Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Hunger. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Hunger. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2022

10 Gründe für Hunger

oxfam.de

Drei Menschen haben sich ein Schälchen Milch geteilt. Ob sie davon satt geworden sind?

Mehr als 820 Millionen Menschen hungern weltweit – und mehr als zwei Milliarden Menschen haben nicht genug zu essen. Warum ist das so? Hunger hat viele Gründe. Wir informieren Sie über die Ursachen von Hunger.

1. Land und Hunger
Animation Landgrabbing

Weltweit leiden Menschen Hunger. Ein Grund: Das Land ist sehr ungleich verteilt und wird immer knapper. Dabei sind kleinbäuerliche Produzenten gleich mehrfach benachteiligt: Ihre Anbaufläche ist sehr klein und ihr Risiko, durch sogenanntes Landgrabbing vertrieben zu werden, ist hoch. Häufig kaufen oder pachten Investoren riesige Landflächen – ohne Rücksicht auf die Rechte der lokalen Bevölkerung. Statt für den Anbau von Nahrungsmitteln werden die Flächen dann für andere Zwecke genutzt.

Mehr lesen: Landgrabbing

2. Einkommen und Hunger
Ein Teepflücker in Mulanje in Süd-Malawi in Afrika

Armut und Hunger hängen eng zusammen: Wer extrem arm ist und wenig Geld verdient, hat häufig nicht genug zu essen. Plantagen­arbeiter*innen – zum Beispiel im Teesektor – beziehen buchstäblich nur Hungerlöhne und können sich nicht ausreichend Nahrungsmittel kaufen. Auch kleinbäuerliche Produzenten hungern, weil die Einnahmen vom Verkauf der Ernte nicht reichen, um übers Jahr Lebensmittel für die Familie zu kaufen oder weil sie ihr Getreide nicht lagern können.

Mehr lesen: Wie gesund ist Tee für die Arbeiter*innen auf den Tee-Plantagen? (Tee-Studie 2019)

3. Klimawandel und Hunger
Eine Frau hält vertrockneten Mais

Die Klimakrise verschiebt Regen- und Trockenzeiten, und immer häufiger zerstört extremes Wetter die Ernten. Fruchtbares Land geht durch Erosion, Versalzung und Wüstenbildung verloren. Damit die Menschen nicht weiterhin unter den Folgen des Klimawandels leiden, ist es zum Beispiel wichtig, agrarökologische Ansätze zu fördern und lokale Saatgutbanken aufzubauen – diese erleichtern die Verteilung von lokalem Saatgut. Wenn traditionelle Sorten eingesetzt werden, sind die Erträge stabiler, falls es zu Dürren, Starkregen oder Überflutungen kommt.

Mehr lesen: Stellungnahme zu Welternährung und Klimawandel 

4. Agrosprit und Hunger
Tansania, Afrika: Eine Frau erntet Reis auf einem Reisfeld

Auf Millionen von Hektar Land werden Pflanzen für Agro- bzw. Biosprit angebaut – immer weniger Fläche steht für die Produktion von Nahrungsmitteln zur Verfügung. Weltweit wird Ethanol mehrheitlich aus Mais, Agrodiesel vor allem aus Soja- und Palmöl hergestellt. Von Kleinbäuerinnen und -bauern genutzte Agrarflächen werden immer häufiger von privaten Investoren aufgekauft. Nahrung, die auf den Teller gehört, landet im Tank.

Mehr lesen: Fragen und Antworten zu Agrosprit

5. Frauen und Hunger
Indische Frauen während eines Protests für bessere Arbeitsbedingungen

Frauen sind in vielen Ländern besonders benachteiligt: Obwohl sie in armen Ländern einen bedeutenden Beitrag in der Landwirtschaft leisten, haben sie weniger Zugang zu Land, Beratungsdiensten und Krediten als Männer. Bei wichtigen Entscheidungen haben Frauen kein Mitspracherecht. Ihre Fähigkeiten und ihr Wissen werden häufig nicht anerkannt. Wenn es um eine gute Ernährung der Familie, insbesondere der Kinder, geht, spielen sie eine wichtige Rolle.

Mehr lesen: Voluntary guidelines on land – from a gender perspective

6. Böden und Hunger
Ein Setzling in der Erde

Die Qualität von Böden verschlechtert sich massiv – weltweit ist fast die Hälfte aller Böden betroffen: Die fruchtbare Bodenschicht (Humusschicht) wird immer dünner; es wird schwieriger, Nahrungsmittel anzubauen. Der Grund: Die Landwirtschaft, insbesondere die industrielle Landwirtschaft, vernachlässigt die Böden. Agrarökologische Systeme hingegen fördern die Vielfalt über und unter der Erde. Die Böden können besser Wasser speichern bzw. aufnehmen, die Pflanzen können tiefer wurzeln. Wenn  eine Vielfalt von Pflanzen angebaut und der Boden nach der Ernte mit Ackerwildkräutern bepflanzt wird, wird Humusaufbau möglich. Ökologisch nachhaltige Landwirtschaft ist daher unverzichtbar.

Mehr lesen: Kleinbäuerliche, ökologisch nachhaltige Landwirtschaft

7. Konzernmacht und Hunger

Immer weniger, dafür immer größere Konzerne (z. B. Bayer-Monsanto, BASF, Nestlé oder EDEKA) kontrollieren die Märkte – vom Acker bis zur Ladentheke. Bäuerliche Produzenten und Arbeiter*innen sind der „Marktmacht“ der Konzerne weitestgehend machtlos und schutzlos ausgeliefert. Wer die Macht hat, kann auch die Politik in seinem Sinne beeinflussen. Die Folge: Landgrabbing, Ackergifte, Umweltschäden und die Zerstörung lokaler Ernährungssysteme.

Mehr lesen: Konzernmacht

8. Spekulation und Hunger
Protest: Mit Essen spielt man nicht!

Wenn Finanzakteure auf Preise von Agrarrohstoffen spekulieren, treiben sie damit die Preise für Nahrungsmittel in die Höhe. Darunter leiden vor allem Menschen aus armen Ländern, die bis zu 80 Prozent ihres Monatseinkommens für Essen ausgeben müssen. Explodieren die Preise für Nahrung, könnte sich eine Krise wie 2008 wiederholen, als die Zahl der Hungernden weltweit auf über eine Milliarde Menschen stieg. Profitiert haben indes Agrarkonzerne wie Cargill, die Wetten auf steigende Preise abgeschlossen hatten.

Mehr lesen: Nahrungsmittelspekulationen

9. Fleisch und Hunger
Kühe in Bangladesh

Die industrielle Tierhaltung verursacht nicht nur klimaschädliche Treibhausgase. Der Fleischkonsum der einen verschärft den Hunger der anderen: Weltweit werden 56 Prozent der Maisproduktion und 19 Prozent der Weizenproduktion als Futtermittel verwendet. Der Anbau von Soja in Monokulturen zerstört Wälder und die natürlichen Lebensgrundlagen von indigenen und ländlichen Gemeinden.

Mehr lesen: Oxfam-Positionspapier „Die EU exportiert, die Welt hungert“

10. Vorsorge vor Hungersnöten
Blantyre, Malawi: Ein Kind isst Porridge

Es gibt oft keine strukturierte Vorsorge vor Hungerkrisen. Beispielsweise könnten Regierungen Hungersnöten vorbeugen, indem sie gemeinsam ausreichend Nahrungsmittelreserven aufbauen. So könnte man dafür sorgen, dass die Bevölkerung in Krisenländern genug zu essen hat.

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2022

Μια παγκόσμια διατροφική κρίση (& η "κουλτούρα του κρέατος")

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16.6.2002 (δυστυχώς, δε νομίζουμε να έχει αλλάξει κάτι 20 χρόνια μετά). Φωτο από το διαδίκτυο.

Στη διάσκεψη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων αυτή την εβδομάδα στη Ρώμη, το μενού των επίσημων γευμάτων ήταν πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το περιεχόμενο των συνεδριάσεων. Στα διαλείμματα των συζητήσεων περί πείνας και υποσιτισμού, οι υπουργοί Γεωργίας απόλαυσαν το κρέας τους, που σε πολλές περιπτώσεις ήταν βοδινό. Κι εδώ βρίσκεται το παράδοξο.

Καθημερινά, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο πεινούν διότι όλο και μεγαλύτερο τμήμα της καλλιεργήσιμης γης φυτεύεται με σπόρους που χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφές, όχι για τη διατροφή ανθρώπων. Και βέβαια, τα ζώα που τρέφονται με αυτές τις καλλιέργειες καταναλώνονται από τους πλουσιότερους κατοίκους του πλανήτη, ενώ οι υπόλοιποι υποσιτίζονται ή πεθαίνουν της πείνας. Η μετάβαση της παγκόσμιας γεωργίας από την καλλιέργεια τροφής στην καλλιέργεια ζωοτροφής είναι μία νέα διεστραμμένη πρακτική, με συνέπειες που θα μπορούσαν να είναι σοβαρότερες από οποιοδήποτε άλλο κακό έχει κάνει ποτέ άνθρωπος σε άνθρωπο.

Αυτή τη στιγμή, πάνω από το 70% της αγροτικής παραγωγής των ΗΠΑ προορίζεται για τη διατροφή ζώων, κυρίως βοοειδών. Τα βοοειδή είναι τα πλέον αδηφάγα, οι «Κάντιλακ» των ζώων. Για να κερδίσει ένα μοσχάρι μισό κιλό βάρος, χρειάζεται να καταναλώσει πάνω από τέσσερα κιλά τροφής, εκ των οποίων τα 2,7 πρέπει να είναι δημητριακά ή υποκατάστατα δημητριακών. Συνολικά, μόνο το 11% της τροφής των βοοειδών γίνεται κρέας, ενώ τα υπόλοιπα χάνονται στη μετατροπή, χρησιμοποιούνται για τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού τους, συντηρούν μέρη του ζώου που δεν τρώγονται, ή αποβάλλονται ως περιττώματα.

Τεχνητή διατροφική αλυσίδα

Το γεγονός ότι τα ζώα που καταλήγουν στο πιάτο μας καταναλώνουν μεγάλο μέρος των δημητριακών του πλανήτη είναι ένα εξαιρετικά πρόσφατο φαινόμενο στην παγκόσμια γεωργία. Η σταδιακή μετάβαση στο μοντέλο αυτό τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε χωρίς συζήτηση -παρ’ όλ’ αυτά έχει πολύ μεγαλύτερη επίδραση στην κατανομή των τροφίμων από οποιοδήποτε άλλο παράγοντα της σύγχρονης ιστορίας. Είναι μια τεχνητή διατροφική αλυσίδα, η πλέον άνιση τής ιστορίας.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες, ο αγροτικός πληθυσμός εξεγείρεται κατά καιρούς, ζητώντας αναδασμό της γης. Ετσι, το ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης αποτελεί αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, όμως το θέμα των χρήσεων τής καλλιεργήσιμης γης παραμένει εκτός συζήτησης.

Παραδεχόμαστε σχεδόν αξιωματικά ότι για να θρέψουμε τον κόσμο με περισσότερες πρωτεΐνες πρέπει να τον ταΐσουμε περισσότερο κρέας. Όμως, ένα εκτάριο φυτεμένο με δημητριακά παράγει πέντε φορές περισσότερες πρωτεΐνες από ένα εκτάριο που προορίζεται για τη διατροφή ζώων. Αν μάλιστα φυτέψουμε την ίδια έκταση με όσπρια (φασόλια, αρακά, φακές) παράγουμε δέκα φορές περισσότερες πρωτεΐνες, ενώ αν τη φυτέψουμε λαχανικά, η πρωτεϊνική παραγωγή μπορεί ως και να δεκαπενταπλασιαστεί.

Οι εταιρείες, που παράγουν τους σπόρους και τα χημικά λιπάσματα, εκτρέφουν τα ζώα και ελέγχουν τα σφαγεία και τη διανομή του κρέατος προσπαθούν να μας πείσουν ότι το καλύτερο κρέας προέρχεται από ζώα που έχουν τραφεί με δημητριακά. Αυτό είναι «το ανώτατο σκαλί της κλίμακας των πρωτεϊνών» και, σύμφωνα με τη λογική αυτή, το κύρος μιας χώρας αυξάνεται όσο πλησιάζει σ’ αυτό το στάδιο. Το αμερικανικό περιοδικό Farm Journal απηχεί τις προκαταλήψεις αυτές. «Οι αναπτυσσόμενες χώρες πρέπει να παράγουν περισσότερο κρέας (…) Αρχίζουν προωθώντας την παραγωγή αυγών και πουλερικών, γιατί αυτή είναι η γρηγορότερη και φθηνότερη πηγή μη φυτικών πρωτεϊνών. Μετά, αν η οικονομία τους το επιτρέπει, ανεβαίνουν την κλίμακα των πρωτεϊνών και φθάνουν στο χοιρινό, στο γάλα, στα βοοειδή ελευθέρας βοσκής και, τελικά, αν μπορούν, στα βοοειδή που τρέφονται με δημητριακά». Προτρέποντας άλλες χώρες να «ανεβούν την κλίμακα», οι Αμερικανοί αγρότες εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Πάνω από τα δύο τρίτα των δημητριακών που εξάγουν οι ΗΠΑ προορίζονται για τη διατροφή ζώων.

Το παράδειγμα της Αιθιοπίας

Πολλές χώρες ακολούθησαν αυτή τη συμβουλή. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα και πλέον τραγικά παραδείγματα είναι αυτό της Αιθιοπίας.

Την περίοδο του μεγάλου λιμού του 1984, καθώς χιλιάδες άτομα πέθαιναν καθημερινά από την πείνα, η Αιθιοπία καλλιεργούσε λιναρόσπορο και ελαιοκράμβη, που εξάγονταν ως ζωοτροφές στη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι τρομερό το ότι το 80% των παιδιών που υποσιτίζονται ζουν σε χώρες που έχουν πλεόνασμα γεωργικών προϊόντων, το οποίο συχνά αποτελείται από ζωοτροφές. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, η παραγωγή δημητριακών για τη διατροφή ζώων έχει τριπλασιαστεί από το 1950 και σήμερα ξεπερνά το 21% της συνολικής παραγωγής δημητριακών. Στο Μεξικό, το ποσοστό της παραγωγής δημητριακών που καταναλώνεται από ζώα αυξήθηκε από το 5% το 1960 στο 45% σήμερα, στην Ταϊλάνδη από το 1% στο 30% σήμερα και στην Αίγυπτο από το 3% στο 31% σήμερα. Συνολικά στον πλανήτη το 36% της παραγωγής δημητριακών προορίζεται για τη διατροφή ζώων.

Τα τελευταία 50 χρόνια, η παγκόσμια παραγωγή κρέατος έχει πενταπλασιαστεί. Έτσι, ενώ ένα δισεκατομμύριο άτομα υποσιτίζονται, στο δυτικό κόσμο οι άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες, που σχετίζονται με την υπερβολική κατανάλωση λιπαρών κρεάτων (πχ καρδιαγγειακά νοσήματα).

Παρ’ όλ’ αυτά, πολλοί θεωρούν ότι η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων βοδινού και άλλων κρεάτων, που έχουν τραφεί με δημητριακά, είναι βασικό δικαίωμα. Το γεγονός ότι για τον υποσιτισμό ενός τμήματος της ανθρωπότητας ευθύνεται η κουλτούρα του κρέατος δεν απασχολεί καθόλου την κοινή γνώμη. Μήπως είναι καιρός να το συζητήσουμε;

Διαβάστε και:

Η υπερκατανάλωση κρέατος απειλεί το οικοσύστημα
 
Ο Κόσμος Ακόμη Δεν Έχει Κατανοήσει Τη Σύνδεση Μεταξύ Κατανάλωσης Κρέατος Και Κλιματικής Αλλαγής
 
Κρέας: Τι παθαίνουμε από την υπερκατανάλωση

Η υπερκατανάλωση κρέατος και οι περιβαλλοντικές της επιπτώσεις


Υπογονιμότητα; ίσως φταίει η υπερκατανάλωση κρέατος
 
Οι αιτίες των λιμών  

Ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, χιλιάδες παιδιά δυσκολεύονται να έχουν τα άκρως απαραίτητα!... 

Κάθε μέρα πεθαίνουν 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών αλλά η πείνα δεν είναι μεταδοτική και έτσι δεν μας αφορά... 

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του 

Μαδαγασκάρη: "Το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!"

Η Φιλοθέη και το σχοινί (της αυτοκτονίας)

COP26 – Το ήμισυ των εδαφών των αυτοχθόνων πληθυσμών δεν ανήκει σε αυτούς

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022

Οι αιτίες των λιμών

Κάθε φορά που ακούμε ότι ένας ακόμη λιμός ξέσπασε σε κάποια περιοχή του Τρίτου Κόσμου, η πρώτη αιτία που μας έρχεται στο μυαλό είναι η "ξηρασία".

Στην "ξηρασία" αποδίδουν πολλά μέσα ενημέρωσης και την επικείμενη λιμοκτονία στη νοτιότερη Αφρική, ενώ στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη από την 10η μέχρι τη 13η Ιουνίου, οι ΗΠΑ πρότειναν, ως μόνη σωτηρία για τους φτωχούς επί της γης, την εξάπλωση των καλλιεργειών μεταλλαγμένων τροφίμων, ανθεκτικών (μεταξύ άλλων και) στην ξηρασία.

Η ερμηνεία αυτή αποτελεί φυσικά μια απλούστευση, που συχνά υποκρύπτει άπληστα συμφέροντα. Και στον πλούσιο Βορρά έρχονται συχνά φοβερές φυσικές καταστροφές, συμφορές που καταστρέφουν τη σοδειά ενός ή δύο χρόνων, αλλά δεν προκαλούν λιμούς. Τα τρόφιμα εισάγονται από κάπου αλλού, οι παραγωγοί διεκδικούν κάποιες αποζημιώσεις, και αυτό είναι όλο.

Το πρώτο συμπέρασμα επομένως είναι ότι οι λιμοί δεν οφείλονται στις ξηρασίες, αλλά (όπως περιμέναμε) στη φτώχεια. Ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε βέβαια οι αγρότες των φτωχών χωρών διαθέτουν τα κεφάλαια να ξεπεράσουν μια φυσική καταστροφή, αγοράζοντας τρόφιμα και βρίσκοντας τα μέσα να τα μεταφέρουν εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Ούτε άλλωστε λείπουν τα τρόφιμα ή οι εκτάσεις για καλλιέργεια. Πρόσφατη είναι η εμπειρία στη χώρα μας από τις χωματερές τροφίμων, ενώ είναι γνωστό ότι οι (απέραντες) εκτάσεις που αποδίδονται στην κτηνοτροφία αποδίδουν το ένα δέκατο των πρωτεϊνών που παράγουν εκτάσεις φυτεμένες με φυτικά τρόφιμα.

Από που θα βρεθούν όμως τα απαραίτητα κεφάλαια; Αναγκαστικά από τις εξαγωγές των γεωργικών προϊόντων που ζητά ο πλούσιος Βορράς, όπως τσάι, κακάο, καφέ, βαμβάκι, ζάχαρη, κτηνοτροφές, τροπικά φρούτα, καπνό, ναρκωτικά, δηλαδή αγαθά με μικρή ή αρνητική συμβολή στη διατροφή ενός πληθυσμού.

Για να είναι αποδοτική οικονομικά μια τέτοια καλλιέργεια πρέπει να γίνεται με τη μέθοδο της φυτείας, δηλαδή της απέραντης μονοκαλλιέργειας, με ιδιοκτήτη συνήθως δυτικοευρωπαίο ή κάποια εταιρεία. Εκεί λοιπόν που κάποτε αραιοί πληθυσμοί γεωργών και κτηνοτρόφων ζούσαν σε αυτάρκεια με ότι παράγει η γη, τώρα ακτήμονες εργάτες δουλεύουν στις φυτείες για (ελάχιστα) χρήματα, με τα οποία αγοράζουν την τροφή τους που έρχεται από μακριά, ακόμη και από τον αναπτυγμένο Βορρά (αλεύρι, ρύζι και φτηνά προϊόντα της βιομηχανίας τροφίμων όπως μαργαρίνη, γάλα σκόνη, γαριδάκια, ζαχαρωτά κλπ).

Όσο υπάρχει δουλειά (και επομένως λεφτά για αγορά τροφής), ο πληθυσμός πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα. Όταν έρθει η κρίση, λόγω της μείωσης των εξαγωγών ή κάποιας φυσικής καταστροφής, οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια, μια και τα όποια μικρά χωράφια τους έχουν τυχόν απομείνει δεν επαρκούν για να θρέψουν όλο τον πληθυσμό (χωράφια τα οποία από την υπερεκμετάλλευση έχουν άλλωστε μείνει γυμνά και άγονα).

CassavaΑυτό το φαύλο μοντέλο "ανάπτυξης" επιβλήθηκε φυσικά δια της βίας, σε εποχές που στα ιστορικά βιβλία περιγράφονται ως "εκπολιτισμός" των ιθαγενών στην Αφρική, την Αμερική και την Αυστραλία. Περιλάμβανε κατάσχεση της γης, σφαγές και κλοπές κοπαδιών, κεφαλικό φόρο σε χρήμα, υποχρεωτικό εκχρηματισμό των ανταλλαγών, στρατόπεδα εργασίας, ακόμη και θρησκευτική προπαγάνδα για τα καλά της (έμμισθης) εργασίας.

Ποτέ όμως δεν τους επιτράπηκε μια αυτοδύναμη ανάπτυξη δυτικού τύπου, πέρα από το μοντέλο: μας πουλάτε φτηνά γεωργικά προϊόντα και πρώτες ύλες και αγοράζετε από εμάς ακριβά βιομηχανικά αγαθά. Έτσι στάθηκε αδύνατη η ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών πλούτου, πέρα από τις μονοκαλλιέργειες, καθώς ακόμη και τα πλούσια ορυκτά κοιτάσματα αρπάχτηκαν από πολυεθνικές εταιρείες (οι οποίες και σήμερα δεν διστάζουν να εξοπλίσουν και να χρηματοδοτήσουν μια ομάδα αντικυβερνητικών μισθοφόρων, αν η κυβέρνηση δείξει "σοσιαλιστικές" διαθέσεις).

Τελευταίο παράδειγμα αυτής της στάσης, ο βομβαρδισμός ενός εργοστασίου φαρμάκων στο Σουδάν από τις ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τη σθεναρή υπεράσπιση του δικαιώματος της πατέντας από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, τακτική που εμποδίζει τις φτωχές χώρες να παράγουν μόνες τους φτηνά τα φάρμακα που τόσο χρειάζονται.

Στο κλίμα αυτό, οι αφρικανοί ηγέτες ζήτησαν, στη Σύνοδο Κορυφής, να απελευθερωθούν οι αγορές για να ανταγωνιστούν οι καλλιεργητές των φτωχών χωρών τις επιδοτούμενες καλλιέργειες των πλουσίων. Ζητούν δηλαδή απλά να τηρηθεί ο διεθνής παραγωγικός καταμερισμός που η ίδια η Δύση επέβαλε. Μερικοί τολμηροί, όπως ο Μουγκάμπε στη Ζιμπάμπουε, τολμούν να μιλούν ακόμη και για αναδασμό της γης, ρισκάροντας μια διεθνή καταδίκη.

Δεν θα εισακουστούν στο παραμικρό, όσο δεν έχουν κάποιο μέσο για να απειλήσουν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι από τη Σύνοδο Κορυφής του FAO οι περισσότερες πλούσιες χώρες απουσίασαν, με την εξαίρεση της (διοργανώτριας) Ιταλίας και της Ισπανίας.

Έτσι, η Ευρώπη θα συνεχίσει να επιδοτεί τα τρόφιμά της τα γεμάτα χημικά, ενώ οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν την προσπάθεια για μονοπώληση της τεχνογνωσίας των μονοκαλλιεργειών, μέσω (και) των μεταλλαγμένων. Όσο για τις εκατοντάδες τα εκατομμύρια των απελπισμένων ανθρώπων αυτού του κόσμου, ήδη αρχίσαμε να χτίζουμε τα τείχη που θα τους κρατήσουν απέξω.

Εν τούτοις, πολλές περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές οργανώσεις πιστεύουν ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, και καταγγέλλουν ότι ο μονόπλευρος νεο-φιλελευθερισμός αλλά και ο αυταρχισμός των αναπτυγμένων χωρών, δημιουργούν ένα ασταθές διεθνές σύστημα που δεν μπορεί να διαρκέσει. Προτείνουν να ενισχυθούν οι φτωχές χώρες ώστε να αναπτύξουν πολλές διαφορετικές οικονομικές δραστηριότητες, αντί για την αποκλειστική ενασχόληση με τις εξαγωγές πρώτων υλών, και παράλληλα να τους επιτραπεί κάποιος βαθμός ελέγχου της εθνικής τους οικονομίας, αντί να υποχρεώνονται να ανοίξουν διάπλατα τις πόρτες τους στο συντριπτικό διεθνές εμπόριο.

Ας σημειώσουμε επίσης ότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ο καταναλωτής έχει σήμερα τη δυνατότητα να αγοράσει προϊόντα "δίκαιου εμπορίου", που προέρχονται είτε κατευθείαν από τον παραγωγό, είτε από κάποια εταιρεία που έχει αναλάβει την υποχρέωση να αμείβει ικανοποιητικά τους εργάτες της. Πρέπει να θυμόμαστε πως η καταναλωτική μας συμπεριφορά επηρεάζει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Ο καθένας μπορεί να τηρεί κάποιες απλές αρχές, όπως να καταναλώνει λιγότερο κρέας ή να μην αγοράζει προϊόντα διαβόητων για την απανθρωπιά τους πολυεθνικών όπως Νεστλέ, Μοσάντο (μεταλλαγμένα), Σελλ (πετρελαιοειδή) κλπ.

Ακόμη θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα, χώρα σχετικά πλούσια, και κατεξοχήν αποδέκτης οικονομικών ενισχύσεων, δεν φημίζεται για τη βοήθεια που προσφέρει σε φτωχές χώρες. Τέλος, κάποτε πρέπει να γίνει συνείδηση ότι η συνεχιζόμενη επιδότηση των βιομηχανικών μονοκαλλιεργειών στην Ελλάδα δεν οδηγεί πουθενά, και ότι η χώρα μας πρέπει να στραφεί προς τις ποιοτικές καλλιέργειες (επώνυμα προϊόντα) και τη βιολογική γεωργία μάλλον, παρά να επιδιώκει να ανταγωνιστεί, υπό την κάλυψη των ενισχύσεων της Ε.Ε., χώρες με πολύ μεγαλύτερες πεδινές εκτάσεις, πολύ φθηνότερα εργατικά χέρια, οι οποίες έχουν πολύ περισσότερο ανάγκη αυτό το εισόδημα.

Υ.Γ. Διαβάστε ακόμη το άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ "Mια παγκόσμια διατροφική κρίση" (16/6), όπου η "κουλτούρα του κρέατος" του αναπτυγμένου κόσμου, αποδεικνύεται ως μία από τις βασικές αιτίες για την πείνα των φτωχών.

Μεταξύ άλλων μαθαίνουμε ότι την περίοδο του μεγάλου λιμού του 1984, καθώς χιλιάδες άτομα πέθαιναν καθημερινά από την πείνα, η Αιθιοπία καλλιεργούσε λιναρόσπορο και ελαιοκράμβη, που εξάγονταν ως ζωοτροφές στη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Tο 80% των παιδιών που υποσιτίζονται ζουν σε χώρες που έχουν πλεόνασμα γεωργικών προϊόντων, το οποίο συχνά αποτελείται από ζωοτροφές (αυτή είναι και μία από τις βασικές απαντήσεις στα φληναφήματα περί μεταλλαγμένων προϊόντων εναντίον της πείνας).


Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2021

Μαδαγασκάρη: "Το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!"

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Αμηχανία.
Πρωινή εξόρμηση στο κέντρο της χώρας. Φορτηγό γεμάτο σακιά ρύζι. Κούραση, ζεστή, λακκούβες, ζαλάδα και οι παράγκες ξεπροβάλλουν. Κόσμο τρέχει κατά πάνω μας. Γνώριμη αίσθηση. Αγωνία για να μοιράσουμε δίκαια, μη φύγει κανείς δίχως να πάρει μην υπάρξουν εντάσεις για ένα κιλό ρύζι. Η πείνα κάνει τον άνθρωπο να σβήνει πολλά από αυτά που μυρίζουν ευγένεια. Κατεβήκαμε από το όχημα, ανοίξαμε την πόρτα και εμφανίστηκε το φορτίο. Παγωμένη ατμόσφαιρα. Ούτε φωνές, ούτε σπρώξιμο, ούτε τίποτα. 

Σάστισα. Ρωτώ τον πρόεδρο τι συμβαίνει. "Τίποτα!", απάντησε. "Και τότε γιατί δεν πλησιάζει κανείς;", Συνεχίζω εγώ. "Διότι, εδώ και μήνες το ρύζι είναι άχρηστο τρόφιμο, δεν υπάρχει νερό για να βράσει!". Αμήχανη σιωπή. Τηλεφώνημα στην υδροφόρα να σπεύσει στην περιοχή. Το άχρηστο φορτίο μπήκε στην αποθήκη. Ζήτησα από όλους συγγνώμη. Δεν περίμενα στη ζωή μου ότι για κάποιους αδελφούς υπάρχει χειρότερο βιοτικό πρόβλημα από την έλλειψη φαγητού.

Στον Ορθόδοξο Αμπελώνα της Αφρικής

Και:

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του  

Iringa, Tanzania: Orthodox Divine Liturgy in a thatched hut in the village of Mkobe // Θεία Λειτουργία σε αχυροκαλύβα στο χωριό Μκόμπε Τανζανίας

Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής

Ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, χιλιάδες παιδιά δυσκολεύονται να έχουν τα άκρως απαραίτητα!...

Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2021

Κάθε μέρα πεθαίνουν 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών αλλά η πείνα δεν είναι μεταδοτική και έτσι δεν μας αφορά...


Ένα στα τρία παιδιά στην Αφρική στερούνται το φαγητό και η πείνα ευθύνεται σχεδόν για τους μισούς από τους θανάτους παιδιών στην ήπειρο, προειδοποίησε ένα think tank που εδρεύει στην Αντίς Αμπέμπα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Guardian.

Σε μια επείγουσα έκκλησή της για την λήψη μέτρων μια έρευνα του Αφρικανικού Φόρουμ για την Πολιτική σχετικά με τα Παιδιά αναφέρει ότι σχεδόν 60 εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική δεν έχουν επαρκείς ποσότητες τροφίμων παρά την οικονομική ανάπτυξη που γνωρίζει η ήπειρος τα τελευταία χρόνια.

Ένα παιδί πεθαίνει κάθε τρία δευτερόλεπτα σε όλον τον κόσμο εξαιτίας της έλλειψης τροφίμων –δηλαδή 10.000 παιδιά καθημερινά– αλλά παρότι οι αριθμοί αυτοί δείχνουν μια βελτίωση στο θέμα της πείνας των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο, η κατάσταση επιδεινώνεται σε ορισμένα τμήματα της Αφρικής όπου το πρόβλημα προκαλείται σε μεγάλο βαθμό από την έλλειψη πολιτικής βούλησης.

Στον Ορθόδοξο Αμπελώνα της Αφρικής

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2021

Μαδαγασκάρη: Ο επίγειος παράδεισος που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του

Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής,

Ειλικρινώς κάθε φορά που συντάσσω ένα κείμενο για το έντυπό σας, εύχομαι και προσεύχομαι να είναι η τελευταία φορά κατά την οποία θα γεμίσω τη σελίδα με ανθρώπινο πόνο. Έπειτα από μια πρωτοφανώς άνυδρη τετραετία, για το σύνολο της έκτασης της Νοτίου Μαδαγασκάρης, η πλειοψηφία των γηγενών έρχεται αντιμέτωπη με τις τραγικές συνέπειες αυτού που μέχρι τώρα σκιωδώς ακούγαμε και ουδέποτε πιστεύαμε ότι θα ζήσουμε, της Κλιματικής Αλλαγής. 

Εκατομμύρια ανθρώπων ήδη έχουν περιορίσει την ημερήσια πρόσληψη θερμίδων στο ένα τρίτο του φυσιολογικού, καταναλώνοντας κατ’ αποκλειστικότητα έντομα (κυρίως ακρίδες), ποώδη φυτά σχεδόν μη βρώσιμα και αποφλοιωμένους κάκτους. Η έλλειψη πόσιμου νερού αναγκάζει σε μετανάστευση ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, καθημερινή πολύωρη μετακίνηση χιλιάδες αδελφούς μας, οι οποίοι σχεδόν με μάτια θολά και αμφίβολο μέλλον ψάχνουν για την γη της υδάτινης επαγγελίας.

Προσωπικώς έχω υπάρξει μάρτυρας σκηνών τις οποίες θα περίμενα τυπωμένες αποκλειστικά και μόνο στις σελίδες κάποιου μεσαιωνικού διηγήματος. Νέοι κλέβουν τομάρια ζώων από τα βυρσοδεψία –δέρματα που προορίζονται για την υποδηματοποιία των δυτικών χωρών– τα βράζουν επί ώρες σε λασπόνερα, ούτως ώστε μόλις μαλακώσουν να αποτελέσουν το ημερήσιο γεύμα τους. Παιδιά χώνονται ανάμεσα στις σωληνώσεις της υδροφόρας της Ιεράς Επισκοπής μας, γλείφοντας κυριολεκτικά τις σταγόνες του νερού οι οποίες σχηματίζονται στις ενώσεις. Τετρακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις διεθνών οργανισμών, βρίσκονται επί μήνες όχι απλώς κάτω του ορίου της φτώχειας παρά κάτω του ορίου της επιβίωσης.

Περιοδεύω κάθε σπιθαμή του τόπου και το μόνο θέαμα που αντικρίζω στις Εκκλησίες μας είναι ανθρώπους να πίνουν το νερό των βαπτίσεων, παιδιά στο ιερό να καταναλώνουν ένοχα το ζέον, και ψάλτες με σκασμένα χείλη να αινούν τον Θεό πέραν κάθε απόγνωσης.

Για όλα αυτά, ως πατέρας και επίσκοπος, δεν θα ντραπώ ακόμα μια φορά να ζητήσω ευθαρσώς τη συνδρομή σας, το πολύ και το ελάχιστο, ούτως ώστε να συνεχίσουμε το πρόγραμμα κατασκευής πηγαδιών και υδρευτικών μέσων. Αυτή τη στιγμή τα επτά από τα δώδεκα πηγάδια είναι έργο και προσφορά της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Ούτως ώστε να επεκτείνουμε, συν Θεώ, σε κάθε ενορία μας τα συσσίτια, διπλασιάζοντας τους αδελφούς που ζουν από αυτά και απαλύνοντας τον πόνο της τοπικής κοινωνίας. Ούτως ώστε να συνεχίσουμε την απρόσκοπτη λειτουργία του νέου αγροτικού ιατρείου, αυτού του έργου πνοής το οποίο η δική σας αγάπη θεμελίωσε. Ούτως ώστε να σηκώσουμε όλοι μαζί τον σταυρό του Αφρικανού αδελφού, ο οποίος κάθε μέρα σταυρώνεται, κάθε μέρα πεθαίνει και κάθε μέρα, παρά ταύτα, δοξολογεί τον Θεό.

Ικέτης της αγάπης σας και επαίτης της συνδρομής σας
† Ο Τολιάρας Πρόδρομος

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης (Facebook)
 

Κυριακή 29 Αυγούστου 2021

Ακρίδες για δείπνο: Η Μαδαγασκάρη στα πρόθυρα του «πρώτου λιμού λόγω κλιματικής αλλαγής»!

ierapostoli.wordpress.com

Η Μαδαγασκάρη εκπέμπει SOS… Οι Ορθόδοξοι Ιεραποστολικοί σύλλογοι [& κάθε συνάνθρωπός μας] ας βοηθήσουν τις 2 Ορθόδοξες Επισκοπές Νοτίου και Βορείου Μαδαγασκάρης, να σώσουν ζωές!…

Για χιλιάδες Μαδαγάσιους, οι ακρίδες είναι το μόνο που έχει απομείνει (WFP / Tsiory Andriantsoarana)

«Έπειτα από μια τετραετία χωρίς βροχοπτώσεις, πολλοί κάτοικοι της νότιας Μαδαγασκάρης τρέφονται εδώ και μήνες μόνο με ακρίδες και τη λιγοστή βλάστηση που έχει απομείνει.

Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα του «πρώτου λιμού λόγω κλιματικής αλλαγής» προειδοποιεί ο ΟΗΕ, καθώς 30.000 άνθρωποι ζουν σήμερα στο μέγιστο επίπεδο διατροφικής ανασφάλειας, το επίπεδο πέντε, και ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά.

«Πρόκειται για συνθήκες που παραπέμπουν σε λιμό και οφείλονται στην κλιματική αλλαγή, όχι σε συγκρούσεις» δήλωσε σύμφωνα με το BBC η Σέλι Τάκραλ του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης του ΟΗΕ (WFP).

«Είναι πρωτοφανές. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν κάνει τίποτα που επιδεινώνει την κλίματική αλλαγή. Δεν καίνε ορυκτά καύσιμα […] κι όμως δέχονται το μεγαλύτερο πλήγμα» είπε.

Στο απομονωμένο χωριό του Φαντιόβα, στην επαρχία του Αμποασάρι, οικογένειες έδειξαν σε κλιμάκιο του WFP τις ακρίδες που καταναλώνουν.

«Καθαρίζω τα έντομα όσο καλύτερα μπορώ αν και δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου νερό» είπε η Ταμάρια, μητέρα τεσσάρων παιδιών.

«Εγώ και τα παιδιά μου τρώμε ακρίδες κάθε μέρα εδώ και οκτώ μήνες επειδή δεν έχουμε τίποτα άλλο και δεν έχει βρέξει για να θερίσουμε ό,τι σπείραμε.

Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται και η Μπόλε, μητέρα τριών παιδιών που έχασε τον σύζυγό της από ασιτία. Ανέλαβε επίσης τα δύο παιδιά μιας γειτόνισσας που επίσης πέθανε από πείνα.

«Σήμερα δεν έχουμε τίποτα να φάμε εκτός από φύλλα κάκτου. Τι να πω; Όλη η ζωή μας είναι η αναζήτηση φύλλων κάκτου, ξανά και ξανά» είπε.

Η Μαδαγασκάρη πλήττεται συχνά από ξηρασίες και συχνά επηρεάζεται από το κλιματικό φαινόμενο Ελ Νίνιο. Όμως πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι η σημερινή κατάσταση είναι άμεσο αποτέλεσμα της παγκόσμιας θέρμανσης.

«Στην τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για το Κλίμα είδαμε ότι στην Μαδαγασκάρη καταγράφεται επιδείνωση της ξηρασίας. Και αυτό αναμένεται να ενταθεί αν η κλιματική αλλαγή συνεχιστεί» δήλωσε ο Ρόντρο Μπαριμαλάλα, μαδαγάσιος επιστήμονας που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική.

Η ξηρασία στη Μαδαγασκάρη συνδέεται με τη θέρμανση της ατμόσφαιρας, συμφώνησε ο Κρις Φανκ του Πανεπιστημίου της Σάντα Μπάρμπαρα στην Καλιφόρνια, διευθυντής του Κέντρου Κλιματικών Κινδύνων.

Στο έλεος της πείνας δεν βρίσκονται μόνο οι αγροτικές κοινότητες, αλλά και πολλοί κάτοικοι των πόλεων στα νότια της Μαδαγασκάρης. Πολλά παιδιά ζητιανεύουν στο δρόμο για λίγο φαγητό, αναφέρει το BBC.

«Οι τιμές στην αγορά όλο και ανεβαίνουν – τρεις και τέσσερις φορές πάνω» δήλωσε η Τίσνα Έντορ, η οποία εργάζεται στη φιλανθρωπική οργάνωση Seed στην πόλη του Τολανάρο.

«Ο κόσμος πουλάει τη γη του για να βρει χρήματα για φαγητό» είπε.

Πηγή : Το Βήμα ηλεκτρονική έκδοση

Σχετικά άρθρα :

ΣΤΕΓΝΩΣΕ Η ΓΗ ΣΤΗΝ ΤΟΛΙΑΡΑ ΤΗΣ ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗΣ – Ιεραποστολικός Σύνδεσμος "Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός"

Τραγική η κατάσταση στη Βόρεια και Νότια Μαδαγασκάρη, λόγω ξηρασίας και πείνας. Δραματική έκκληση από τις δύο Ορθόδοξες Μητροπόλεις/ Επισκοπές Βορείου και Νοτίου Μαδαγασκάρης !


Orthodox Madagascar
Orthodox Christianity in Madagascar
News & articles from the Orthodox Church in Madagascar 
The page of the Holy Diocese of Toliara and South Madagascar 


Madagascar: On the Edge of Poverty

Orthodox Mission in Tropical Africa (& the Decolonization of Africa)  
African Initiated Churches in Search of Orthodoxy...
How “White” is the Orthodox Church?
Ancient Christian faith (Orthodox Church) in Africa
 

Madagascar: Orthodoxy in the Eighth Continent...

Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2018

Mehr Kriege, mehr Hunger?


Welthunger-Index 2015: Krieg und Hunger
 
Führt Krieg zu Hunger? Führt Hunger zu Krieg? Der aktuelle Welthunger-Index hat sich diese Frage angeschaut.


 
Der Welthungerhilfe-Index ist ein gemeinsamer Bericht von Welthungerhilfe, dem Internationalen Forschungsinstitut für Ernährungspolitik (IFPRI) und der irischen Nichtregierungsorganisation Concern Worldwide. Die 10. Ausgabe ist am 12. Oktober 2015 erschienen.

Im Jahr 2014 verließen im Schnitt rund 42.500 Menschen am Tag ihre Heimat, weil sie dort nicht mehr sicher waren. Die meisten von ihnen flohen vor den Kriegen in Syrien, Afghanistan und Somalia.
Die Länder, die sich im Krieg befinden oder in denen jüngst ein Konflikt beendet wurde, verzeichnen im Welthunger-Index (WHI) häufig auch besonders beunruhigende Hungerwerte. Der Zugang zu Bildung ist in Konfliktländern schlechter und die Verbreitung von Unterernährung und Kindersterblichkeit sind erheblich höher als in vergleichbaren stabilen Ländern.  
So sind die Hungerwerte in der Zentralafrikanischen Republik, dem Tschad und Sambia am höchsten. In den ersten beiden Ländern leben die Menschen seit Jahren in großer Instabilität und kriegerischen Auseinandersetzungen. Auch wenn es häufig nicht den einen Auslöser für Hunger oder Krieg gibt: Konflikte und Hunger stehen in einem engen Zusammenhang.

Mehr Zahlen zum Hunger in der Welt: 
 
  • In 52 der 117 Länder, die im Welthunger-Index gelistet sind, ist die Hungersituation ernst oder sehr ernst.
  • In keinem Land wird die Hungersituation in diesem Jahr als "gravierend" eingeschätzt. Jedoch fehlen unter anderem Daten aus Burundi, Kongo, Eritrea, Somalia, Südsudan und Sudan, die in den Vorjahren hohe Hungerwerte vorwiesen. Zudem sind viele dieser Länder von bewaffneten Auseinandersetzungen betroffen.
  • In Afrika südlich der Sahara und in Südasien ist die Hungersituation weiterhin am kritischsten, auch wenn es hier insgesamt Erfolge im Kampf gegen den Hunger gibt.
  • Jedes vierte Kind weltweit ist aufgrund chronischer Unterernährung im Wachstum verzögert. Neun Prozent der Kinder, also fast eines von zehn, ist aufgrund von akuter Unterernährung ausgezehrt.   
  • Fast die Hälfte aller Todesfälle von Kindern unter fünf Jahren ist durch Mangelernährung begründet. 
  • Insgesamt sind die Hungerwerte seit 2000 um 27 Prozent gesunken. 17 Länder, darunter Aserbaidschan, Bosnien und Herzegowina, Brasilien, Kirgisistan, Kroatien, Lettland, die Mongolei, Peru, die Ukraine und Venezuela, verringerten ihre Werte um die Hälfte oder mehr.
  • Absolut gesehen konnten Ruanda, Angola und Äthiopien ihre Werte zwischen dem WHI 2000 und dem WHI 2015 am stärksten reduzieren, jedoch bleibt hier die Hungersituation insgesamt kritisch.

Bedeuten mehr Kriege auch mehr Hunger? 
 
Armut, Hunger, Klimawandel, Krieg: Wir schauen auf die Wechselwirkungen von Hunger und bewaffneten Konflikten.
 
 

Im Jahr 2014 mussten mehr als dreizehn Millionen Menschen ihre Heimat verlassen. Die meisten von ihnen flohen vor bewaffneten Konflikten in Syrien, Afghanistan und Somalia. Länder mit kriegerischen Auseinandersetzungen zeigen laut Welthunger-Index 2015 in der Regel auch besonders beunruhigende Hungerwerte.    
 
Bewaffnete Konflikte untergraben die Ernährungssicherheit der Menschen in vielerlei Hinsicht: 
  • Flucht und Vertreibung führen dazu, dass Bauern ihre Felder nicht mehr bestellen können und häufig ihr gesamtes Hab und Gut verlieren.
  • Straßen und landwirtschaftliche Infrastruktur werden zerstört und Saatgut, Dünger und Treibstoff sind nur eingeschränkt und zu hohen Preisen verfügbar.
  • Darunter und durch die eingeschränkte Sicherheit leidet auch der Handel.
  • Da viele Nahrungsmittel nicht mehr erhältlich oder schlicht zu teuer sind, essen die Menschen weniger und meist auch einseitiger. Dies führt zu mangelnder Nährstoffversorgung, die insbesondere die Kinder trifft. Hinzu kommt auch noch, dass es häufig weder sauberes Trinkwasser noch ausreichende medizinische Versorgung gibt, was vor allem die Kinder noch weiter schwächt. 
Fast zwei Drittel aller Kinder, die an chronischer Unterernährung leiden, leben heute in Entwicklungsländern, die von bewaffneten Konflikten betroffen sind. Vor zwanzig Jahren war es noch weniger als die Hälfte. Auf nationaler Ebene werden häufig die Militärausgaben erhöht und Ressourcen aus entwicklungsrelevanten Bereichen wie der Landwirtschaft, der ländlichen und sozialen Infrastruktur abgezogen. Der Konfliktforscher Paul Collier errechnete, dass sich das Wirtschaftswachstum eines Landes mit jedem Jahr, in dem es sich in einem bewaffneten Konflikt befindet, durchschnittlich um 2,3 Prozent reduziert und es 17 Jahre dauert, bis es diesen Verlust wieder aufgeholt hat.
 
Hunger erhöht das Konfliktrisiko

Aber ist Ernährungsunsicherheit auch ein Auslöser für gewaltsame Konflikte? Die sogenannten "Hungerrevolten" als Reaktion auf Nahrungsmittelpreiserhöhungen im Jahr 2008 in Haiti oder die Aufstände des Arabischen Frühlings 2011 legen diesen Schluss nahe.
Doch die Realität ist komplexer und die Verknappung von Lebensmitteln ist in der Regel nur einer von mehreren Gründen, die für den Ausbruch von gewaltsamen Konflikten verantwortlich sind. Dies gilt insbesondere in Ländern, die stark von Nahrungsmittelimporten abhängen. 
 
Armut ist einer der Hauptfaktoren, die zu bewaffneten Konflikten führen.

Schwache staatliche Strukturen, ein stagnierendes Wirtschaftswachstum, eine hohe Jugendarbeitslosigkeit und der ungleiche Zugang zu Einkommen, Land und natürlichen Ressourcen bilden die Grundlagen für die Ausgrenzung ganzer Bevölkerungsgruppen und schaffen ein Klima der Perspektivlosigkeit, das Menschen empfänglicher für Gewaltstrategien macht. 
Wie hängen Klimawandel und Konflikte zusammen? 
 
Ein viel debattierter Zusammenhang besteht auch zwischen Konflikten und den Folgen des Klimawandels. Es gibt große Überschneidungen zwischen Ländern, die besonders anfällig für klimabedingte Katastrophen sind und solchen mit wiederkehrenden bewaffneten Konflikten, so zum Beispiel die erweiterte Region um das Horn von Afrika (Äthiopien, Kenia, Somalia, Sudan und Südsudan) und die Sahelzone Westafrikas. Extreme Wetterereignisse wie Dürren und darauffolgende Nahrungsmittelknappheit können Konflikte entstehen lassen oder verschärfen. Dennoch scheint vor allem die Fähigkeit, beziehungsweise Unfähigkeit von Regierungen, die Teilhabe aller Bevölkerungsgruppen an Entwicklungsprozessen zu gewährleisten und angemessen auf humanitäre Krisen zu reagieren, ausschlaggebend.  
 
Wie kann der Kreislauf von Hunger und Krieg durchbrochen werden? 
  • In Afrika südlich der Sahara und im Mittleren Osten ist die Entwicklung derzeit mehr als kritisch. Es sind große Anstrengungen erforderlich, damit sich Krieg und Hunger hier nicht weiter gegenseitig verstärken. 
  • Im Falle drohender Hungersnöte muss humanitäre Hilfe denjenigen zukommen, die sie am dringendsten benötigen – unabhängig von politischen Erwägungen. 
  • Dabei dürfen langfristige Bemühungen, die lokale Nahrungsmittelproduktion zu verbessern, nicht untergraben werden.  
  • Strategien, die Menschen helfen, sich an die Auswirkungen des Klimawandels anzupassen und ihren Ernährungszustand zu verbessern, leisten auch einen Beitrag zur Konfliktprävention. 
  • Entscheidend ist aber, auch die zugrundeliegenden Ursachen von Hunger und bewaffneten Konflikten, unter anderem Armut und die sich verschärfende Ungleichheit, anzugehen und Regierungen dafür in die Verantwortung zu nehmen.
 
Siehe auch