İsyan θα πει εξέγερση

Μιάν τζι επιάσαμεν την προηγούμενην φοράν την κουβένταν των εξεγέρσεων, αλλά τζιαι με αφορμήν το τι γίνεται στην Τουρκίαν, αθθυμήθηκα τα τούτα:

Μια κουβέντα για τες οικονομικές κρίσεις τζιαι τες εξεγέρσεις στην Οθωμανικήν Κύπρο


Τζιαι αλλό μια μαζίν με τον Νίκον Μούδουρο για την κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων


Τζιαι επειδή τα μέτωπα εν πολλά, ένα bonus track:

Kυπριακό και λύση: από τη μετααποικιακή εθνοκεντρική νεωτερικότητα στη δυνατότητα υπέρβασης του εθνοκοινοτισμού

Το κείμενον εδημοσιεύτηκεν στο περιοδικό Χρόνος.

Η επιθυμία για μια επανενωμένη Κύπρο δεν ερμηνεύεται αυτονόητα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι είδους μέλλον οραματιζόμαστε και τι θέλουμε από αυτό.

Η σημαία της μεταβατικής διοίκησης κατά την περίοδο μετά το
τέλος της αποικιοκρατίας και της ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι μια ιστορία διεκδίκησης επικυριαρχίας και προσπάθειας για επιβολή ισχύος όχι μόνο από την ελληνοκυπριακή στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και αντίστροφα,[1] αλλά και εντός της καθεμιάς. Είναι μια ιστορία γραμμένη με το αίμα Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων, αντρών, γυναικών και παιδιών, όπου παράλληλα με την ένοπλη βία της εθνοκοινοτικής σύγκρουσης στο νησί υπάρχουν και άλλες ανομολόγητες μορφές βίας (σωματικής ή μη), που νομιμοποιούνται και γίνονται αθέατες από το κυρίαρχο αφήγημα του Κυπριακού. Όπου το τελευταίο έχει αναχθεί στην απόλυτη μορφή επικυριαρχίας μέσα στο μετααποικιακό πλαίσιο της Κύπρου.

Ο ανταγωνιστικός εθνικισμός των δύο πλευρών στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα οδηγούσε νομοτελειακά στη σύγκρουση. Με δεδομένη την ελληνοκυπριακή λογική που απαιτούσε την υποταγή των αριθμητικά μειοψηφούντων Τουρκοκυπρίων στη θέληση της ελληνοκυπριακής πλειοψηφίας (ένωση ή/και Κυπριακή Δημοκρατία ως ελληνικό κράτος), η τουρκοκυπριακή εθνικιστική θέση για διχοτόμηση και αδυναμία συνύπαρξης γινόταν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Παράλληλα, προχωρούσε η συσπείρωση της κάθε κοινότητας γύρω από την αντίστοιχη κυρίαρχη εκδοχή του εθνικού αγώνα. Ακόμα και το Α.Κ.Ε.Λ., που μέχρι το 1963-64 ήταν η μοναδική, αλλά φθίνουσα πια, φωνή δικοινοτικής πολιτικής οργάνωσης, κατά τις ταραχές ευθυγραμμίστηκε με το κυρίαρχο αφήγημα του Μακαρίου όταν ο τελευταίος ανέπτυξε έναν ευκαιριακό και συγκυριακό αντιιμπεριαλισμό. Έναν αντίστοιχο αντιιμπεριαλισμό εξέφρασε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004, όπως και σήμερα οι επίγονοί του.

Η συσπείρωση της κάθε κοινότητας απέναντι στην εθνική απειλή είχε μια σειρά από παράπλευρες απώλειες. Τουρκοκύπριες γιαγιάδες γίνονταν θύματα επιθέσεων από νεαρούς ζηλωτές του κεμαλισμού, οι οποίοι τραβώντας τους τις μαντίλες απαιτούσαν την ενδυματολογική ευθυγράμμιση στον εθνικό εκμοντερνισμό της κοινότητας. Αντίστοιχα, ο εθνικός πέλεκυς έπεφτε βαρύς σε όποιον ή όποια παρέβαινε το μποϊκοτάζ αγγλικών προϊόντων από την Ε.Ο.Κ.Α. Ενίοτε, μέλη της τελευταίας έκαιγαν τελετουργικά χούλα-χουπ, ως διαφθείροντα το εθνικό φρόνημα. Σε πιο μαζικό επίπεδο, αριστεροί και αριστερές και από τις δύο κοινότητες τρομοκρατήθηκαν, βασανίστηκαν ή εκτελέστηκαν από εθνικιστές για την αντεθνική τους δράση, όπως κι αν αυτή ορίζεται. Τέλος, η οργάνωση Τ.Μ.Τ. του Ντενκτάς δολοφόνησε Τουρκοκύπριους με όπλα που χρησιμοποιήθηκαν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανθρώπων του υποκόσμου ανάμεσα στους Ελληνοκυπρίους.

Η διχοτόμηση που έφερε το 1974, αποκρυστάλλωσε την εθνική ενότητα στην κάθε πλευρά είτε με όρους τραγωδίας είτε με όρους θριάμβου. Αυτή η αποκρυστάλλωση έβαλε την ένοπλη διακοινοτική σύγκρουση στην κατάψυξη, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε μια κατάσταση εξαίρεσης που νομιμοποιούσε άλλες μορφές εξουσίας εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Η Κυπριακή Δημοκρατία λειτουργεί χωρίς ουσιαστικό διαχωρισμό εξουσιών, παρά τις κάποιες μικρές εξαιρέσεις. Με έναν πρόεδρο-αυτοκράτορα που σε συνθήκες εθνικής ενότητας δεν ελέγχεται από τους όποιους εξισορροπητικούς μηχανισμούς του Συντάγματος του 1960, στον βαθμό που αυτοί υπάρχουν καν μετά την αποχώρηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Το δίκαιο της ανάγκης όχι μόνο εκλογικεύει και νομιμοποιεί την οικειοποίηση του κράτους, αλλά και επιτρέπει φαινόμενα πέρα και έξω από το Σύνταγμα. Από την άμεση επιρροή και τον πολυεπίπεδο ρόλο της Εκκλησίας, η οποία λειτουργεί ως παράλληλος θεσμός που σμίγει με το κράτος, μέχρι την ύπαρξη της Εθνικής Φρουράς και τον θεσμοποιημένο μιλιταρισμό της κοινωνίας. Τέλος, θέτει σκληρά όρια στην πολιτική, πολύ περισσότερο για την Αριστερά.

Κανένα από τα πιο πάνω χαρακτηριστικά δεν αποτελούν βέβαια μια κυπριακή ιδιαιτερότητα. Όμως στην περιορισμένη κλίμακα ενός διχοτομημένου νησιωτικού χώρου αποκτούν άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά και εκφέρονται με μεγαλύτερη ένταση. Αποτέλεσμα των αντιφάσεων ήταν διάφορα σκάνδαλα διαπλοκής και φαινόμενα εγκληματικής (δυσ)λειτουργίας κρατικών θεσμών. Η σταδιακή κλιμάκωση των φαινομένων αυτών δεν είχε μόνο οικονομικό κόστος αλλά και ανθρώπινο. Αναφέρω ενδεικτικά τα πλέον πρόσφατα γεγονότα με την κατάρρευση των τραπεζών και τη βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή, το σκάνδαλο των αξιογράφων, την πτώση του αεροπλάνου της Ήλιος και την έκρηξη στο Μαρί (για την οποία η Εθνική Φρουρά θεωρήθηκε αμέτοχη ευθυνών). Το (ελληνοκυπριακό) κράτος άρχισε, εξόφθαλμα πλέον, να τρώει τα παιδιά του.

Με τα δεδομένα αυτά, και έχοντας υπόψη ότι η εσωστρέφεια, η ανασφάλεια και ο ρατσισμός της ελληνοκυπριακής κοινωνίας αυξάνονται πλέον γεωμετρικά λόγω κρίσης και μνημονίου, το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο επιθυμούμε τη διατήρηση της παρούσας κατάστασης. Η απάντηση σε αυτό ακριβώς το ερώτημα, έστω και ανομολόγητη ή/και υποσυνείδητη, καθόριζε και καθορίζει την ψήφο της καθεμιάς και του καθενός.

Ο φόβος για το άγνωστο και η τρομολαγνεία για ένα ενδεχόμενο μέλλον όπου η ελληνοκυπριακή κοινότητα θα έχανε την κυριαρχία της πάνω στο κράτος (βλ. «δεν πήρα κράτος για να παραδώσω κοινότητα» του Παπαδόπουλου) εξηγεί εν μέρει την επιθυμία για διατήρηση του στάτους κβο. Ενός στάτους κβο το οποίο χτίστηκε πάνω στη διχοτόμηση και την αδυναμία έκφρασης οποιασδήποτε πολιτικής πέρα από την εθνική κοινότητα. Η διατήρηση της παρούσας κατάστασης συνεπάγεται και τον μόνιμο πολιτικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία για μια επανενωμένη Κύπρο δεν είναι αρκετή, ούτε και ερμηνεύεται αυτονόητα. Γεννιέται λοιπόν ένα άλλο ερώτημα: Τι είδους μέλλον οραματιζόμαστε και τι θέλουμε από αυτό; Έτσι, ο πολιτικός φιλελευθερισμός και ο εκσυγχρονισμός από τη Δεξιά μέχρι τη σοσιαλδημοκρατία βλέπουν άλλες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές προοπτικές μέσα από μια επανενωμένη Κύπρο.[2] Αναφωνώντας «την Ευρώπην θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες», το ακραίο κέντρο εκσυγχρονίζει το «την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες» της δεκαετίας του 1950.

Δεν υπάρχει καμία ψευδαίσθηση ως προς το ότι οι παράμετροι του νέου κράτους θα διατηρήσουν σε μεγάλο βαθμό τις εξουσιαστικές δομές που περιέγραψα πιο πάνω. Πέρα από αυτό όμως υπάρχει μια δυνατότητα που αναπόφευκτα θα προσφέρει η πιθανή διευθέτηση, και που πρέπει να μεγιστοποιηθεί: η σύναψη πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών πέρα από το εθνικό δίπολο. Οι Κύπριοι θα μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα πολιτικό πεδίο που δεν θα διχοτομείται σε αμοιβαίως αποκλειόμενες εθνοκοινοτικές οντότητες, αλλά θα μπορεί να υπερβεί τον εθνοκοινοτισμό μέσω κοινών πολιτικών δράσεων που αντιμετωπίζουν τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, τα ταξικά προνόμια, τους αποκλεισμούς λόγω καταγωγής ή θρησκείας, τις διακρίσεις λόγω φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού ή τη βίαιη ανάπτυξη σε βάρος του φυσικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος. Μέσα από αυτή τη νέα νοηματοδότηση της κυπριακής πολιτότητας θα μπορέσουν οι δύο κοινότητες να ξεφύγουν από την τρόικα και την türkoika (όπως ονομάζεται από την τουρκοκυπριακή κοινότητα ο μνημονιακού τύπου νεοφιλελεύθερος μετασχηματισμός που επιβάλλεται από την Τουρκία).

Όπως και το 2004, γνωρίζουμε ότι η διεκδίκηση αυτού του χώρου δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Ακόμη περισσότερο λόγω της δεδηλωμένης κοινής αντίληψης Έρογλου-Αναστασιάδη για όσο το δυνατόν λιγότερη αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Ανεξαρτήτως όμως των προθέσεων, το χτίσιμο της ειρηνικής συνύπαρξης όλων των κατοίκων του νησιού εξαρτάται και από τις πολιτικές επιλογές και δράσεις που θα αναλάβουν όσοι και όσες επιθυμούν μια επανενωμένη Κύπρο στην οποία θα δημιουργηθεί χώρος για μια Αριστερά που δεν θα αναλώνεται σε μια διεκδίκηση εθνικής ή άλλης νομιμοποίησης, κάτι που ισχύει αυτή τη στιγμή και στις δύο κοινότητες.

Μια αμυντική άρνηση απέναντι στην προτεινόμενη λύση επειδή αυτή θα είναι νεοφιλελεύθερη ή ιμπεριαλιστική (που θα είναι) αγνοεί τρία ουσιαστικά διακυβεύματα: α) η απόρριψη στο όνομα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα όχι μόνο δεν αλλάζει κάτι σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό, αλλά ενδεχομένως τον παγιώνει ακόμα περισσότερο: οι γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί σε σχέση με το φυσικό αέριο θα συνεχίσουν, τα τουρκικά, ελληνικά και βρετανικά στρατεύματα θα παραμείνουν στο νησί, και η τουρκοκυπριακή κοινότητα θα παραμείνει εξαρτημένη από την Τουρκία χωρίς άλλη προοπτική, β) με βάση την παρούσα κατάσταση, η Αριστερά στην Κύπρο είναι εγκλωβισμένη μέσα σε εθνικούς πολιτικούς όρους που την ακρωτηριάζουν, και γ) απέχοντας από αυτή τη μάχη, η Αριστερά χάνει την ευκαιρία να οριοθετήσει την υπέρβαση του εθνοκοινοτισμού με δικούς της όρους, και όχι με αυτούς των πολιτικών ελίτ και του κεφαλαίου των δύο κοινοτήτων. Έτσι, θα έχει εκχωρήσει τη δυνατότητα αυτής της υπέρβασης, όπως έχει εκχωρήσει και τόσα άλλα ζητήματα.

Η υπέρβαση του εθνοκοινοτισμού μέσα από μια λύση του Κυπριακού θα επιτρέψει στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή Αριστερά να παλέψουν μαζί για το όραμα που εύγλωττα διατύπωσε η Ντοούς Ντεριά κατά την ορκωμοσία στην τουρκοκυπριακή Βουλή:[3] «Ορκίζομαι στην ανθρώπινη μου αξιοπρέπεια ότι: θα εργαστώ για τον/την οποιοδήποτε ζει στη χώρα της Κύπρου με στόχο να μη θυματοποιείται εξαιτίας της γλώσσας, της θρησκείας, της φυλής, του τόπου γέννησης, της κοινωνικής τάξης, της ηλικίας, της σωματικής ικανότητας, του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού· ότι θα δουλέψω για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος δικαιοσύνης και ισότητας, όπου η εργασία δε θα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης· ότι θα αγωνιστώ για την αντικατάσταση της κουλτούρας της σύγκρουσης και της βίας με τη θεμελίωση των αξιών της ειρήνης και της συναίνεσης· ότι θα μείνω προσηλωμένη στις αξίες του κοινωνικού κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών· ότι δεν θα παραιτηθώ από το όραμα της εγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής Κύπρου».

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Παρά το ότι υπάρχουν και άλλες κοινότητες στην Κύπρο (αρμενική, μαρωνίτικη, καθολική), αυτές είναι ουσιαστικά πολιτικά ανύπαρκτες αφού αναγκάστηκαν συνταγματικά να επιλέξουν σε ποια από τις δύο κοινότητες θα απορροφηθούν.

[2] Βλ. ενδεικτικά http://youtu.be/DRtO23bU-FI.

[3] http://2ha-cy.blogspot.com/2013/08/blog-post_15.html

Μέσα, πο' ξω, πριν, μετά, σαν αντακώννουσιν για κλείουσιν, τζιαι σαν φακκούν γυρόν οι κύκλοι

Σχεδόν πριν τρία χρόνια, έγραψα θκυό ποστ για τους κύκλους που αννοίουνται στην ζωήν του πλασμάτου, όπως το εβίωννα εγώ τότε. Γράφοντας "ποσσιέπασε να δούμεν ίντα μπο' σιει πάρα τζιει" εσκέφτουμουν ότι ένας κύκλος έκλειεν τζιαι άλλος άννοιεν. Τζιαι όντως, σχεδόν έτσι ήταν.

Εφύαν μου όμως θκυό-τρία πράματα. Πρώτον, ο κύκλος έννεν ποττέ ένας. Εν πολλοί, κάποτε παράλληλοι, κάποτε διασυνδεδεμένοι. Δεύτερον, η συνειδητοποίηση του πλασμάτου ότι ένας κύκλος έκλεισεν έρκεται συχνά μετά το γεγονός. Όι την ώραν που γίνεται. Εγώ τότε ένωθα ότι ήμουν πας το τσακ του κλεισίματος. Που με φέρνει στο τρίτον λάθος: το κλείσιμον έννεν ποττέ απότομον, αλλά διαδικασία. Μπορεί να εκφέρεται με μιαν ρήξην σε μιαν δεδομένην στιγμήν, αλλά έσιει πίσω του πολλήν επεξεργασίαν τζιαι διαδικασίαν. Τζιαι τότε εμέναν οι κύκλοι μου είχαν αρκέψει να κλείουν πολλά πιο πριν. Εξ' ου τζιαι το πένθος για τα πατσαρίτζια.

Οι κύκλοι που αννοίξαν που τότες ήταν καμπόσοι. Επέρασα πολλές μεταβάσεις, άλλες καλές τζιαι άλλες άσσιημες, άλλες ομαλές τζιαι άλλες πασανάκατες, άλλες ταπεινωτικές τζιαι άλλες με δώρα. Άλλοτε επέτασσα αυκά πας τους τοίχους, έφκαλλα τσούννες (κυριολεκτικά), επάλυωννα με σιήλλιες θκυο καταστάσεις, ή εματαιώννουμουν. Άλλοτε ένωθα την χαράν τζιαι την αγαλλίασην της συνειδητοποίησης, της ηρεμίας, τζιαι του να θωρείς τους κόπους σου να φκαίννουν για καλόν.

Πριν να φύω τούντην στράταν, ένας φίλος είπεν μου ότι έστω τζι αν μεν το συνειδητοποιώ τέλλεια, οι κύκλοι μου τωρά εκλείσαν. Τζιαι εκλείσασιν καλά, όπως πρέπει. Με ηρεμίαν, χωρίς να χρειαστεί παραπάνω προσπάθεια απ' ότι πρέπει. Που κάποιους έφκηκα τζιαι πριν να κλείσουν, είπεν. Αν εν σωστά που λαλεί, τούτη εν τζιαι η μιάλη διαφορά που την προηγούμενην στράταν που έφευκα, όταν είχα μιαν αγωνίαν, έναν φόον για το τι έρκεται. Κάποια άλυτα πράματα μέσα μου που αρκέψαν να λύουνται λλίον λλίον, αλλά εθέλαν μιαν καλήν συνειδητοποίησην για να λυθούν τέλλεια. Τωρά νώθω ήρεμος, σε γαλήνην, έτοιμος. Θωρώ τους κύκλους πίσω μου που εκλείσαν τζιαι σηκώννεται το σιειλούιν μου με ευχαρίστησην, γιατί παρά τες δυσκολίες τζιαι τα τράβαλλα, ήταν για καλόν. Όπως μου είπεν τούτος ο φίλος μου πάλαι, μπορώ να πάω να το απολαύσω όπως τον πελλόν. Hadi bakalım.

Λλίον πριν να φύω, επήα να δω την γιαγιάν μου στο χωρκόν να την ποσιαιρετήσω. Εν 95 χρονών. Όπως οδήγουν άκουα τούντο τραούδιν, τζιαι πας σε 2-3 στίχους εγεμώνναν τα μμάθκια μου τζιαι εφκαίνναν που μέσα μου κόμποι. Γιατί μπορεί να αννοίουν τζιαι να κλείουν κύκλοι, να φακκούμεν γυρίλλες, αλλά πάμεν πάντα πίσω τζιαμαί που εξεκινήσαμεν.

Δαιμονοποιήσεις τζιαι καθεστώτα εκτάκτου ανάγκης

Θκιαβάζοντας τούντο κείμενον που εγράφτην λλίον πριν τες εκλογές της Ελλάδας, ήρταν μου στον νουν οι εικόνες του προηγούμενου καλοτζιαιρκού με την κουβένταν στο Μαρίν, που με εκάμαν να νώθω μιαν απέραντην πολιτικήν μοναξιάν σε σχέσην με το πως ενοηματοδοτούσα τούντο θέμαν. Γράφει λοιπόν για την Ελλάδαν τζιαι τες εκλογές:

"...Μια τέτοια άρνηση από ένα πολιτικό σύστημα που «δεν ήθελε να ξέρει, ούτε να μάθει από τα λάθη του», παρά μόνο να αυτό-ακκίζεται σε άνυδρα και απολύτως προβλέψιμα τηλεοπτικά πάνελς, απειλείται από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την ακτινοβολία του Αλέξη Τσίπρα. 

Πέρα από τις προσωπικές μου σοβαρές επιφυλάξεις για το πραγματοποιήσιμο ορισμένων θέσεων του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, το συχνά προκλητικό και ακατέργαστο αντι-Ευρωπαισμό του, όπως επίσης και για τον παλαιο-μαρξιστικό ερασιτεχνισμό και ιδεολογική τυφλότητα απόψεων ορισμένων συνιστωσών του, δε μπορεί να αμφισβητήσει κανείς ότι η επικοινωνιακή και ηγετική δεινότητα του Τσίπρα άλλαξε την πολιτική ατζέντα της χώρας σε μία εξαιρετικά κρίσιμη ιστορική συγκυρία. 

Ωστόσο, τι παρατηρείται σε συλλογικό επίπεδο; Μία ενεργοποίηση παρανοϊκών μηχανισμών ατόμων και ομάδων, μια πρωτόγονη εκφόρτιση του μη επεξεργασμένου άγχους και φόβου στο απόλυτα «κακό αντικείμενο» : Τον Α. Τσίπρα, που του προσδίδονται «μαγικές» ή «δαιμονικές» ιδιότητες, μέσα από την αντι-μνημονιακή ρητορική του: θα μας ρίξει στη δραχμή, θα μας εκδιώξει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από το ΝΑΤΟ, το Ευρώ, τα διεθνή στηρίγματα της αγοράς, θα εισβάλλει και θα διαλύσει με κομματικούς φρουρούς στους «κατοχικούς θεσμούς» του ανάλγητου νέο-φιλελεύθερου καπιταλιστικού κράτους, θα προσλάβει άλλους 150.000 δημόσιους υπαλλήλους, θα μας κάνει να πεθαίνουμε χωρίς φάρμακα, συντάξεις, θα προκαλέσει σαν ένας παντοδύναμος Αρμαγεδδών την διάλυση της χώρας… 

Ας επιστρέψουμε για λίγο στην απλή ψυχιατρική και ψυχοπαθολογία: Η προβολή στη θέση μιας εσωτερικής απειλής, μία εξωτερικής.. Με άλλα λόγια, αυτοί που οδήγησαν τη χώρα μέχρις εδώ, ίσως, αν διατηρούν βασικές ανθρώπινες ιδιότητες, όπως η δυνατότητα να αισθάνονται ενοχή ή να φλερτάρουν με κρίση συνείδησης και κατάθλιψη, προκειμένου να αποφύγουν τη δική τους ναρκισσική κατάρρευση, δηλ. την εσωτερική απειλή, την προβάλουν στην εξωτερική απειλή, στην «οθόνη» Τσίπρα. 

 Η προβλητική ταύτιση προχωρά ένα βήμα παραπέρα: εκτός από το να εξωτερικεύει τις απειλές, η προβλητική ταύτιση «ελέγχει» τα άτομα του περιβάλλοντος, δεσμεύοντάς τα μέσω εξαιρετικά παθολογικών τρόπων. «Όποιος δε συμφωνεί μαζί μου είναι απέναντί μου». Κάθε διαφοροποίηση από τον λόγο του άλλου, κάθε απόχρωση, κάθε απόπειρα ανάλυσης της πολυπλοκότητας, δεν πρέπει να υπάρχει [...]

Φαίνεται λοιπόν, ότι τα ακραία φαινόμενα εκφασισμού της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας, η επείγουσα ανάγκη αυθεντικού αναστοχασμού και όχι προσχηματικής αυτοκριτικής των μέχρι τώρα πρωταγωνιστών της προβλεπόμενης (;) κατάρρευσης της χώρας, είναι ζητήματα ήσσονος σημασίας, σε σύγκριση με τον «αφανισμό», συμβολικό και πραγματικό του «απειλητικού αντικειμένου» ΤΣΙΠΡΑ."

Τούτη λοιπόν η "ενεργοποίηση παρανοϊκών μηχανισμών ατόμων και ομάδων, μια πρωτόγονη εκφόρτιση του μη επεξεργασμένου άγχους και φόβου στο απόλυτα «κακό αντικείμενο»" που εγίνην στες εκλογές της Ελλάδας με τον Τσίπραν, είσιεν την παράλληλην της διαδικασίαν στο πως εδαιμονοποιήθην ο Χριστόφκιας (με ούλλα τα κακά τζιαι τα καλά του), τζιαι επροσωποποιηθήκαν τα πάντα πάνω του ως ο απόλυτος τζιαι μόνος υπεύθυνος για το τι εγίνην στο Μαρίν, όπου ήταν να "προκαλέσει σαν ένας παντοδύναμος Αρμαγεδδών την διάλυση της χώρας…" Τζιαι σε τζιείντην συγκυρίαν έκλεισεν έναν μεγάλος κύκλος, αλλά για τούντο θέμαν εννα γράψω πιο μετά.

Έτα ούλλα τζιαμαί

In one NBC report, a young man in Tottenham was asked if rioting really achieved anything:
"Yes," said the young man. "You wouldn't be talking to me now if we didn't riot, would you?"
"Two months ago we marched to Scotland Yard, more than 2,000 of us, all blacks, and it was peaceful and calm and you know what? Not a word in the press. Last night a bit of rioting and looting and look around you."

Που την Penny Red

Γινίσκεται χαμός εις την Αγγλίαν. Surprise surprise. Δέτε δαμαι, δαμαί, δαμαι, τζιαι δαμαί. Εν πολλά περίεργον το συναίσθημαν να θωρώ φωτογραφίες μες τες εφημερίδες τζιαι ταινιούδες που το you tube με εικόνες που τα επεισόδια τα οποία εγινήκαν τάγκα μες τες γειτονιές μου. Αναγνωρίζω καταστήματα, σπίθκια τζιαι δρόμους. Διερωτούμαι τί θα έκαμνα τζιαι πώς θα ένιωθα αν ήμουν τζιαμαί.

Έγραψα παλιά για διαφορετικές εκφάνσεις του ιδίου προβλήματος, που ήταν αποτέλεσμαν του ιδεολογικού, κοινωνικού, τζιαι οικονομικού πρότζιεκτ των Συντηρητικών (με την συνεργασίαν των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, για να μεν ιξιχαννούμαστιν) δαμαί τζιαι δαμαί. Με θκυό κουβέντες, this was a disaster waiting to happen, τζιαι για να είμαι ειλικρινής, εγίνην πολλά πιο πριν από ότι εκαρτέρουν.

Άμαν έναν σύστημαν καταρρέει γεννά πολλήν βίαν. Τζιαι όση ήταν η βία που έφκαλλεν τούντο σύστημαν υπόγεια, καθημερινά, τζιαι για δεκαετίες, αλλό τόση τζιαι μαζεμένη εννάν η βία της εξέγερσης - της εξέγερσης που εννά τα πάρει τζιαι να τα σηκώσει ούλλα. Τζιαι τζείνοι που εξεγείρουνται τζιαι σπάζουν τα εν ζητούν απλά μιαν εκτόνωσην (έστω τζιαι αν τούτον κάμνουν εν μέρει, νιώθωντας ότι τωρά εν το γυρίν τους), αλλά για να φωνάξουν ότι εν τόσον απελπισμένοι, τόσον αποξενωμένοι, τζιαι τόσον περιθωριοποιημένοι, που η μόνη φωνή που μπορούν να φκάλουν εν ο ήχος του γυαλιού που σπάζει τζιαι της φωθκιάς που κρούζει.

Τζιαι μετά, άτε να επικοινωνήσεις. Ας όψονται τζείνοι που εφέρασιν τα πράματα τζιαμαί, τζιαι εροκανίζασιν σιγά σιγά τες φωνητικές χορδές των ενοχλητικών πληβείων.

Λαλείς ο κύκλος που άννοιξεν τον τζιαιρόν της Θάτσιερ να κλείει; 

Η έκλειψη κουντά τα ούλλα

Τί να κάμουσιν θκυό πλάσματα άμαν θέλουν να δώκουν ο ένας του άλλου, αλλά εν έμεινεν τίποτε πκιόν;

Φακκούμεν γυρίλλες

Άτζιαπης σου, γιατί το πλάσμαν εν καταδικασμένον να φακκά γυρούς;


A Mystery: Why Can't We Walk Straight? from NPR on Vimeo.

Γνώση, κοινωνία, ιδεολογία

Είπα σας πιο παλιά ότι έσιει 10 χρόνια που είμαι μες τα πανεπιστήμια της Αγγλίας. Μες τούτον ούλλον τον τζαιρόν επαρακολούθησα έναν εθνικόν σύστημαν ανώτατης εκπαίδευσης να πηαίννει κατα θκιαόλου τζαι μιαν κοινωνίαν να αλλάσσει πολλά βαθκειά. Άμαν κάποιος μου λαλεί ότι θέλει νάρτει στην Αγγλίαν να σπουδάσει, λαλώ του να μεν έρτει.

Ως πριν λλίες εφτομάες εν μεν επολλοέκοφτεν που έφευκα που την Αγγλίαν. Όι γιατί εμίσησά την ή γιατί έχω πρόβλημαν με τον λαόν, αλλά διότι ένωθα ότι η χώρα τούτη εν έσιει τίποτε πκιόν να μου δώκει.

Το πανεπιστήμιον για μέναν εν χώρος παραγωγής γνώσης. Που τα παλιά τα χρόνια όποιος είσιεν ριάλλια τζαι έθελεν να μάθει για κάτιτίς, επένδυεν στην γνώσην, που τα μαθηματικά, την αστρονομία, τη φυσική, τζαι την ιστορία, ως τες γλώσσες, τους πολιτισμούς, τζαι ό,τι άλλον φανταστείς. Εθέλαν να μάθουν οι βασιλιάδες της Ευρώπης για περιοχές που εθέλαν να καταχτήσουν; Επιερώνναν χαρτογράφους, γεωλόγους, αρχαιολόγους, εξερευνητές (οι πρώιμοι αθρωπολόγοι), γλωσσολόγους κτλ, τζαι επαράγαν τους τη γνώσην που εθέλαν. Τες παραπάνω φορές τούτη ήταν γνώση όπως την εθέλαν τζαι όπως τους εβόλευκεν, αλλά τούτη εν άλλη ιστορία. Κλασσικόν παράδειγμαν ο Ναπολέοντας άμαν επήεν να παίξει το κοπέλλιν στην Αίγυπτον τζαι οι στρατιές επιστημόνων που επήρεν μαζίν του.

Η ουσία εν ότι άμαν μια κυβέρνηση παραιτηθεί που τη διαδικασίαν αναζήτησης γνώσης, παραιτείται τζαι που οποιαδήποτε φιλοδοξίαν για εξέλιξην. Τζαι επειδή η ιδεολογική ατζέντα που έσιει η παρούσα κυβέρνηση της Αγγλίαν εν ιφτάννει πέρα που τη μούττην της, η χώρα εν έσιει πολλές προοπτικές για το μέλλον.

Όπως είπεν όμως τζαι ο Μάριος, ο κόσμος πκιόν εξύπνησεν, τζαι τα βάσανα της κυβέρνησης που τες κοινωνικές αναταραχές εν πίσω κόμα. Ο κύκλος της απάθειας τζαι του ωχαδερφισμού που εξεκίνησεν στα μουλωχτά επί Θάτσιερ τζαι ουσιαστικά ερίζωσεν επί Μπλερ πάει να κλείσει. Οι φοιτητές κάμνουν τα λιλλίτσια όπου βρεθούν, τζαι ασχέτως αν συφφωνεί ή αν διαφωνεί κάποιος με τη βία (εγώ προσωπικά διαφωνώ), οι βίαιες διαμαρτυρίες εν το μεγαλλύτερον σημάδιν ότι έναν σύστημαν πλέον εν ιμπορεί να αναπαραχθεί, τζαι η βία εκφράζει την απελπισίαν του κόσμου. Άσχετα με το τι πιστεύκει ο παραπάνω κόσμος, οι Εγγλέζοι έχουν μεγάλην ιστορίαν κοινωνικών αναταραχών, απεργιών τζαι αντίδρασης - αναφέρνω ενδεικτικά το Winter of Discontent τζαι τες φασαρίες του Poll Tax. Τζαι λυπούμαι που φεύκω σε φάσην κοινωνικών ζυμώσεων που εννά σημαδέψουν τούντην χώραν.

Υ.Γ. Τζαι καμαρώννω τζαι τα κοπέλλια μας που ήταν που τους πρώτους.

Υ.Γ.2 Η Κυβέρνηση λαλεί ότι επένδυσεν κάμποσα ριάλλια σε νέα συστήματα ελέγχου τζαι παρακολούθησης διαδηλωτών τα οποία εννα χρησιμοποιήσει εναντίον των φοιτητών. Πόσα εκόψαμεν που την εκπαίδευσην τζαι πού επήασιν είπαμεν;

Y.Γ.3 Δέτε τζαι τι έγραψεν ο παρέας μου ο Claudio με τον οποίον εφάαμεν ώρες τζαι ώρες να συζητούμεν τούντα θέματα πριν κάμποσα χρόνια. Εν μια πολλά ωραία κριτική της δικής μας γενιάς φοιτητών.

UPDATE: Τζαι για να μεν ιξιχαννούμαστιν, έναν νέον μέτρον άμπα τζαι γελάσει μας κανένας pleb τζαι μπει μες τα πανεπιστήμια (μας)

Δώδεκα χρόνια πατσαρίτζια. Αν ήταν κοπελλούθκια, ήταν να πηαίννουν γυμνάσιον.

Ήρτα σε τούντην χώρα σχεδόν είκοσι χρονών κοπελλούδιν. Έσιει που τότες που συνάω πράματα. Είμαι που τούτους που εν πετάσσουν τίποτες. Όπως λαλεί τζαι ο κωμικός Dylan Moran στο 6:40 σε τούντο βίτεο: "a hat box full of precious things. The Curly-Wurly wrap that meant so much, the bundle of letters too painful to look at OR throw away - they have to be kept so they can never be looked at". Τωρά λοιπόν που έκλεισεν ο κύκλος μου πρέπει να πακεττάρω. Έτα ούλλα τζιαμαί τωρά.

Μισώ το πακεττάρισμαν, τζαι έσιει μιαν εφτομάδαν που βάλλω πράματα στες κάσιες για χωρίζω τα για re-use. Λλίον πολλά εμετακόμιζα κάθε χρόνον. Σύναξε σύναξε που συγκατοίκους τζαι φίλους, εγεμώσαμεν πατσαρίτζια. Το πρώτον μου βιβλίον εγόρασα το μόλις επήα πανεπιστήμιον που έναν δευτεροετήν ο οποίος επούλεν τα textbooks της προηγούμενης χρονιάς. Αφελής εγώ λαλώ του "ίνταλως κάμνει το η καρκιά σου να πουλείς τα βιβλία σου;" Τζαι απαντά μου "εν ριάλλια που κάθουνται πας την βιβλιοθήκην." Εν το εφόρεν ο νους μου. Το βιβλίον τζείνον έχω το κόμα.

Ακόμα τζαι τες κάσιες του μετακομίσματος αννοίω τες τζαι φυλάω τες πίσω που βιβλιοθήκες για που κάτω που κρεβάθκια. Έχω κάσιαν που το 2002, που πρέπει να την εγέμωσα τζαι να την εφκιέρωσα πάνω που 10 φορές. Μάσιαλλά της. Οι κάσιες όμως εν το μόνο χρήσιμον, εν έχω να γυρεύκω την ώραν της μετακόμισης.

Όπως λαλεί τζι΄ο Μάριος, το πλάσμαν όπου πάει απλώθει ρίζες. Άπλωσα τζι΄εγώ καμπόσες, μπορεί τζαι παραπάνω απ΄ότι έπρεπεν, αλλά φαίνεσται μου ότι έλειψαν τα θρεπτικά συστατικά της γης για λλόου μου δαμαί. Τζαιρός για μεταφύτεψην.

Έγραψεν τζι'ο Διάσπορος ότι για ν'αρκέψεις κάτι τζινούρκον τζαι δημιουργικόν πρέπει πρώτα να καθαρίσεις τον τόπον που ό,τι εν μες την μέσην. Όσον το σκέφτουμαι παραπάνω συνειδητοποιώ ότι τα πατσαρίτζια εν η αδυναμία του πλασμάτου να μπει σε μιαν νέαν περιπέτειαν ποννα το πάρει σε νέους δρόμους τζαι άγνωστες αισθήσεις. Γι'αυτόν κραθκιέται με νύσια τζαι με δόνκια μες τες αναμνήσεις τζαι τα συναισθήματα που ξέρει. Χάτες, πέταμαν ούλα.

Υ.Γ. 1 Έβαλα τα πράματα μου για πούλησην. Πολλοί που τούτους που ήρτασιν τζαι επιάσαν πράματα εν καλά πλάσματα ποννά τους κάμουν καλήν χρήσην. Εχάρηκα το που εν επήαν του πεταμάτου, τζαι πως η ζωή τους εννα συνεχιστεί αλλού. Τζαι το ποδηλατίν μου που τ'αγαπώ πολλά, έδωκα το σε πλάσμαν ποννα το προσέχει.

ΥΓ. 2 Τα φκιόρα άμαν έννεν καλά τζαι πνίουνται διότι θέλουν μεταφύτεψην τζαι νέον χώμαν να τα θρέψει, αθθίζουσιν. Ειδικά ο βασιλικός τζι'η ρόκκα. Εν το ένστικτον της αυτοσυντήρησης. Επειδή ξέρουν ότι εννα μαράνουν, μάχουνται να αναπαραχθούν, τζαι κάμνουν κάτι ωραία λουλλουδούθκια πέρκιμον ελκύσουν καμιάν μέλισσαν. Τα λουλλουδούθκια εν ωραία, αλλά καταλυούν ούλλην την ενέργειαν του φκιόρου. Οπότε πρέπει να τα κόψεις.

Πιττίν

Μετά που έξι χρόνια (τζαι δέκα μέρες), πέντε σπίθκια, τέσσερα νησιά, πέντε πόλεις, 303 σελίδες, τζαι 98.335 λέξεις, εποσπάστηκα. Έκλεισεν ένας μεγάλος κύκλος. Ποσσιέπασε να δούμεν ίντα μπό'σιει πάρατζει...

Y.Γ. Όποιος θέλει να κάμει το δικόν του word cloud, ας πάει δαμαί.