ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ 1974

Η περίοδος 1963 – 1974 ήταν η πιο ταραγμένη περίοδος της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας αφού οι συγκρούσεις μεταξύ ε/κ και τ/κ αλλά και οι εσωτερικές διαμάχες μεταξύ των δύο κοινοτήτων δημιούργησαν πολύ τραυματικές εμπειρίες.

Το μεγαλύτερο κτύπημα ήρθε το 1974 με το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή που εκτός του ότι χώρισανε τους κατοίκους στα δύο, προκάλεσαν και αβάστακτο πόνο στους ανθρώπους.

Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής σημειώθηκαν και εγκλήματα.

Ένθεν και ένθεν. Όχι μόνο από τη μια πλευρά.

Πόλεμος ήταν.

Δεν έχει σημασία αν τα διέπραξαν στρατιώτες ή άτακτοι. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Νεκροί και αγνοούμενοι ανεξαρτήτως ηλικίας.

Ξέρουμε ότι οι αναφορές σ’ αυτά τα εγκλήματα ενοχλούν μερικούς και στις δύο κοινότητες.

Οι δολοφονίες στο Παλαίκυθρο

Στις 17 Αυγούστου ένα μεγάλο έγκλημα γινόταν στο κατεχόμενο σήμερα Παλαίκυθρο.

Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές επιτέθηκαν στο χωριό. Τέσσερεις νεαροί τουρκοκύπριοι

εκτέλεσαν εν ψυχρώ τις οικογένειες Σουππουρή και Λιασή.

Οι μόνοι που επέζησαν ήταν τα αδέλφια Πέτρος και Κωστάκης Σουππουρής, 10 και 8 χρονών αντίστοιχα. Ο πρώτος είχε μάλιστα τραυματιστεί.

Μετά το έγκλημα μπήκε στο Παλαίκυθρο ο τουρκικός στρατός.

Με διαταγές των αξιωματικών οι τραυματίες μεταφέρθηκαν για περίθαλψη ενώ διατάχθηκε το θάψιμο των νεκρών.

Οι τραυματίες έμειναν περίπου ένα μήνα στο χωριό Βόνη και μετά μεταφέρθηκαν στις ελεύθερες περιοχές.

Τα δύο αδέλφια είδαν τους γονείς, τα αδέλφια και άλλα συγγενικά τους πρόσωπα να πέφτουν νεκρά από τις σφαίρες των δολοφόνων.

Τα οστά σχεδόν όλων των μελών της οικογένειας Σουπουρή βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο μετά από εκσκαφές της ΔΕΑ το 2009.

Έτσι μετά από 35 χρόνια ο Πέτρος και ο Κώστας έθαψαν τα οστά των γονιών και των αδελφών τους πλην του αδελφού τους Γιάννη.

Το σημαντικό ήταν πως στην κηδεία παραβρέθηκαν και κατάθεσαν στεφάνια και τουρκοκύπριοι.

Ο Πέτρος εκλαμβάνει αυτή την ενέργεια ως μια έκφραση συγνώμης. Συγνώμης από ανθρώπους της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, οι οποίοι ωστόσο δεν έφταιξαν σε τίποτε. Δεν ήταν αυτοί που εγκλημάτησαν εναντίον της οικογένειας και των ιδίων.

Αλόα, Μαράθα, Σανταλάρι

Στις 14 με 16 Αυγούστου συντελέστηκε ένα άλλο μεγάλο έγκλημα.

Σε τρία τουρκοκυπριακά χωριά της επαρχίας Αμμοχώστου ελληνοκύπριοι εξτρεμιστές συνέλαβαν, εκτέλεσαν και έκαψαν όσα γυναικόπαιδα βρήκαν στα χωριά Αλόα, Μαράθα και Σανταλάρι.

Για το μακελειό αυτό ελάχιστοι ε/κύπριοι γνώριζαν. Μέχρι που άνοιξαν τα οδοφράγματα.

Έξω από το κάθε χωριό υπάρχουν οι ομαδικοί τάφοι των νεκρών γυναικοπαίδων και γερόντων. Μεταξύ των δολοφονημένων είναι και ένα παιδί 16 ημερών και άλλα παιδιά από 3 μέχρι 15 χρόνων.

Για το έγκλημα αυτό γίνεται αναφορά σε ένα ντοκιμαντέρ του Αντώνη Αγκαστινιώτη.

Ένας βοσκός, ο Κασίμ Ερές, από τους ελάχιστους επιζώντες λέει ότι στις 14 Αυγούστου ήταν έντονη η παρουσία ελληνοκυπριακού στρατού. Κάποιος ελληνοκύπριος γνωστός του από το γειτονικό χωριό Περιστερονοπηγή Αμμοχώστου είδε τον Ερές και σαρκαστικά τον ρώτησε σαρκαστικά: “Ρε Κασίμ, μα ζεις ακόμα;”

Ο Αρίφ Φαϊτ αφηγείται ότι στις 14 Αυγούστου ελληνοκύπριοι συνέλαβαν όλους τους ενήλικες άνδρες μεταφέροντας τους με φορτηγά αρχικά στη Λάρνακα και μετά στη Λεμεσό. Όταν συντελέστηκε το έγκλημα οι ίδιοι δεν ήταν εκεί.

Ο ίδιος έχασε γυναίκα και δύο μικρά παιδιά, το δεύτερο μόλις 16 ημερών.

Στις 20 Αυγούστου έφτασαν στην περιοχή τα στρατεύματα εισβολής. Πληροφορήθηκαν για το συμβάν και ξεκίνησαν εργασίες εκταφής.

Στην Αλόα βρέθηκαν 37 πτώματα. Λίγες μέρες μετά σε σκουπιδότοπο έξω από τη Μαράθα ανευρέθηκαν άλλα 89 διαμελισμένα και καμένα πτώματα.

Το συμβάν έκανε τον γύρο του κόσμου. Μόνο οι ε/κύπριοι δεν έμαθαν ποτέ τίποτε για το έγκλημα αυτό.

Οι εκταφές έγιναν στην παρουσία ξένων δημοσιογράφων και της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών.

Ελιά της Κερύνειας

Πηγαίνοντας ένα μήνα πίσω, η οικογένεια Μάντολες ζούσε το δικό της δράμα, όπως και πολλές άλλες οικογένειες ε/κ και τ/κ.

Στις 21 Ιουλίου τα τουρκικά στρατεύματα μπήκαν στο χωριό Ελιά της Κερύνειας.

Συνέλαβαν δώδεκα άντρες τους οποίους εκτέλεσαν σχεδόν μπροστά στα μάτια των δ

ικών τους. Ανάμεσά τους, ο πατέρας της Χαρίτας Μάντολες, ο άντρας της Ανδρέας, ο σύζυγος της αδελφής της Γιαννούλας, ο σύζυγος της αδελφής της Μάρως, ο θείος και νονός της, ο ξάδελφος της.

Η Χαρίτα Μάντολες αφηγείται ότι οι τούρκοι στρατιώτες τους μάζεψαν σε ένα χώρο στο ύπαιθρο όπου τους εκφόβιζαν και τους απειλούσαν.

Τους απειλούσαν και τους φοβέριζαν.

Έκαναν μάλιστα και εικονικές εκτελέσεις πάνω στους άνδρες.

Η Χαρίτα Μάντολες σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ένας τούρκος στρατιώτης διέλαθε της προσοχής των συστρατιωτών του και κρύφτηκε σε μια μεγάλη κουφάλα μιας ελιάς.

Από εκεί τους έκανε νόημα ότι ήθελε να τους βοηθήσεις.

Σε κάποια στιγμή οι τούρκοι στρατιώτες εκτέλεσαν έναν από τους άνδρες.

Ακολούθησε πανδαιμόνιο πυροβολισμών με το αποτέλεσμα που αναφέραμε πιο πάνω.

Ο τούρκος που ήταν κρυμμένος βοήθησε κάποια από τα παιδιά να διαφύγουν. Οι γυναίκες έμειναν μόνες και άρχισαν να τρέχουν προς το βουνό.

Το έγκλημα της Τόχνης

Στις 15 Αυγούστου ελληνοκύπριοι διέπρατταν άλλο έγκλημα εναντίον τ/κυπρίων από το χωριό Τόχνη της επαρχίας Λάρνακας.

Ελληνοκύπριοι αιχμαλώτισαν τον αντρικό πληθυσμό του χωριού και των γύρω χωριών. Τους μετέφεραν σε περιοχή της Λεμεσού και τους εκτέλεσαν.

Ο μόνος επιζών είναι ο Σουάτ Χουσείν, τότε 19 χρόνων.

Σήμερα οι κάτοικοι της Τόχνης βρίσκονται μαζεμένοι στο χωριό Βουνό, κάτω από τη σημαία στον Πενταδάκτυλο.

Ο Σουάτ αναφέρει ότι μέχρι τις 15 Αυγούστου του 1974 ουσιαστικά δεν είχαν προβλήματα.

Με την έναρξη του δεύτερου γύρου της εισβολής έφτασαν στο χωριό ελληνοκύπριοι στρατιώτες μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη για να παραλάβουν ότι οπλισμό είχαν οι τουρκοκύπριοι.

Όταν τα Η.Ε. αποχώρησαν οι ε/κύπριοι, οι περισσότεροι ήταν άτακτοι και όχι οργανωμένος στρατός, άρχισαν να πυροβολούν στον αέρα.

Στη συνέχεια μάζεψαν ένα λεωφορείο με άνδρες από 14 χρονών και πάνω. Τους μετέφεραν σε ένα άγνωστο μέρος της ορεινής Λεμεσού, μέσα στο δάσος όπου δίπλα υπήρχε μία χαράδρα.

Πριν φτάσουν εκεί τους σταμάτησαν σε ένα μπλόκο έξω από τη Γερμασόγεια.

Οι συνοδοί τους είπαν ειρωνικά ότι επρόκειτο για… τουρίστες.

Μετά από ένα σύντομο έλεγχο έφτασαν στον χώρο της εκτέλεσης.

Εκεί βρίσκονταν στημένα αντίσκηνα και τους είπαν ότι θα έμεναν εκεί.

Ένας από τους συνοδούς είπε ότι θα πήγαινε να φέρει έναν εκσκαφέα και θα επέστρεφε.

Αντί όμως να φύγει έδωσε το σύνθημα της εκτέλεσης.

Τα αυτόματα άρχισαν να κροταλίζουν και όλοι οι αιχμάλωτοι έπεσαν στο έδαφος.

Μόνο ο Σουάτ κατάφερε να επιζήσει. Όταν ηρέμησαν τα πράγματα απομακρύνθηκε τραυματισμένος από το σημείο εκείνο και βρέθηκε αργότερα στο στρατιωτικό νοσοκομείο των Βάσεων Ακρωτηρίου, όπου μετά από τέσσερις μήνες νοσηλείας μεταφέρθηκε στα κατεχόμενα.

Στον ίδιο χώρο, όπως έγινε ύστερα γνωστό, μεταφέρθηκε ακόμα ένα λεωφορείο με τ/κύπριους οι οποίοι είχαν την ίδια τύχη με τους προηγούμενους.

Συνολικά δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ περίπου 80 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και παιδιά.

Σημαντική είναι η αναφορά του Σουάτ ότι όταν ξεκίνησαν οι έρευνες για ανεύρεση των πτωμάτων, οι εγκληματίες ξέθαψαν τα θύματα και τα έθαψαν αλλού.

Ευτυχώς όμως τα λείψανα των περισσοτέρων βρέθηκαν, ταυτοποιήθηκαν και τώρα βρίσκονται θαμμένα σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο χωριό Βουνό, όπου και κατοικούν οι περισσότεροι τοχνιώτες τ/κύπριοι.

«Βυζάνεις το ακόμα ρα σιήλλα;»

Είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία της Σουλτάνα Κιασίφ η οποία έχασε τον σύζυγο της και τους τέσσερεις γιους της. Ο μικρότερος από τους γιούς της ήταν μόλις 13 χρονών και ο μεγαλύτερος 26 και ο οποίος άφησε τρία παιδιά ορφανά.

Περιγράφει ότι με βάναυσο τρόπο πήραν το 13χρονο παιδί από την αγκαλιά της, παρά τα παρακάλια της, το έβαλαν στο λεωφορείο μαζί με τα αδέλφια και τον πατέρα τους και τους πήραν για εκτέλεση.

Όταν είπε στους εγκληματίες ότι είναι ακόμα παιδί, ένας από αυτούς της είπε με περιφρονητικό ύφος: «Βυζάνεις το ακόμα ρα σιήλλα;»

Η Σουλτάνα, όπως και η κάθε σύζυγος ή μητέρα ελληνοκύπριου ή τουρκοκύπριου διερωτάται σε τι έφταιξαν τα παιδιά και ο σύζυγος της, όπως και οι άλλοι χωριανοί, αφού δεν πείραξαν κανέναν.

Γνωρίζουμε τους δολοφόνους

Σε όλες τις περιπτώσεις, πλην αυτής της Ελιάς τα θύματα γνωρίζουν τους εγκληματίες.

Ο Μουσταφά Ραματάν από τα Κλαυδιά, ήταν τότε 17 χρονών και είχε αδελφή παντρεμένη στην Τόχνη.

Δηλώνει ότι γνωρίζει προσωπικά πολλούς από αυτούς που μπήκαν στην Τόχνη.

Τονίζει ότι οι ακραίοι και από τις δύο πλευρές διέπραξαν τα ίδια εγκλήματα εναντίον του λαού, ε/κυπρίων και τ/κυπρίων.

Ειρήνη ο μόνος δρόμος

Όλα αυτά τα θύματα τονίζουν ένα σημαντικό δεδομένο.

Έγιναν όσα έγιναν.

Κανένας δεν ξεχνά τα όσα έγιναν.

Υπογραμμίζουν ότι ο διαχωρισμός πρέπει να τερματιστεί.

Νιώθουν τον εαυτό τους ως κύπριους που του ανήκει αυτός ο τόπος.

Χωρίς να ξεχνούν τους αδικοχαμένους δικούς τους θέλουν να αφήσουν πίσω το οδυνηρό παρελθόν και να προχωρήσουν μπροστά.

Δυνατό το μήνυμα του Πέτρου Σουππουρή: «Εχουμε δύο επιλογές. Η μία είναι να συνεχίσουμε να εκδικούμαστε, να ακολουθούμε εθνικιστική στάση και να συντηρούμε το μίσος. Η άλλη επιλογή είναι συγχωρέσουμε, όπως λέει και η θρησκεία μας και να κοιτάξουμε μπροστά και να δούμε πώς μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς να επαναλάβουμε τα ίδια πράγματα».

Υπενθυμίζει ότι οι Γερμανοί κράτησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανιστηρίων και τα δείχνουν στα παιδιά τους για παραδειγματισμό και αποφυγή επανάληψης του παρελθόντος.

Ο Σουάτ Χουσείν τονίζει: «Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να ζήσω ξανά με τους ελληνοκύπριους. Ευχή μου είναι να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη. Κανένας μας δεν θα επωφεληθεί από την επανάληψη του παρελθόντος».

Αυτά τα μηνύματα που στέλλουν οι παθόντες πρέπει να γίνουν η σημαία μας για το μέλλον.

Μια στυγερή δολοφονία και μια εξαφάνιση. Κώστας Ματθαίου τομεάρχης ΕΟΚΑ

Μια άγνωστη ιστορία ήρθε στο φως τον περασμένο μήνα που όμως μετά από τρεις – τέσσερεις μέρες εξαφανίστηκε όχι απλώς από το προσκήνιο αλλά και από την ειδησιογραφία.

Πρόκειται για ακόμα μια περίπτωση αγνοουμένου της ΕΟΚΑ.

Ο Κώστας Ματθαίου ήταν τομεάρχης της οργάνωσης στα Λιβάδια της Λάρνακας.

Άνθρωπος πράος, σκεπτόμενος και συνετός, όπως λένε όσοι τον γνώριζαν.

Ο Κ. Ματθαίου συνελήφθη από τους Άγγλους και κλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινιτριμιθιάς ως πολιτικός κρατούμενος με τον αριθμό DP 2182.

Κατά τη διάρκεια της κράτησης του υπέστη βασανιστήρια, αλλά δεν ομολόγησε οτιδήποτε.

Ο Κώστας Ματθαίου περιλαμβάνεται στον άτυπο κατάλογο των αγνοουμένων της ΕΟΚΑ.  Υπάρχουν ακόμα μερικές τέτοιες περιπτώσεις οι οποίες είναι επίσης εξαφανισμένες από την ιστοριογραφίας. Οι ιστοριογράφοι της ΕΟΚΑ δεν θέλουν να θυμούνται τέτοια αποτρόπαια περιστατικά που προκαλούν ζημιά στο θετικό (και μόνο θετικό) προφίλ που θέλουν να διατηρούν για την οργάνωση.

Η δολοφονία, η εξαφάνιση και η κοροϊδία

Η εξαφάνιση του Κώστα Ματθαίου έγινε στις 18 Οκτωβρίου 1958.

Εκείνη την άγρια περίοδο όπου η μάχη της επικράτησης μεταξύ των αγωνιστών βρισκόταν στο απόγειο της, αφού όλοι γνώριζαν ότι ο αγώνας έφτανε στο τέλος του.

Εκείνη την ημέρα ο Ματθαίου βρισκόταν στο γήπεδο του χωριού κι έπαιζε ποδόσφαιρο με φίλους του.

Νωρίς το απόγευμα της 18^ης Οκτωβρίου 1958, ο Κώστας Ματθαίου έπαιζε ποδόσφαιρο με φίλους του στο γήπεδο του χωριού. Κάποιος άγνωστος στους υπόλοιπους εμφανίστηκε στο γήπεδο, φώναξε τον Κ. Ματθαίου και του είπε να τον ακολουθήσει.

Ο Κώστας, που φαίνεται ότι τον γνώριζε, ανέβηκε στη μοτοσικλέτα και ο οδηγός τον μετέφερε σε κάποιο σημείο στην περιοχή «Φτερίτζια», έξω από τους Τρούλλους.

Από τότε ο Κώστας δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά.

Η σύζυγος του δεν είχε ειδοποιηθεί για κάτι κακό. Ούτε κάποιος συγγενής.

Η σύζυγος του, αν και υποψιαζόταν ότι κάτι κακό του συνέβη, συνέχισε να μεγαλώνει τα παιδιά της ελπίζοντας.

Σημειώνεται ότι η σύζυγος τότε ήταν 32 ετών και είχε τέσσερα παιδιά ηλικίας 18 μηνών, 3, 5 και 7 ετών.

Σημαντικό είναι το γεγονός ότι ακόμα κι εκείνοι που ήξεραν, δεν της έχουν πει μέχρι σήμερα τι έχει γίνει.

Μάλιστα μέχρι τη λήξη του αγώνα κάποιοι ανώνυμοι αλλά και επώνυμοι της ΕΟΚΑ διαβεβαίωναν την οικογένεια ότι ο Ματθαίου ζούσε και ότι ήταν αντάρτης στα βουνά.

Έφτασαν μέχρι του σημείου να της δίνουν και γράμματα «υπογραμμένα» από τον ίδιο για να την πείσουν ότι ήταν ζωντανός και να μην δημιουργήσει οποιοδήποτε θέμα διαρκούντος του αγώνα.

Ο αγώνας τελείωσε, οι αντάρτες επέστρεψαν, αλλά ο Κώστας Ματθαίου δεν εμφανιζόταν.

Έκτοτε θεωρείται αγνοούμενος.

Πληροφορίες για τον τάφο του

Η οικογένεια του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του, άρχισαν αν τον ψάχνουν χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς καμία στήριξη από τους Συνδέσμους Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Έφτασαν μέχρι και τον Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών. Χρησιμοποιώντας τις

προσβάσεις και τις γνωριμίες τους δεν έγινε κατορθωτό να μάθουν κάτι συγκεκριμένο. Κι έτσι έδωσαν την στερεότυπη απάντηση ότι δεν υπήρξε ανάμιξη της οργάνωσης στη δολοφονία του και ότι δεν υπήρχε καμία εντολή από την οργάνωση κι από το Γρίβα Διγενή, για την εκτέλεση αυτού του ανθρώπου.

Πριν από μερικούς μήνες ένας πρώην αγωνιστής της ΕΟΚΑ ομολόγησε , πως αυτός ξέθαψε και έθαψε ξανά τη σορό του Ματθαίου.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, οι δολοφόνοι τον έθαψαν βιαστικά, το σώμα ξεκίνησε να φουσκώνει, φάνηκε το χέρι του, το είδε ένας βοσκός, ο οποίος και ειδοποίησε «κρύψτε τα εγκλήματα σας».

Ο αγωνιστής, που σήμερα είναι ο μοναδικός μάρτυρας, πήρε διαταγή από συναγωνιστές του (τους οποίους μέχρι στιγμής δεν κατονομάζει ή τουλάχιστον δεν έγιναν γνωστά τα ονόματα τους) να ξεθάψει το πτώμα και να το θάψει ξανά, σε ένα πιο ασφαλές σημείο.

Σύμφωνα με τον μάρτυρα η σορός μετακινήθηκε βράδυ (για να μην γίνουν αντιληπτοί) περίπου 1.700 μέτρα μακριά από το πρώτο σημείο που ετάφη.

Οι λόγοι της δολοφονίας του παραμένουν μέχρι σήμερα άγνωστοι.

Άκαρπες οι έρευνες

Μετά τις πληροφορίες που έλαβε η αστυνομία, ανέλαβε μαζί με τη ΔΕΑ να πραγματοποιήσει εκσκαφές σε διάφορα σημεία που σύμφωνα με τον μάρτυρα θα μπορούσε να ήταν θαμμένο το σώμα.

Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα, ενώ η απογοήτευση είναι έκδηλη ανάμεσα στα παιδιά και τα εγγόνια του Κώστα Ματθαίου.

Σημειώνεται ότι ένας ηλικιωμένος γεωργός από τους Τρούλλους, έδωσε στους αρμόδιους την πληροφορία ότι οι έρευνες γίνονταν σε λάθος σημείο.

Όπως ανέφερε, ο Κώστας τάφηκε κάτω από μια μοσφιλιά η οποία δεν υπάρχει τώρα, αφού ξεριζώθηκε από τον ιδιοκτήτη της λόγω ξήρανσης της.

Ωστόσο ούτε σε άλλα σημεία που εικαζόταν ότι μπορεί να βρισκόταν ο τάφος, εντοπίστηκε οτιδήποτε.

Εκκωφαντική σιωπή από τους Συνδέσμους Αγωνιστών

Η οικογένεια του Ματθαίου δεν ήρθε ποτέ σε επαφή με τον Σύνδεσμο Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, ούτε οι Σύνδεσμοι ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την υπόθεση αυτή.

Όπως δεν ενδιαφέρθηκαν ούτε για τις άλλες περιπτώσεις.

Όπως συμβαίνει με όλες τις περιπτώσεις εγκλημάτων και δολοφονιών που έγιναν την περίοδο της ΕΟΚΑ, οι Σύνδεσμοι δηλώνουν… πλήρη άγνοια.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του στην «Αλήθεια» ο πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών Θάσος Σοφοκλέους είπε ότι όταν ήρθε στο φως η περίπτωση αυτή, με βάση τις ελάχιστες πληροφορίες που κατάφερε να εξασφαλίσει, η εξαφάνιση και ο θάνατος του Ματθαίου φαίνεται να οφείλονται σε εγκληματική ενέργεια στα πλαίσια κάποιας πλεκτάνης σε βάρος του, όπως είχε γίνει και με την περίπτωση του τομεάρχη της ΕΟΚΑ Γιαννάκη Στεφανίδη.

Ο κ. Σοφοκλέους δήλωνε από την μια ότι δεν υπάρχει καμιά πληροφορία για την περίπτωση αυτή, ότι ο ίδιος ήρθε σε επαφή με δύο αγωνιστές της ΕΟΚΑ της περιοχής αλλά δεν προέκυψε οτιδήποτε.

Την ίδια ώρα όμως αποφάνθηκε ότι ο Κώστας Ματθαίου ήταν θύμα πλεκτάνης (σύμφωνα με τους ζώντες αγωνιστές).

Από την απάντηση προκύπτει το ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να αποφαίνονται ότι πρόκειται για πλεκτάνη και εγκληματική οργάνωση, ότι η ΕΟΚΑ δεν είχε σχέση με το έγκλημα, αλλά από την άλλη να μιλούν για μυστήριο και έλλειψη στοιχείων;

Κι ενώ δηλώνουν ότι ο Ματθαίου ήταν θύμα πλεκτάνης κι ενώ αρνούνται κάθε ανάμιξη της οργάνωσης, την ίδια ώρα ο κ. Σοφοκλέους τονίζει ότι δεν τίθεται θέμα αποκατάσταση ατόμων που έχασαν τη ζωή τους κάτω από οποιοσδήποτε συνθήκες στην διάρκεια του αγώνα.

Παραπέμπουν μάλιστα (όπως ακριβώς έκαναν και στην περίπτωση των δολοφονηθέντων Αριστερών, στον… Μακάριο και στον Γρίβα για να μάθουν τι έγινε!!!

ΈΤΣΙ ΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ;

·         Αμφιλεγόμενες μαρτυρίες παρουσιάζονται ως γεγονότα

·         Μαρτυρίες στρατιωτών του 361 Τ.Π. καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς του διοικητή του τάγματος Δ. Χάντζου

Ένα από τα τάγματα της Εθνικής Φρουράς που είχε τα περισσότερα θύματα κατά την τουρκική εισβολή είναι το 361 Τ.Π.

Τα περισσότερα θύματα (νεκροί και αγνοούμενοι) σύμφωνα με ισχυρισμούς των στρατιωτών του Τάγματος, φαίνεται ότι προκλήθηκαν από τη στάση του διοικητή του Τάγματος αντισυνταγματάρχη Δημήτριου Χάντζου ο οποίος, σύμφωνα με τους ίδιους ισχυρισμούς  όχι μόνο απέτυχε να διοικήσει το Τάγμα κατά τη διάρκεια της τουρκικής επέμβασης, αλλά το εγκατέλειψε κατ’ επανάληψη.

Αυτές τις μέρες ο Φιλελεύθερος κυκλοφόρησε ένα δίτομο βιβλίο με τίτλο «1974, Μάρτυρες και μαρτυρίες», μέσα στο οποίο καταγράφεται μονομερώς η άποψη του τότε διοικητή του Τάγματος Δημήτριου Χάντζου, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι περί του αντιθέτου οι ισχυρισμοί των στρατιωτών του τάγματος του.

Η ευθύνη των ακαδημαϊκών

Εάν ισχύουν οι ισχυρισμοί των στρατιωτών, θεωρούμε διπλά απαράδεκτο το ότι η συγκεκριμένη αναφορά περιλήφθηκε σε ένα βιβλίο που επιμελήθηκε ακαδημαϊκός όπως ο Αναπληρωτής καθηγητής Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Ο κ. Παπαπολυβίου όφειλε, να κάνει έρευνα πριν δημοσιεύσει τα κείμενα του και όχι να αρκεστεί στην αντιγραφή από τα βιβλία του Δ. Χάντζου ο οποίος ηρωοποιεί τον εαυτό του, γράφοντας ένα σωρό αστήρικτα και αναληθή, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς εν ζωή στρατιωτών του τάγματος.

Τα ψεύδη του Δ. Χάντζου

Ο κ. Παπαπολυβίου ανακυκλώνει μία σειρά από ψευδής ισχυρισμούς – σύμφωνα πάντα με τις μαρτυρίες των στρατιωτών του 361 Τ.Π. – του διοικητή του 361 Τ.Π. και θεωρεί δεδομένα τα όσα ο Δ. Χάντζος καταγράφει.

Θα σχολιάσουμε ορισμένες από τις αναφορές που καταγράφονται στο βιβλίο του Φιλελεύθερου, στη βάση των μαρτυριών των στρατιωτών του τάγματος του.

Το πραξικόπημα

Ο Δ. Χάντζος αναφέρεται στο πραξικόπημα λες και ήταν κάτι ξένο προς αυτόν. «Σήμερα, αν δεν γινόταν το πραξικόπημα, στον σταθμό διοικήσεως του τάγματος θα είχαμε πολύ δουλειά», γράφει στο βιβλίο του Φιλελεύθερου.

Ξέχασε ο κ. Χάντζος ότι ηγήθηκε τμήματος του τάγματος που πήγε για να φρουρεί την καμένη αρχιεπισκοπή;

Ξέχασε τη χαρά που σκορπίστηκε μεταξύ των αξιωματικών του και του ίδιου όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα;

Οι πρώτες ώρες της εισβολής

Ο Δ. Χάντζος αναφέρει ότι ειδοποιήθηκε στις 4.30 από την Γ’ ανωτέρα ότι θέαθηκαν τουρκικά πλοία στη θάλασσα.

Ρίχνει ευθύνες στους στρατιώτες του 2^ου λόχου που έδρευε στην Αλωνάγρα ότι δεν τον είχαν ειδοποιήσει αλλά δηλώνει έτοιμος για αντιμετώπιση οποιουδήποτε περιστατικού.

Ωστόσο αυτό δεν είναι αλήθεια. Ακόμα και όταν ξεκίνησε η εισβολή δεν είχε επικοινωνήσει με κανένα λόχο του τάγματος  του.

Ισχυρίζεται ότι διέταξε επιστράτευση εφέδρων αλλά μέχρι και τις 6 το πρωί δεν είχε εμφανιστεί κανένας! Αν είναι δυνατόν.

Σε άλλο σημείο αναφέρει ότι η μονάδα του δεν αιφνιδιάστηκε αφού από την προηγούμενη είχε παρατηρηθεί τοποθέτηση σημαιών από τουρκοκύπριους σε διάφορα σημεία.

Αυτό περιέχει δόση αλήθειας. Η πραγματικότητα όμως λέει, σύμφωνα με τις μαρτυρίες στρατιωτών του τάγματος, ότι οι μόνιμοι αξιωματικοί καθησύχαζαν ότι δεν τρέχει κάτι.

Λίγο πιο κάτω ο Δ. Χάντζος γράφει ότι έκανε την σκέψη να τηλεφωνήσει στον 2^ο Λόχο που είχε οπτική επαφή με τη θάλασσα για να δει τι συμβαίνει, αλλά «Δεν προφθαίνω όμως να υλοποιήσω την σκέψη μου. Πάνω απ’ τα κεφάλια μας διαγράφουν κύκλους αεριωθούμενα μαχητικά αεροσκάφη. Στο βάθος προς νοτιοδυσμάς, ακούγονται εκρήξεις βλημάτων. Η εισβολή έχει αρχίσει...

Ο διοικητής του 361 Τ.Π. δεν αναφέρει ότι σε καμιά περίπτωση έδωσε διαταγή για να ανοιχθεί πυρ εναντίον των τουρκικών αεροπλάνων.

Όπως δήλωσαν χαρακτηριστικά στην εφημερίδα μας στρατιώτες του τάγματος, τη διαταγή «άρξαστε πυρ» δεν την άκουσαν ποτέ.

Το ίδιο έγινε και όταν ξεκίνησε η ρίψη αλεξιπτωτιστών, όπου ψευδώς και πάλι ισχυρίζεται

Αποκρύβει ακόμα ότι η οποιαδήποτε ενέργεια έγινε οφειλόταν αποκλειστικά στην πρωτοβουλία των ίδιων των στρατιωτών.

Τα όπλα δούλευαν καλά!

Ο διοικητής του τάγματος ρίχνει ευθύνες στους εφέδρους οι οποίοι όπως λέει, ενώ είχαν καλεστεί από τις 4.30 το πρωί, μέχρι τις 6 το πρωί δεν είχαν εμφανιστεί!

Και πώς καλέστηκαν οι έφεδροι, ποια ώρα και για ποιο λόγο όταν ο ίδιος θεωρούσε ότι έκαναν άσκηση και δεν έδωσε διαταγή για να ανοιχθεί πυρ;

Μετά από αυτά περιγράφει με λογοτεχνικό τρόπο την πτώση των αλεξιπτωτιστών γράφοντας ότι ο στόχος ήταν ανεπανάληπτος και ότι «Τα όπλα των φυλακίων μας δουλεύουν καλά. Και ασφαλώς προκαλούν σοβαρές απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες στον εχθρό».

Ούτε εδώ λέει την αλήθεια.

Ξέχασε ότι 20 μέρες πριν το πραξικόπημα αντικαταστάθηκαν τα αντιαεροπορικά του τάγματος με παλιά ρώσικα αντιαεροπορικά που στην 3^η σφαίρα πάθαιναν εμπλοκή;

Πέραν τούτων, όταν γύρω στη 1 μετά το μεσημέρι οι αλεξιπτωτιστές κατέλαβαν την Αλωνάγρα και ενώ το τάγμα μετρούσε ήδη αρκετούς νεκρούς, ο Δ. Χάντζος γράφει στο βιβλίο του ότι μέχρι και την επομένη ημέρα το Τάγμα του κρατούσε τις θέσεις του στην Αλωνάγρα. Γράφει μάλιστα ότι επικοινωνεί και με το διοικητή του λόχου!

Εύλογα εγείρεται το ερώτημα πώς επικοινώνησε με τον διοικητή του 2^ου λόχου όταν ο ασυρματιστής ονόματι Μιχάλης Μιχαήλ έπεσε νεκρός από βλήμα όλμου και ο ασύρματος δεν λειτουργούσε;

Θα πούμε στον κ. Χάντζο και στον κ. Παπαπολυβίου ότι ο διοικητής του λόχου αναγκάστηκε να στείλει πεζό τον στρατιώτη Αδάμο Κούτρα να βρει το τάγμα και να ζητήσει ενισχύσεις, όμως στο τάγμα δεν υπήρχε τίποτε!

Εγκατέλειψε το Τάγμα

Όταν ο κ. Παπαπολυβίου επικαλείται το βιβλίο του Δημήτριου Χάντζου θα έπρεπε – και ως ακαδημαϊκός που ασχολείται με την έρευνα – ότι ο διοικητής εγκατέλειψε το τάγμα και τους στρατιώτες του στο έλεος του εισβολέα.

Εγκατέλειψε του στρατιώτες του στην Αλωνάγρα, κατά τον πρώτο γύρο της εισβολής και κατά τον δεύτερο γύρο στην περιοχή Κλεπίνης – Παχυάμμου της Κερύνειας.

Μαρτυρίες για τον βίο και την πολιτεία του Δ. Χάντζου δίνουν και στρατιώτες άλλων ταγμάτων που βρέθηκαν με το 361 στην περιοχή Παχυάμμου.

Στις 3-8-2012 δημοσιεύθηκε στη «Χαραυγή» άρθρο στρατιώτη της 120 ΛΒΟ ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «Ο κύριος αυτός δεν ανησυχούσε, ούτε είχε σχέδιο δράσης, Επιστρέψαμε στην πρώτη γραμμή απογοητευμένοι από την ανικανότητα και την ανευθυνότητα των ηγητόρων μας. Στην πραγματικότητα ολόκληρη η γραμμή από την κορυφή του Πενταδάκτυλου μέχρι τη θάλασσα δεν είχε ένα στρατιωτικό διοικητή για να συντονίζει το μέτωπο (…) το 361 ΤΠ ήταν τοποθετημένο στον αυτόματο πιλότο ή καλύτερο στο έλεος των Τούρκων».

Και σε άλλο σημείο «Οι άνδρες του 361 ΤΠ δεν ειδοποιήθηκαν από το Διοικητή τους για να συμπτυχθούν. Υποχώρησαν αργά το απόγευμα στην Κλεπίνη όπου αντιστάθηκαν».

Αυτές οι μαρτυρίες έπρεπε να ληφθούν υπόψη από τον κ. Παπαπολυβίου πριν επικαλεστεί το βιβλίο του Δ. Χάτζου και πριν τον παρουσιάσει σαν ήρωα.

Επίσης θα πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα, αν ο Δ. Χάντζος έκανε τόσο αριστοτεχνικούς και αποτελεσματικούς χειρισμούς, τότε πώς δικαιολογούνται οι 90 και πλέον νεκροί και αγνοούμενοι του τάγματος του;

Το οποίο τάγμα του κατέχει τα πρωτεία στους νεκρούς και τους αγνοούμενους;

Επαναλαμβάνουμε ότι το σύνολο των αναφορών μας στηρίζεται στους ισχυρισμούς και τις μαρτυρίες των (τότε) στρατιωτών του 361 Τ.Π.