Για τη σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη

Στις 29 Δεκεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη των παιδιών που σφάχτηκαν

από τον Ηρώδη.

Πρόκειται για τη γνωστή ιστορία που αν κάποιος την διαβάσει προσεκτικά και ψάξει να βρει τις παραπομπές στις οποίες παραπέμπει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, θα διαπιστώσει ότι πρόκειται περί μίας πλαστής ιστορίας.

Η περιγραφή του Ματθαίου είναι λίγο πολύ γνωστή. Όμως όσοι θέλετε να την φρεσκάρετε ή να κάνετε σύγκριση με όσα γράφω, μπορείτε να την διαβάσετε πατώντας εδώ.

Ίσως αυτά που θα γράψω ενοχλήσουν κάποιους, αλλά δεν τα γράφω με σκοπό να ενοχλήσω.

Τα γράφω για σκοπούς εμπλουτισμού των γνώσεων μας.

Ο Θεός όπλισε το χέρι του Ηρώδη

Στην όλη ιστορία παρατηρούμε ένα παράδοξο φαινόμενο. 

Το άστρο οδήγησε του μάγους όχι στη Βηθλεέμ όπου γεννήθηκε ο Ιησούς, αλλά στα Ιεροσόλυμα!

Γράφει ο Ματθαίος:

«1 Όταν λοιπόν ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας κατά τις ημέρες του βασιλιά Ηρώδη, ιδού μάγοι από τα ανατολικά παρουσιάστηκαν στα Ιεροσόλυμα,

2 λέγοντας: «Πού είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων που γεννήθηκε; Γιατί είδαμε τον αστέρα του στην ανατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε».

Γιατί άραγε ο Θεός οδήγησε μέσω του άστρου τους μάγους στα Ιεροσόλυμα και όχι στη Βηθλεέμ;

Διότι το άστρο που τους καθοδηγούσε έσβησε πάνω από τα Ιεροσόλυμα και άναψε ξανά και τους οδήγησε στην Βηθλεέμ όταν οι μάγοι δεν βρήκαν το παιδί στα Ιεροσόλυμα.

«9 Αυτοί, αφού άκουσαν το βασιλιά, έφυγαν. Και ιδού, ο αστέρας που είδαν στην ανατολή προχωρούσε μπροστά τους, ωσότου ήρθε και στάθηκε πάνω εκεί όπου ήταν το παιδί».

Δηλαδή τους πήρε ακριβώς στο σπίτι (όχι σπηλιά) που γεννήθηκε ο Ιησούς.

Όπως μας λέει ο Ματθαίος η έλευση των μάγων στα Ιεροσόλυμα έγινε αιτία για να μάθει ο Ηρώδης για τη γέννηση του νέου Βασιλιά και να το εκλάβει ως απειλή για την εξουσία του.

(…) «7 Τότε ο Ηρώδης κάλεσε κρυφά τους μάγους και εξακρίβωσε από αυτούς το χρόνο που φαινόταν ο αστέρας».

Συνεπώς το να οδηγηθούν οι μάγοι στα Ιεροσόλυμα και όχι στη Βηθλεέμ και να μάθει ο Ηρώδης για τη γέννηση, οδηγήθηκαν εκεί από το άστρο το οποίο καθοδηγούσε ο ίδιος ο Θεός!

Άρα μπορούμε να πούμε πως αυτό που έγινε, η σφαγή δηλαδή 14 χιλιάδων ή κατά άλλους 144 χιλιάδων παιδιών από ηλικίας 2 χρονών και κάτω, ήταν θέλημα θεού.

Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε ότι ο Θεός της αγάπης και της ζωής, ήρθε στην επίγεια ζωή σπέρνοντας το θάνατο σε αθώες ψυχές;  Αν είναι έτσι τότε πως ταιριάζει το «επί γης ειρήνη και εν ανθρώποις ευδοκία» που έψαλλαν οι άγγελοι εκείνο το βράδυ;

Καμία ιστορική επιβεβαίωση

Κατά την προσωπική μου άποψη ποτέ δεν έγινε τέτοια σφαγή.

Πρώτα πρώτα υποψίες δημιουργεί ο αριθμός των σφαγιασθέντων παιδιών.

Όπως αναφέραμε κάποιοι υποστηρίζουν ότι σφάχτηκαν 14 χιλιάδες και άλλοι 144 χιλιάδες.

Η «Καθολική Εγκυκλοπαίδεια» κάνει λόγο για 6 έως 20 παιδιά.

Αυτό είναι όμως αδύνατον αν λάβει κάποιος υπόψη ότι η Βηθλεέμ την εποχή εκείνη ήταν μια μικρή πολίχνη.

Σήμερα η πόλη αριθμεί μέχρι 22 χιλιάδες κατοίκους.

Άρα αποκλείεται να είχε τόσα μικρά παιδιά.

Ο μεγάλος ιστορικός της περιόδου εκείνης Φλάβιος Ιώσηπος δεν αναφέρει λέξη για το γεγονός. Ίσως, ο θάνατος λίγων νηπίων σ’ ένα χωριό της Ιουδαίας να μην θεωρήθηκε σημαντικό γεγονός για να απασχολήσει τους ιστορικούς και βιογράφους του Ηρώδη, όπως ο Ιώσηπος, αναφέρει ο άγγλος ιερωμένος και θεολόγος Ρίτσαρντ Φρανς (1938-2012). Ο αμερικανός Καινοδιαθηκολόγος Ντάνιελ Χάρινγκτον (1940-2014) εκφράζει τις αμφιβολίες του για την ιστορικότητα της σφαγής των νηπίων, ενώ το περιοδικό «National Geographic» σε έρευνά του, αθωώνει τον Ηρώδη. Ο ούγγρος θεολόγος Γκέζα Βέρμες (1924-2013) και ο αμερικανός συνάδελφός του Εντ Σόντερς (1937) θεωρούν τη σφαγή των νηπίων «δημιουργική αγιογραφία».Πηγή. 

Κατασκευασμένη ιστορία

Τι είναι εκείνο που οδηγεί στη σκέψη ότι η ιστορία αυτή είναι αποτέλεσμα της φαντασίας του Ματθαίου;

Ο Ματθαίος έχει μια μανία να συνδέσει τον Ιησού με τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για να φανεί ότι αυτός ήταν ο Μεσσίας που περίμεναν οι Εβραίοι.

Έτσι επιστρατεύει μικρά αποσπάσματα από κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης τα οποία αποκόπτοντας τα από τα κείμενα, επιχειρεί να τα συνδέσει με τον Ιησού.

Θέλοντας να πείσει ότι πράγματι έγινε η σφαγή, επικαλείται ένα μικρό απόσπασμα από ένα κείμενο του Ιερεμία στην Παλαιά Διαθήκη (κεφ. 31, εδ. 15).

Γράφει ο Ματθαίος:

«18 Φωνή στη Ραμά ακούστηκε, κλάμα και οδυρμός πολύς. Η Ραχήλ είναι που κλαίει τα τέκνα της, και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, γιατί δεν υπάρχουν».

Πράγματι υπάρχει αυτή η αναφορά στο βιβλίο του Ιερεμία, μόνο που η «προφητεία» αυτή δεν αναφέρεται σε καμιά περίπτωση στον Χριστό.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το κεφάλαιο για να καταλάβετε τι εννοώ. 

Είναι φανερό ότι δεν αναφέρεται στον Χριστό και ούτε αποτελεί προφητεία η εν λόγω αναφορά διότι πιο κάτω γράφει ότι η Ραχήλ κλαίει τα παιδιά της όχι επειδή θα τα σφάξει κάποιος Ηρώδης αλλά επειδή νόμιζε ότι είχαν σκοτωθεί. Και ο Κύριος λέει στην Ραχήλ να σταματήσει να κλαίει.

Διαβάζουμε στον Ιερεμία:

«16 επειδή, το έργο σου θα ανταμειφθεί, λέει ο Κύριος· και θα επιστρέψουν από τη γη τού εχθρού.

17 Και υπάρχει ελπίδα στα έσχατά σου, λέει ο Κύριος, και τα παιδιά σου θα επιστρέψουν στα όριά τους».

Ο Θεός λοιπόν υπόσχεται στην Ραχήλ ότι θα επιστρέψουν στον τόπο τους τα παιδιά της. Προφανώς ήταν αγνοούμενα.

Όμως τα παιδιά που σφάχτηκαν δήθεν από τον Ηρώδη, δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ.

Η φυγή στην Αίγυπτο

Μετά το περιστατικό με τους μάγους και τον Ηρώδη (πριν από τη σφαγή), ένας άγγελος πήγε στον ύπνο του Ιωσήφ και του είπε να πάρουν το παιδί και να φύγουν για την Αίγυπτο γιατί ο Ηρώδης ψάχνει να βρει το βρέφος για να το σκοτώσει. 

Και αυτό έγινε για να εκπληρωθεί μια άλλη προφητεία.

Γράφει ο Ματθαίος:

«15 Και ήταν εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου».

Ο Ματθαίος αναφέρεται σε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ωσηέ.

Τι λέει όμως το βιβλίο του Ωσηέ (κεφ. 11, εδ. 1-3) και πόση σχέση έχει αυτή η δήθεν προφητεία με τον Ιησού;

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το δείτε πατώντας εδώ. 

Γράφει ο Ωσηέ:

«1 Όταν ο Ισραήλ ήταν νήπιο, τότε εγώ τον αγάπησα, και από την Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου.

2 Όσο τους καλούσαν, τόσο αυτοί αναχωρούσαν από μπροστά τους· θυσίαζαν στους Βααλείμ, και θυμίαζαν στα γλυπτά».

Ο… γιος του Θεού δεν είναι άλλος από το λαό του Ισραήλ τον οποίο ο Θεός κάλεσε από την Αίγυπτο.

Και δεν είναι τίποτε άλλο από τη γνωστή ιστορία της εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο.

Άλλωστε τότε ο λαός του Ισραήλ (όπως θυμάστε με την ιστορία των 10 εντολών) μέχρι να πάει στο βουνό και να έρθει ο Μωυσής, άρχισαν να λατρεύουν τον μόσχο.

Στην εποχή του Ιησού οι Εβραίοι δεν λάτρευαν είδωλα αλλά τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, τον πατέρα του Ιησού.

Συνεχίζοντας ο Ωσηέ γράφει:

«5 Δεν θα επιστρέψει στη γη τής Αιγύπτου, αλλά ο Ασσύριος θα είναι βασιλιάς του, επειδή δεν θέλησαν να επιστραφούν».

Μα, στην εποχή του Ιησού οι κατακτητές δεν ήταν οι Ασσύριοι, αλλά οι Ρωμαίοι, έτσι δεν είναι;

Συνεπώς ούτε αυτή η προφητεία αναφέρεται στον Ιησού.

Και σ’ αυτή την περίπτωση ο Ματθαίος παίρνει μια φράση για την ταιριάσει με την ιστορία που έφτιαξε.

Ναζωραίος ή Ναζηραίος

Σε κάποια στιγμή εμφανίζεται στον Ιωσήφ και πάλι ένας άγγελος και του λέει ότι όσοι εχθρεύονταν το νεογέννητο έχουν πεθάνει, γι’ αυτό μπορούν να επιστρέψουν πίσω. 

Στη συνέχεια ο Ιωσήφ βλέπει άλλον άγγελο, σε άλλο όνειρο που του λέει να μην πάει στη Γαλιλαία αλλά στη Ναζαρέτ.

Γιατί; 

Για να εκπληρωθεί άλλη προφητεία και να ονομαστεί ο Χριστός «Ναζωραίος»!

Ο Ματθαίος αναφέρεται στο βιβλίο των Κριτών (κεφ. 13, εδ. 2-5) στην Παλαιά Διαθήκη.

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το κείμενο πατώντας εδώ. 

Όντως σ’ αυτό το κεφάλαιο γίνεται αναφορά. Όχι όμως σε Ναζωραίο αλλά σε Ναζηραίο!

Σημειώνουμε ότι οι δύο λέξεις έχουν διαφορά την οποία θα δούμε πιο κάτω.

Ας δούμε το κείμενο από το βιβλίο των «Κριτών»::

«1 ΚΑΙ οι γιοι Ισραήλ έπραξαν ξανά πονηρά μπροστά στον Κύριο· και ο Κύριος τους παρέδωσε στο χέρι των Φιλισταίων 40 χρόνια.

2 Και υπήρχε ένας άνθρωπος από τη Σαραά, από τη συγγένεια του Δαν, και το όνομά του ήταν Μανωέ· και η γυναίκα του ήταν στείρα, και δεν γεννούσε».

Τι έχουμε εδώ;

-         Κατακτητές σ’ αυτή την περίπτωση είναι οι Φιλισταίοι ενώ στην εποχή του Ιησού ήταν οι Ρωμαίοι.

-         Ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρεται το κείμενο ονομάζεται Μανωέ και όχι Ιωσήφ!

-         Καταγόταν από την Σαραά και όχι από την Βηθλεέμ που καταγόταν ο Ιωσήφ!

-         Η γυναίκα του ήταν στείρα και όχι μικρή παρθένος, όπως ήταν η Μαρία!

Και συνεχίζει το βιβλίο των «Κριτών»:

«3 Και στη γυναίκα φάνηκε ένας άγγελος του Κυρίου, και της είπε: Δες, τώρα είσαι στείρα, και δεν γεννάς· εντούτοις, θα συλλάβεις, και θα γεννήσεις γιο·

(…) 5 επειδή, να, θα συλλάβεις και θα γεννήσεις γιο· και ξυράφι δεν θα ανέβει επάνω στο κεφάλι του, επειδή το παιδί θα είναι Ναζηραίος στον Θεό από την κοιλιά τής μητέρας του· κι αυτός θα αρχίσει να ελευθερώνει τον Ισραήλ από το χέρι των Φιλισταίων».

Και το κεφάλαιο καταλήγει με το εξής:

«24 Και η γυναίκα γέννησε γιο, και αποκάλεσε το όνομά του Σαμψών· και το παιδί αυξήθηκε, και ο Κύριος το ευλόγησε».

Τι έχουμε εδώ;

-         Τελικά η γυναίκα έμεινε έγκυος.

-         Ο Άγγελος της είπε ότι θα ήταν από την κοιλιά της μάνας του Ναζηραίος (όχι Ναζωραίος).

-         Ο γιος της θα ελευθερώσει το λαό του Ισραήλ από τους Φιλισταίους. Ενώ την περίοδο του Χριστού, επαναλαμβάνω, κατακτητές ήταν οι Ρωμαίοι.

-         Το άγγελμα του Αγγέλου έγινε πραγματικότητα αφού η γυναίκα γέννησε ένα γιο που τον ονόμασε Σαμψών!

Συνεπώς κι αυτή η προφητεία έχει εκπληρωθεί όχι στο πρόσωπο του Ιησού αλλά του Σαμψών.

Που όπως ξέρουμε δεν έβαλε ξυράφι στο κεφάλι του και διατηρούσε μεγάλα μαλλιά από τα οποία έπαιρνε τη δύναμη του.

Και όταν του τα έκοψαν, έχασε τη δύναμη του, σύμφωνα με την βιβλική μυθολογία.

Όσον αφορά τη λέξη Ναζηραίος, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ναζωραίο και κατά συνέπεια με τον Ιησού.

Ο Ναζηραίος ήταν ο αφιερωμένος στο Θεό.

Για τους Ναζηραίους υπάρχει ολόκληρη αναφορά στο βιβλίο των «Αριθμών».

Εδώ μπορείτε να δείτε το κείμενο.

Ας δούμε τις πρώτες γραμμές κι όσοι θέλετε διαβάστε ολόκληρο το κείμενο.

«1 ΚΑΙ ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας:

2 Μίλησε προς τους γιους Ισραήλ, και πες τους: Όταν ένας άνδρας ή μία γυναίκα ευχηθεί ευχή Ναζηραίου, για να αφιερωθεί στον Κύριο».

(…) «5 Όλες τις ημέρες τής ευχής τής αφιέρωσής του, ξυράφι δεν θα περάσει στο κεφάλι του, μέχρις ότου εκπληρωθούν οι ημέρες, που ευχήθηκε στον Κύριο· άγιος θα είναι, αφήνοντας τις τρίχες τής κόμης τού κεφαλιού του να αυξάνουν».

Και τέτοιος ήταν ο Σαμψών.

Συνεπώς, ο Ναζηραίος προσδιορίζει κάποιον που είναι αφιερωμένος στο Θεό και δεν προσδιορίζει τόπο καταγωγής.

Ο Ιησούς αποκαλείτο Ναζωραίος επειδή μεγάλωσε στη Ναζαρέτ!

Όμως το καλύτερο θα ήταν να ονομαζόταν Ναζαρετινός και όχι Ναζωραίος.

Βεβαίως υπάρχει ισχυρή αμφιβολία για το αν υπήρχε πόλη Ναζαρέτ την εποχή του Ιησού, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Αυτά, και τα σχόλια ευπρόσδεκτα…

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΙΑ

Πόση και ποια σχέση έχουν τα Καρναβάλια με την Αποκριά;

Παρά το ότι πολλοί τα ταυτίζουν (λόγω του σύγχρονου που λαμβάνουν χώρα) εντούτοις δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους.

Μάλλον θα έλεγα ότι βρίσκονται και σε αντίθεση μεταξύ τους.

Τα Καρναβάλια

Τα καρναβάλια σχετίζονται με την προχριστιανική ανθρωπότητα όπου ήταν το αποκορύφωμα των γιορτών της γονιμότητας. Η γονιμότητα της φύσης.

Δεν θα ασχοληθώ σ’ αυτό το σύντομο κείμενο με την προέλευση της λέξης Καρναβάλι, διότι δεν είναι αυτό που έχει σημασία.

Απ’ ότι φαίνεται ήταν μια γιορτή που γιορταζόταν σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο.

Στον ελλαδικό χώρο ήταν αφιερωμένη σε διάφορους θεούς όπως στον Δία, τον Απόλλωνα ή τον Διόνυσο.

Το κύριο χαρακτηριστικό των καρναβαλιών ήταν (και παραμένει σε μεγάλο βαθμό) οι μεταμφιέσεις, οι χοροί, τα παιχνίδια και η βωμολοχία αλλά και η λατρεία του ανδρικού μορίου που ήταν το σύμβολο της γονιμότητας.

Κάτι που σε αναλογία βλέπουμε να γίνεται σε διάφορες περιοχές του κόσμου ακόμα και σήμερα.

Με άλλα λόγια ήταν μια γιορτή χαράς και ξεγνοιασιάς.

Η χριστιανική αποκριά

Τα Καρναβάλια δεν έχουν καμία σχέση με την χριστιανική Απόκρεω.

Για να ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα αυτό το ζή­τημα, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η λέξη "από­κρεω" καθιερώθηκε κάπου τον 6^ο μ.Χ. αιώνα ( Θεο­φάνους Χρονογραφία), για να επισημάνει την τελευ­ταία ημέρα προ της χριστιανικής νηστείας της σαρα­κοστής.

Αποκριά σημαίνει αποχή από το κρέας.

Η αποκριά καθιερώθηκε από την χριστιανική θρησκεία ως τροχοπέδη στα καρναβάλια που για την χριστιανική ηθική είναι μια ανήθικη και αμαρτωλή γιορτή.

Ο χριστιανισμός για να σταματήσει τα γλέντια, τις χαρές και τα ξεφαντώματα, επέβαλε τις καταθλιπτικές νηστείες, αφιερώνοντας τις μέρες αυτές στις… ψυχές!

Ωστόσο, παρά τις απαγορεύσεις, τους αφορισμούς και το κυνηγητό, τα Καρναβάλια επιβίωσαν και άντεξαν στον χρόνο σε αντίθεση με τις νηστείες που έχουν απορριφθεί από την πλειοψηφία του κόσμου ή τηρούνται από αρκετούς εντελώς τυπικά.

Ενώνω τη φωνή μου με τους Τούρκους διανοούμενους για την Αγία Σοφία

Δεν φημίζομαι για την πίστη μου σε θεούς, πολύ δε περισσότερο στο θεό της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, δηλαδή το θεό των χριστιανών.

Ωστόσο αυτό δεν με εμποδίζει να καταθέσω κι εγώ τη διαμαρτυρία μου για την προσπάθεια φανατικών ισλαμιστών στην Τουρκία, που υποκινούνται από τον πολιτικό Ισλάμ του Ταγίπ Ερντογάν για να μετατρέψουν και πάλι το ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη σε τζαμί.

Διαφωνώ κάθετα και οριζόντια με μια τέτοια εξέλιξη για ένα απλούστατο λόγο που δεν έχει να κάνει τίποτε με θέματα θρησκείας.

Ο συγκεκριμένος ναός είναι ένα θαύμα αρχιτεκτονικής και δεν χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί, παρόλο που όταν δει κάποιος από κοντά τα εξωτερικά τοιχώματα της δεν νιώθει και τόσο καλά αφού είναι κατασκευασμένα από διάφορα υλικά, αυτά που κουβάλησαν από την Μικρά Ασία και αποτελούσαν τα χαλάσματα των αρχαίων Ελληνικών ναών και Ιερών.

Ωστόσο ο ναός αυτός αποτέλεσε σε όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και υπήρξε ο σημαντικότερος ναός της Ορθόδοξης εκκλησίας.

Κατά την περίοδο των Σταυροφοριών και συγκεκριμένα κατά την περίοδο 1204-1261 ο ναός έγινε Ρωμαιοκαθολικός και μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος. Ειδικότερα και κατά την διάρκεια της άλωσης από τους Φράγκους, η Αγία Σοφία υπέστη τεράστιες ζημιές.

Επίσης κατά την περίοδο την Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγιναν στο ναό σημαντικές καταστροφές στις τοιχογραφίες του ναού (ασβεστώθηκαν), αφού η απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος θεωρείται βλασφημία για το Ισλάμ.

Η σωτήρια παρέμβαση του Κεμάλ Ατατούρκ

Ο ναός, λοιπόν, έχει μια πλούσια και ταραχώδη ιστορία.

Αυτή την ιστορία κατάφερε να αντιληφθεί το 1934 o Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) που μέσα στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού της Τουρκίας και την αποκοπή της από την επιρροή της θρησκείας, μετέτρεψε το τέμενος σε μουσείο.

Ίσως να το έπραξε και για άλλους λόγους αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Σημασία έχει ότι με αυτή την ενέργεια του προστατεύθηκαν οι τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά του ναού, όσα δηλαδή δεν καταστράφηκαν από τους μουσουλμάνους.

Μέσα στα θετικά του τουρκικού κράτους είναι και οι προσπάθειες για διάσωση των ψηφιδωτών αυτών που συνεχίζονταν μέχρι και τα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργία του Ταγίπ Ερντογάν.

Τούρκοι υπερασπιστές της Αγίας Σοφιάς

Σήμερα, ενάντια στην εκστρατεία για να γίνει ξανά τζαμί η Αγιά Σοφιά, τάσσονται και αρκετοί Τούρκοι διανοούμενοι.

Σύμφωνα με την εφημερίδα “Haber Türk” το Ίδρυμα Ιστορίας της Τουρκίας συγκρότησε μια «Πλατφόρμα Προστασίας  της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Αγίας Σοφίας».

Η Πλατφόρμα αυτή θα προβάλει τους λόγους για τους οποίους απαιτείται η Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης να παραμείνει σαν μουσείο. Αλλά το εντυπωσιακό είναι πως εκτός από την εκστρατεία προβολής του μνημείου και της πολιτιστικής του άξιας, έχει αρχίσει και εκστρατεία συλλογής υπογράφων επώνυμων Τούρκων από τον χώρο της ιστορίας, του πολιτισμού και της διανόησης για να μην γίνει η Αγία Σοφία τζαμί. 

Μάλιστα η Επιτροπή που συγκροτήθηκε για τον σκοπό αυτό δίνει και συνέντευξη τύπου στην 28 Μάιου στην Κωνσταντινούπολη, στο Cezayır Lokanatsı,  για να προβάλει τις θέσεις της να παραμείνει η Αγία Σοφία μουσείο και να μην γίνει τζαμί όπως εξεδήλωσε την πρόθεση ο Τούρκος πρωθυπουργός.

Την εκστρατεία αυτή υπογράφουν οι γνωστοί Τούρκοι καθηγητές  που είναι και οι οργανωτές της συνέντευξης τύπου, Engin Akarlı, Şevket Pamuk, Aydın Uğur, Uğur Tanyeli και ο πολύ γνωστός δημοσιογράφος και ιστορικός, Murat Belge.

Το ζητούμενο είναι ότι δεν είδαμε καμιά αντίδραση και καμιά πρωτοβουλία από πλευράς ελληνικής.

Ή τουλάχιστον από πλευράς εκκλησιαστική, εκτός από την αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.

Εκστρατεία αναλήφθηκε επίσης και σε ευρωπαϊκές χώρες.

Προσωπικά ενώνω τη φωνή μου με όλους αυτούς…