Περι δικαιοσύνης...

Ραδιοφωνική εκπομπή Διαδράσεις 13.01.2015 στον Άστρα. Ακούγονται οι Νίκος Τριμικλινιώτης, Δανάη Ψύλλα (παρ.) και Αντρέας Παναγιώτου (Φιλοξ.)   

Περί ρατσισμού, ΜΜΕ και αποπαθητικοποίησης του δέκτη

Η αφορμή…

Σήμερα 9 Νοεμβρίου είναι Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού και Αντισημιτισμού σε ανάμνηση του πρώτου μαζικού πογκρόμ εναντίων των Εβραίων στη ναζιστική Γερμανία του 1938. Το συγκεκριμένο γεγονός είναι γνωστό ως η «Νύχτα των Κρυστάλλων» λόγω των οργανωμένων επιθέσεων των Ναζί στις ιδιοκτησίες των Εβραίων που είχε ως αποτέλεσμα να γεμίσουν οι δρόμοι με σπασμένα γυαλιά από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Κατά τη νύχτα των κρυστάλλων, καταστράφηκαν συναγωγές, χιλιάδες εβραϊκά καταστήματα, ενώ δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι συνελήφθησαν από τις Ναζιστικές αρχές. Θεωρείτε μάλιστα από αρκετούς ιστορικούς ως το έναυσμα για την δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης και για το εβραϊκό Ολοκαύτωμα.

Πέραν από τα άτομα εβραϊκής καταγωγής, θύματα υπήρξαν επίσης άτομα με διανοητικά προβλήματα, ανάπηροι, ομοφυλόφιλοι, κομμουνιστές, συνδικαλιστές καθώς και κληρικοί. Είναι για αυτό το λόγο που η μέρα είναι παράλληλα αφιερωμένη στην ευρύτερη καταδίκη του ρατσισμού.

76 χρόνια μετά από το πρώτο μαζικό πογκρόμ υπάρχουν ακόμη σοβαρά κρούσματα ρατσιστικής βίας, ρατσιστικής συμπεριφοράς και γενικότερα ρατσιστικής αντίληψης της πραγματικότητας. Το χειρότερο είναι ότι τέτοιες αντιλήψεις, ιδιαίτερα εν καιρώ οικονομικής ύφεσης, τείνουν να ενσωματώνονται στη θεματολογία της δημόσιας συζήτησης και να αντιμετωπίζονται ως απλά «μια άλλη άποψη» ή ως φυσιολογικό. Παρατηρείται δηλαδή μια κοινωνική και ηθική νομιμοποίηση των ρατσιστικών προσεγγίσεων και αντιλήψεων.

Ρατσισμός και ΜΜΕ

Σημαντικό ρόλο στη διάδοση των αντιλήψεων αυτών διαδραματίζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, (ΜΜΕ) είτε ακούσια είτε εσκεμμένα… Τα ΜΜΕ προβάλλουν και άρα προτείνουν μια εικόνα της πραγματικότητας που ενδεχόμενος το κοινό να υιοθετεί και να αφομοιώνει. Μέρος αυτής της εικόνας είναι και ο «εγκληματίας αλλοδαπός», η «σπείρα Βούλγαρων διαρρηκτών», το «Ρουμάνικο κύκλωμα εμπορίας ναρκωτικών», οι «λαθρομετανάστες». 

Όπως καταδεικνύει η «Έρευνα για την προσέγγιση των ΜΜΕ στην Ευρώπη για θέματα που σχετίζονται με Υπηκόους Τρίτων Χωρών (ΥΤΧ) και την μετανάστευση» η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2014 με συντονίστρια την Δρ. Δήμητρα Μηλιώνη, υπάρχουν συχνές και σοβαρές παραβιάσεις του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας από τα Κυπριακά ΜΜΕ. Συγκεκριμένα παρατηρούνται « παθογένειες στον Κυπριακό δημοσιογραφικό λόγο σχετικά με: (α) τη χρήση του όρου «λαθρομετανάστης» ή «παράνομος μετανάστης» β) την αναφορά της εθνικότητας των «δραστών» σε ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου, (γ) την παραποίηση των γεγονότων στον τίτλο της είδησης και (δ) τη δραματοποίηση των γεγονότων με συγκεκριμένα λεκτικά σχήματα». Σύμφωνα πάντα με την ίδια έρευνα, ο δημοσιογραφικός αυτός λόγος έχει ως αποτέλεσμα το «στιγματισμό των ΥΤΧ ως παραβατών, τη «φυλετικοποίηση» της εγκληματικότητας και τη μεγέθυνση της απειλής δημιουργώντας την εντύπωση εκτεταμένης και οργανωμένης παραβατικής δράσης». 

Για μια ουσιαστική αυτορρύθμιση των ΜΜΕ

Τα ΜΜΕ όμως δεν είναι τερατουργήματα, είναι ανθρώπινες ή καλύτερα κοινωνικές κατασκευές που ανάλογα με τη χρήση τους μπορούν να συμβάλλουν θετικά στην προσπάθεια καταπολέμησης των ρατσιστικών αντιλήψεων αλλά και γενικότερα προς όφελος της ανεκτικότητας του σεβασμού της διαφορετικότητας, της Δημοκρατίας… Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που κάποιος εύλογα θα μπορούσε να διερωτηθεί γιατί η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας δεν κάνει πιο αισθητή την παρουσία της στη δημόσια σφαίρα της Κύπρου (πολλοί, ακόμη και δημοσιογράφοι, δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή της). Γιατί δηλαδή η συγκεκριμένη επιτροπή η οποία εξετάζει παράπονα για παραβάσεις του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας δεν δημοσιοποιεί τις αποφάσεις τις πέρα από την επίσημη ιστοσελίδα της; Γιατί δεν κάνει χρήση μιας mailing liste ή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για περισσότερη δημοσιοποίηση των αποφάσεων της αλλά και για την ενημέρωση των πολιτών ως προς την «ταυτότητα» των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων που μας πληροφορούν…; 

Τρόποι απλοί και άμεσα υλοποιήσιμοι οι οποίοι θα μπορούσαν να ασκήσουν πίεση από τα κάτω στα ΜΜΕ, έτσι ώστε να πράττουν το αυτονόητο, να συμμορφώνονται δηλαδή με τις πρόνοιες του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

 δημήτρης

Το κλείσιμο της ΕΡΤ ως απτό παράδειγμα της συρρίκνωσης της δημοκρατίας από τον τεχνοκρατικό τρόπο σκέψης

Ενώ η δημοκρατία είναι αυτή η διαδικασία που επιτρέπει την αντιπαράθεση ιδεών και διαφορετικών απόψεων που αφορούν στην οργάνωση του συνανίκειν. Από την άλλη η τεχνοκρατία έχει ως βασικό χαρακτηριστικό τον “εξορθολογισμό” στον τρόπο σκέψης παρουσιάζοντας τον ως “αδιαμφισβήτητο”. Οι “απόψεις” δηλαδή που εκφράζει παρουσιάζονται ως πέραν πάσης αμφιβολίας. Με άλλα λόγια η τεχνοκρατία απωθεί τη συζήτηση και την αντιπαράθεση ιδεών και απόψεων που βασίζονται στη λογική των αξιών. 

Τούτο επιτυγχάνεται κυρίως μέσα από την έντονη χρήση στατιστικών και αριθμητικών στοιχείων ως δείκτες της “πραγματικότητας”. Ο Albert Ogien, Γάλλος κοινωνιολόγος, θεωρεί ότι οι αριθμοί στις σημερινές κοινωνίες έχουν μιαν ιδιαίτερη κοινωνική υπόσταση που παραπέμπει στην - “αλήθεια”, στην – “ουδετερότητα” και κατά συνέπεια στο - “αδιαμφισβήτητο”. Οι αριθμοί γίνονται από μόνοι τους “αξίες” και κριτήρια για την οργάνωση της συνύπαρξης ενός συνόλου ατόμων αντικαθιστώντας με αυτό τον τρόπο Αξίες όπως η “ελευθερία”, τα “δικαιώματα”, η “ισότητα” η “πολυφωνία”... 

Την άμεση απόλυση 2000 εργαζόμενων από το δημόσιο ζήτησαν οι τεχνοκράτες της Τρόικα από την ελληνική κυβέρνηση ούτως ώστε να της παραχωρήσει μέρος του δανείου. Οι τεχνοκράτικοποιημένοι, πλέων, συντελεστές της ελληνικής κυβέρνησης, αποφάσισαν το ΚΛΕΙΣΙΜΟ της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης (ΕΡΤ) που συνεπάγεται με την αυτόματη απόλυση πέραν των 2000 εργαζομένων. Με άλλα λόγια οι κυβερνώντες είδαν στην οντότητα της ΕΡΤ (μόνο) τον ζητούμενο αριθμό-στόχο που τους επέβαλε η τρόικα : 2000 απολύσεις. Παραγνώρισαν και αγνόησαν τις οποιεσδήποτε δημοκρατικές Αξίες που ταυτίζονται με την ύπαρξη και λειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και ύστερα από ΕΝΤΟΛΗ του πρωθυπουργού “Του” ο ελληνικός λαός είναι ο μόνος λαός της Ευρώπης που του στερείται το δικαίωμα στην Δημόσια Ραδιοτηλεόραση.

Η ευρωπαϊκή ηγεμονία δεν επέβαλε άμεσα στην ελληνική κυβέρνηση το κλείσιμο της ΕΡΤ, όπως και δεν επέβαλε στην κυπριακή κυβέρνηση το κούρεμα των μικροκαταθετών. Τους ώθησε όμως έμμεσα προς αυτές τις αποφάσεις μέσα από την επιβολή του τεχνοκρατικού τρόπου σκέψης.

Και όταν κάποιος σου επιβάλλει τρόπο σκέψης και αντίληψης της πραγματικότητας... πως είπαμε ότι ονομάζεται αυτό ;    

δημήτης

Ο λόγος της Εκκλησίας ενάντια στα κοινωνικά δικαιώματα ;

Associations de Solidarité dans l'Ain

Την Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013 εκδόθηκε Ανακοινωθέν από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου του οποίου το περιεχόμενο μεταδόθηκε από τα ΜΜΕ, σε ειδησιογραφικά δελτία και εφημερίδες. Οι δηλώσεις της Εκκλησίας αφορούν σε ένα κρίσιμο κοινωνικό ζήτημα για τις κοινωνίες του 21ου αιώνα: το νομοσχέδιο για την ελεύθερη συμβίωση των ατόμων. Παρουσιάζεται μια έντονα αποφατική τοποθέτηση της Εκκλησίας της Κύπρου, με την δικαιολογία ότι «οι νόμοι πρέπει να έχουν ως στόχο όχι απλώς τη ρύθμιση κοινωνικών διαφορών, ούτε και την ικανοποίηση των επιθυμιών των ανθρώπων, αλλά, κυρίως, τη διαπαιδαγώγησή τους. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν οι νόμοι να ανάγουν μιαν εκτροπή σε κανόνα δικαίου». 

Η έκδοση αυτού του Ανακοινωθέντος της Εκκλησίας δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί δημόσιο πρόβλημα, εάν οι δηλώσεις αυτές παρέμεναν ζήτημα της Εκκλησίας. Κανένα δεν εκπλήσσει η συντηρητική στάση της και η δέσμευση της στις παραδοσιακές αξίες. Σεβαστό. Όμως, οι δηλώσεις της Εκκλησίας αποτελούν σοβαρό πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα από τη στιγμή που η έκθεση των απόψεων της μπορεί να πάρει τη μορφή ξεκάθαρης παρέμβασης για τη νομοθέτηση και εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής. Γι’ αυτό το ζήτημα μας ζητείται να τοποθετηθούμε ως πολίτες της κυπριακής κοινωνίας. Μας ζητείται να προβληματιστούμε για τα πραγματικά διακυβεύματα μιας τέτοιας τοποθέτησης, πέραν κάθε αξιακού κόσμου και να δώσουμε κάποια κοινωνιολογικά επιχειρήματα. Αφού η θέση της Εκκλησίας εκφράζεται δημόσια – με τις ευλογίες των ΜΜΕ - τότε υπάρχει χώρος και για την αντιπαράθεση και άλλων θέσεων. 

Για την Εκκλησία «δεν είναι δυνατό να γίνει αποδεκτή η συμβίωση δύο ανθρώπων εκτός του μυστηρίου του γάμου». Ένα τέτοιο νομοσχέδιο όμως αποτελεί μια πρόοδο στο πεδίο της αναγνώρισης και νομικής κατοχύρωσης των κοινωνικών δικαιωμάτων της οικογένειας. Δεν εκφράζει απλώς μια άποψη, αλλά αποτελεί την πολιτική ανταπόκριση των κοινωνιών στις μεταβαλλόμενες μορφές της κοινωνικής ζωής. Από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, οι οικογενειακές δομές αλλάζουν και παίρνουν εναλλακτικές μορφές. Σε ηθικό επίπεδο, κάποιοι υποστηρίζουν αυτές τις μεταβολές, κάποιοι τις καταπολεμούν. Όμως αποτελούν σήμερα ένα δεδομένο, το οποίο η κοινωνική πολιτική, ως εργαλείο της κοινωνικής δικαιοσύνης, δεν μπορεί να αγνοήσει. Τα άτομα σήμερα παντρεύονται σε μεγαλύτερη ηλικία ή δεν παντρεύονται καθόλου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σχηματίζουν οικογένειες. Αντίθετα, η συμβίωση των ζευγαριών είναι σήμερα μια διαδομένη μορφή διαβίωσης, όπως και η τεκνοποίηση εκτός γάμου. Το ποσοστό των γάμων ανά 1000 κατοίκους στην Ευρώπη μειώνεται κατά 38%, από 7,9 το 1970 σε 4,9 το 2009 (EUROSTAT, Demography Report, 2010). Ενώ το ποσοστό συμβίωσης αγγίζει το 63% για τα άτομα μεταξύ 20-30 ετών και το 23% για τα άτομα 40-50 ετών στην Ένωση των 25 (EUROSTAT, Household structure in the EU, 2010). Tαυτόχρονα, το ποσοστό των γεννήσεων εκτός γάμου αντιπροσωπεύει το 2009 πάνω από 37% του συνόλου των γεννήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μάλιστα στην Κύπρο αυξάνεται από 0,2% το 1970 σε 11,7% το 2009 (EUROSTAT, Demography Report, 2010). 

Αυτά τα φαινόμενα περιγράφουν τις αλλαγές στην οικογενειακή μονάδα. Αποκαλύπτουν μια κοινωνική διαδικασία απο-θεσμοποίησης της σύμβασης γάμου – αλλά όχι της οικογένειας! – και δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ... «εκτροπή». Η νομική αναγνώριση αυτών των εναλλακτικών μορφών συμβίωσης επιτρέπει σε αυτές τις οικογένειες να αποκτήσουν νομική υπόσταση και κοινωνικά δικαιώματα: παροχή βοηθημάτων σε άπορα ζευγάρια και οικογένειες, αναγνώριση της πατρότητας και της γονικής άδειας, επίδομα μητρότητας για μη-ασφαλισμένες ανύπαντρες γυναίκες. Αυτά τα κοινωνικά δικαιώματα όχι μόνο εξυπηρετούν τα συμφέροντα των οικογενειών και ενδυναμώνουν αυτό τον θεσμό, αλλά συμβάλλουν ταυτόχρονα και στην προώθηση των ίσων ευκαιριών μεταξύ ανδρών και γυναικών, καθώς και στον αγώνα για την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ιδιαίτερα σε περίοδο οικονομικής κρίσης, οι προσπάθειες φιλανθρωπίας και εθελοντικής βοήθειας, αν και χαιρετίζονται, δεν αρκούν και δεν μπορούν να αντικαταστήσουν ένα κοινωνικό σύστημα που αποκτήθηκε μέσα από πολλούς αγώνες και που αξίζει να αναπτύξουμε και να αναπροσαρμόσουμε. 

Συνεπώς, η πρόταση του νομοσχεδίου ελεύθερης συμβίωσης αποτελεί το προϊόν της ικανότητας αναστοχασμού της κοινωνίας και των πολιτικών της θεσμών στα πλαίσια των μεταβαλλόμενων κοινωνικών μορφών. Η Εκκλησία δηλώνει ότι «τέτοια νομοθετήματα αμβλύνουν τα ηθικά αισθητήρια των ανθρώπων και συμβάλλουν στη διάλυση της κοινωνίας». Εντούτοις, η ρητορική πάνω στην οποία στηρίζεται αυτή η δήλωση κάθε άλλο παρά υπέρ της κοινωνίας τοποθετείται.

ΣοφίαΣ

Debate κόντρα στην Πολιτική

Η Πολιτική με “Π” κεφαλαίο παραπέμπει στην διαδικασία οργάνωσης της συνύπαρξης ενός συνόλου ανθρώπων. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη διαλόγου και ως εκ τούτου την ανταλλαγή διαφορετικών απόψεων που αφορούν στην οργάνωση μιας κοινωνίας. Με άλλα λόγια ο διάλογος και η διαφωνία είναι απαραίτητοι συντελεστές της Πολιτικής. 

Πάρα ταύτα οι δύο αυτοί συντελεστές περιορίστηκαν στο ελάχιστο κατά την διάρκεια της πολυαναμενόμενης εκλογικής συζήτησης (debate) που πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιανουαρίου και προβλήθηκε από τέσσερα τηλεοπτικά κανάλια (ΡΙΚ1, Mega, ANT1, Sigma). Μια συζήτηση που, κατά τα άλλα, θα ήταν το ζενίθ της Πολιτικής διαδικασίας ... Πατατράκ! Το τηλεοπτικό show δεν μετουσιώθηκε ποτέ σε πολιτική συζήτηση. 

Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην τεχνική δομή και οργάνωση της συζήτησης που έδωσε έμφαση στο μονόλογο, ή στην καλύτερη περίπτωση, στο διάλογο μεταξύ υποψηφίου και δημοσιογράφου παρά μεταξύ των ίδιων των υποψηφίων, απωθώντας έτσι την εις βάθος συζήτηση και ανάπτυξη των προγραμματικών θέσεων των υποψηφίων. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι η τεχνική διάσταση της εκπομπής έδωσε πρόσφορο έδαφος στον ξύλινο λόγο, στην επιφανειακή συζήτηση και στο παιχνίδι εντυπώσεων. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι αναλύσεις που ακολούθησαν το ντιμπέιτ επικεντρώθηκαν στο παρουσιαστικό των υποψηφίων και την “ψυχολογική” τους κατάσταση. 

Η ποιότητα της συζήτησης επηρεάστηκε αρνητικά και από τον τρόπο παρέμβασης των δημοσιογράφων οι οποίοι, παρά τον πρωταγωνιστικό ρόλο που τους προσέφερε η οργανωτική δομή της συζήτησης, επιβάρυναν το όλο σκηνικό με άστοχες και ανούσιες ερωτήσεις επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων, π.χ. σχετικά με την “σημερινή τιμή της βενζίνης” ή το “πού βρήκε τα εκατομμύρια ο κ. Λιλλίκας” (που είναι μεν απορίας άξιο, εκτός θέματος δε). 

Πρέπει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη μορφή της συζήτησης εκ των πραγμάτων ευνοεί τον υποψήφιο-φαβορί των εκλογών, αφού τον προστατεύει από τυχόν φθορά που θα μπορούσε να προκύψει μέσα από τον άμεσο διάλογο, τις αντιπαραθέσεις και την απευθείας τριβή με τους άλλους υποψηφίους. 

Πάντως για αυτούς που δεν περιμένουν τα ντιμπέιτς για να ενημερωθούν για τις θέσεις των υποψηφίων είναι γνωστό ότι οι διαφορές μεταξύ των βασικών υποψηφίων είναι πολλές και ουσιαστικές. Αφορούν κατά κύριο λόγο στην γενική προσέγγιση της οργάνωσης της κυπριακής κοινωνίας, των θεσμικών και οικονομικών προβλημάτων της, στο μέλλον των ημικρατικών οργανισμών, στη διαχείριση του φυσικού πλούτου της χώρας, στη διαφύλαξη του κοινωνικού κράτους, στη διεκδίκηση κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων, στην ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ... 

Αφού ο χρόνος υπάρχει, επιβάλλεται να αναθεωρηθεί από τους αρμόδιους ο τρόπος διεξαγωγής των συγκεκριμένων συζητήσεων έτσι ώστε να αξιοποιηθεί η παρουσία των τριών υποψηφίων προς όφελος του διαλόγου, της διαφορετικότητας, της εις βάθους ανάπτυξης των θέσεων, προς όφελος της Πολιτικής και άρα προς όφελος εμάς των πολιτών. Εάν βέβαια οι ίδιοι οι υποψήφιοι επιθυμούν να συμβάλουν στην ανάδειξη της πολιτικής διαδικασίας... 

Δημήτρης

H παρουσίαση του προβλήματος των τραπεζών από τα ΜΜΕ

Ολόκληρο το κείμενο της κοινωνιολογικής ανάλυσης του Αντρέα Παναγιώτου είναι δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα του online εβδομαδιαίου περιοδικού Δέφτερη Ανάγνωση 

.

Προσοχή Ποδήλατα !

Όι ρε, εβάλαν σας τζαι ποδηλατούθκια ρε χωραϊτούθκια! Μα έ μας έδωκε κανένας αναφορά, να μας πεί κανένα κόμεντ... ε καλά, έν ε καλά; έσhει τόπο τζαι τζυλούν;...Αλόπως έν τα τεστάρετε, είσαστεν ούλλη μέρα μπροστά που τες οθόνες σας... Anyways, μπορείτε να έβρετε όλες τις σχετικές πληροφορίες στη σελίδα της ΔΕΠΛ.

Που τη δική μου εμπειρία σε πόλη του εξωτερικού πιστεύκω ότι μπορεί να δουλέψει η φάση στη Λευκωσία κυρίως λόγο του τζαιρού, του μεγέθους τζαι της μορφολογίας της πόλης. Το κυριόττερο πρόβλημα που επαρατήρησα, εχτός που τον τζαιρό, είναι τα ανήφορα τζαι τα κατήφορα... Έτσι στα σημεία ενοικίασης πριν που κατήφορο έ βρίσκεις ποτέ ποδήλατο τζαι στα σημεία μετά που το κατήφορο (δηλαδή με άλλα λόγια πριν που το ανήφορο), έν έσhει τόπο να το βάλεις πίσω το ποδήλατο σου. Το πιο θετικό της ιστορίας εν ότι, για να ενθαρίνουν το κόσμο να χρησιμοποιεί το σύστημα, σιγά σιγά εκάμαν λωρίδες για ποδήλατο σε ούλλους τους δρόμους.

Πάντως μεταξύ μας εν πολλά μεγάλο ρίσκο εκ μέρους των δημάρχων τούτο το πράμα ... μήκακο γίνει κανέναν ατύχημα, να φύει κανένας τροχός ας πούμε ή να χαλάσουν τα στόπερ κανενού, έν τζαι να φταίξουν οι αρμόδιοι ελεγκτές του συστήματος, ε να φταίξουν οι δημάρχοι!! -"Δολοφόνοι... επιάσαν τζαι βάλαν κινητές πόμπες μες τους δρόμους της χώρας! Να παραιτηθούν!!"

Όσο περνά ο τζαιρός τζαι πιάνουμε απόσταση που τα γεγονότα που ακολούθησαν της τραγωδίας στο Μαρί τόσο τα πράματα φαίνουνται πιο ξεκάθαρα...τζαι ταυτόχρονα π-α-ρ-ά-λ-ο-γ-α. Εδουλέψαν μας κανονικότητα τζαι οι τηλεοράσεις τζαι οι “αντικειμενικές” εφημερίδες. Τζαι τωρά τι να πεις.. Σίουρα η κριτική των μμε τζαι των πολιτικών εν καλά να γίνεται για να μαθαίνουμε που τα παθήματα. Την κριτική μας ως πολίτες όμως ποιος ε να την κάμει ;

Προτείνω, αν μη τι άλλο στα χωραϊτούθκια, να πιαν που ένα ποδήλατο τζαι να φακκούν γυρούς της χώρας κάμνοντας την αυτοκριτική τους...
Άτε τζαι καλές βροσhές!!

Ανάκατος 

Τα ΜΜΕ και οι προσπάθειες χειραγώγησης της κοινής γνώμης μετά από την έκρηξη στο Μαρί, κοινωνιολογική έρευνα του Αντρέα Παναγιώτου

(Ανά-Κατά)

Ολόκληρη την έρευνα του Αντρέα Παναγιώτου μπορείτε να τη διαβάσετε δαμέ...

ανάκατος