İsyan θα πει εξέγερση

Μιάν τζι επιάσαμεν την προηγούμενην φοράν την κουβένταν των εξεγέρσεων, αλλά τζιαι με αφορμήν το τι γίνεται στην Τουρκίαν, αθθυμήθηκα τα τούτα:

Μια κουβέντα για τες οικονομικές κρίσεις τζιαι τες εξεγέρσεις στην Οθωμανικήν Κύπρο


Τζιαι αλλό μια μαζίν με τον Νίκον Μούδουρο για την κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων


Τζιαι επειδή τα μέτωπα εν πολλά, ένα bonus track:

Η ιστορία (τζιαι η γενεαλογία) ενός τραουθκιού

«Προσοχή: Αποστρατικοποιημένη ζώνη. Η λήψη φωτογραφιών, το να τραγουδάς, και το να υπερασπιζεσαι την ελευθερία απέναντι στις κατοχές, είναι ελεύθερα και αναγκαία»

Έσιει που το 2010 που οργανώνεται κάθε χρόνον η Αντιμιλιταριστική Ειρηνευτική Επιχείρηση. Κάθε χρόνον επήαιννα να ακούσω τους bANDiSTA, τζιαι κάθε φοράν όπως έφευκα ελάλουν να γράψω έναν κείμενον. Ποττέ εν εξόρτωσα να το κάμω. Φέτος εννα μεν τα καταφέρω να πάω, οπότε για να φκάλω το άχτιν μου είπα να κάτσω να γράψω το μαυρογιέρημον το κείμενον τωρά.

Τους bANDiSTA έμαθα τους τον Γεννάρην του 2011, μες τα Συλλαλητήρια Κοινοτικής Ύπαρξης των Τουρκοκυπρίων ενάντια στον Ερτογάν τζιαι τα νεοφιλελέ νταηλλίκια του. Τα κοπέλια γράφουν πόμπα μουσικούαν με πολλά ξεκάθαρον τζιαι συνειδητοποιημένον πολιτικόν στίχον. Ετραγουδήσαν για τους Σάκκο τζιαι Βαντσιέττι, τους 2 Ιταλούς αναρχικούς που εκτελέσαν στην Αμερική με μιαν δίκην-παρωδία, για τη φαλλοκρατία (όπου τραγουδούν φίλες τους ως bANDSiSTA), το μιλιταρισμό, τον καπιταλισμό, τον εθνικισμό, την εισβολήν στην Κύπρο, τη μετανάστευση, το φασισμό, την αστυνομοκρατία κτλ. κτλ.

Να πάτε στο σάιτ τους τζιαι να κατεβάσετε την μουσικήν τους μουχτιν ζίχτιν. Εν πουλούν ποττέ τους δίσκους τους, τζιαι άμαν παν να παίξουν λάιβ εν πιάννουν ποττέ ριάλλια.

«Η εξέγερση του Γκιαούρ Ιμάμη» έσιει ενδιαφέρουσαν ιστορίαν ως τραούδιν. Εμφανίστηκεν πρώτην φοράν σε έναν δίσκον του Hamza Irkad, ενός Τουρκοκύπριου αντιφρονούντα που εκαταδικάστηκεν επί Ντεχτάς. Το τραγούδιν αφηγείται μιαν που τες τρεις εξεγέρσεις που εγίναν το 1833 στην Κύπρον, τζιαι ήταν η τελευταία εξέγερση στην οποίαν εσυμμετέχαν μαζίν Χριστιανοί τζιαι Μουσουλμάνοι. Το τραγούδιν εν παραδοσιακόν, τζιαι έδωσεν τους στον Irkad κάποιος Γιάννης Γεωργίου, Παφίτης συνδικαλιστής στο Λονδίνον. Σε ίντα γλώσσαν, εν ιξέρω…

Ο Irkad έβαλεν τους στίχους σε μουσικήν άλλου παραδοσιακού κυπριακού τραουθκιού, του «Dolama Dolamayı», που εν το αντίστοιχον Τουρκοκυπριακόν για το «Να σου γοράσω μηχανήν».



Μετά εδιασκευάσαν το οι Sol Anahtarı (το κλειδίν του σολ/της αριστεράς) τζιαι επικαιροποιήσαν το στο κίνημαν.



Που τζιαμαί τζιαι τζιει, επιάσαν το οι bANDiSTA τζιαι αννοίξαν του τα φτερά του.

Gavur İmam İsyanı Dolama dolamayı Getirin bağlamayı Bıktım ben bu zulümden Osmanlının elinden Amman amman elinden, yandım bak be zulmünden Ben eker ben biçerim paşa alır elimden Ben eker ben biçerim ağa alır elimden Gene gurak varıdı, Hiç yağmur yağmadıydı Tohum toprakta kaldı Mahsul hiç çıkmadıydı Paşa öşür isterdi Köylü da veremezdi Asger köye saldırdı Her şeyi yağmaladı Köylüler birlik oldu, paşaya karşı durdu Gavur İmam vurdukça, Osmanlı kaçar oldu Halk isyanı coştukça, askerler kaçar oldu

Η Εξέγερση του Γκιαούρ Ιμάμη Αφήστε την ανέμην να γυρίζει και φέρτε μου τον μπαγλαμάν εν αντέχω πκιον τούντα βάσανα που το σιέριν του Οθωμανού Αμάν αμάν, που το σιέριν του, θώρε ρε! Εκάψαν με,  εκαουρτήσαν με τούντα βάσανα! Εγιώ σπέρνω, εγιώ θερίζω, ο ππασιάς πιάννει τα που το σιέριν μου Εγιώ σπέρνω, εγιώ θερίζω, ο αγάς πιάννει τα που το σιέριν μου Πάλε είσιεν αστοσιάν εν έβρεξε τίποτες ο σπόρος έμεινεν μες την γην εν εγιωρκήσαμεν τίποτε Ο ππασιάς έθελεν τη δεκάτην τζι ο αγρότης εν ιμπόρεν να τη δώκει Ο στρατός επιτέθην του χωρκού τζι ελεηλάτησεν τα ούλλα Ο χωρκάτες ενώθηκαν, στον ππασιάν αντισταθήκαν Μόλις εχτύπησεν ο Γκιαούρ Ιμάμης, οι Οθωμανοί εχαθήκαν Μόλις άψεν η εξέγερση, ο στρατός εχάθην

Για τους στίχους τζιαι την ιστορικήν σημασίαν του τραουθκιού εν έχω πολλά να προσθέσω σε τούτα που έγραψεν η Αγκάρρα δαμαί. Μόνον ότι το τραούδιν συμπυκνώννει λλίον πολλά όσα επροσπάθησα να γράψω σε μιαν διατριβήν των 100,000 λέξεων για το πως έναν σύστημαν οικονομικής τζιαι πολιτικής εξουσίας καταρρέει άμαν ξεπεράσει την ανεχτήν γραμμήν περιθωρίου εκμετάλλευσης. Έναν σύστημαν το οποίον μες την αλαζονείαν του προκαλεί εξέγερσην που τα φέρνει ούλλα πούκουππα. Σε τούντην εξίσωσην βασικά στοιχεία εν το κλίμαν, οι ανομβρίες, το σιτάριν τζιαι ο επισιτισμός. Συνθηκες δηλαδή που ξεπερνούν τα όρια της βιωσιμότητα τούντου συστήματος. Τζιαι για να μεν ιξιχαννούμαστιν, επειδή οι εξεγέρσεις εν πολλές τζιαι διαφόρων λογιών, σήμερα εν τζιαι η επέτειος του Φέργκιουσον.

Το τραούδιν έκαμεν το κύκλον του άμαν εγυρίσαν οι τροσιοί, όταν ήρταν οι Monsieur Doumani με την δικήν τους διασκευήν. Δώστε προσοχήν στην υπόκρουσην με τα συνθήματα που την αντισυγκέντρωσην ενάντια στους φασίστες τον Γεννάρην του 2013 στη Φανερωμένην.



Η συναυλία εν την Παρασκευήν στην πλατείαν του Σελιμιγιέ.

Για παραπάνω πληροφορίες, πηαίννετε δαμαί.

.

Σχεδόν τρία χρόνια μετά

Πριν κανέναν μήνα επήα τζιαι είδα μιαν ταινίαν που με εσαντάνωσεν πολλά. Έθελα να κάτσω να γράψω κάποια πράματα, αλλά που να γράψεις για πράματα πον ιξέρεις, με τα οποία εν ασχολήθηκες σε βάθος, πον τα έζησες τζιαι εν τα έψαξες για τζιαιρόν τζιαι συγκροτημένα με μιαν περιέργειαν τζιαι μιάν έννοιαν;

Τέλος πάντως η ταινία εν τούτη δαμαί, τζιαι αν την έβρετε να κόψετε την κκελλέν σας να τη δείτε.

Αθθύμησεν μου την τούτη η συνέντευξη δαμαί. Εν μεγάλη τζιαι εν θα τη βάλω ούλλην, μόνον έναν κομματούδιν, που περιγράφει πολλά γλαφυρά τες σκέψεις τούτα που εσκέφτουμουν σαν την εθώρουν:

We are raising questions that people in Brazil and people in Greece and people in Turkey and people in Portugal and people in various other parts of the world now are raising: What is the limit of representational democracy? What is our role as citizens? Are we expected to go back home after casting our ballots? … Can an elected government do anything to our city they want, or do we have the right to put a limit on what an elected government can do? We are asking very difficult questions about the suitability of representational democracy in a revolutionary moment.

We don’t have answers, and we’re stumbling left and right. And it’s a trial and error, and it’s very messy, and it’s very difficult. But we’re doing it because we realize the cost of not doing it. And this is very difficult, because it’s uncharted territory, not only in Egypt, but elsewhere.

Ο Khaled Fahmy εν που τους κορυφαίους ιστορικούς της Αιγύπτου. Πριν τρία χρόνια ήταν στην Αίγυπτον άμαν εξεκινησεν η επανάσταση. Εξαπόλυσεν την θέσην του στο NYU, μιαν θέσην που την εθέλαν πάρα, μα πάρα πολλοί (τζιαι για την οποίαν ακόμα να βρουν αντικαταστάτην), τζιαι επήεν στο Κάιρο, διδάσκοντας σε έναν περιφερειακόν πανεπιστήμιον, με λλιότερα λεφτά, τζιαι με λλιότερες ακαδημαϊκές ευκαιρίες.

Μήνυμαν...

...που τούτους που τα εζήσαν, τζιαι ζιούν τα τζιαι τζιείνοι με άλλους, αλλά τζιαι με τους ίδιους τρόπους.

Η αβάσταχτη μοναξιά της Doğuş Derya (τζιαι της κάθε Doğuş Derya)

Προψές επήα στη συναυλία Anti-Militarist Barış Harekâtı/Αντιμιλιταριστική Ειρηνική Επιχείρηση 2013 στη βόρεια Λευκωσία. Κάποιαν φάσην είδα τζιαι την Doğuş Derya (Ντοούς Ντεριά), τζιαι επήα να την σιαιρετήσω. Η Doğuş εν η γεναίκα που έφερεν τα ούλλα πούκουππα πριν λλίες μέρες θκιαβάζοντας έναν δικόν της όρκο αντί για τον όρκον της βουλής ποτζιεί:

"Ορκίζουμαι στην ανθρώπινην μου αξιοπρέπειαν ότι: εννα εργαστώ για τον οποιοδήποτε ζιεί στη χώραν/γην της Κύπρου με στόχον να μεν θυματοποιηθεί εξαιτίας της γλώσσας, της θρησκείας, της φυλής, του τόπου γέννησης, της κοινωνικής τάξης, της ηλικίας, της σωματικής ικανότητας, του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού· ότι εννα δουλέψω για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος δικαιοσύνης τζιαι ισότητας, όπου η εργασία δε θα γίνεται αντικείμενον εκμετάλλευσης· ότι εννα αγωνιστώ για την αντικατάσταση της κουλτούρας της σύγκρουσης τζιαι της βίας με τη θεμελίωση των αξιών της ειρήνης τζιαι της συναίνεσης· ότι εννα μείνω προσηλωμένη στες αξίες του κοινωνικού κράτους δικαίου τζιαι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τζιαι ελευθεριών· ότι δεν θα παραιτηθώ που το όραμα της εγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής Κύπρου".

(στο 2:05 ξεκινά η Doğuş)

Η πράξη της Doğuş ενθουσίασεν πολύν κόσμον. Ξαφνικά η φωτογραφία της εγέμωσεν το Φέισμπουκ. Τα σάιτ τζιαι οι εφημερίδες ποδά εσχολίαζαν το γεγονός με διάφορους τρόπους, τζιαι πάρα πολλοί εντυπωσιαστήκαν που το θάρρος τζιαι την επιμονήν με την οποίαν εσυνέχιζεν να θκιαβάζει την ώραν που οι φωνές, το αντριλλίκκιν, τζιαι το δαχτύλιν που εσούζετουν μαζίν με το προτεταγμένον σιέριν των εθνικά υπερήφανων βουλευτών εμάχουνταν να τη διακόψουν (τζιαι αν μεν σας θυμίζει κάτι τούτον, να σας αθθυμίσω τον Αναστασιάδην να σούζει το δαχτύλιν του απέναντι στην Τσουγιοπούλου κοπτόμενος για την ελληνικήν γλώσσαν στο νεοιδρυθέν Πανεπιστήμιο Κύπρου πριν καμιάν εικοσαρκάν χρόνια). Η τεστοτερόνη τους όμως εν ήταν αρκετή για να σταματήσει την Doğuş, τζιαι αναγκαστήκασιν να φκούσιν έξω διατηρώντας την εθνικήν τους αξιοπρέπειαν.

Πριν προλάβω να πω θκυό κουβέντες της Doğuş στη συναυλία, ήρτεν ένας τύπος τζιαι λαλεί της μες τον ενθουσιασμόν: "Εγώ είμαι Βαρωσιώτης. Ήρτα που τη Λεμεσόν γιατί υπόλογιζα ότι εννα σε βρω δαμαί. Έθελα να σε γνωρίσω τζιαι να σου δώσω συγχαρητήρια". Εσυνάχτην τζι άλλος κόσμος γυρόν της. Τζιαι ελληνοκύπριοι τζιαι τουρκοκύπριοι. Άλλοι εξέραν την τζιαι άλλοι εν την εξέραν. Για κανέναν εικοσάλεπτον επολιορκούσαν την, εφκάλλαν φωτογραφίες μαζίν της τζιαι εμοιράζουνταν την χαράν τους που εβρέθην μια γεναίκα να πει πράματα που εν ετόλμησεν κανένας να πει που τέθκοια βήματα.

Εκάθουμουν τζιαι άκουα ίντα μπου της ελαλούσαν. Μετά που την αγαλλίασην τζιαι την χαράν των πηγαίων συναισθημάτων που έφκαλλεν ο κόσμος, οι κουβέντες που ελαλούσαν εβάλλαν με σε σκέψεις τζιαι επροσγειώσαν με.

Άτζιαπης σου, πόσοι που τούτους ούλλους που (πραγματικά τζιαι ειλικρινά, εν το αμφισβητώ) εσυγκινηθήκαν που το τι έκαμεν η Doğuş, εκαταλάβασιν στ' αλήθκεια τι ελάλεν; Πόσοι εθκιαβάσαν προσεκτικά μιάν-μιάν τες λέξεις για να νώσουν την βαρύτηταν τους; Γιατί τζιείνον που εκατάλαβα ακούωντας τες αντιδράσεις του κόσμου, εν ότι η ανάγνωση του όρκου της Doğuş ήταν επιλεκτική. Ο καθένας, είτε Ε/Κος-α είτε Τ/Κος-α, άκουεν τζιείνον που έθελεν.

Άτζιαπης σου, πόσοι συμμερίζουνται το κάθε τι που είπεν υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα του ΚΑΘΕ ΠΛΑΣΜΑΤΟΥ που ζιεί μες τούντον τόπον; Πόσοι αναγνωρίζουν τα δικαιώματα του κάθε έποικου ή μετανάστη (τζιαι δεν μιλώ με τους όρους της χαριτωμενιάς της πολυπολιτισμικότητας των φιλελεύθερων δαμαί); Πόσοι δέχουνται ότι το χωράφιν που εποτίσαν με το δρώμαν τους τζιαι τους επιάσαν τόσον άδικα, εποτίστην με το δρώμαν κάποιου τρίτου, τζιαι έσμιξεν με το δρώμαν το δικόν τους; Πόσοι που τούτους εν έτοιμοι να αντισταθούν στην κάθε είδους ιεραρχίαν τζιαι σχέσην εξουσίας μες τούντον τόπον (όι μόνον τζιείνες που εν που πάνω τους, αλλά τζιαι τζιείνες που εν που κάτω τους), που τες έμφυλες ως τες οικονομικές τζιαι που τες κοινωνικές στες γνωσιολογικές; Πόσοι εν έτοιμοι να ανατρέψουν τες πατριαρχικές δομές ή τες ομοφοβικές νοοτροπίες της καθημερινότητάς τους; Πόσοι εν έτοιμοι να εργαστούν, όπως η Doğuş, για να μεν θυματοποιούνται ούλλες οι κατηγορίες πλασμάτων που ανέφερεν;

Ας πιάμεν για παράδειγμαν την αναφοράν για τα δικαιώματα αθρώπων ανεξαρτήτως σωματικής ικανότητας. Πόσοι που τούτους δεν θα παρκάρουν το αυτοκίνητον τους πας το πεζοδρόμιον (έστω τζιαι για "πέντε λεπτά") γιατί εννα σκεφτούν ότι μια κοτζιάκαρη ή ένας γέρος εν θα μπορούν να ρέξουν; Πόσοι εν θα παρκάρουν στην θέσην των αναπήρων στο πάρκιγκ;

Κάποιος μπορεί να μου πει ότι εν πολλά μιτσιά τζιαι ασήμαντα τούτα. My point exactly. Αμμέν ιξεκινήσουμεν που τα μιτσιά, στα μιάλα τί θα κάμουμεν;

Ο παραπάνω κόσμος εθκιάβασεν στον όρκον της Doğuş τζιείνον που έθελεν. Με μιαν έννοιαν, εν τον αδικώ. Κρούζει τον το κυπριακόν (όποιον το κρούζει δηλαδή...). Αλλά τζιείνον που ποττέ εν εκαταλάβαμεν εν ότι το κυπριακόν σαν κυπριακόν εν έσιει σημασίαν. Το κυπριακόν εν πρόβλημαν διεκδίκησης κυριαρχίας τζιαι εξουσίας, που έτυχεν να εκφραστεί πας το εθνοτικόν. Αλλά το όραμαν της Doğuş πάει μίλια μακριά που μιαν αφηρημένην "εγκαθίδρυση μιας ομοσπονδιακής Κύπρου". Εν έναν όραμαν για μιαν Κύπρον όπου ο/η κάθε ένας/μιά που τυγχαίνει σε μιαν συγκυρίαν να είναι σε θέσην εξουσίας τζιαι ισχύος, εκχωρεί τούντην εξουσίαν τζιαι ισχύν για να μεν θυματοποιείται ο/η οποιοσδήποτε που τυγχαίνει λόγω μιας αδυναμίας να εν που κάτω του/της.

Η ομιλία του Ερτογάν άμαν εστράφηκεν που Μαρόκο, Αλγερία τζιαι Τυνησία

Here is a full translation of Prime Minister Recep Tayyip Erdogan's speech at the airport upon arrival from Tunisia (6/7.6) by Dr. Ayşe Zarakol (University of Cambridge):

 A video of the speech in Turkish can be found here.

[Translation based on Hurriyet’s transcription and my personal viewing of the speech. A.Z.]

Dear brothers, dear Istanbulites, dear fellow journeymen! I salute my grandmothers and sisters! I salute farmers, peasants and workers who earn their bread with sweat. I salute my young brothers who are as great, proud and dignified as Turkey itself. I salute Istanbul’s sister cities Sarajevo, Baku, Baghdad, Damascus, Gaza, Mekka and Medina from Istanbul.

[Crowd chants “Allahu Ekber”/”God is Great”]  

I salute Istanbul over and over again, of course. I salute Istanbul with all of its neighborhoods and streets from my heart. I brought you greetings from my brothers in Morocco, Algeria and Tunisia. May God make our collaboration everlasting. We have never been on the side of breaking hearts but on the side of mending them. We have stood erect but not poignant.

[Crowd chants: Istanbul is here, where are the “capulcus [bums]”?]

We have no business with fighting, hitting and breaking, or vandalism. My esteemed brothers, we know how to build. I underline this point: we came to these days despite the monetary interest lobby. And this interest lobby now thinks it can threaten us with stock market manipulations.They should realize this very well. We will not let them eat the sweat of this nation. If a bank’s CEO comes out and says he is on the side of the organizer of this vandalism he should know that he will incur our wrath [translator’s note: Erdogan is referring to the Garantibank CEO here, who sympathized with the protesters two days ago, following great public resentment of the same conglomerate's NTV television having a near blackout of the protests]. We carrived at these days by growing Turkey’s economy. We came here by uplifting the people. The whole world talks about Turkey now, talks about the Turkish people. Why is this happening now? We came to these days believing victory comes to those who are patient.

Everyone should know we came to these days growing Turkey in brotherhood. We never discriminated against any one of the 76 million. My brothers, some say “He thinks he is the Prime Minister of 50 per cent.” A curse on your tongues. We have said until today that we are the servant of 76 million. We have brought services from the Easternmost point of Turkey to the West with no discrimination. Those who stand against us are against us because of who is providing this service. They say “we will succeed in getting what we could not in the ballot box outside of the ballot box.” No one’s beliefs are excluded by us. Look, I don’t just mean the 50 per cent. We are the servant, not the master, of 76 million. We are Turkey, together. We look at what is happening in Turkey in all our objectivity, analyze it, judge it, then we act. AK Party never aims at polarization. Yet they should know…we are the generation of Asim [translator’s note: he is referring to a poem by early 20th century poet Mehmet Akif Ersoy describing the ideal Muslim youth]. Some people do not care for this. What does Akif say:

“I cannot condone tyranny, nor love the tyrant, I cannot swear at the past for the sake of the future. If someone attacks my ancestors, I strangle them! But you cannot! At the very least, I tell them to be gone… If I appear soft headed, who said I am a meek sheep? You may cut my throat but not pull it! I am the enemy of the oppressor, but love the oppressed…”

My dear brothers, it is the nation that gives the trust [the item for safekeeping], and only the nation can take it away. No one outside of the nation can reach for it. No one can aim for it outside of the ballot box. We have kept this sacred trust for ten years, protecting it with our life. We will continue to do so from now on.

We cannot allow anyone in this country to commit illegal acts, to threaten democracy, to smash and burn with vandalism, to attack cities and public property. These protests, supposedly for the sake of not even 15 trees in Gezi Park, now have left three people dead. Two youths have lost their lives, one police captain has been martyred.

My brothers, however important these youths’ deaths were, so is the martyrdom of my police officer. [Crowd shouts: not the two of them] Whose police is this? For what purpose does it serve? It serves for our safety. It sometimes fights against terrorists, sometimes against anarchists, sometimes against vandalism. They say, “withdraw the police.” This is not no one’s land. Our police has done its duty against those who harm public property and even attack people. They may have sometimes used force excessively. For such officers, as my deputy has said, our interior minister is doing what is proper. No one has the right to attack us over such issues. Our police captain’s unborn child was orphaned in the womb. Our cities were looted, they have gone so far as to burn the Turkish flag. They attacked a poor youth who earns his living collecting paper from the streets. [Crowd shouts: He is twelve!] They say “I am a journalist”, “I am an artist”, “I am a politician” and provoke with utmost lack of responsibility. These protests, which are no longer democratic but rather vandalistic, must end right now. Our citizens who have been manipulated by terror organizations must now see the game that is afoot and withdraw.

Whatever we will do, we will do it with law and democracy. Every other way must be seen as illegitimate by the 76 million and be opposed by us. Dear brothers, for the last ten days, you have not compromised your pride, common sense and right-mindedness. From here, we will go to our homes.

[Crowd chants for a long time: “Give us permission, we will raze Taksim to the ground.” The Prime Minister waits for them]

You do not have pots and pans in your hands, do you? This is very important. You are not like those who take to the streets with pots and pans. This youth here will be walking around with computers in their hands. We will continue our struggle for Turkey’s destiny with determination. Dear youth, my brothers, you are the hope of those who are oppressed. You are role models for the Middle East and the Balkans. You will think big, you will act big and take big steps towards big goals. You will not be played, you will not be fooled, you will not deceive.

I thank you all. In your person, I embrace all of Turkey’s youth. I salute all my brothers’ in this world. Dear Istanbulites, rest assured, no one can stop Turkey’s except Allah. I wish God’s grace upon our martyred police officer and the two youths who lost their lives and their relatives. I say: Rejoice if we die now, rejoice if we go home. Do not think for a moment this wheel will get stuck behind this bump. Tomorrow, is ours, is of course ours. May Allah be your companion and your aide, may your fate be clear [translator’s note: he is quoting poetry here, this time by Necip Fazil Kisayurek]. I entrust all of you to God.

Ο ύμνος της εξέγερσης

Που τους Duman, "Eyvallah"



Τζιαι δαμαί με μετάφρασην των στίχων αλλά χωρίς εικόναν

Όταν ο Οσμάν εσυνάντησεν τον Μίλτον Φρίντμαν (ή, πώς μεταφράζεται ο νεοφιλελευθερισμός στα Οθωμανικά;)

Μιαν νύχταν πριν ακόμα γίνει μεγάλος τζιαι τρανός, ο Οσμάν, ο ιδρυτής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είδεν έναν όνειρον. Έναν δεντρόν, λαλεί, εφύτρωσεν που τ' αφφάλιν του, τζιαι η σκιά του εκάλυψεν τον κόσμον ούλλον. Στην οθωμανικήν μυθολογίαν το όνειρον εκαταγράφηκεν σαν προφητικόν για την μετατροπήν ενός πριγκιπάτου σε αυτοκρατορίαν που εκτείνετουν σε τρεις ηπείρους. Αν όμως η Οθωμανική Αυτοκρατορία εκατέρρευσεν κάτω που το ασήκωτον βάρος των εθνικών νεωτερικοτήτων, το όνειρον του Ταγγίπ είναι να φυτρώσει που τ' αφφάλιν του έναν άλλον δεντρόν, το δεντρόν του νεοφιλελευθερισμού, που λίπασμάν του εν η ισλαμική ιδεολογία. Τζιαι απ'ότι φαίνεται, ποτίζεται τζιαι με γιαίμαν.

Μόνον που τούντον δεντρόν κόφκει άλλα δεντρά αβέρτα. Στο πάρκον Γκεζί δίπλα που την πλατείαν Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης, έσιει λλίες μέρες που γίνεται κατάληψη ενάντια στην μετατροπήν του πάρκου σε σύμπλεγμαν εμπορικού κέντρου τζιαι πολυτελών κατοικιών. Ο δημόσιος χώρος έσιει τζιαι τον συμβολισμόν του βέβαια, αφού εκτός που το ότι η πλατεία εν παραδοσιακός χώρος διαμαρτυρίας, εσημαδεύτηκεν τζιαι που την σφαγήν της πρωτομαγιάς του 1977.

Νομίζω εν εξαναείδα κόμμαν να παίρνει τόσον κυριολεκτικά το όνομαν του. Κόμμα Δικαιοσύνης τζιαι Ανάπτυξης ακούεις. Η λέξη που χρησιμοποιούν για τη δικαιοσύνη, Adalet, εν αράπικη με σαφήν ισλαμικό τζιαι θρησκευτικό χαρακτήρα. Η Ανάπτυξη παραπέμπει στο νεοφιλελευθερισμό. Δώκε αβάττα κίνητρα στο (ισλαμικόν) κεφάλαιο, τζιαι ούλλα τα άλλα εν πελλάρες. Έτο τζι' αν ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δημιουργεί κάποιες κοινωνικές ανισότητες, εννα τες σάσουμεν με φιλανθρωπίες. Αλλό λλίον εννα μας πούσιν ότι τον καπιταλισμόν εφεύρεν τον ο Μωάμεθ. Μιλώ σοβαρά. Κάτι σαν τον Αβέρωφ, τον Ττόμην, τον Σιακόλαν ή τους συμπεθέρους έναν πράμαν, αλλά με μουστακούιν τζιαι ισλαμικήν ηθική.

Ο Ερτογάν λαλεί: "Δαμαί παλιά ήταν κήπος καλλιέργειας βιολογικών πιπερκών" (Αναφέρεται στο σπρέι πιπερκού που επίταν η Αστυνομία στους διαδηλωτές, τζιαι στη συνήθειαν του Ερτογάν να νομιμοποιεί ό,τι πελλάραν έσιει μες τον νουν του εφευρίσκοντας μιαν παράδοσην)

Έσιει περίπου έναν χρόνον που ο Ταγγίπ έφκαλεν τζιαι το σσιοινίν τζιαι το παλλούτζιν. Έκατσεν τζι εσκέφτηκεν έναν κάρον τεράστια αναπτυξιακά έργα (çılgın projeler, πελλά έργα). Όι την μιαν εννα κάμει τρίτην γέφυραν στον Κεράτιον (με κίνδυνο να καταστραφούν ιστορικά μνημεία τζιαι η ΟΥΝΕΣΚΟ να απειλά ότι εννα φκάλει την Τουρκία που την Παγκόσμια πολιτιστικήν κληρονομιάν), όι εννα κάμει τρίτην γέφυραν στο Βόσπορο καταστρέφοντας άλλον πνεύμοναν πρασίνου, όι εννα χτίσει το μεγαλλύτερον αεροδρόμιο στον κόσμον, όι εννα κάμει υποθαλάσσιες σήραγγες τζιαι σιδηροδρόμους... Αλλά το πιο πελλόν που ούλλα εν ότι ανάδοξεν του να κάμει το ευρωπαϊκόν κομμάτιν της Κωσταντινούπολης νησίν με μιαν τεράστιαν διώρυγαν. Με θκυό κουβέντες, ανάπτυξη über alles τζιαι εκσυγχρονισμός με τσιμέττον. Εκάμαν τα παλλούτζια τους χρυσά οι ντιβέλοπερς τζιαι οι εργολάβοι, αλλά με ίντα μισθούς, δικαιώματα τζιαι μέτρα ασφάλειας οι εργαζόμενοι; Οι αντιδράσεις εν έρκουνται μόνον που τα αριστερά ή τους κεμαλιστές, αλλά τζιαι που ισλαμιστές, οι οποίοι εκάμναν διαμαρτυρίες σε διάφορα φιλανθρωπικά γκάλα αθρώπων του Ερτογάν σε πολυτελή ξενοδοχεία. Τζιαι για να μεν πηαίννουμεν τζιαι μακρία, το ίδιον νεοφιλελεύθερον πρότζιεκτ ισλαμικής κοπής με τον αυταρχικόν ορθολογισμόν του "εν υπάρχει άλλη επιλογή" εφαρμόζεται πας τους Τουρκοκύπριους.

Εκατούρησες πας τον τοίχον του τζιαμιού Ταγγίπ! (που τες διαδηλώσεις αλληλεγγύης στη Βόρεια Λευκωσία)

Πακέττον με τούτα ούλλα, το αυταρχικόν καθεστώς του Κεμαλισμού αντικαταστάθηκεν με έναν αυταρχικόν καθεστώς ισλαμικού νεοφιλελευθερισμού, όπου η αστυνομία δέρνει ελεύθερα συνδικαλιστές τζιαι διαδηλωτές, κακοποιά γεναίτζιες όποτε της κατεβεί, τζιαι κατηγορά τον κάθε αντιφρονούνταν αριστερόν για συμμετοχή σε τρομοκρατικήν οργάνωσην. Η ανάπτυξη θέλει νόμον, τάξην τζιαι πειθαρχίαν. Ακούεις Ιωνά;

Με ύφος πενήντα καρδιναλίων, ο Ταγγίπ έφκαλλεν όποιον του έκαμνεν κριτικήν εχθρόν της ανάπτυξης τζιαι του ορθολογισμού, παρωχημένον τζιαι αντιδραστικόν. Για το θέμαν των διαμαρτυριών ενάντια στη δημιουργία του εμπορικού κέντρου τζιαι των πολυτελών κατοικιών, είπεν "φκαίνουν στο μεταξύ κάποιοι τζιαι λαλούν το έναν τζιαι το άλλον για το πάρκο της πλατείας Ταξίμ. Έχω να τους μηνύσω πως ό,τι τζιαι να κάμετε στο πάρκο Ταξίμ, εμείς το αποφασίσαμε [τζιαι εννοείται δαμαί χρησιμοποιεί πληθυντικόν μεγαλοπρεπείας], τζιαμαί θα αποκαταστήσουμεν την ιστορία" (Κάποτε είσιεν Οθωμανικούς στρατώνες, στο πρότυπον των οποίων εννα γινεί το σύμπλεγμα).

Πας τούντην κουβένταν, φαίνεται ότι η αστυνομία έπιασεν το υπονοούμενον, τζιαι επήεν να καθαρίσει ξεριζώννοντας κάποια αιωνόβια δέντρα, κρούζοντας τες σκηνές των καταληψιών, σύρνοντας δακρυγόνα, διώντας άγριο ξύλον, τζιαι συλλαμβάνοντας καμπόσους. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες την επομένην, τζιαι σιηλλιάες κόσμος εσυνάχτην να διαμαρτυρηθεί. Εγίνην ο χαμός. Τέσσερις νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, τζιαι το κέντρον της Κωνσταντινούπολης πνιμένον μες τα δακρυγόνα, τα οποία εμπαίναν ακόμα τζιαι μες σε σπίθκια.

Τρεις σκέψεις πριν κλείσω: (α) Ο Ερτογάν απέκτησεν δύναμην την τελευταίαν δεκαετίαν τζιαι με την υποστήριξην της Ευρωπαϊκής Ένωσης τζιαι διαφόρων φιλελεύθερων διανοουμένων, ακόμα τζιαι αριστερών, με την υπόσχεσην ότι εννα αννοίξει την κοινωνίαν τζιαι θα καταλύσει το Κεμαλικόν αυταρχικόν κράτος. Τωρά που εγίνηκεν χαλίφης στην θέσην του χαλίφη, ο Φατίχ (πορθητής) Σουλτάν Ρετζιέπ εν τους χρειάζεται. Γι' αυτόν  διά τους να άψουν. (β) Ως εψές, ο Ταγγίπ έμοιαζεν άτρωτος τζιαι παντοδύναμος. Ως εψές. (γ) Για να γίνει τούτον έπρεπεν να συγκλίνει η οικονομία, η περιβαλλοντική καταστροφή, η βίαιη καταστολή των αθρωπίνων δικαιωμάτων, οι έμφυλες διακρίσεις τζιαι η κινηματική διεκδίκηση του δημόσιου χώρου. Κανέναν που τούτα ούλλα μόνον του εν θα είσιεν τούντο αποτέλεσμαν. Μπορεί να μεν ιξέρω τι θα γίνει μετά, αλλά ξέρω ότι η κοινωνία της Τουρκίας εν πολλά μπροστά. Γιατί εν είδα πουθενά ούτε στην Ευρώπην, ούτε στην Αμερικήν ούτε στην Μέσην Ανατολήν μιαν τόσον σύθθετην ριζοσπαστικοποίησην της κοινωνίας μες σε μιαν νύχταν που να συνδυάζει το κόψιμον θκυό δεντρών, τον αυταρχισμόν μιας κυβέρνησης, την περιθωριοποίησην θρησκευτικών, πολιτικών τζιαι εθνοτικών ομάδων, το κίνημαν πόλης, τζιαι τον οδοστρωτήραν του νεοφιλελευθερισμού. Το μέλλον εν δαμαί.

Που ποδά οι εικόνες της αλληλεγγύης

Τα χρέη του δραγομάνου και οι κύκλοι της (μη) βιωσιμότητας στην Κύπρο.

Το κείμενον εδημοσιεύτηκεν στο ελληνικό ηλεκτρονικό περιοδικό «Χρόνος»

Το Μάρτιο του 1804 εξαγριωμένα πλήθη συγκεντρώθηκαν έξω από το κονάκι του δραγομάνου Χατζηγιωργάκη Κορνέσιου στη Λευκωσία, διαμαρτυρόμενα για την έκτακτη φορολογία που επιβλήθηκε στους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους του νησιού. Απευθυνόμενος στο πλήθος, και επικαλούμενος το κύρος της αυτοκρατορικής εξουσίας, ο Χατζηγιωργάκης είπε: «παλληκάρκα μου, λάμνετε στην δουλειάν σας,  το σπίτιν μου εν βασιλικόν, βρίσκετε τον πελάν σας»[1]. Οι εξεγερμένοι λεηλάτησαν το κονάκι, και ο δραγομάνος διέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Η εξέγερση γενικεύτηκε με αποτέλεσμα να κληθεί οθωμανικός στρατός από τη Συρία και Ανατολία, ενώ το οικονομικό κόστος της καταστολής επιβαρύνθηκαν κατόπιν οι Κύπριοι.

Σε πρόσφατο κείμενό του με τίτλο «Οι Οθωμανικές γενεαλογίες του Κυπριακού “όχι”» στο μπλογκ Nomadic Universality, ο Άκης Γαβριηλίδης μου έδωσε το έναυσμα να επικαιροποιήσω κάποιες σκέψεις σε σχέση με το φαινόμενο που αποκαλώ «οι κύκλοι της (μη) βιωσιμότητας» στην Οθωμανική Κύπρο και να δω πως μπορούν να συσχετιστούν με σύγχρονες εκφάνσεις κοινωνικών και οικονομικών κρίσεων. Ο παραλληλισμός ιστορικών γεγονότων με το παρόν εμπεριέχει πάντα ένα μεγάλο ρίσκο, αφού μεμονωμένα γεγονότα έξω από το πλαίσιό τους μπορεί αβασάνιστα να θεωρηθούν συγκρίσιμα. Σε σχέση με το προκείμενο, θα περιοριστώ σε γενικές παρατηρήσεις που αφορούν την παρούσα κρίση.

Στην Οθωμανική Κύπρο, η έκτακτη φορολογία, σε συνάρτηση με το υπερκέρδος των φοροσυλλεκτών, ήταν σύνηθες φαινόμενο. Έτσι, ο καθοριστικός παράγοντας για την εξέγερση ήταν άλλος: δύο χρόνια πριν, ο δραγομάνος, μαζί με τους στενούς του συνεργάτες, εξήγαγε παράνομα ολόκληρη σχεδόν την ετήσια παραγωγή δημητριακών αξιοποιώντας τις υπερεξουσίες τις οποίες απολάμβανε. Με τη μεσολάβηση Μαλτέζων εμπόρων το φορτίο πουλήθηκε στην Ισπανία, όπου υπήρχε έλλειψη σιτηρών λόγω των Ναπολεόντιων Πολέμων. Αν μια τέτοια επιχειρηματική πράξη διασφάλισε τεράστια κέρδη, το αποτέλεσμα στην Κύπρο ήταν ο λιμός. Ο ολιγοπωλιακός χαρακτήρας της Κυπριακής οικονομίας και η υπερσυγκέντρωση εξουσιών έκαναν δυνατή τη χειραγώγηση της αγοράς ενός βασικού αγαθού, αφού «υπερίσχυεν ο άρχων, δεν άκουε πλέον [...] άλλου τινός συμβουλής»[2].

Η μελέτη του κυπριακού 18^ου αιώνα φανερώνει ένα μοτίβο σε σχέση με τις κοινωνικές και οικονομικές δυναμικές του νησιού, αλλά και τις μεθόδους αντίστασης στην τοπική και αυτοκρατορική εξουσία. Συγκεκριμένα, διακρίνω μικρούς και μεγάλους κύκλους οι οποίοι ολοκληρώνονται (και επανεκκινούν) στα χρονικά σημεία όπου το περιθώριο υπερκέρδους των τοπικών φορέων της Οθωμανικής εξουσίας αυξάνεται δραματικά σε βάρος των φορολογουμένων.

Η πόλωση της κατανομής του πλούτου προκαλεί πιέσεις στα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, καθιστώντας την αναπαραγωγή του εκάστοτε συστήματος πολιτικής και οικονομικής εξουσίας αδύνατη, ειδικότερα όταν τοπικοί αξιωματούχοι νιώθουν αρκετή αυτοπεποίθηση να εκμεταλλευθούν υπέρμετρα την εξουσία που τους ανατέθηκε. Η αντίσταση του πληθυσμού παίρνει δύο μορφές: είτε την ένοπλη εξέγερση στις πιο σοβαρές (αλλά μόνο δύο) περιπτώσεις, είτε την (πιο ήπια, αλλά συχνότερη) μορφή αντίστασης της φυγής του πληθυσμού προς τα παράλια της Ανατολίας και Συρίας. Και στις δύο περιπτώσεις σηματοδοτείται η υπέρβαση μιας αδιόρατης γραμμής που παραβίαζει τους άτυπους κανόνες μιας οικονομίας της ηθικής. Έτσι, η βιωσιμότητα ενός ολόκληρου πλέγματος εξουσίας, αλλά και των οικονομικών σχέσεων που αυτό προϋποθέτει, καταρρέει, προκαλώντας τη βραχυπρόθεσμη ή μεσοπρόθεσμη παρέμβαση του κράτους, το οποίο αναγκάζεται να αναδιοργανώσει τις δημοσιονομικές λειτουργίες των ντόπιων εντολοδόχων.

Η τραυματική για την Κύπρο εξέγερση του 1804 δεν επέφερε μία άμεση ανατροπή. Παρά το ότι έστειλε με τον πιο δραματικό τρόπο προς την πρωτεύουσα το μήνυμα της μη βιωσιμότητας του συστήματος εξουσίας που εκπροσωπούσε ο Χατζηγιωργάκης, η φυγή του δραγομάνου στην Κωνσταντινούπολη επέτρεψε τη διατήρησή του στη θέση του «αντιπροσώπου της Κύπρου». Χρησιμοποιώντας τον τίτλο αυτό, ο Χατζηγιωργάκης δανείστηκε από Κωνσταντινουπολίτες σαράφηδες 1,27 εκατομμύρια  γρόσια (περίπου το διπλάσιο των ετήσιων φόρων για όλη την Κύπρο), «για τις υποθέσεις του νησιού».[3] Η τελική καρατόμηση του δραγομάνου το 1809 στην Κωνσταντινούπολη σήμαινε ταυτόχρονα ότι η ευθύνη για την πληρωμή των δανείων μεταφερόταν στους κατοίκους της Κύπρου, αφού αυτά γίνονταν στο όνομά τους. Τα χρέη προστέθηκαν στα υπάρχοντα οικονομικά βάρη του νησιού, και ο απόηχος των πιο πάνω γεγονότων συνεχίστηκε για αρκετές δεκαετίες επιφέροντας σημαντικούς μετασχηματισμούς και μεταβολές.

Η νοηματοδότηση του κυπριακού νησιωτικού χώρου θα μπορούσε να εξηγήσει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση οικονομίας,  πολιτικής και εξουσίας στην Κύπρο. Στο 18^ο αιώνα, η μορφή του νησιωτικού χώρου οδηγεί σε συγκεκριμένες σχέσεις λόγω της κατά βάση αγροτικής οικονομίας: από τη μία, η Κύπρος είναι αρκετά μεγάλη, εύφορη και πλούσια για να έχει σημαντικά πλεονάσματα στην παραγωγή, και από την άλλη, αρκετά μικρή για να επιτρέψει ένα ολιγοπωλιακού χαρακτήρα έλεγχο από δίκτυα ισχύος.

Για να επιστρέψουμε στο παρόν, στη μεταβιομηχανική εποχή των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών η νησιωτικότητα δίνει ένα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα στην Κύπρο, αφού ο υπεράκτιος χαρακτήρας του χώρου επιτρέπει την ανάπτυξη μιας οικονομίας αποθέωσης των τραπεζών, των δικηγόρων και των λογιστών. Από συνάδελφο που ειδικεύεται στη Ρωσική Ιστορία, έμαθα σε ανύποπτο χρόνο πριν από μια δεκαετία ότι το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» ξέπλενε χρήμα της K.G.B. από το ’70. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποια από τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά κέντρα σήμερα είναι νησιά (Βρετανία, Ιρλανδία, Μάλτα, Ισλανδία, νησιά Κέιμαν κτλ). Από την άλλη, τα φαινόμενα ολιγοπωλιακού ελέγχου της κυπριακής οικονομίας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό.

Οι διάφορες μεταβάσεις στη (σύντομη) ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν επέφεραν ουσιαστικές και ριζικές αλλαγές στα πλέγματα εξουσίας εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Ακόμα και τα πλέον τραυματικά και σημαδιακά γεγονότα του 1963 και 1974 δεν προκάλεσαν ανατροπές ή ρήξεις στο επίπεδο των εξουσιαστικών δομών, ο οποίες εξελίσσονταν προσαρμοζόμενες βραχυπρόθεσμα σε νέες συνθήκες για να καθίστανται βιώσιμες και νομιμοποιημένες.

Ταυτόχρονα όμως με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σημαδεύτηκαν από γεγονότα που υπέσκαψαν συστηματικά τη νομιμοποίηση των πλεγμάτων εξουσίας στην Κύπρο: το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, η αεροπορική τραγωδία της Ήλιος και η έκρηξη στο Μαρί. Κορύφωση αυτών των γεγονότων είναι η παρούσα κρίση, όπου καταλύτης είναι το νεοφιλελεύθερο πρότζεκτ και η κοινωνική πόλωση που αυτό επιφέρει. Το ερώτημα είναι κατά πόσο το πλέγμα εξουσίας που δομήθηκε από το 1960 και μετά έχει άλλα περιθώρια βιωσιμότητας, ή αν είμαστε μάρτυρες της κατάρρευσής του.

---

[1] Θεόδωρος Παπαδόπουλλος, «Νέα Παραλλαγή Ιστορικού Άσματος» Επετηρίς Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών 4 (1970-71), 353.

[2] Ευφροσύνη Ριζοπούλου-Ηγουμενίδου, “Ιστορική Mαρτυρία Ιωάννου Κορνάρου του Κρητός” στο Ευφροσύνη Ριζοπούλου-Ηγουμενίδου και Χριστόδουλος Χατζηχριστοδούλου (επιμ.), Νέα Εικόνα και Ιστορική Μαρτυρία Ιωάννου Κορνάρου του Κρητός (Λευκωσία, 2000), 20.

[3] Οθωμανικό Αρχείο Πρωθυπουργίας (Başbakanlık Osmanlı Arşivi), Κωνσταντινούπολη, C.ML. 3801, f.1, 7 Safer 1231/8 Ιανουαρίου 1816.

Που θα κάμουμεν πάρτυ;

Παραπάνω πληροφορίες για τη Θάτσιερ που τον Άρη Χατζηστεφάνου

Άμαν η επικοινωνία παίρνει άλλες μορφές...

...πρέπει να έσιεις τ'αφκιά σου αννοιχτά να ακούεις. Πρίν κάτι μήνες έγραφα για τες φασαρίες τζιαι τες λεηλασίες του Λονδίνου: 

"Άμαν έναν σύστημαν καταρρέει γεννά πολλήν βίαν. Τζιαι όση ήταν η βία που έφκαλλεν τούντο σύστημαν υπόγεια, καθημερινά, τζιαι για δεκαετίες, αλλό τόση τζιαι μαζεμένη εννάν η βία της εξέγερσης - της εξέγερσης που εννά τα πάρει τζιαι να τα σηκώσει ούλλα. Τζιαι τζείνοι που εξεγείρουνται τζιαι σπάζουν τα εν ζητούν απλά μιαν εκτόνωσην (έστω τζιαι αν τούτον κάμνουν εν μέρει, νιώθωντας ότι τωρά εν το γυρίν τους), αλλά για να φωνάξουν ότι εν τόσον απελπισμένοι, τόσον αποξενωμένοι, τζιαι τόσον περιθωριοποιημένοι, που η μόνη φωνή που μπορούν να φκάλουν εν ο ήχος του γυαλιού που σπάζει τζιαι της φωθκιάς που κρούζει. Τζιαι μετά, άτε να επικοινωνήσεις. Ας όψονται τζείνοι που εφέρασιν τα πράματα τζιαμαί, τζιαι εροκανίζασιν σιγά σιγά τες φωνητικές χορδές των ενοχλητικών πληβείων". 

Έτα πάλαι ούλλα δαμαί τωρά. Άμαν όμως οι φωθκιές εν αναμμένες, τα τζιάμια σπάζουν μαζίν με τα μάρμαρα, τζιαι ο ήχος της εξέγερσης εν εκκωφαντικός, έστω τζιαι για λλίες ώρες, πρέπει να ακούεις, όι να μιλάς. Μια πολλά καλή ανάλυση ποδά: 

"ο κόσμος χθες δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να συμμετέχει σε ένα “διάλογο”, με όρους που δεν επέλεξε ο ίδιος, αλλά το σύστημα εξουσίας. Η όξυνση και η βία είναι δικές τους επιλογές, όχι του λαού. Ο τελευταίος δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς, όσο τουλάχιστον η εξουσία βρίσκεται σε τόσο επικίνδυνα χέρια. Μπορεί η αριστερά, θεσμική και επαναστατική, να χαίρεται με αυτό; Σαφώς όχι. Αφού όμως η ίδια δεν έχει διαμορφώσει ακόμη τους όρους για κάτι καλύτερο, είναι σίγουρα προτιμητέα η οποιαδήποτε αντίδραση, από την απάθεια και την αδιαφορία του καναπέ." Θκιαβάστε το ούλλον δαμαί.

The human microphone

-

You can't evict an idea whose time has come

Με μιάν εντυπωσιακήν επιχείρησην επίδειξης μέσων καταστολής (νομικών τζιαι άλλων), εσυνάξαν τον κόσμον της κατάληψης. Βρίσκω πολλά ενδιαφέρον το πως αλλάσουσιν τούτα τα μέσα καταστολής, όι μόνον στην Αμερικήν, αλλά τζιαι στην Αγγλίαν.  Που τα μέσα παρακολούθησης τζιαι monitoring διαδηλωτών πέρσι τον τζιαιρόν των φοιτητικών διαδηλώσεων (τα οποία η κυβέρνηση εχρυσοπλήρωσεν για να μπορεί να καταστέλλει τες διαδηλώσεις των φοιτητών που εδιαμαρτύρουναν για το κόψιμων των κρατικών κονδυλίων για τα πανεπιστήμια, οπότε ξέρουμεν τες προτεραιότητες), ως το δικαίωμαν χρήσης πλαστικών σφαιρών πριν λλίες μέρες (που εν ανήκουστον πράμαν στην Αγγλίαν να έχουν έτσι δυνάμεις οι μπάτσοι).

Ό,τι τζιαι νάναι εν κρίμαν που εγίνην ό,τι εγίνην στην κατάληψην της Γουόλ Στριτ. Εκαρτέρουν τζιαι εγώ αμάν τζιαι πότε να πάω, όταν θα είμαι Νέαν Υόρκην στο τέλος του μήνα. Ελπίζω να ξαναρκέψουσιν. Για έναν πιο πληροφοριακόν σχόλιον, δέτε ποδά.

Έτα ούλλα τζιαμαί

In one NBC report, a young man in Tottenham was asked if rioting really achieved anything:
"Yes," said the young man. "You wouldn't be talking to me now if we didn't riot, would you?"
"Two months ago we marched to Scotland Yard, more than 2,000 of us, all blacks, and it was peaceful and calm and you know what? Not a word in the press. Last night a bit of rioting and looting and look around you."

Που την Penny Red

Γινίσκεται χαμός εις την Αγγλίαν. Surprise surprise. Δέτε δαμαι, δαμαί, δαμαι, τζιαι δαμαί. Εν πολλά περίεργον το συναίσθημαν να θωρώ φωτογραφίες μες τες εφημερίδες τζιαι ταινιούδες που το you tube με εικόνες που τα επεισόδια τα οποία εγινήκαν τάγκα μες τες γειτονιές μου. Αναγνωρίζω καταστήματα, σπίθκια τζιαι δρόμους. Διερωτούμαι τί θα έκαμνα τζιαι πώς θα ένιωθα αν ήμουν τζιαμαί.

Έγραψα παλιά για διαφορετικές εκφάνσεις του ιδίου προβλήματος, που ήταν αποτέλεσμαν του ιδεολογικού, κοινωνικού, τζιαι οικονομικού πρότζιεκτ των Συντηρητικών (με την συνεργασίαν των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, για να μεν ιξιχαννούμαστιν) δαμαί τζιαι δαμαί. Με θκυό κουβέντες, this was a disaster waiting to happen, τζιαι για να είμαι ειλικρινής, εγίνην πολλά πιο πριν από ότι εκαρτέρουν.

Άμαν έναν σύστημαν καταρρέει γεννά πολλήν βίαν. Τζιαι όση ήταν η βία που έφκαλλεν τούντο σύστημαν υπόγεια, καθημερινά, τζιαι για δεκαετίες, αλλό τόση τζιαι μαζεμένη εννάν η βία της εξέγερσης - της εξέγερσης που εννά τα πάρει τζιαι να τα σηκώσει ούλλα. Τζιαι τζείνοι που εξεγείρουνται τζιαι σπάζουν τα εν ζητούν απλά μιαν εκτόνωσην (έστω τζιαι αν τούτον κάμνουν εν μέρει, νιώθωντας ότι τωρά εν το γυρίν τους), αλλά για να φωνάξουν ότι εν τόσον απελπισμένοι, τόσον αποξενωμένοι, τζιαι τόσον περιθωριοποιημένοι, που η μόνη φωνή που μπορούν να φκάλουν εν ο ήχος του γυαλιού που σπάζει τζιαι της φωθκιάς που κρούζει.

Τζιαι μετά, άτε να επικοινωνήσεις. Ας όψονται τζείνοι που εφέρασιν τα πράματα τζιαμαί, τζιαι εροκανίζασιν σιγά σιγά τες φωνητικές χορδές των ενοχλητικών πληβείων.

Λαλείς ο κύκλος που άννοιξεν τον τζιαιρόν της Θάτσιερ να κλείει; 

Toplumsal Varoluş Mitingi: the prequel

Σήμερα εν το Toplumsal Varoluş Mitingi 2 (Συλλαλητήριον Κοινοτικής Ύπαρξης). Επειδή σε τούντην φάσην εν σημαντικόν για τους ΤΚ να διαδηλώσουν μόνοι τους, σήμερα εν επήα ποτζεί. (btw, όποιος θέλει να στηρίξει τες κινητοπιήσεις ποτζεί, ας πάει η ώρα 4:30 στο τέρμαν Λήδρας, έσιει εκδήλωσην της Πλατφόρμας Ε/Κ τζαι Τ/Κ Εκπαιδευτικών "Ενωμένη Κύπρος").

Είπα όμως να γράψω κάτι άλλον σχετικόν.

Έγραψα στο προηγούμενον ππόστ για το θέμαν, ότι η ημέρα που εθκιαλέξαν για το συλλαλητήριον ήταν η επέτειος της πρώτης αντιαποικιακής κινητοποίησης των Τουρκοκυπρίων. Η 28η Γεννάρη του 1958 εν βαθκειά χαραγμένη στη συλλογικήν τους μνήμην.

Το 1961 αποφασίσαν να τιμήσουν την επέτειον. Ο Ντεχτάς έλειπεν που την Κύπρον, τζαι επήεν ο Νετζντέτ Ουνέλ, που ήταν τζαι τζείνος ένας που τους σημαντικούς ηγέτες, να έβρει τον Τούρκον τον πρέσβην, τον Ντιρβάνα. Ο Ντιρβάνα λαλεί του ότι έτσι πράμαν εν γίνεται τζαι να το ξιχάσει. Η κυβέρνηση της Τουρκίας  (η οποία σημειωτέον τότες ήταν η του κυβέρνηση πραξικοπήματος που έφαεν τον Μεντερές) εμάσιετουν να έσιει καλές σχέσεις με την Ελλάδαν. Μια τέθκοια εκδήλωση θα εχάλαν το καλόν κλίμαν. Ο Ουνέλ λαλεί του ότι εν γίνεται οι ΕΚ να γιορτάζουν την 1ην του Απρίλη τζαι οι ΤΚ να μεν κάμνουν τίποτε - εν σημαντικόν για μας κτλ.

Στην πολλήν την ώραν ο Ντιρβάνα ενευρίασεν τζαι λαλεί του: "Εγώ με τούντο πράμαν εν συφφωνώ. Αν θέλετε να κάμετε τούντην εκδήλωσην κάμετε την, αλλά η Τουρκία εν την υποστηρίζει. Τζιαι να μεν τολμήσετε να φκάλετε τούρτζικες σημαίες, διότι εννα σας κόψω τα ριάλλια της βοήθειας που την Τουρκίαν." Στο τέλος επήαν κάποια πλάσματα τζαι εβάλασιν απλά λουλλούθκια στο μνημείον.

Αίγυπτος

Αναδημοσιεύκω το κείμενον που δαμαί:
This gripping account of despair and hope was written this morning by Egypt's top blogger and activist Sandmonkey. Now their are unconfirmed reports doing round on Twitters and facebook that the authorities have arrested him this afternoon [Σημείωση δική μου: Η Guardian λαλεί ότι εσυλλάβαν τον τζαι το μπλογκ έκλεισεν.]
......................
I don't know how to start writing this. I have been battling fatigue for not sleeping properly for the past 10 days, moving from one's friend house to another friend's house, almost never spending a night in my home, facing a very well funded and well organized ruthless regime that views me as nothing but an annoying bug that its time to squash will come. The situation here is bleak to say the least.

It didn't start out that way. On Tuesday Jan 25 it all started peacefully, and against all odds, we succeeded to gather hundreds of thousands and get them into Tahrir Square, despite being attacked by Anti-Riot Police who are using sticks, tear gas and rubber bullets against us. We managed to break all of their barricades and situated ourselves in Tahrir. The government responded by shutting down all cell communication in Tahrir square, a move which purpose was understood later when after midnight they went in with all of their might and attacked the protesters and evacuated the Square. The next day we were back at it again, and the day after. Then came Friday and we braved their communication blackout, their thugs, their tear gas and their bullets and we retook the square. We have been fighting to keep it ever since.

That night the government announced a military curfew, which kept getting shorter by the day, until it became from 8 am to 3 pm. People couldn't go to work, gas was running out quickly and so were essential goods and money, since the banks were not allowed to operate and people were not able to collect their salary. The internet continued to be blocked, which affected all businesses in Egypt and will cause an economic meltdown the moment they allow the banks to operate again. We were being collectively punished for daring to say that we deserve democracy and rights, and to keep it up, they withdrew the police, and then sent them out dressed as civilians to terrorize our neighborhoods. I was shot at twice that day, one of which with a semi-automatic by a dude in a car that we the people took joy in pummeling. The government announced that all prisons were breached, and that the prisoners somehow managed to get weapons and do nothing but randomly attack people. One day we had organized thugs in uniforms firing at us and the next day they disappeared and were replaced by organized thugs without uniforms firing at us. Somehow the people never made the connection.

Despite it all, we braved it. We believed we are doing what's right and were encouraged by all those around us who couldn't believe what was happening to their country. What he did galvanized the people, and on Tuesday, despite shutting down all major roads leading into Cairo, we managed to get over 2 million protesters in Cairo alone and 3 million all over Egypt to come out and demand Mubarak's departure. Those are people who stood up to the regime's ruthlessness and anger and declared that they were free, and were refusing to live in the Mubarak dictatorship for one more day. That night, he showed up on TV, and gave a very emotional speech about how he intends to step down at the end of his term and how he wants to die in Egypt, the country he loved and served. To me, and to everyone else at the protests this wasn't nearly enough, for we wanted him gone now. Others started asking that we give him a chance, and that change takes time and other such poppycock. Hell, some people and family members cried when they saw his speech. People felt sorry for him for failing to be our dictator for the rest of his life and inheriting us to his Son. It was an amalgam of Stockholm syndrome coupled with slave mentality in a malevolent combination that we never saw before. And the Regime capitalized on it today.

Today, they brought back the internet, and started having people calling on TV and writing on facebook on how they support Mubarak and his call for stability and peaceful change in 8 months. They hung on to the words of the newly appointed government would never harm the protesters, whom they believe to be good patriotic youth who have a few bad apples amongst them. We started getting calls asking people to stop protesting because "we got what we wanted" and "we need the country to start working again". People were complaining that they miss their lives. That they miss going out at night, and ordering Home Delivery. That they need us to stop so they can resume whatever existence they had before all of this. All was forgiven, the past week never happened and it's time for Unity under Mubarak's rule right now.

To all of those people I say: NEVER! I am sorry that your lives and businesses are disrupted, but this wasn't caused by the Protesters. The Protesters aren't the ones who shut down the internet that has paralyzed your businesses and banks: The government did. The Protesters weren't the ones who initiated the military curfew that limited your movement and allowed goods to disappear off market shelves and gas to disappear: The government did. The Protesters weren't the ones who ordered the police to withdraw and claimed the prisons were breached and unleashed thugs that terrorized your neighborhoods: The government did. The same government that you wish to give a second chance to, as if 30 years of dictatorship and utter failure in every sector of government wasn't enough for you. The Slaves were ready to forgive their master, and blame his cruelty on those who dared to defy him in order to ensure a better Egypt for all of its citizens and their children. After all, he gave us his word, and it's not like he ever broke his promises for reform before or anything.

Then Mubarak made his move and showed them what useful idiots they all were.

You watched on TV as "Pro-Mubarak Protesters" – thugs who were paid money by NDP members by admission of High NDP officials- started attacking the peaceful unarmed protesters in Tahrir square. They attacked them with sticks, threw stones at them, brought in men riding horses and camels- in what must be the most surreal scene ever shown on TV- and carrying whips to beat up the protesters. And then the Bullets started getting fired and Molotov cocktails started getting thrown at the Anti-Mubarak Protesters as the Army standing idly by, allowing it all to happen and not doing anything about it. Dozens were killed, hundreds injured, and there was no help sent by ambulances. The Police never showed up to stop those attacking because the ones who were captured by the Anti-mubarak people had police ID's on them. They were the police and they were there to shoot and kill people and even tried to set the Egyptian Museum on Fire. The Aim was clear: Use the clashes as pretext to ban such demonstrations under pretexts of concern for public safety and order, and to prevent disunity amongst the people of Egypt. But their plans ultimately failed, by those resilient brave souls who wouldn't give up the ground they freed of Egypt, no matter how many live bullets or firebombs were hurled at them. They know, like we all do, that this regime no longer cares to put on a moderate mask. That they have shown their true nature. That Mubarak will never step down, and that he would rather burn Egypt to the ground than even contemplate that possibility.

In the meantime, State-owned and affiliated TV channels were showing coverage of Peaceful Mubarak Protests all over Egypt and showing recorded footage of Tahrir Square protest from the night before and claiming it's the situation there at the moment. Hundreds of calls by public figures and actors started calling the channels saying that they are with Mubarak, and that he is our Father and we should support him on the road to democracy. A veiled girl with a blurred face went on Mehwer TV claiming to have received funding by Americans to go to the US and took courses on how to bring down the Egyptian government through protests which were taught by Jews. She claimed that AlJazeera is lying, and that the only people in Tahrir square now were Muslim Brotherhood and Hamas. State TV started issuing statements on how the people arrested Israelis all over Cairo engaged in creating mayhem and causing chaos. For those of you who are counting this is an American-Israeli-Qatari-Muslim Brotherhood-Iranian-Hamas conspiracy. Imagine that. And MANY PEOPLE BOUGHT IT. I recall telling a friend of mine that the only good thing about what happened today was that it made clear to us who were the idiots amongst our friends. Now we know.

Now, just in case this isn't clear: This protest is not one made or sustained by the Muslim Brotherhood, it's one that had people from all social classes and religious background in Egypt. The Muslim Brotherhood only showed up on Tuesday, and even then they were not the majority of people there by a long shot. We tolerated them there since we won't say no to fellow Egyptians who wanted to stand with us, but neither the Muslims Brotherhood not any of the Opposition leaders have the ability to turn out one tenth of the numbers of Protesters that were in Tahrir on Tuesday. This is a revolution without leaders. Three Million individuals choosing hope instead of fear and braving death on hourly basis to keep their dream of freedom alive. Imagine that.

The End is near. I have no illusions about this regime or its leader, and how he will pluck us and hunt us down one by one till we are over and done with and 8 months from now will pay people to stage fake protests urging him not to leave power, and he will stay "because he has to acquiesce to the voice of the people". This is a losing battle and they have all the weapons, but we will continue fighting until we can't. I am heading to Tahrir right now with supplies for the hundreds injured, knowing that today the attacks will intensify, because they can't allow us to stay there come Friday, which is supposed to be the game changer. We are bringing everybody out, and we will refuse to be anything else than peaceful. If you are in Egypt, I am calling on all of you to head down to Tahrir today and Friday. It is imperative to show them that the battle for the soul of Egypt isn't over and done with. I am calling you to bring your friends, to bring medical supplies, to go and see what Mubarak's gurantees look like in real life. Egypt needs you. Be Heroes.

Toplumsal Varoluş Mitingi

Θα πει Συλλαλητήριον Κοινοτικής Ύπαρξης. Τούτον ήταν το όνομαν των διαδηλώσεων των Τ/Κ. Επήα τζιαμαί τζαι είδα μια ενέργειαν τζαι έναν πάθος που έσιει χρόνια να δω. Είδα μιαν μαχητικότηταν τζαι μιαν διεκδίκησην. Είδα όμως τζαι μιαν υπαρξιακήν αγωνίαν που με εσυντάραξεν. Εμπνεύστηκα, εσυγκινήθηκα, αλλά τζαι εσιντρολίστηκα την ίδιαν στιγμήν.

Το πρόβλημαν με τον διάλογον των θκυό κοινοτήτων στην Κύπρον, στον βαθμόν που τούτος υπάρχει τζαι γινίσκεται, εν ότι ο ένας εν ακούει τον άλλον. Ή μάλλον ακούει επιλεκτικά, τζαι πιάννει τα κομμάθκια που θεωρεί ότι επιβεβαιώνουν τες προκαταλήψεις τζαι απόψεις του χωρίς να τα σκεφτεί λλίον, χωρίς να μπει στην θέσην του άλλου για να καταλάβει τες έννοιες του, τί τον τρώει τζαι τί τον κρούζει. Πριν λοιπόν βιαστεί κάποιος να σχηματίσει άποψην τζαι να κρίνει, τζαι ασχέτως αν συφφωνεί ή διαφωνεί μαζί τους, ας ακούσει τι είχαν να μας πουν εχτές οι Τ/Κ. Όποιος δεν έσιει διάθεσην να ακούσει ας αλλάξει σελίδαν.

Οι Τ/Κ λαλούν μας ότι η ύπαρξη τους ως κοινότητα στην Κύπρον απειλείται. Μόνον τζαι μόνον που εχρησιμοποιήσαν τον όρον κοινότητα πέμπει έναν σημαντικόν μήνυμαν: ότι ενώ σύφφωνα με την επίσημην ιδεολογιάν που ποτζεί, υπάρχει έναν κράτος το οποίον υποτίθεται εκφράζει την εθνικήν τους θέλησην, τούτη η λογική ανατρέπεται διότι τούντο κράτος (τζαι η Τουρκία) υποβίβασεν τους σε κοινότητα. Που την άλλην, διεκδικούν την ύπαρξην τους σαν κοινότητα στην Κύπρον, τζαι τούτον εν κάτι που πρέπει να σημειώσουμεν εμείς σαν Ε/Κ. Λαλούν μας δηλαδή «κοπέλια υπάρχουμεν τζαι εμείς, εν τζαι δικός μας τόπος τούτος. Όπως παν τα πράματα εννα χαθούμεν, τζαι άτε να τα έβρετε μετά με τους έποικους».

Που τζιαμαί τζαι τζει τα συθθήματα που είχαν πας τα πανό τους, που ήταν πολλά θαραλλέα τζαι είχαν πολυεπίπεδα νοήματα, συγκεντρώννουνται σε τρία σημεία διαμαρτυρίας τζαι διεκδίκησης:

(α) Εναντίωση στο οικονομικόν πακέτον της Τουρκίας. Νώθουν ότι τους εξευτελίζει ο Ερντογάν άμαν τους λαλεί «κοπέλια, εγιώ πιερώννω, τζαι να κάμνετε ό,τι σας λαλώ. Εννα σας κόψω τους μισθούς σας τζαι να πείτε τζαι ευκαριστώ». Που τζιαμαί τζαι τζει, η λογική λαλεί ότι η μόνη διέξοδος για λλόου τους εν η επανένωση, αφού μόνοι τους εν ιμπορούν να υπάρξουν, τζαι την εξάρτησην που την Τουρκίαν εν τη θέλουν.

(β) Εντονότατη διαμαρτυρία για το ότι αυξάνουνται οι έποικοι εις βάρος των Τ/Κ. Τούτη εν τζαι η πιο απτή απειλή για την ύπαρξην των Τ/Κ.

(γ) Η διεκδίκηση τζαι υπογράμμιση μιας πολιτισμικής ταυτότητας η οποία είναι είτε Κυπριακή είτε Τ/Κ, όμως τζαι οι θκυό είναι σε αντιπαραβολήν τζαι σε σύγκρουσην με την Τουρκικήν ταυτότηταν. Εκάμαν το χαλλούμιν τζαι τες σιεφταλιές σύμβολον της κυπριακότητας τους σε αντιπαράθεσην με το ντονέρ τζαι το Άντανα κεπάπ. Η κυπριακή ταυτότητα εκφράζετουν που τες διαδηλώσεις του 2002, όμως άμαν είδαν ότι οι Ε/Κ εν διεκδικούν ούτε ασπάζουνται μιαν κυπριακότηταν, εκάμαν την σιγά σιγά Τ/Κυπριακότηταν.

Η γεννικότερρη αίσθηση που έπιασα εγώ ήταν ότι διεκδικούν να μέννεν αποικία της Τουρκίας. Η ημέρα την οποία εθκιαλέξαν για να κάμουν την διαμαρτυρίαν τους έννεν τυχαία. Εν η επέτειος της πρώτης διαδήλωσης των Τ/Κ εναντίον της Αγγλικής αποικιοκρατίας το 1958. Υπάρχει δηλαδή ένας συμβολισμός, ένας παραλληλισμός μεταξύ της Αγγλικής τζαι της Τούρτζικης αποικιοκρατίας.

Εν πολλά εύκολον να βολευτούμεν σαν Ε/Κ στα μηνύματα που καταδικάζουν την Τουρκίαν. Όμως το ζήτημαν έσιει τζαι μιαν άλλην διάστασην. Οι Τ/Κ νώθουν ότι τσιλλά τους που την μιαν μια Τουρκία που τους συμπεριφέρεται παντώς τζαι εν αποικία, τζαι που την άλλην οι Ε/Κ οι οποίοι εν ενδιαφέρουνται να ζήσουν μαζίν τους ως ισότιμη κοινότητα που σέβεται την ύπαρξην τους. Στην καλλύτερην περίπτωσην ο μέσος Ε/Κ δέχεται ότι οι Τ/Κ εν μειοψηφία που έσιει δικαίωμαν να υπάρξει στην Κύπρο ως μειονότητα κάτω που τους δικούς μας όρους. Τούτον που εφωνάζαν προχτές ήταν ότι εν κοινότητα. Τζαι είπαν μας αν χαθούμεν εμείς σαν κοινότητα εννά έσιετε τζαι εσείς πρόβλημαν. Ήταν μια κραυγή απελπισίας, που ανάμεσα στες γραμμές ελάλεν: «κοπέλια, είμαστεν τζαι εμείς δαμαί τζαι έχουμεν δικαίωμαν πας τούντην γην μαζίν σας!».

Τζαι κλείω λαλώντας ότι μπορεί κάποιος να μεν τους αναγνωρίζει το δικαιώμαν ύπαρξης σαν ισότιμη κοινότητα. Μπορεί να λαλεί ότι εμείς έχουμεν παραπάνω δικαίωμαν διότι είμαστιν η πλειοψηφία ή επειδή ήρταμεν πριν που λλόου τους δαμαί διότι είμαστιν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Δικαίωμαν του. Εν μια θέση. Αλλά αν ιμπορεί ας βάλει τον εαυτόν του στην θέσην ενός Τ/Κ, τζαι ας ισκεφτεί αν θα εδέχετουν να του συμπεριφέρουνται σαν μειονότητα στον τόπον του που τον αγαπά. Γιατί μπορεί αύριον ναν ο ίδιος μεονότητα.

Το πανό λαλεί: "Εσώσετε μας; Ασσιχτίρ!" Σημειωτέον ότι το ασσιχτίρ στην Τουρκίαν έννεν μόνον κουβέντα του καυκά, εν κουβέντα του μασιερκού.