ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Αντικατοχικές εκδηλώσεις από προοδευτικούς Τ/κ

Καταδίκασαν την κατοχή στην επέτειο της δεύτερης εισβολής

Δυο εκδηλώσεις με τον ίδιο σκοπό, την αποστρατικοποίηση και ελευθερία της Κύπρου, όπως σημειώνει η «Αφρίκα», έγιναν το βράδυ της περασμένης Τετάρτης στην κατεχόμενη

Λευκωσία.

Επιλέγοντας την 14η Αύγουστου, τη μαύρη επέτειο της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής του 1974, οι προοδευτικοί Τουρκοκύπριοι έστειλαν το μήνυμα προς την Τουρκία και την κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι συνεχίζεται ο αγώνας για επανένωση της Κύπρου στη βάση αρχών και ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την κατοχή.

Σύμφωνα με την «Αφρίκα», η μια εκδήλωση διοργανώθηκε από το Κόμμα Ενωμένη Κύπρος, τον πολιτιστικό όμιλο Μπαράκα και την «Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση» με τίτλο «Η Κύπρος που αντιστέκεται» και η άλλη από το Κόμμα Νέα Κύπρος με τίτλο «Αϊσέ γύρνα σπίτι σου» σε αναφορά στο γνωστό χαρακτηρισμό που αποδόθη¬κε στον Αττίλα από τους Τούρκους. Το Κόμμα Νέα Κύπρος ειρωνικά ονόμασε την εκδήλωσή του «αντιμιλιταριστική ειρηνευτική επιχείρηση» παραπέμποντας στον τρόπο που χαρακτηρίζει η Τουρκία την εισβολή.

Έντονη καταδίκη της κατοχής από το ΚΚ Τουρκίας

Όπως επισημαίνει η τ/κ εφημερίδα στην αντικατοχική εκδήλωση που διοργάνωσε το κόμμα του Ιζζέτ Ιζτζιάν διαβάστηκαν μηνύματα αλληλεγγύης από το ΑΚΕΛ, την ΕΔΟΝ, το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, ο Σύνδεσμος Ειρήνης Τουρκίας, το κουρδικό κόμμα στην Τουρκία «Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας» (BDP) και το αριστερό τουρκικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Αλληλεγγύης (ODP).

Στο μήνυμά του το ΚΚ Τουρκίας καταδικάζει την τουρκική κατοχή στην Κύπρο που ευθυγραμμίζεται όπως τονίζει με τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού του ΝΑΤΟ.

Καταγγέλλοντας την εθνικιστική προπαγάνδα και την πολιτική αφομοίωσης των Τ/κ, το ΚΚ Τουρκίας καταδικάζει τις πολιτικές της κυβέρνησης Ερντογάν στα κατεχόμενα. Οι Τούρκοι κομμουνιστές εκφράζουν αλληλεγγύη στον αγώνα του κυπριακού λαού για μια επανενωμένη και ανεξάρτητη Κύπρο.

Να εγκαταλείψουν το όνειρο για επιστροφή πριν το 1974, καλεί τους Ε/κ ο Έρογλου

Η «τουρκική ειρηνευτική επιχείρηση», όπως ο Ντερβίς Έρογλου αποκάλεσε την εισβολή, δεν έγινε μόνο για να εμποδίσει την εξόντωση των Τ/κ, αλλά για τον τερματισμό της σφαγής μεταξύ των Ε/κ και να αποφευχθεί το νησί από το να γίνει ελληνικό.

Με νέες προκλήσεις ο Τ/κ ηγέτης σε ομιλία του στα κατεχόμενα υποστήριξε ότι η δεύτερη φάση της εισβολής έγινε κατόπιν επίθεσης των Ε/κ και των Ελλήνων εναντίον των τουρκικών δυνάμεων και τ/κ κατοίκων και υποστήριξε ότι οι Ε/κ προχώρησαν σε μαζικές δολοφονίες πολιτών.

Έχει σημασία να προχωράμε μπροστά χωρίς να εγκλωβιζόμαστε στο παρελθόν, συνέχισε ο Έρογλου υποστηρίζοντας ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο «κράτη» και ο τ/κ «λαός» ποτέ δεν θα εγκαταλείψει το δικαίωμά του για να αυτοδιοικείται.

Είναι αδιαμφισβήτητη, συνέχισε, η συνέχιση των εγγυήσεων της Τουρκίας για τους Τ/κ και κάλεσε τους Ε/κ να εγκαταλείψουν το όνειρό τους - όπως είπε - για να γυρίσουμε στην κατάσταση προ του 1974.

Επισημαίνοντας ότι η πρόταση της τ/κ πλευράς να πραγματοποιηθεί μια πολυμερής συνάντηση με τη συμμετοχή των τριών εγγυητριών δυνάμεων είναι ακόμη σε ισχύ, ο Έρογλου προέτρεψε την Ελλάδα να ενθαρρύνει την ε/κ πλευρά να εργαστεί για τη διευθέτηση του προβλήματος και όχι να προ καλεί προσκόμματα...

Χαραυγή 17 Αυγούστου 2013

39 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Στις 5.30 το πρωί ήχησε και πάλι ο ανατριχιαστικός ήχος των σειρήνων θυμίζοντας το δεύτερο σκέλος του Ιουλιανού εγκλήματος.

Και σήμερα οι θύμισες κατάκλυσαν το μυαλό μου.

Από εκείνη την ώρα δεν έκλεισα μάτι.

Σκεφτόμουνα πολλά και διάφορα.

Στο μυαλό μου ήρθαν οι σκηνές εκείνου του πρωινού.

Ήμουνα 9 χρονών και ο αδελφός μου 10.

Ο αδελφός μου πήγε εκείνη την ώρα στην τουαλέτα. Τον ένιωσα που σηκώθηκε.

Άκουγα ένα παράξενο βόμβο αλλά δεν έδωσα σημασία.

Επιστρέφοντας τον ακούω να ξυπνάει τον πατέρα μου και να του λέει: «Παπά, έσιει κάτι μιάλα αεροπλάνα τζιαι κάτι σύρνουν»…

Ο πατέρας μου πετάγεται σαν ελατήριο και τον ακούω να λέει: «Άπαναϊα μου, ήρταν οι τούρτζιοι!».

Τρέχει στο παράθυρο και τα βλέπει. Μας είπε να ετοιμαστούμε να φύγουμε από το σπίτι.

Το σπίτι μας ήταν απέναντι από τον αστυνομικό σταθμό του Γερολάκκου.

Θυμούμαι ότι το απόγευμα της Τετάρτης κάθονταν με το θείο μου στη βεράντα της κουζίνας η οποία ήταν απέναντι από τον σταθμό.

Ο θείος με καμάρι λέει στον πατέρα μου: «Είδες την ελληνική σημαία πασ’ την αστυνομία; Σε λλίον εν να γινεί η ένωση».

«Εν η ένωση με την Τουρκία που εν να γινεί ρε» του λέει ο πατέρας μου.

Όλος ο κόσμος εκτός από τους ΕΟΚΑΒητατζήδες και τους χουντικούς, ήξεραν ότι τυχόν πραξικόπημα θα σήμαινε τουρκική εισβολή. Είχε άλλωστε προειδοποιήσει γι’ αυτό πολλές φορές ο Μακάριος.

Φύγαμε, λοιπόν, και πήγαμε στο διόροφο σπίτι της θείας μου στο κέντρο του χωριού. Κόσμος πολλής ήταν εκεί μέσα.

Οι άνδρες φύγανε για να πάνε στον πόλεμο.

Από τις 6 και κάτι το πρωί άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Κράτησαν μέχρι τις 6 το απόγευμα. Κι αυτό γιατί το χωριό βρίσκεται ακριβώς κάτω από το αεροδρόμιο Λευκωσίας και δίπλα από το χωριό Μάμμαρι όπου υπήρχαν αποθήκες οπλισμού της Ε.Φ.

Σε κάποια στιγμή ο πατέρας μου επέστρεψε, νομίζω ήταν προς το απόγευμα.

Μικροί εμείς δεν πολυκαταλαβαίναμε. Όμως νιώθαμε τον φόβο, βλέπαμε την αγωνία των γυναικών που ήταν μαζί μας.

Μετά τη λήξη των βομβαρδισμών ακούμε φωνές έξω από το σπίτι. Βγαίνουμε έξω.

Θυμούμαι ένα άνδρα με πράσινη στρατιωτική στολή και μαύρο μπερέ έχοντας στραμμένο το όπλο του στον αέρα να φωνάζει να φύγουμε διότι θα πάρουν το χωριό οι Τούρκοι.

Στο μπερέ και στη ζωστήρα του έγραφε «ΕΟΚΑ Β».

Δεν ξέρω ποιος ήταν, ούτε οι δικοί μου συγκράτησαν τη φάτσα του. Ήταν όμως χωριανός μας.

Φύγαμε και πήγαμε στο Μιτσερό. Στη διαδρομή τα αυτοκίνητα ήταν ουρά. Παντού καμένα χωράφια, πάσσαλοι της ηλεκτρικής να καίγονται σαν λαμπάδες και αεροπλάνα να πετάνε από πάνω μας.

Από τότε πήγαμε τρεις τέσσερεις φορές στο χωριό για να πάρουμε μερικά πράγματα, με την ελπίδα ότι θα επιστρέφαμε ξανά πίσω.

Η ελπίδα έσβησε στις 14 Αυγούστου στον δεύτερο γύρο της εισβολής.

Αυτό που μας είπε ο ΕΟΚΑΒητατζής έγινε πραγματικότητα σχεδόν ένα μήνα μετά.

Από εκεί αρχίζει μια άλλη περιπέτεια αξέχαστη κι αυτή. Οι γονείς μας στέλλουν στην Ελλάδα μαζί με άλλα προσφυγόπουλα. Μόνους μας, χωρίς τους γονείς μας.

Πάμε στον Πύργο Ηλείας όπου μας φιλοξενούν οικογένειες για σχεδόν 1 χρόνο.

Νέες εμπειρίες πρωτόγνωρες για μας.

Ας είναι καλά η οικογένειες που μας φιλοξένησαν.

Και μ’ αυτό το κείμενο θα ήθελα να πω για ακόμα μια φορά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια Προκοπίου Μπρη για όσα μας πρόσφερε.

_________________

Σήμερα, 39 χρόνια μετά, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και άλλες εξελίξεις αναμένουμε να δούμε πού θα οδηγηθεί το Κυπριακό.

Παρακολουθούμε την κυβέρνηση να προσπαθεί να δικαιώσει το πραξικόπημα με πρώτο βήμα την κατάθεση στεφανιού στους τάφους των 22 καταδρομέων που επιτέθηκαν στο προεδρικό.

Αναμένουμε να δούμε τι θα ακολουθήσει.

Περισσότερο όμως καίει η κατάσταση της Οικονομίας. Μέχρι πού θα φτάσει το πράγμα;

Και ασφαλώς είναι και το Κυπριακό που επηρεάζεται από τις οικονομικές εξελίξεις.

Τα απορριπτικά κόμματα αντιδρούν και πάλι στην προοπτική μιας λύσης στη βάση της Δ.Δ.Ο.

Πότε θα μας πούνε πραγματικά ποια λύση θέλουν;

Από την άλλη ποια πολιτική θα ακολουθήσει η κυβέρνηση;

Θα μείνει πιστή στα ψηφίσματα των Η.Ε. για λύση Δ.Δ.Ο. ή θα υποκύψει στον απορριπτισμό του ΔΗΚΟ;           

Θα μείνει πιστή στα ψηφίσματα ή θα προχωρήσει στη λύση της χαλαρής ομοσπονδίας;

Όλα αυτά θα αναμένουμε να τα δούμε στο άμεσο μέλλον.

39 χρόνια μετά κι ακόμα περιμένουμε…

14 Αυγούστου 1974, ενοχές και συνενοχές

Φαίνεται ότι η Δεξιά το φέρει βαρέως για όσα έγιναν πριν και μετά το 1974. Μόνο που αρνείται να το παραδεχθεί. Διότι κακά τα ψέματα η ακροδεξιά είναι κομμάτι από το σώμα της.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που σήμερα ταυτίζονται ιδεολογικά, τουλάχιστον όσον αφορά το Κυπριακό στοιχεία της Δεξιάς και της ακροδεξιάς.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που συνασπίζονται ενάντια στη λύση του Κυπριακού.

Έτσι στις 14 Αυγούστου τα μέσα ενημέρωσης ασχολήθηκαν εκτενώς με την επέτειο της κατάληψης της Αμμοχώστου.

Μας είπαν και πάλι για την βασιλεύουσα που έπεσε στα χέρια του Τούρκου κατακτητή.

Μας θύμισαν και πάλι τις ωμότητες των εισβολέων. Ωμότητες που δεν ξεχνιούνται, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Μόνο που πάντοτε ξεχνούν να μας πούνε κάτι πολύ σημαντικό.

-          Ποιος άνοιξε τις πόρτες στον Αττίλα;

-          Ποιος τους έδωσε το νομικό έρεισμα για την εισβολή;

-          Ποιοι είναι οι πρωταίτιοι της καταστροφής;

Αυτά δεν τα λένε. Τα αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Και επιζητούν ευθύνες από άλλους για όσα έγιναν, γιατί δεν καταγγέλθηκε, δήθεν, η Τουρκία.

Διερωτώνται γιατί αποκρύπτονται, δήθεν, η κατοχή και τα εγκλήματα πολέμου που έγιναν.

Κάποιοι που παριστάνουν τους ιστορικούς ζητούν και ευθύνες.

Ποτέ όμως δεν έκαναν έστω και μία αναφορά στις ωμότητες που διέπραξαν οι ομογάλακτοι τους πέντε μέρες πριν από την εισβολή.

Ποτέ και κανένας τους δεν αναφέρεται στο ότι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ άνθρωποι επειδή είχαν διαφορετική άποψη από τους ίδιους.

Ποτέ και κανένας τους δεν αναφέρεται στο ότι έθαψαν ανθρώπους ζωντανούς επειδή είχαν διαφορετική άποψη από τους ίδιους.

Ποτέ και κανένας τους δεν αναφέρεται στις χιλιάδες ανθρώπους που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και προπηλακίστηκαν επειδή είχαν διαφορετική άποψη από τους ίδιους.

Και ασφαλώς ποτέ και  κανένας τους δεν αναφέρεται στο ότι η Αμμόχωστος δεν χάθηκε τυχαία.

Ότι η Αμμόχωστος παραδόθηκε από κάποιους δικούς «μας» (τους).

Ότι οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη όταν διατάχθηκε η εκκένωσης της.

Κανένας λόγος για τις ελληνικές ενοχές.

Καμία αναφορά.

Αλλά ξεχάσαμε, αυτά είναι παρελθοντολογία. Τα όσα έγιναν το 1974 τα χωρίζουν σε ιστορία και παρελθοντολογία. Ιστορία είναι οι τουρκικές βαρβαρότητες, παρελθοντολογία είναι οι ελληνικές βαρβαρότητες.

Και ας μην μας πουν ότι δικαιολογούμε οτιδήποτε. Αντίθετα, λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Διότι τα εγκλήματα είναι εγκλήματα από οποιονδήποτε και αν διαπράττονται.

Και δεν παραγράφονται κάτω από οποιαδήποτε δικαιολογία.

Όσο και αν προσπαθούν να κρύβουν τις ενοχές τους πίσω από τις ωμότητες των εισβολέων, τα εγκλήματα των «δικών» μας εναντίον δικών μας δεν παραγράφονται.

Με όσους «πατριωτικούς» λόγους και αν  βγάλουν. Με όσες εκπομπές και αν κάνουν.

Μόνο που για τους ίδιους ο «πατριωτικός» λόγος σημαίνει μίσος και μισαλλοδοξία.

Επιλεκτικά κάνουν αναφορές τέτοιες που να ενσπείρουν το φόβο και τον αποτροπιασμό.

Και βέβαια αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στοχεύει στη λύση του Κυπριακού.

Στέλλουν συνεχώς το μήνυμα ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε με βάρβαρους.

Μπορούμε όμως να ζήσουμε με τους βάρβαρους που σκότωσαν, φυλάκισαν, βασάνισαν αδελφούς τους!

Πόση υποκρισία.

Πόσος ψευτοπατριωτισμός;

Από τη ΓΝΩΜΗ

15 ΚΑΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974. ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;

Είναι γνωστή η μανία που διακατέχει κύκλους της δεξιάς και ιδιαίτερα της ακροδεξιάς να καθορίζουν αυτοί τι είναι ιστορία και ποια είναι η ιστορική αλήθεια.

Είναι γνωστό ότι ενοχλούνται όταν γίνεται αναφορά στις λεγόμενες μαύρες σελίδες της Κυπριακής ιστορίας ή όταν σιγά σιγά η ιστορική έρευνα αποκαλύπτει ότι δεν ήταν όλα τόσο ρόδινα όσο θα ήθελαν ή όπως τα παρουσίαζαν τόσα χρόνια. Και εκμεταλλεύονταν αυτά τα ιστορικά φτιασίδια για πολιτικούς λόγους.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι βγαίνουν εκτός εαυτού και εκνευρίζονται αφάνταστα όταν θίγονται αυτές οι καταστάσεις και λέγονται πράγματα διαφορετικά απ’ όσα οι ίδιοι καθιέρωσαν.

Ασφαλώς την πρωτιά την έχει η περίοδος της ΕΟΚΑ.

Όμως και η περίοδος της ΕΟΚΑ Β’ δεν πάει πίσω.

Απέναντι στην προδοσία της ΕΟΚΑ Β’ και της χούντας προτάσσουν διάφορα προκειμένου να δικαιολογήσουν τόσο την παρανομία του 71-74 όσο και το ίδιο το πραξικόπημα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι επίμονες αναφορές στην έλλειψη δημοκρατίας επί Μακαρίου. Αυτό δικαιολογεί – κατά τους ίδιους – το ότι κάποιοι πήραν τα όπλα ενάντια στο νόμιμο κράτος.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η παραφιλολογία ότι το πραξικόπημα το έκανε ο Μακάριος σε συνεννόηση με τους Καραμανλή, Ευ. Αβέρωφ και τον Βασιλιά.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η προσπάθεια να πείσουν ότι η εισβολή έγινε συνεπεία – δήθεν – της ομιλίας του Μακαρίου στα Ηνωμένα Έθνη στις 19 Ιουλίου 1974!

Αυτή είναι η μια πτυχή του ζητήματος, οι προσπάθειες των ενόχων ή των συμπορευόμενων μ’ αυτούς να δικαιολογήσουν κάποια πράγματα προκειμένου να ελαφρύνουν τις ευθύνες εκείνων που ενέχονται.

Και επειδή στην Κύπρο πλέον πρέπει να διευκρινίζουμε και τα αυτονόητα, ο γράφων δεν είναι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι η διακυβέρνηση του Μακαρίου ήταν άψογη. Ταυτόχρονα όμως υποστηρίζω ότι τα όποια ελλείμματα δημοκρατίας δεν δικαιολογούσαν με κανένα τρόπο το πραξικόπημα. Το οποίο, άλλωστε, υποτίθεται ότι δεν έγινε γι’ αυτούς τους λόγους αλλά για να επιτευχθεί η Ένωση.

***

Τελευταία όμως υπάρχει και μια άλλη ομάδα που άθελα της (είμαι σίγουρος) εισηγείται διαγραφή της ιστορίας αυτής ή τουλάχιστον τη μη αναφορά της επειδή αντιμετωπίζουμε άλλα προβλήματα.

Η άποψη αυτή λέει ότι επειδή υπάρχει αυτή τη στιγμή οικονομική κρίση, ανεργία, μειώσεις μισθών και ωφελημάτων, αύξηση της φτώχειας κλπ τα οποία βιώνουμε καθημερινά πλέον, δεν πρέπει να γίνεται αναφορά σε άλλα ζητήματα.

Κανένας δεν παραγνωρίζει αυτά τα γεγονότα. Άλλωστε τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται με όσα προανάφερα μαζί με την ένταξη στον Μηχανισμό Στήριξης, την επίθεση ενάντια στα κεκτημένα των εργαζομένων, το τι έγινε με τις Τράπεζες, η συνειδητή προσπάθεια από την αντιπολίτευση για διάλυσης των Κυπριακών Αερογραμμών προς όφελος άλλων ανταγωνιστών της (όπως κατάγγειλαν ευθαρσώς οι συντεχνίες), η επιμονή στο ξεπούλημα των ημικρατικών οργανισμών στο όνομα της ανάπτυξης και άλλα πολλά δεν μπορούν να αφήσουν κανένα αδιάφορο.

Όμως αυτά δεν μπορούν και δεν αποτελούν λόγο για να μη γίνεται αναφορά στη μεγαλύτερη προδοσία του τόπου. Ούτε το ένα παρεμποδίζει το άλλο.

Και είναι άξιο απορίας γιατί κάποιοι που κόπτονται για τις αναφορές στο πραξικόπημα (διότι μας απασχολούν σοβαρότερα πράγματα) δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου για τις υπερβολικές εκδηλώσεις που έγιναν π.χ. για το Μαρί.

Αν λοιπόν κάποιοι ενοχλούνται από τις αναφορές στο πραξικόπημα, τότε γιατί δεν φείδονται αναφορών στην τουρκική εισβολή;

Γιατί δεν φείδονται αναφορών στο Μαρί;

Γιατί ενοχλούνται από τις αναφορές στο πραξικόπημα και θεωρούν ότι υπάρχει εκμετάλλευση του θέματος;

Μήπως δεν υπάρχει εκμετάλλευση του Μαρί;

Όμως όσοι εσχάτως διαμαρτύρονται και θεωρούν ότι το κεφάλαιο πραξικόπημα – εισβολή αποτελεί εξάρτημα της προπαγάνδας της Αριστεράς και ειδικότερα του ΑΚΕΛ, θα είχαν δίκαιο αν αυτό δεν γινόταν διαχρονικά από το 1974 και μετέπειτα.

Όχι ως προπαγάνδα αλλά ως υπενθύμιση της ιστορικής πραγματικότητας.

Θα είχαν δίκαιο αν αυτό το θέμα ερχόταν ξαφνικά στην επιφάνεια χωρίς να υπάρχει λόγος, αν ερχόταν ως απάντηση σε κάτι άλλο.

Όμως δεν είναι έτσι.

Η θέση του ΑΚΕΛ ενάντια στο πραξικόπημα και την εισβολή είναι η ίδια και απαράλλαχτη από το 1974.

Το ΑΚΕΛ πάντοτε αναφέρεται στο πραξικόπημα και στην εισβολή τονίζοντας ότι αποτελούν την αιτία και την πηγή των όσων ζούμε στις μέρες μας με εξαίρεση φυσικά την οικονομική κρίση που δεν έχει σχέση και δεν είναι συνέπεια του δίδυμου εγκλήματος.

Άρα λοιπόν αλλού οι ψευτο-ευαισθησίες κάποιων.

Και πρέπει επιτέλους σ’ αυτό τον τόπο να μάθουμε ότι το κάθε πράγμα έχει τη σημασία του.

Και δεν εξαφανίζεται λόγω της ύπαρξης άλλων προβλημάτων.

Το 1974 έδωσαν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι. Σκοτώθηκαν στο πραξικόπημα και στην εισβολή. Χιλιάδες εκτοπίστηκαν, αρκετές εκατοντάδες είναι ακόμα αγνοούμενοι.

Οι συνέπειες της κατοχής είναι ακόμα μπροστά μας. Τις ζούμε καθημερινά.

Να ξεχάσουμε λοιπόν το πραξικόπημα, την εισβολή, τους νεκρούς και τις συνέπειες;