθεί.

Τα σχολεία, οι παιδικοί σταθμοί, τα δημόσια κτίρια, τα νοσοκομεία ισοπεδώθηκαν.

Τα βιβλία, τα φάρμακα, τα αυτοκίνητα, εργαλεία υποδομών κι έρευνας, τα τρακτέρ καταστράφηκαν ή τους αφαίρεσαν τμήματα που ουσιαστικά αχρηστεύτηκαν.

Τα άλογα, τα μουλάρια, οι γελάδες, τα κατσίκια, οι κότες σκοτώθηκαν στα αγροκτήματα.

Τα αποθέματα τροφίμων, όπως στάρι και καλαμπόκι, δώθηκαν στη φωτιά ή δηλητηριάστηκαν.

Εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν.

Ο σκοπός αυτής της γαλλικής γενοκτονίας, αυτού του ολοκαυτώματος στη Γουινέα, που κρύβει ή αποσιωπά η ιστοριογραφία, ήταν ένα σαφές μήνυμα προς τις ολιγαρχίες των άλλων αφρικανικών γαλλικών αποικιών να μην διανοηθούν να βαδίσουν στο δρόμο της Ανεξαρτησίας του Sékou Touré.

Πραγματικά καμία άλλη χώρα δεν βρήκε ποτέ το κουράγιο ν' ακολουθήσει το παράδειγμα του μεγάλου Αφρικανού ηγέτη. Για τις νέες χώρες που θα αποκτούσαν "ανεξαρτησία" ήταν πλέον αναγκαίοι οι συμβιβασμοί και διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία του "πολιτισμού", τη χώρα της "ελευθερίας και του φωτός".

 

Sylvanus Epiphanio Olympio, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της Δημοκρατίας του Τόγκο βρήκε τον τρόπο να ηρεμήσει τη γαλλική οργή.

Ο Olympio αρνήθηκε να υπογράψει το Σύμφωνο αποικιοκρατίας που πρότεινε ο Ντε Γκολ, αλλά για να αποφύγει σφαγή και καταστροφές ανάλογες με αυτές στη Γουινέα συμφώνησε ως αντιστάθμισμα να πληρώνει ετήσιο Αποικιακό Φόρο στη Γαλλία, για τα οφέλη που απέκτησε η χώρα τους από τους Γάλλους αποικιοκράτες.

Ο Αποικιακός Φόρος που επέβαλαν οι Γάλλοι το 1963 ισοδυναμούσε με το 40% του προϋπολογισμού της χώρας.

Αυτοί ήταν οι "όροι" της Γαλλίας για να μην καταστρέψει, να μην αφήσει μια χώρα στάχτες πριν "αποχωρήσει".

Έτσι το "ανεξάρτητο" Τόγκο ζούσε τον εφιάλτη της οικονομικής αστάθειας μέχρι ν' αποφασίσει ο Olympio να εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο και να δημιουργήσει το Εθνικό Νόμισμα της χώρας, μοναδική προοπτική να σωθεί ο λαός από τη δυστυχία.

13 Γενάρη 1963, τρείς ημέρες μετά την κυκλοφορία του Εθνικού Νομίσματος του Τόγκο, μια ομάδα στρατιωτικών με την υποστήριξη της Γαλλίας απαγάγει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας και τον δολοφονεί.

Ο λαοπρόβλητος κι εκλεγμένος Αφρικανός ηγέτης πρόεδρος Olympio δολοφονείται από τον λοχία Etienne Gnassingbé, Γάλλο Λεγεωνάριο, που λαμβάνει την αμοιβή των 612 δολαρίων από τη γαλλική πρεσβεία στο Τόγκο.

Το όνειρο του προέδρου Olympio να οικοδομήσει μια χώρα ανεξάρτητη δεν ανταποκρινόταν στη θέληση της Γαλλίας, της "πατρίδας του φωτός και του πολιτισμού".

 

Στις 30 Ιούνη 1962 ο Modiba Keita, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος στο Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν) αποφασίζει νε εξέλθει από τη νομισματική φυλακή της Γαλλίας, το γαλλικό Φράγκο που έχει επιβληθεί στις οικονομίες των Αφρικανικών χωρών με την παραχώρηση "ανεξαρτησίας".

Ουσιαστικά ο ηγέτης του Μάλι ήταν προσανατολισμένος σε μια οικονομία με σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά, που ήταν σε πλήρη διάσταση με τη πρώην κτήτορα "δημοκρατική" Γαλλία, αλλά παρά τον Αποικιακό Φόρο και τη γαλλική παγίδα του Φράγκο έδινε μια ανάσα ζωής στη χώρα και το λαό της.

Στις 19 Νοέμβρη 1968 κι ο Keita, όπως ο Olympio, ανατρέπεται από τον πραξικοπηματία υπολοχαγό της Λεγεώνας των Ξένων Moussa Traoré.

 

Η περίοδος της δήθεν αποχώρησης των Γάλλων κι Ευρωπαίων αποικιοκρατών και της "ανεξαρτησίας" των Αφρικανικών χωρών, η Γαλλία χρησιμοποίησε όλους τους φονιάδες της Λεγεώνας των Ξένων για δολοφονικές επιχειρήσεις και πραξικοπήματα εναντίον των νεοεκλεγέντων πρόέδρων στις χώρες που αποκτούσαν μια κάποια "ανεξαρτησία".

Την 1η Γενάρη του 1966 ο Jean-Bedel Bokassa, πρώην Γάλλος Λεγεωνάριος πραγματοποιεί πραξικόπημα εναντίον του David Dacko, του πρώτου προέδρου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.

Στις 3 Γενάρη 1966 ο Maurice Yaméogo, ο πρώτος πρόεδρος της "ανεξάρτητης" Άνω Βόλτα, τη σημερινή Μπουρκίνα Φάσο, είναι το νέο θύμα ενός πραξικοπήματος από τον Γάλλο Λεγεωνάριο Avboucar Sangoulé Lamizana, που είχε μια σημαντική πολεμική εμπειρία με τις γαλλικές δυνάμεις στην Ινδονησία και την Αλγερία, όταν αυτές οι χώρες πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους.

 

Στις 26 Οκτώβρη 1972 ο Mathieu Kérékou, στην ασφάλεια του προέδρου Hubert Maga, του πρώτου προέδρου της Δαχομέης (σημερινού Μπενίν) κάνει πραξικόπημα στη χώρα.

Ο Mathieu Kérékou, συμπτωματικά είχε θητεύσει στις Γαλλικές στρατιωτικές ακαδημίες από το 1968 μέχρι το 1970.

 

Τα τελευταία 50 χρόνια είχαμε 67 πραξικοπήματα σε 26 Αφρικανικές χώρες. Από αυτές τις χώρες οι 16 ήταν πρώην γαλλικές αποικίες. Αυτό σημαίνει πως το 61% των πραξικοπημάτων στην Αφρική έγιναν σε πρώην γαλλικές αποικίες.

 

 

Σήμερα ο πλασιέ εμπόρων όπλων, πρώην υπάλληλος των Ρότσιλντ πρόεδρος Μακρόν παραδίδει μαθήματα "ανθρωπισμού" και "αντιρατσισμού" απέναντι στο φαινόμενο της λαθραίας μετανάστευσης, κυρίως από τις χώρες που καταβάλουν Φόρο Αποικίας στη Γαλλία και γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Αφρική διευκολύνουν τη μετακίνηση των εξαθλιωμένων προς την Ευρώπη.

Βεβαίως ο "αντιρατσιστής" Μακρόν έχει κλειστά τα σύνορα της Γαλλίας προς τους λαθρομετανάστες και θέλει να αποθηκεύονται σε άλλες χώρες, ώστε να μπορεί να διαλέγει τις ειδικότητες που είναι αναγκαίες για τη δική του οικονομία, να μειώσει τις απολαβές των Γάλλων εργαζομένων και τις κοινωνικές κατακτήσεις.

Ο Μακρόν με περίσσιο θράσος έκανε μάλιστα έκκληση «να καταπολεμηθεί ο λαϊκισμός* κι ο εθνικοκυριαρχισμός** που διαδίδεται σαν τη "λέπρα"».

 

* Για τη μομφή του "λαϊκισμού", δηλαδή την υποχρέωση της πολιτικής ηγεσίας να ακούει τι θέλει ο λαός, τι ανάγκες έχει ο λαός, η απάντηση βρίσκεται στον Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι και χρησιμοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόντε προσφάτως στην Ιταλική Γερουσία.
Στην ομιλία του ο Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι προς τιμήν του Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, του φιλέλληνα και μεγαλύτερου ποιητή της Ρωσίας στις 8 Ιούνη 1880 στη Μόσχα, στην επίσημη σύνοδο της «Εταιρείας Φίλων της Ρωσικής Λογοτεχνίας», με την ευκαιρία των εγκαινίων του μνημείου του Ρώσου θεατρικού συγγραφέα... για τις «Παλαιές και νέες πολιτικές κατηγορίες»... «Αν ο "λαϊκισμός" είναι η στάση της άρχουσας τάξης να ακούει τις ανάγκες των ανθρώπων αν το "αντι-σύστημα" σημαίνει να επιδιώξει να εισαγάγει ένα νέο σύστημα, το οποίο απομακρύνει τα παλιά προνόμια και τα αγκαλιάσματα εξουσίας, τότε αυτές οι πολιτικές δυνάμεις αξίζουν και τα δύο αυτά προσόντα».

 

** Εθνικοκυριαρχισμός είναι η νέα μομφή της ευρωπαϊκής "αριστεράς" και δεξιάς σε όσα κόμματα παραμένουν προσηλωμένα στις "παλαιολιθικές" αρχές της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κυριαρχίας, και δεν κατανοούν τη "νέα εποχή" του "Ευρωπαϊκού Πατριωτισμού".  

 

 

Βέβαια υπάρχει κι ο αντίλογος. Τον "ευρωπαϊκό πατριωτισμό", την αντιμετώπιση του "ρατσισμού" και της "ξενοφοβίας", το "Μαύρο Μέτωπο" (εσχάτως εφεύραν πάρα πολλοί στην Ελλάδα του "αντιεθνικισμού") μπορεί κάλλιστα ν' αντιμετωπιστεί από το αριστερό, σοσιαλιστικό "Προοδευτικό Μέτωπο" των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων", του "αντιρατσισμού" που ήδη σχηματίστηκε από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας, της Ισπανίας και της καγκελαρίου της Γερμανίας (η Άνγκελα Μέρκελ συγκυβερνάει με τους σοσιαλιστές), που συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. και κατέληξαν σε ένα πλαίσιο συμφωνίας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης, ώστε ν' απομονωθεί η "ακροδεξιά και ξενόφοβη" ιταλική κυβέρνηση που την χαρακτηρίζει η "εθνικοκυριαρχία".

 

 

Κωμικοτραγικό; Το άκρον άωτον του κυνισμού, της αναλγησίας και του σουρεαλισμού...

Ο "αντιεθνικιστής", ο "αντιρατσιστής" υπάλληλος των Ρότσιλντ, ο πλασιέ εμπόρων όπλων και πολυεθνικών ξεπλένεται στην Πνύκα... με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της "δημοσιογραφίας", όπου μιλώντας και ελληνικά μας έκανε "περήφανους" ως υπηκόους αποικιών του λέγοντας: "Εδώ, οι Αθηναίοι επινόησαν την Δημοκρατία...".

Η σημερινή Γαλλία, ότι πιο χυδαίο και απάνθρωπο στον αιώνα μας που ξεπερνάει σε κυνισμό όλους τους ιμπεριαλιστές με "Φόρο Αποικίας" λόγω της προσφοράς της στον εκπολιτισμό απολίτιστων λαών...

Ο "πολιτισμένος" μακελάρης νομίζει πως με τον έλεγχο των ΜΜΕ και της δημοσιογραφίας μπορεί ν' αλλάξει την ιστορία. Να ξεχάσουν οι λαοί τη Γαλλία κτήτορα της Συρίας -που νομίζει ότι θα επανέλθει στη χώρα των Σελευκιδών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς που έσπειρε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το Εγιαλέτι του Αλγερίου με τις πυρηνικές δοκιμές σε πειραματόζωα "απολίτιστους" Αλγερινούς...

Ε... ΟΧΙ! Δεν έχουμε υποστεί όλοι τη λοβοτομή...

«Ο Χίτλερ επέστρεψε. Χωρίς σβάστικες και μουστακάκι...

Ομιλεί τη γαλλική, την αγγλική, τη γερμανική... αγγλική κι επαναλαμβάνει πως “μας το ζητεί η Ευρώπη”.

Καταδικάζει τις τραγωδίες του παρελθόντος,

για να νομιμοποιήσει τις οικονομικές γενοκτονίες που επιτελεί,

πάντα στο όνομα της αγοράς και της ελεύθερης μετακίνησης...»

 

Η διαχρονική πληρωμένη απάντηση στους επαγγελματίες "αντιρατσιστές" είναι του Samora Machel... επαναστάτης, κομμουνιστής κι αντιιμπεριαλιστής... και σήμερα με το λατρεία υπέρ της "μετανάστευσης" από μέρους της ιμπεριαλιστικής "αριστεράς", επίκαιρος όσο ποτέ:
«Το φαινόμενο της μετανάστευσης, στη διάρκεια των αιώνων, πάντα χρησίμευσε στους ισχυρούς για να αποδυναμώσουν τους καταπιεσμένους, με ενθάρρυνση της πειθούς ή με πράξεις βίας.
Δεν είναι Διεθνιστική Αλληλεγγύη η προσέλκυση των λαών μας αλλού, αλλά στη δημιουργία συνθηκών πάλης για να καταστεί αυτή η γη βιώσιμη, αυτόνομη, εθνικά κυρίαρχη.
Οι δυτικοί μας λένε:  "Η γη σας είναι αφανισμένη, φτωχή, φύγετε!" ενώ αυτοί λεηλατούν πόρους κι αξιοπρέπεια και να υποδουλώνουν τους αλλοδαπούς στις χώρες τους.
Η μετανάστευση ήταν πρώτα ένα όπλο των αποικιοκρατών. Σήμερα είναι όπλο του καπιταλισμού.
Με τον μύθο της μετανάστευσης στο κεφάλι μας, ο αγώνας μας δεν θα είχε ποτέ γεννηθεί, δεν θα κερδίζαμε την εθνική μας κυριαρχία.
Η μετανάστευση, η εγκατάλειψη της γης σου, είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση. Ο τελευταίος δρόμος του ιμπεριαλισμού.» (βλ. Samora Machel... η μετανάστευση είναι το πρώτο εμπόδιο στην Επανάσταση).

 

* Τώρα κατάλαβες γιατί χρειαζόμαστε "ανοιχτά σύνορα" και "αντιρατσισμό με αντιεθνικισμό";

Αν η Αντίσταση στο υπερεθνικό κεφάλαιο χαρακτηρίζεται "ρατσισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία"... δεν υπηρετούμε τη «Ριζοσπαστική αριστερά»... “Radical chic” στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού...

African Agriculture

Plant life

Soil and climatic conditions throughout Africa determine not only agricultural practices, such as which crops can be grown, but also whether plant life is capable of sustaining livestock on the land and enabling fishing of the oceans.
Rainfall—the dominant influence on agricultural output—varies greatly among Africa’s fifty-six countries. Without irrigation, agriculture requires a reliable annual rainfall of more than 30 inches (75 centimeters). Portions of Africa have serious problems from lack of rainfall, such as increasing desertification and periods of drought.
Food output has declined, with per capita food production 10 percent less in the 1990’s than it was in the 1980’s. In most African countries, however, more than 50 percent, and often 80 percent, of the population works in agriculture, mostly subsistence agriculture. Large portions of the continent, such as Mali and the Sudan, have the potential of becoming granaries to much of the continent and producing considerable food exports.

Traditional African Agriculture
 
Traditionally, agriculture in Africa has been subsistence farming in small plots. It has been labor-intensive, relying upon family members. New land for farming was obtained by the slash-and-burn method (shifting cultivation). The trees in a forested area would be cut down and burned where they fell.
The ashes from the burned trees fertilized the soil. Bothmen andwomenworked at such farming. Slash-and-burn agriculture is common not only in Africa but also in tropical areas around the world. In areas of heavy rainfall, the rainswash out the nutrients from soil and burned trees in a period of two to three years.
The crops grown depend upon the region. In the very dry, yet habitable, parts of Africa—such as the Sudano-Sahelian region that stretches from Senegal and Mali in the west of Africa to the Sudan in the east—a key subsistence crop is green millet, a grain. Ground into a type of flour, it can be made into a bread-like substance.
In moister areas, traditional crops are root and tuber crops, such as yams and cassava. Cassava has an outer surface or skin that is poisonous, but it can be treated to remove the poison. The tuber then can be ground and used tomake a bread-like substance.Other important traditional crops are rice and corn, which were introduced by Europeans when they came to Africa.
Animal husbandry, or seminomadic herding, is another form of traditional agriculture. Problems that have arisen with this type of agriculture are the availability of water and grass or hay for cattle. Regions that are very moist, such as the Gulf of Guinea, which has rain forest, are not good for cattle because of the tsetse fly, which carries diseases such as sleeping sickness.

Crops

Rice field in Africa

The most widely grown crop is rice, which is grown on more than one-third of the irrigated crop area in Africa. Cultivated mostly in wetlands and valley bottoms, rice is the most common crop in the humid areas of the Gulf of Guinea and Eastern Africa. It is also grown on the plateaus of Madagascar.

In the northern and southern regions, rice represents only a small portion of the total crops under water management. Wheat and corn are cultivated and irrigated, mostly in Egypt, Morocco, South Africa, Sudan, and Somalia.

Vegetables, including root and tuber crops, are present in all regions and almost every country. Vegetables are grown on about 8 percent of the cultivated areas under water management. In Algeria, Mauritania, Kenya, Burundi, and Rwanda, they are the most widespread crops under water management.

Arboriculture (growing of fruit trees), which represents 5 percent of the total irrigated crops, is concentrated in the northern region and consists mostly of citrus fruits. Commercial crops (for cash and export) are grown mostly in the Sudan and in the countries of the southern region and consist mostly of cotton and oilseeds.

Other commercial crops in Africa are sugarcane, coffee, cocoa, oil and date palm, bananas, tobacco, and cut flowers. Sugarcane is grown in all countries except in the northern region. The other commercial crops are concentrated in a few countries.

North Africa

Olives market in Morocco

In Morocco, Algeria, Tunisia, Libya, and Egypt, the region’s agricultural resources are limited by its dry climate. Its products are those typical of the Mediterranean, steppe, and desert regions: wheat, barley, olives, grapes, citrus fruits, some vegetables, dates, sheep, and goats.
Agriculture employs less than 20 percent of the working population in Libya and as much as 55 percent in Egypt. From about the middle of the twentieth century, North Africa’s production failed to keep pace with its population growth and remained susceptible to large annual fluctuations.
Cropland occupies about 33 percent of Tunisia but less than 3 percent of Algeria, Egypt, and Libya. Some export crops, such as citrus fruits, tobacco, and cotton, have suffered from strong international competition.
The northern region is not a major contributor to the continent’s fish catch. Morocco, however, with its cool, plankton-rich Atlantic waters and access to the Mediterranean Sea, is one of the world’s largest fish producers.

Sudano-Sahelian Region

This region comprises Mauritania, the western Sahara, Senegal, Gambia, Mali, Burkina-Faso, Niger, Chad, and the Sudan. Because of the region’s extreme dryness, mostly subsistence farming and seminomadic herding are practiced. Millet is the primary crop.
In the late twentieth century, this region was devastated by long droughts that caused famine and starvation. Mali and the Sudan have the Niger and Nile Rivers flowing through them. These great rivers provide plenty of water for irrigation of fields.
During the rainy season in Mali—typically June through September—the Niger River widens into a great, extensive floodplain. This area is good for the growing of rice. Similarly, in the Sudan the Blue and White Niles meet at Khartoum to form the Nile River.

Gulf of Guinea

This region comprises Guinea-Bissau, Cape Verde, Guinea, Liberia, Sierra Leone, Côte d’Ivoire, Togo, Ghana, Benin, and Nigeria. With the exception of Nigeria, agriculture there is dominated by rice cultivation. The percentage of total land area that is under cultivation ranges from 60 percent in Liberia to just 9 percent in Sierra Leone.

The total cultivable area of Ghana is 39,000 square miles (100,000 square kilometers), or 42 percent of its total land area. Only 4.8 percent of the total land area was under cultivation at the end of the twentieth century. Much of the cultivation is subsistence farming of yams and other crops.

Ghana’s efforts in agriculture have been hampered by droughts. Additional problems are that organic matter has been leached out of the soils by heavy rainfall and that increasing deforestation has led to additional erosion. This is the situation in much of the Gulf of Guinea and the central regions.

About half of Nigeria’s available land is under cultivation. Increasing rainfall from the semiarid north to the tropically forested south allows for great crop diversity. Principal food crops are corn, millet, yams, sorghum, cassava, rice, potatoes, and vegetables.

Nigeria was the world’s fourth-largest exporter of cocoa beans in 1990-1991, accounting for about 7.1 percent of world trade in this commodity. However, Nigeria’s share of the world cocoa market has been substantially reduced because of aging trees, low prices, black pod disease, smuggling, and labor shortages.

Central Region

This region comprises the Central African Republic, Cameroon, Congo-Brazzaville, Congo-Kinshasa, Gabon, Equatorial Guinea, Burundi, Rwanda, and São Tomé and Príncipe. Cameroon has 14.7 million acres of arable land.

In 1997, 55,000 tons of rice were produced, but the country imported 124,000 tons in 1995. In the central region, the percentage of arable land ranges from 0.4 percent for the Congo-Brazzaville to 47 percent for Rwanda.

Cassava is harvested in Congo-Brazzaville, Congo-Kinshasa, Equatorial Guinea, and Gabon. Corn is harvested in Congo-Brazzaville, Congo-Kinshasa, and Burundi. In Rwanda, 17 percent of the harvested land is used to grow sweet potatoes. Agriculture is not important in the economy of São Tomé and Príncipe.

Eastern Region

Tobacco plantation

This region comprises Eritrea, Djibouti, Ethiopia, Somalia, Kenya, Uganda, and Tanzania. Agriculture employs about 80 percent of the labor force in Uganda and Ethiopia. Approximately 2.5 million small farms dominate agriculture in both countries.

About 84 percent of Uganda’s land is suitable for agriculture—a high percentage compared to the majority of African countries, such as Ethiopia with only 12 percent. Food crops account for about 74 percent of agricultural production.

Only one-third is marketed; the rest is for home consumption. In four years out of five, the minimum needed rainfall may be expected in 78 percent of Uganda but in only 15 percent of Kenya. Somalia and Ethiopia receive almost none of the needed minimum.

Tanzania has almost four million farms. Traditional export crops include coffee, cotton, cashew nuts, tobacco, and tea. Major staple foods (corn, rice, and wheat) are exported in times of surplus.

Tanzania’s climatic growing conditions are favorable for the production of a wide range of fruits, vegetables, and flowers. Drought-resistant crops (sorghum, millet, and cassava) and other substaples such as onions, Irish potatoes, sweet potatoes, bananas, and plantains are also produced.

Areas that have 20-30 inches (50-75 centimeters) of rainfall per year rely on a mixture of agriculture and livestock herding. Regions with a smaller annual rainfall or a long dry season can support only drought-resistant crops such as sorghum, millet, and cassava. Over large areas of eastern Africa, rainfall is inadequate for crop cultivation.

The whole of Somalia and 70 percent of Kenya receive less than 20 inches (50 centimeters) of rain four years out of five. In these areas, the only feasible use of land is for raising livestock. Agriculture is not an important factor in the economies of Eritrea and Djibouti.

Southern Region

This region comprises Angola, Namibia, Zambia, Zimbabwe, Malawi, Mozambique, Botswana, Lesotho, Swaziland, and South Africa. The arable percentage of the total land area ranges from 14 percent in Malawi to just 1 percent in Namibia. With the exception of Mozambique, where cassava predominates, corn is the major crop in the countries in this region.

About 13 percent of South Africa’s land area can be used for crop production. Rainfall varies across the country, and varied climatic zones and terrains enable the production of almost any kind of crop.

The largest area of farmland is planted with corn, followed by wheat, then oats, sugarcane, and sunflowers. The nation is well known for the high quality of its fruits, such as apples and citrus.

Agriculture is the predominant economic activity in Zimbabwe, accounting for 40 percent of total export earnings—about 22 percent of the total economy—and employing more than 60 percent of the country’s labor force.

The main export crops are tobacco, cotton, and oilseeds. Zimbabwe is usually self-sufficient in food production. Its main food crops are corn, soybeans, oilseeds, fruits and vegetables, and sugar.

Mozambique’s agriculture has been badly hindered by civil war. However, the country has considerable potential for irrigation due to the Zambezi and Limpopo Rivers. The irrigation potential is estimated to be 7.5 million acres. In the 1990’s, only 110,000 acres were irrigated, growing rice, sugarcane, corn, and citrus.

Agriculture and livestock production employ about 62 percent of Botswana’s labor force. Most of the country has semidesert conditions with erratic rainfall and poor soil conditions, making it more suitable to grazing than to crop production. The principal food crops are sorghum and corn.

Namibia’s cultivated area is only 506,000 acres—only 0.8 percent of the cultivable area. Agriculture makes up approximately 10 percent of the economy but employs more than 80 percent of the population. The major irrigated crops are corn, wheat, and cotton.

Indian Ocean Islands

Cassava plantation

This region comprises Madagascar, Mauritius, the Comoros, and the Seychelles. During the 1990’s an estimated 8.7 million people lived in the rural areas, 65 percent of whom lived at the subsistence level.
Only 5.2 percent of Madagascar’s total land area (7.4 million acres) was under cultivation. Of the total land area, 50.7 percent supported livestock production, while 16 percent (1.2 million acres) of the land under cultivation was irrigated.
Cassava, planted almost everywhere on the island, is grown as well as corn and sweet potatoes, with smaller quantities of cotton, bananas, and cloves. The fisheries sector, especially the export of shrimp, has been the most rapidly growing area of the agricultural economy in the Indian Ocean Islands region.
Mauritius has 30,000 acres of sugarcane plantations that have had one of the highest sugarcane and sugar yields in the world. The Seychelles have a total land area of only 72 squaremiles (187 square kilometers), of which only 3,000 acres are cultivated.
This 3 percent of the land area accounts for only 4 percent of the island nation’s economy. The Comoros’ agriculture is heavily weighted toward rice, the staple food of the populace.

Note of our blog: please, see also our tag Cocoa child slavery.