ΑΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΜΙΛΟΥΣΑΝ...

του Πάνου Χατζηγεωργιάδη 

Μέλος Ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας 

Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

Ευχαριστούμε για την αποστολή του παρακάτω κειμένου, που αναγνώσαμε σήμερα στην πρωινή ραδιοφωνική μας εκπομπή. Το κείμενο το μεταδίδουμε αυτούσιο και χωφρ΄ςι διορθώσεις ή επεξεργασία.

Πολλές φορές αναρωτάμαι,το τι θα μας έλεγαν οι νεκροί μας,το τι θα έλεγαν οι περασμένοι στους τωρινούς για οτι εκείνοι πέρασαν αλλά και για οτι εμείς οφείλουμε να αφουγκραστούμε μέσω της ακατάληπτης γλώσσας της απουσίας τους,διότι οι νεκροί μιλούν πάντα μέσω της απουσίας ή και διαμέσου των μνημείων της δικής τους παρουσίας στην γη,μα οτι λένε δεν είναι μπορετό να εισακουστεί μέσα στο πολύβουο ποτάμι των ζωντανών,οι οποίοι μέσα στην θαλασσοταραχή της καθημερινότητας,δεν έχουν άλλη έννοια απο το να σωθούν αυτοί οι ίδιοι,παραβλέποντας τις περισσότερες φορές εκείνη την αδιόρατη κλωστή που τους δένει με το παρελθόν ακούσια,μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν.

ΤΙ ΛΕΕΙ, ΑΡΑΓΕ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 90 ΧΡΟΝΙΑ;

Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς θλιβερῆς ἐπετείου τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς πού τελέσαμε τόν περασμένο μῆνα Σεπτέμβριο, ἔρχομαι νά πῶ καί νά γράψω τά ἑξῆς: Ἡ γιαγιά μας τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1922 ἦταν δέκα χρονῶν, σήμερα εἶναι 99. Οἱ διηγήσεις της εἶναι ἀκόμα καί σήμερα ζωντανές, ὅπως καί οἱ μνῆμες της. Ἔχοντας σώας τάς φρένας, μᾶς μιλάει γιά τήν ὄμορφη ζωή πού ζοῦσαν στό Κουκλουτζά τῆς Σμύρνης καί γιά τά πλούτη πού εἶχαν ἀποκτήσει ἀπό τήν καλλιέργεια τῆς εὔφορης Μικρασιατικῆς γῆς μέ τόν ἱδρῶτα τους, χωρίς νά ἔχουν γίνει ἄθλιοι νεόπλουτοι. 

Tι λέει άραγε η καρδιά μας μετά από 90 χρόνια;

Η γιαγιά μας τον Αύγουστο του 1922 ήταν δέκα χρονών, σήμερα είναι 99. Οι διηγήσεις της είναι ακόμα και σήμερα ζωντανές όπως και οι μνήμες της. Έχοντας σώας τας φρένας, μας μιλάει για την όμορφη ζωή που ζούσαν στο Κουκλουτζά της Σμύρνης και για τα πλούτη που είχαν αποκτήσει από την καλλιέργεια της εύφορης Μικρασιατικής γης με τον ιδρώτα τους, χωρίς να έχουν γίνει άθλιοι νεόπλουτοι.

Για το σημερινό ολοήμερο αφιέρωμα στην Μικρασιατική Καταστροφή

Λάβαμε νωρίτερα το ακόλουθο κείμενο για τη σημερινή μέρα που δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχάσουμε. Για το λόγο αυτό, σήμερα το ραδιόφωνο που μιλάει στην ψυχή μας έχει τροποποιήσει το πρόγραμμά του και μεταδίδει ένα ολοήμερο αφιέρωμα στην καταστροφή της Σμύρνης, που ήταν και ο τραγικός επίλογος της Μικρασιατικής καταστροφής πριν από 89 χρόνια… Το κείμενο που λάβαμε έχει ως εξής:

Η καταστροφη της Σμύρνης και η σφαγή των Χριστιανών κατοίκων της

Περιγραφές από τον Έρνεστ Χεμινγουέι

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις πύρινες ανταποκρίσεις και λογοτεχνικά κείμενα του νομπελίστα συγγραφέα Έρνεστ Χεμινγουέι, που σχετίζονται με τη Μικρασιατική καταστροφή, παρουσιάζονται σε τεύχος του περιοδικού «Ελληνική Διασπορά» του ΑΠΕ-ΜΠΕ.
«Το χειρότερο, είπε, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία.»
(Από τη συλλογή διηγημάτων του με το γενικό τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης»).

Ιερομάρτυς Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης

Στα χρόνια που ζούμε έχουμε ιερή υποχρέωση "να θυμόμαστε και να θυμίζουμε". Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του και την ξεχνάει, χάνει το ιστορικό του υπόβαθρο, κλονίζονται τα θεμέλιά του και πάει με τον καιρό να έχει συνέχεια με τις ιστορικές του ρίζες. Η πρόσφατη ιστορία μας είναι βαμμένη με αίμα αθώων και μαρτύρων. Η καταστροφή της Σμύρνης ήταν το αποκορύφωμα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Δεν ήταν απλός συνωστισμός στο λιμάνι. Ήταν η εναγώνια κραυγή του λαού που έβλεπε τον αφανισμό του. Ο ιερομάρτυρας Χρυσόστομος ήταν το βασικό πρόσωπο του σύγχρονου αυτού δράματος. Στο ολοήμερο ραδιοφωνικό μας αφιέρωμα στις 31 Αυγούστου θα θυμηθούμε τον Άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης. Στο παρακάτω εκτενές κείμενο που μας στείλατε (και σας ευχαριστούμε) θα μάθουμε στοιχεία για τη ζωή, το έργο και το φρικτό μαρτύριό του...