Εννα τα έβρετε ομπρός σας

Εν αντρέπεστε τα μούτρα σας ρε ποθκιάντροποι ξιμαρισμένοι, εκάμετε την Κύπρον κόλασην για τους πρόσφυγες... Πέρσι εβυθίστην πλοίον τζιαι εσύναξεν τον κόσμον με το εσιέκκιπιν έναν Κυπριακόν κρουαζιερόπλοιον που έρεσσεν που τζιαμαί - που έκαμνεν τζιαι παράπονα η εταιρία διότι έχασεν τους πελάτες που το Ισραήλ επειδή ήταν αναγκασμένοι να σώσουν τες ζωές των πλασμάτων λόγω του διεθνούς ναυτικού δικαίου. Τζιαι ήρτασιν τα πλάσματα στην Λεμεσόν τζιαι αρνούνταν να κατεβούν διότι έμαθεν το ούλλη η Συρία ότι έννεν τόπος η Κύπρος να πηαίννουν ακόμα τζιαι μες την απελπισίαν τους να φύουν που το ISIS διότι η κυβέρνηση τζιαι το κράτος (βλέπε Υπηρεσία Μετανάστευσης) κάμνουν τους τον βίον αβίωτον. Τζιαι τελικά εκατεβήκασιν τα πλάσματα τζιαι επιάσαν τζιαι εβάλαν τα στο Στρατόπεδον του Πουρνάρα στην Κοτσιινοτριμθκιάν (οποία ειρωνεία! Ήταν το στρατόπεδον συγκέντρωσην που εβάλλαν οι Εγγλέζοι τους ΕΟΚΑτζίηες). Τζιαι έπιασεν ο Αναστασιάδης τζιαι έβαλεν επικεφαλής του σύγχρονου στρατοπέδου συγκέντρωσης τον φασίσταν που έβαλλεν τον άγγοναν του να λEnna ta ;ebreeαλεί ότι εννα σκοτώσει Τούρκους τζιαι κουμμουνιστές, με το ψωροπούλλιν της Χούντας που πίσω. Τζιαι σήμερα έσιει σιιλλιάες κόσμου που μάσιεται να φύει που την Συρίαν τζιαι καταλήγει στ’ ανάθθεμαν της Ουγγαρίας να τρώει δακρυγόνα που άλλους όμοιους σας φασίστες, τζιαι ποφεύκουν την Κύπρον όπως ο θκιάολος το λιβάνιν. Τζιαι κρυφοσιαίρεστε τωρά που έσιετε την κκελλέν σας ήσυχην τζιαι εν εγεμώσαμεν μουλλάες τζιαι αράπηες. Τζιαι εν αντρέπεστε να μιλάτε για τους πρόσφυγες της Κύπρου του ’74. Αλλά αθθυμούμαστιν τζιαι ξέρουμεν ότι τζιαι στους δικούς σας τους πρόσφυγες πάλαι ποθκιάντροπα εσυμπεριφερτήκετε τότε. Γιατί η έννοια σας εν άλλη. Ίντα μπου έσιετε μες την ψυσιήν σας ολάν!;!;

Αλλά να ξέρετε ότι εν ήταν πάντα ούλλοι έτσι γάδαροι σαν εσάς οι Κυπραίοι. Μετά τον πόλεμον το ’45 οι Εγγλέζοι εφέρναν Εβραίους στην Κύπρον. Εφκάλλαν τους που τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τζιαι τους φούρνους του Χίτλερ τζιαι εβάλλαν τους σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης στον Καράολον στο Βαρώσιν. Κάποιοι φασίστες ελαλούσαν τότε ότι υπάρχει σχέδιον εβραιοποίησης της Κύπρου. Άλλοι όμως εφκάλλαν που το υστέρημαν τους τζιαι επέρναν έναν βούκκον φαΐν να φαν τα πλάσματα που επεράσαν τα κάστια ποτζιεί που ήταν. Είχαν την αθρωπιάν να δείξουν αλληλεγγύην τζιαι να παν πίσω που τα συρματομπλέγματα με ρίσκον να τους συλλάβουν οι Εγγλέζοι.

Αλλά τζιαι τότε οι εφημερίδες τζιαι τα μίντια τον ίδιον ρόλον επαίζαν. Εν αντρέπουνταν να αποκαλούν τους πρόσφυγες "κρατούμενους" τζιαι να μάχουνται να τρομοκρατήσουν τον κόσμον ότι ήρταν οι αμπάλατοι ταραξίες να μας χαλάσουν την ησυχίαν μας. Αλλά που να σκεφτούν πόθθεν ήρτασιν τα πλάσματα τζιαι ίντα μπου επεράσαν... 

Μακάρι να ήμουν Κύπρον να πάω στη συγκέντρωσην έξω που το προεδρικόν στες 12 του Σεπτέβρη η ώρα 7 να φωνάξω “Refugees Welcome” τζιαι να τους πω ίντα μπου νομίζω για τη συναπαρτζιάν τους που ανήκει στην Δύσην, που θέλει Ε.Ε. τζιαι ΝΑΤΟ τζιαι τους πολέμους τους (αθθυμάστε το '11 που επισκάλαν η Ε.Ε. για την αντιπολίτευσην του Άσσαντ τζιαι η Γαλλία έπεμπεν όπλα;). Γιατί η Συρία εν δίπλα, γιορτή σου παραμονή δική μου, τζιαι τούτα ούλλα που κάμνετε εννα τα έβρετε ομπρός σας. 

İsyan θα πει εξέγερση

Μιάν τζι επιάσαμεν την προηγούμενην φοράν την κουβένταν των εξεγέρσεων, αλλά τζιαι με αφορμήν το τι γίνεται στην Τουρκίαν, αθθυμήθηκα τα τούτα:

Μια κουβέντα για τες οικονομικές κρίσεις τζιαι τες εξεγέρσεις στην Οθωμανικήν Κύπρο


Τζιαι αλλό μια μαζίν με τον Νίκον Μούδουρο για την κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων


Τζιαι επειδή τα μέτωπα εν πολλά, ένα bonus track:

Η ιστορία (τζιαι η γενεαλογία) ενός τραουθκιού

«Προσοχή: Αποστρατικοποιημένη ζώνη. Η λήψη φωτογραφιών, το να τραγουδάς, και το να υπερασπιζεσαι την ελευθερία απέναντι στις κατοχές, είναι ελεύθερα και αναγκαία»

Έσιει που το 2010 που οργανώνεται κάθε χρόνον η Αντιμιλιταριστική Ειρηνευτική Επιχείρηση. Κάθε χρόνον επήαιννα να ακούσω τους bANDiSTA, τζιαι κάθε φοράν όπως έφευκα ελάλουν να γράψω έναν κείμενον. Ποττέ εν εξόρτωσα να το κάμω. Φέτος εννα μεν τα καταφέρω να πάω, οπότε για να φκάλω το άχτιν μου είπα να κάτσω να γράψω το μαυρογιέρημον το κείμενον τωρά.

Τους bANDiSTA έμαθα τους τον Γεννάρην του 2011, μες τα Συλλαλητήρια Κοινοτικής Ύπαρξης των Τουρκοκυπρίων ενάντια στον Ερτογάν τζιαι τα νεοφιλελέ νταηλλίκια του. Τα κοπέλια γράφουν πόμπα μουσικούαν με πολλά ξεκάθαρον τζιαι συνειδητοποιημένον πολιτικόν στίχον. Ετραγουδήσαν για τους Σάκκο τζιαι Βαντσιέττι, τους 2 Ιταλούς αναρχικούς που εκτελέσαν στην Αμερική με μιαν δίκην-παρωδία, για τη φαλλοκρατία (όπου τραγουδούν φίλες τους ως bANDSiSTA), το μιλιταρισμό, τον καπιταλισμό, τον εθνικισμό, την εισβολήν στην Κύπρο, τη μετανάστευση, το φασισμό, την αστυνομοκρατία κτλ. κτλ.

Να πάτε στο σάιτ τους τζιαι να κατεβάσετε την μουσικήν τους μουχτιν ζίχτιν. Εν πουλούν ποττέ τους δίσκους τους, τζιαι άμαν παν να παίξουν λάιβ εν πιάννουν ποττέ ριάλλια.

«Η εξέγερση του Γκιαούρ Ιμάμη» έσιει ενδιαφέρουσαν ιστορίαν ως τραούδιν. Εμφανίστηκεν πρώτην φοράν σε έναν δίσκον του Hamza Irkad, ενός Τουρκοκύπριου αντιφρονούντα που εκαταδικάστηκεν επί Ντεχτάς. Το τραγούδιν αφηγείται μιαν που τες τρεις εξεγέρσεις που εγίναν το 1833 στην Κύπρον, τζιαι ήταν η τελευταία εξέγερση στην οποίαν εσυμμετέχαν μαζίν Χριστιανοί τζιαι Μουσουλμάνοι. Το τραγούδιν εν παραδοσιακόν, τζιαι έδωσεν τους στον Irkad κάποιος Γιάννης Γεωργίου, Παφίτης συνδικαλιστής στο Λονδίνον. Σε ίντα γλώσσαν, εν ιξέρω…

Ο Irkad έβαλεν τους στίχους σε μουσικήν άλλου παραδοσιακού κυπριακού τραουθκιού, του «Dolama Dolamayı», που εν το αντίστοιχον Τουρκοκυπριακόν για το «Να σου γοράσω μηχανήν».



Μετά εδιασκευάσαν το οι Sol Anahtarı (το κλειδίν του σολ/της αριστεράς) τζιαι επικαιροποιήσαν το στο κίνημαν.



Που τζιαμαί τζιαι τζιει, επιάσαν το οι bANDiSTA τζιαι αννοίξαν του τα φτερά του.

Gavur İmam İsyanı Dolama dolamayı Getirin bağlamayı Bıktım ben bu zulümden Osmanlının elinden Amman amman elinden, yandım bak be zulmünden Ben eker ben biçerim paşa alır elimden Ben eker ben biçerim ağa alır elimden Gene gurak varıdı, Hiç yağmur yağmadıydı Tohum toprakta kaldı Mahsul hiç çıkmadıydı Paşa öşür isterdi Köylü da veremezdi Asger köye saldırdı Her şeyi yağmaladı Köylüler birlik oldu, paşaya karşı durdu Gavur İmam vurdukça, Osmanlı kaçar oldu Halk isyanı coştukça, askerler kaçar oldu

Η Εξέγερση του Γκιαούρ Ιμάμη Αφήστε την ανέμην να γυρίζει και φέρτε μου τον μπαγλαμάν εν αντέχω πκιον τούντα βάσανα που το σιέριν του Οθωμανού Αμάν αμάν, που το σιέριν του, θώρε ρε! Εκάψαν με,  εκαουρτήσαν με τούντα βάσανα! Εγιώ σπέρνω, εγιώ θερίζω, ο ππασιάς πιάννει τα που το σιέριν μου Εγιώ σπέρνω, εγιώ θερίζω, ο αγάς πιάννει τα που το σιέριν μου Πάλε είσιεν αστοσιάν εν έβρεξε τίποτες ο σπόρος έμεινεν μες την γην εν εγιωρκήσαμεν τίποτε Ο ππασιάς έθελεν τη δεκάτην τζι ο αγρότης εν ιμπόρεν να τη δώκει Ο στρατός επιτέθην του χωρκού τζι ελεηλάτησεν τα ούλλα Ο χωρκάτες ενώθηκαν, στον ππασιάν αντισταθήκαν Μόλις εχτύπησεν ο Γκιαούρ Ιμάμης, οι Οθωμανοί εχαθήκαν Μόλις άψεν η εξέγερση, ο στρατός εχάθην

Για τους στίχους τζιαι την ιστορικήν σημασίαν του τραουθκιού εν έχω πολλά να προσθέσω σε τούτα που έγραψεν η Αγκάρρα δαμαί. Μόνον ότι το τραούδιν συμπυκνώννει λλίον πολλά όσα επροσπάθησα να γράψω σε μιαν διατριβήν των 100,000 λέξεων για το πως έναν σύστημαν οικονομικής τζιαι πολιτικής εξουσίας καταρρέει άμαν ξεπεράσει την ανεχτήν γραμμήν περιθωρίου εκμετάλλευσης. Έναν σύστημαν το οποίον μες την αλαζονείαν του προκαλεί εξέγερσην που τα φέρνει ούλλα πούκουππα. Σε τούντην εξίσωσην βασικά στοιχεία εν το κλίμαν, οι ανομβρίες, το σιτάριν τζιαι ο επισιτισμός. Συνθηκες δηλαδή που ξεπερνούν τα όρια της βιωσιμότητα τούντου συστήματος. Τζιαι για να μεν ιξιχαννούμαστιν, επειδή οι εξεγέρσεις εν πολλές τζιαι διαφόρων λογιών, σήμερα εν τζιαι η επέτειος του Φέργκιουσον.

Το τραούδιν έκαμεν το κύκλον του άμαν εγυρίσαν οι τροσιοί, όταν ήρταν οι Monsieur Doumani με την δικήν τους διασκευήν. Δώστε προσοχήν στην υπόκρουσην με τα συνθήματα που την αντισυγκέντρωσην ενάντια στους φασίστες τον Γεννάρην του 2013 στη Φανερωμένην.



Η συναυλία εν την Παρασκευήν στην πλατείαν του Σελιμιγιέ.

Για παραπάνω πληροφορίες, πηαίννετε δαμαί.

.

Στο πουργκατόριο της (κυπριακής) ιστορίας.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Λεύγα.

Σ’ αυτή τη χώρα είμαστε όλοι μελαγχολικοί διότι υποφέρουμε από μεγάλες απώλειες τις οποίες δεν μπορούμε να θρηνήσουμε.

Νιαζί Κιζίλγιουρεκ[1]

Περιγράφοντας τη γνωριμία του με το Μακάριο, ο Γλαύκος Κληρίδης αναπολεί τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας στην Κύπρο του Μεσοπολέμου, τα οποία περνούσε οικογενειακά φιλοξενούμενος στο μοναστήρι του Κύκκου. Το μοναστήρι, ως μεγάλος οικονομικός οργανισμός, είχε για νομικό του σύμβουλο τον Γιάννη Κληρίδη, έναν από τους πιο πετυχημένους Κύπριους δικηγόρους και πατέρα του Γλαύκου. Το καθημερινό πρόγευμα στους εκλεκτούς φιλοξενούμενους από τη Λευκωσία σέρβιρε κάποιος έφηβος δόκιμος μοναχός από ένα χωριό της ορεινής Πάφου. Περίπου τρεις δεκαετίες μετά, οι όροι είχαν αντιστραφεί: όταν στις εκλογές του 1959 ο Γιάννης Κληρίδης ήταν υποψήφιος, ο υιός Γλαύκος ως φέρελπις νέος πολιτικός παραχωρούσε τις πολιτικές του υπηρεσίες στο πρόσωπο που του σέρβιρε κάποτε πρόγευμα: τον, αρχιεπίσκοπο πια, Μακάριο.

Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ο πολιτικά φιλελεύθερος και κοσμοπολίτης Γλαύκος Κληρίδης ήταν μέρος της ντόπιας μορφωμένης αστικής ελίτ που είχε σπουδάσει στην Αγγλία τις δεκαετίες του ’40 και ’50 και έφερε μια ταυτότητα πεφωτισμένου φορέα εκσυγχρονισμού. Εντούτοις, αυτή η γενιά προσαρμόστηκε και εντάχθηκε στο πλαίσιο που διαμόρφωσε ο Μακάριος, κάνοντας έτσι μια ταξική και πολιτική υπέρβαση. Παραμερίζοντας τις όποιες διαφωνίες και αποκλίνουσες εκτιμήσεις, αποζητούσε και αναγνώριζε το κύρος και τη νομιμοποίηση της Εκκλησίας. Εξηγώντας στον πατέρα του γιατί υποστηρίζει το Μακάριο, ο Γλαύκος Κληρίδης είπε: «έρχεται ένας χείμαρρος και εσείς βάζετε μερικά “straws” (άχυρα) να του αντικόψετε την πορεία, δεν τα καταφέρνετε, ενώ αν μπείτε μέσα μπορείτε να επηρεάσετε και οι εξελίξεις να είναι άλλες».[2]

Αναλύοντας τη θεωρία του ατελούς εκσυγρονισμού στην Ινδία, την ιδέα δηλαδή ότι η χώρα δεν έχει φτάσει στο επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής εξέλιξης του νεωτερικού δυτικού κόσμου, ο Dipesh Chakrabarty διατυπώνει εύγλωττα και παραστατικά τη λογική κατάληξη αυτής της συλλογιστικής: απέναντι στο αίτημα των χειραφετητικών διεκδικήσεων της νεωτερικότητας κάποιος λέει «Όχι ακόμα!», [3]  ενδεχομένως κουνώντας και το δάχτυλο. Έτσι, αφού δεν έχουμε/-ετε πλήρως εκσυγχρονιστεί κατ’ εικόνα της ανεπτυγμένης Ευρώπης/Δύσης, η διεκδίκηση των όποιων δημοκρατικών αιτημάτων αναστέλλεται. Στο πλαίσιο αυτό, τα δικαιώματα είναι αποτέλεσμα πολιτισμικής εξέλιξης, η οποία δεν έπεται, αλλά προηγείται ως υποχρέωση. Με τη σειρά της, η εκπλήρωση αυτής της υποχρέωσης μετουσιώνει το δικαίωμα σε προνόμιο.

Συνέπεια αυτής της γραμμικής και τελεολογικής λογικής είναι αυτό που ο Chakrabarty γλαφυρά περιγράφει ως το «δωμάτιο αναμονής της Ιστορίας», ένα ενδιάμεσο στάδιο στην πορεία προς τον εκσυγχρονισμό και τη νεωτερικότητα. Το πώς διατυπώνεται ως σημείο αναφοράς, αλλά και προϋπόθεση, η ολοκλήρωση του εκσυγχρονισμού, βεβαίως, διαφέρει: η φιλελεύθερη εκδοχή κήρυττε και κηρύττει ένα ευρωπαϊκού-δυτικού τύπου κράτος, όπου ο εκσυγχρονισμός είναι το απόλυτο και τελικό στάδιο της ιστορικής εξέλιξης – το χεγκελιανό τέλος (με αριστοτελικούς όρους) της ιστορίας του Φουκαγιάμα. Κατά την αυστηρά εθνική ή μάλλον εθνοσωτήριο νεωτερικότητα, ο γύψος είναι μετωνυμία του δωματίου αναμονής και περιλαμβάνει την απροκάλυπτη αναστολή των αστικών δικαιωμάτων. Εναλλακτικά, η ανάγνωση του εκσυγχρονισμού με μαρξιστικές επιρροές μπορεί να τον βλέπει ως το ενδιάμεσο μεν, απαραίτητο δε, στάδιο της ολοκλήρωσης της αστικοποίησης του κράτους (βλ. θεωρία των σταδίων) πριν τη μετάβαση στις επόμενες φάσεις του ιστορικού υλισμού αναμένοντας την «επαναστατική στιγμή». Σε αυτές τις διαφορετικές εκδοχές της, η θεωρία του εκσυγχρονισμού (modernisation theory) ως χιλιαστική υπόσχεση γεννά συνειρμούς πουργκατορίου: υπάρχει ανάγκη κάθαρσης από τις αμαρτίες πριν την τελική λύτρωση.[4]  Αν στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο η πύρινη κάθαρση είναι απαραίτητη, η υπεσχημένη ανταμοιβή είναι ο παράδεισος. Πέρα όμως από τη χριστιανοκεντρική αυτή εννοιολόγηση, και ανεξαρτήτως πολιτικού, ιδεολογικού ή ιστορικού πλαισίου, η ενδιάμεση κατάσταση –το πουργκατόριο– συνιστά μια συνθήκη υπό διαμόρφωση, εύπλαστη και μη απόλυτη. Αυτό μπορεί να ισχύει ανεξάρτητα από τον βαθμό ιδεολογικής καθαρότητας της όποιας εκφραζόμενης πολιτικής θέσης, αφού η προσήλωση στη μετάβαση στο επόμενο ιστορικό στάδιο δίνει την απαραίτητη ενέργεια και νομιμοποίηση για να επιδειχθεί μια επιλεκτική ευελιξία στο όνομα της επίτευξης αυτού του στόχου.

Η σχέση Μακαρίου-Κληρίδη που αναφέρθηκε πιο πάνω είναι εμβληματική της πολιτικής προσαρμοστικότητας που απαιτείται σε μια τέτοια ενδιάμεση κατάσταση. Ειδικά στην περίπτωση της Κύπρου, το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο, σε βαθμό που κάποιος διερωτάται κατά πόσον η έννοια του δόγματος λειτουργεί με ουσιαστικούς πολιτικούς τρόπους. Ενδεικτικό αυτής της κατάστασης είναι το γεγονός ότι στο πλαίσιο των πρόσφατων συζητήσεων περί πιθανής λύσης του Κυπριακού, ο κατεξοχήν χώρος της δογματικής πίστης, η Εκκλησία, η οποία στη μεταμακαριακή της περίοδο ακολουθούσε την πιο σκληρή, εθνικά, στάση, είναι αυτή τη στιγμή θετικά διακείμενη προς την προοπτική της επανένωσης – ή σε κάθε περίπτωση δεν έριξε στην πυρά την όποια συζήτηση ευθύς εξαρχής. Υπάρχει μια διαμορφούμενη συναίνεση που αποπολιτικοποιεί τις ιδεολογικές διαφορές στο όνομα της εξόδου από την οικονομική κρίση, της αξιοποίησης του φυσικού αερίου, και την επαναφορά σε μια πρότερη κανονικότητα που διαταράχθηκε απότομα, δημιουργώντας μια ευσεβοποθική ανάγνωση του παρελθόντος.

Το πρόβλημα που εντοπίζω εδώ δεν αφορά την απουσία του δόγματος καθ’ εαυτό, αλλά την πολιτική διάσταση που συνεπάγεται: η αντίθετη όψη του νομίσματος της ευελιξίας και της προσαρμοστικότητας είναι ένας κενός πολιτικού περιεχομένου πραγματισμός που έχει αναχθεί σε ταυτότητα. Η αποκλειστική έμφαση στους προσωρινούς στόχους, με απονευρωμένες δυνατότητες μακροπρόθεσμου οραματισμού, δημιουργεί τις συνθήκες για μια εφήμερη ντε φάκτο ιδεολογία κυνικής αμεσότητας του παρόντος βασισμένη σε χρησιμοθηρικές και βραχυπρόθεσμες τακτικές ή ωφελιμιστικές συμμαχίες με ημερομηνία λήξης. Το πρόβλημα δεν είναι ηθικό: η πρακτική αυτή έχει μια εν γένει αποπολιτικοποιημένη ποιότητα η οποία, όπως και καθετί απολιτικό, εμπεδώνει, αναπαράγει, νομιμοποιεί και εντέλει οικειοποιείται τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας και επικυριαρχίας. Έτσι, η διαπιστωμένη απουσία ουσιαστικής ιδεολογίας έχει σαφές πολιτικό αποτέλεσμα: τη διαχείριση των υφιστάμενων ισορροπιών που αναστέλλει οποιαδήποτε αλλαγή, άσχετα από τις όποιες διακηρύξεις.

Το πλέγμα αυτό γεννά και το φαινόμενο που επισημαίνει ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ πιο πάνω, ότι δηλαδή στην Κύπρο όλες οι νεωτερικές ιδεολογίες έχουν μείνει ιστορικά ανεκπλήρωτες. Η ήττα των ιδεολογιών συνεπάγεται και κάποιο συμβιβασμό. Τόσο σε ό,τι αφορά τους Ελληνοκύπριους όσο και τους Τουρκοκύπριους, από την ένωση μέχρι τη διχοτόμηση, και από το δικοινοτικό εργατικό κίνημα μέχρι τον φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό, οι μεγάλοι στόχοι του 20ού αιώνα προσαρμόστηκαν στις προσληφθείσες ανάγκες που μετουσιώνουν το ευκταίο σε εφικτό – πάντα στο όνομα του ευκταίου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος που διατύπωσε αυτό το σχήμα ήταν ο Μακάριος, όταν το 1968 έκανε τη διαφοροποίηση μεταξύ του ευκταίου (ένωση) και του εφικτού (Κυπριακή Δημοκρατία ως, ουσιαστικά, Ελληνοκυπριακό κράτος). Έτσι, η ομοσπονδία αναγορεύεται σε οδυνηρό συμβιβασμό· τα συνδικάτα επιδεικνύουν υπεύθυνη στάση για διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης· η λύση του κυπριακού εμφανίζεται ως η μόνη διέξοδος από την οικονομική κρίση ή/και διασφαλίζει την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού. Ο καταναγκασμός του παρόντος εκλογικεύει την πολιτική ελαστικότητα στο όνομα του ιστορικού πεπρωμένου, ενσωματώνοντας την εθνική και οικονομική ηγεμονική συνθήκη του πουργκατορίου.

Οι ντε φάκτο ιδεολογίες που προέκυψαν συνειδητά ή ασυνείδητα στην Κύπρο μετά το 1974 μέσα από το πάντρεμα του μεταπολεμικού πρακτικισμού της εθνικής ενότητας (ως αντίδοτο στο τραύμα του πολέμου) και του απόηχου των συνθημάτων του παρελθόντος περί προαιώνιων εχθρών, έφτασαν σήμερα στα όρια των αντιφάσεών τους. Μπορεί να δημιούργησαν αμιγώς εθνικά ομογενοποιημένα κράτη στο όνομα της αντίστοιχης αντίληψης δημοκρατίας ή δικαιοσύνης, όμως η βιωσιμότητά τους δεν είναι καθόλου δεδομένη. Έμειναν οράματα για ένα μέλλον που αντικατοπτρίζει την επανόρθωση ενός ανεκπλήρωτου παρελθόντος χαμένων ευκαιριών και ιστορικών παρεκκλίσεων. Εγκλωβισμένη στο δωμάτιο αναμονής για το επόμενο στάδιο του ιστορικού γίγνεσθαι ανάλογα με την τελεολογία της επιλογής μας, η νεότερη ιστορία της Κύπρου είναι μια συνεχής ενδιάμεση κατάσταση· ένα πουργκατόριο μετάβασης με θριαμβευτή το παρόν. Και τι πιο μεταβατικό από μια κατάσταση εξαίρεσης; Το πρόβλημα είναι πως το προσληφθέν ως μεταβατικό είναι, στην ουσία, μόνιμο.

Τα κυρίαρχα αφηγήματα για τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της Κύπρου συγκλίνουν σε δύο σημεία, τα οποία και βλέπουν ως διαρκείς δυναμικές που διαποτίζουν τα «μεγάλα» γεγονότα και ιστορικές διαδικασίες: από τη μία, στην ανάγνωση της ιστορίας με αμοιβαίως αποκλειόμενους όρους νίκης ή ήττας, και από την άλλη, στον εντοπισμό μιας διαρκούς πάλης ανάμεσα σε διαλλακτικούς και αδιάλλακτους σε ό,τι αφορά την πολιτική έκφραση των διαφόρων αιτημάτων και το βαθμό διεκδικητικότητας που επιδεικνύεται.

Στο πλαίσιο αυτό, μια σειρά από γεγονότα θεωρούνται τομή στις νοηματοδοτήσεις του ιστορικού παρελθόντος: το «αρχιεπισκοπικό ζήτημα» στην αυγή του 20ού αιώνα, που καθόρισε τους όρους με τους οποίους εθνικοποιήθηκε η Εκκλησία· η εξέγερση του 1931 ως η πρώτη, απέναντι στους Άγγλους, βίαιη έκφανση της πολιτικής της ένωσης· η ανάληψη των ηνίων του ενωτικού κινήματος από το ΑΚΕΛ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο αντιαποικιακός δεξιός λόγος είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος· η περίοδος 1946-48 και η επιστροφή της λαϊκής δεξιάς με ένα πιο ριζοσπαστικό ενωτικό λόγο· το 1955-59 και οι διαπραγματεύσεις Ζυρίχης-Λονδίνου. Σε όλα αυτά τα σημεία το καθοριστικό ερμηνευτικό σχήμα είναι το δίπολο διαλλακτικοί/αδιάλλακτοι, κάτι που αναπαράγεται επίσης και στη μετααποικιακή περίοδο σε όλες τις συζητήσεις σε σχέση με τις προτάσεις επίλυσης του κυπριακού μέχρι σήμερα.

Το πρίσμα της αντινομίας διαλλακτικοί/αδιάλλακτοι παραβλέπει ότι, σε διαφορετικές συγκυρίες, η μία πολιτική στάση δεν αποκλείει την άλλη. Για παράδειγμα, ο μητροπολίτης Κιτίου Νικόδημος Μυλωνάς, που αναδείχθηκε σε ηγέτη των εξεγερθέντων το 1931, λίγες μέρες πριν τις ταραχές ήταν υπέρμαχος της συνεννόησης με το αποικιακό καθεστώς ως εκπρόσωπος της ρεαλιστικής/πραγματιστικής πολιτικής. Με ανάλογους τρόπους, ο Πλουτής Σέρβας, απόφοιτος της σχολής της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα το 1935 και Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, ήταν μεν από τους πρωτεργάτες της υιοθέτησης του αδιαπραγμάτευτου στόχου της ένωσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά έκανε στροφή σε μια πιο συμβιβαστική πολιτική το 1948 με τον ενδιάμεσο στόχο της αυτοκυβέρνησης, η οποία θα οδηγούσε στην αυτοδιάθεση και μετά στην ένωση. Η πολιτική αυτή κρίθηκε αποτυχημένη, και οδήγησε το ΑΚΕΛ στην αποκήρυξη της γραμμής Σέρβα επιστρέφοντας σε μια λογική «καθαρής» ένωσης αλλά με μια ψυχολογία ήττας, ακολουθώντας πλέον τη δεξιά. Και όλα αυτά σε μια περίοδο όπου το δικοινοτικό εργατικό κίνημα ήταν στο απόγειό του (με 250.000 χαμένες εργατοώρες απεργιών το 1948), ενώ Κύπριοι Χίτες συγκρούονταν με απεργούς και προστάτευαν απεργοσπάστες, τους οποίους οργάνωνε η Εκκλησία με την υποστήριξη της αποικιακής κυβέρνησης, η οποία με τη σειρά της μιλούσε για το ιερό δικαίωμα στην εργασία. Τέλος, ο αντικατοπτρισμός του ελληνικού Εμφυλίου στην Κύπρο συντέλεσε στην αναπαραγωγή αισθημάτων νίκης και ήττας στις δύο πλευρές.

Το ΑΚΕΛ, παρά τη στροφή του το 1948, παρέμεινε προσανατολισμένο προς μια διαπραγμάτευση των πολιτικών στόχων μέσα από τη συνεργασία με εκείνο το κομμάτι της αστικής τάξης που γινόταν αντιληπτό ως λιγότερο αντιδραστικό ή ακόμα και προοδευτικό, προσπαθώντας να αποφύγει την πολιτική απομόνωση. Αυτή η ανομολόγητη λογική των λαϊκών/δημοκρατικών μετώπων που απηχεί τις μετά το 1935 επεξεργασίες της Κομιντέρν είναι διαχρονική: από το «μίνιμουμ πρόγραμμα» με τον Σπύρο Κυπριανού το 1983 μέχρι την εκλογή Τάσσου Παπαδόπουλου το 2002. Παρά τις προφανείς διαφορές ανάμεσα στις πιο πάνω περιπτώσεις, διακρίνουμε συνεχείς αυξομειώσεις και διακυμάνσεις στον βαθμό ιδεολογικής καθαρότητας επιλεκτικά και στοχευμένα, έστω και σε διαφορετικά πολιτικά επίπεδα ή ακόμα και χώρους.

Ο μεγάλος βαθμός κορπορατισμού και η κουλτούρα συναίνεσης που υπάρχει στην κυπριακή κοινωνία εξηγεί και τα φαινόμενα αυτά. Άλλωστε, σε ολόκληρη την κυπριακή ιστορία δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα επανάστασης: μόνο εξεγέρσεις οι οποίες, στην καλύτερη περίπτωση, εκσυγχρονίζουν παρά ανατρέπουν τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας, απορροφώντας τις εντάσεις των αντιφάσεων που τις προκάλεσαν. Μια μακροσκοπική προσέγγιση που εξετάζει το φαινόμενο των κοινωνικο-οικονομικών εντάσεων και την αναπαραγωγή των πολιτικών δομών από την οθωμανική μέχρι τη σύγχρονη περίοδο καταδεικνύει την περιορισμένη κλίμακα των ιστορικών ανατροπών: οι μεταβολές είναι σταδιακές και γεννιούνται μέσα από την προσαρμοστικότητα και την ελάχιστη διεύρυνση της συμμετοχικότητας εντός των εξουσιαστικών δομών για σκοπούς νομιμοποίησης, διατηρώντας όμως τα υπάρχοντα προνόμια.

Είναι προφανές ότι οι παρατηρήσεις αυτές δεν αποτελούν κυπριακή αποκλειστικότητα. Όμως η κλίμακα επιτρέπει την επισταμένη παρακολούθηση και νοηματοδότηση ιστορικών διαδικασιών οι οποίες ξεπερνούν τα όρια των ακτών του νησιού. Η εστίαση λοιπόν της ανάλυσης αυτή στο κυπριακό πλαίσιο δεν είναι παρά μια αφορμή. Ταυτόχρονα, τα όποια συγκρίσιμα χαρακτηριστικά με περιπτώσεις εκτός της Κύπρου (Ελλάδα, Τουρκία, Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Ευρώπη, Ευρασία κ.λπ.) οι οποίες εντάσσονται σε μερικώς επικαλυπτόμενα χωρικά ή νοηματοδοτικά πλαίσια έχουν χρησιμότητα αφού εντοπιστούν οι διαφορές στην αυξομειούμενη ένταση με την οποία εμφανίζονται.

Για να επιστρέψουμε στα σύγχρονα πολιτικά διλήμματα, το ίδιο το Κυπριακό πρόβλημα αποτελεί το μεγάλο πουργκατόριο στο οποίο συντελείται η συναινετική επιβράδυνση του ιστορικού χρόνου. Στο δωμάτιο αναμονής της ιστορίας, η επιβράδυνση του χρόνου επέρχεται μέσα από την αποπολιτικοποίηση η οποία είτε αναβάλλει ουσιαστικές λύσεις υπό τον φόβο της ανατροπής των (βολικών ή άβολων) βεβαιοτήτων του παρόντος είτε, στην καλύτερη περίπτωση, προσπαθεί εναγωνίως να ελαχιστοποιήσει τις διαταραχές που εμπεριέχει μια αναπόφευκτη μεταβολή. Το ερώτημα είναι ο οραματισμός ενός μέλλοντος το οποίο χτίζεται με κριτήρια διατήρησης ή αλλαγής των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών συντεταγμένων.

Ο Κωστής Καρπόζηλος μας υπενθυμίζει τη ρήση του Μαρξ ότι «η ιστορία δεν κάνει τίποτα», τονίζοντας παράλληλα ότι «δεν πρόκειται για ζήτημα επαναστατικότητας ή ρεφορμισμού. Πρόκειται για το αδιέξοδο της ριζοσπαστικής σκέψης, η οποία αδυνατεί να φανταστεί το μέλλον με όρους ριζικά διαφορετικούς από αυτούς εντός των οποίων διαμορφώθηκε». [5]  Οι ιστορικοί κύκλοι του 1948 (μεγάλες δικοινοτικές απεργίες, αντανάκλαση εμφυλιοπολεμικού κλίματος, συζητήσεις για αποικιακό σύνταγμα) και του 1989 (κατάρρευση ανατολικού μπλοκ, κρίση/διάσπαση ΑΚΕΛ, ανάδειξη και εκλογή Βασιλείου ο οποίος ξεκινά τον πρώιμο νεοφιλελεύθερο μετασχηματισμό) έχουν καταγραφεί στις συνειδήσεις των διαφόρων χώρων του πολιτικού φάσματος με όρους νίκης ή ήττας, και εσωτερικοποιήθηκαν ως επιβεβαίωση ή συμβιβασμός αντίστοιχα. Ανεξάρτητα όμως από ποια πλευρά της γραμμής που διακρίνει τη νίκη από την ήττα στέκεται κάποιος, το αποτέλεσμα της θεώρησης μέσα από το πρίσμα αυτού του δίπολου είναι η αναπαραγωγή των κυρίαρχων μορφών οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής εξουσίας, έστω και σε διαφορετικές κλίμακες. Το κλείσιμο αυτών των κύκλων προϋποθέτει πρώτα τον οραματισμό και κατόπιν το χτίσιμο ενός μέλλοντος που τοποθετείται έξω από αυτούς. Στην αντίθετη περίπτωση, μένουμε κλεισμένοι στο πουργκατόριο της ιστορίας, όπου η μια αναμονή φέρνει την άλλη, με συνεχείς αναβολές και μετατοπίσεις.

---

[1] “Aslında Hepimiz Melankoliğiz!” Εφημερίδα Yeni Düzen, 16 Αυγούστου 2010. 

[2] Niyazi Kızılyürek, Γλαύκος Κληρίδης: Η Πορεία μιας χώρας. (Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 2006), σ. 42-43.

[3] Dipesh Chakrabarty, Provincializing Europe: Postcolonial Thought and Historical Difference (Πρίνστον και Οξφόρδη: Princeton University Press, 2008).

[4] Amit Chaudhuri, Clearing a Space: Reflections on India, Literature and Culture (Οξφόρδη: Peter Lang, 2008), σ. 63.

[5] Κωστής Καρπόζηλος, «Παγιδευμένοι στην ιστορία» Λεύγα 13 (Χειμώνας 2014), σσ. 34-38.

Πόσην την έσιει ο Χάρης;

Εκτός από το να χουμίζεται πόσην την έσιει, πάει τζιαι τζιυνίην ο Χάρης Γεωργιάδης. Τελικά πολλά παραδοσιακός Κυπραίος μας επροέκυψεν.

Χάρης Γεωργιάδης: "Εκτός από μεγάλα αυτιά μπορεί να έχω και κάτι άλλο μεγάλο..."

Οι απίστευτες ατάκες του Υπουργού Οικονομικών!

Πρώτος καλεσμένος στην νέα ραδιοφωνική εκπομπή του Λούη Πατσαλίδη με τίτλο "60 ΛΟΥΗ-πτά" ήταν ο υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης. Ακομπλεξάριστος ο υπουργός απάντησε σε όλα και βέβαια ο stand-up comedian του έκανε και πολλές «περίεργες» ερωτήσεις. Κορυφαία από αυτές, όταν τον ρώτησε για το αν θα έκανε πλαστική επέμβαση «Δεν μου πέρασε από το μυαλό. Δεν με ενοχλεί αυτό το πείραγμα και αν με προκαλούσε κάποιος περισσότερο θα έλεγα πως εκτός από μεγάλα αυτιά ίσως έχω μεγάλο και κάτι άλλο» κάνοντας τον Λούη να κλάψει από το γέλιο. Αξιοσημείωτη ήταν και η αποκάλυψη του πως πήγε κυνήγι στον Έβρο με τον υπουργό Εμπορίου Γιώργο Λακκοτρύπη χωρίς να ενημερώσουν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. 

Ο μεγάλος στρατολόγος τζιαι η καταστολή της ανταρσίας

Περί Εθνικής Φρουράς. 

Εφημερίδα Χαραυγή, 3 Απριλίου 1964, σελ. 3.

Kυπριακό και λύση: από τη μετααποικιακή εθνοκεντρική νεωτερικότητα στη δυνατότητα υπέρβασης του εθνοκοινοτισμού

Το κείμενον εδημοσιεύτηκεν στο περιοδικό Χρόνος.

Η επιθυμία για μια επανενωμένη Κύπρο δεν ερμηνεύεται αυτονόητα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι είδους μέλλον οραματιζόμαστε και τι θέλουμε από αυτό.

Η σημαία της μεταβατικής διοίκησης κατά την περίοδο μετά το
τέλος της αποικιοκρατίας και της ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι μια ιστορία διεκδίκησης επικυριαρχίας και προσπάθειας για επιβολή ισχύος όχι μόνο από την ελληνοκυπριακή στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και αντίστροφα,[1] αλλά και εντός της καθεμιάς. Είναι μια ιστορία γραμμένη με το αίμα Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων, αντρών, γυναικών και παιδιών, όπου παράλληλα με την ένοπλη βία της εθνοκοινοτικής σύγκρουσης στο νησί υπάρχουν και άλλες ανομολόγητες μορφές βίας (σωματικής ή μη), που νομιμοποιούνται και γίνονται αθέατες από το κυρίαρχο αφήγημα του Κυπριακού. Όπου το τελευταίο έχει αναχθεί στην απόλυτη μορφή επικυριαρχίας μέσα στο μετααποικιακό πλαίσιο της Κύπρου.

Ο ανταγωνιστικός εθνικισμός των δύο πλευρών στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα οδηγούσε νομοτελειακά στη σύγκρουση. Με δεδομένη την ελληνοκυπριακή λογική που απαιτούσε την υποταγή των αριθμητικά μειοψηφούντων Τουρκοκυπρίων στη θέληση της ελληνοκυπριακής πλειοψηφίας (ένωση ή/και Κυπριακή Δημοκρατία ως ελληνικό κράτος), η τουρκοκυπριακή εθνικιστική θέση για διχοτόμηση και αδυναμία συνύπαρξης γινόταν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Παράλληλα, προχωρούσε η συσπείρωση της κάθε κοινότητας γύρω από την αντίστοιχη κυρίαρχη εκδοχή του εθνικού αγώνα. Ακόμα και το Α.Κ.Ε.Λ., που μέχρι το 1963-64 ήταν η μοναδική, αλλά φθίνουσα πια, φωνή δικοινοτικής πολιτικής οργάνωσης, κατά τις ταραχές ευθυγραμμίστηκε με το κυρίαρχο αφήγημα του Μακαρίου όταν ο τελευταίος ανέπτυξε έναν ευκαιριακό και συγκυριακό αντιιμπεριαλισμό. Έναν αντίστοιχο αντιιμπεριαλισμό εξέφρασε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004, όπως και σήμερα οι επίγονοί του.

Η συσπείρωση της κάθε κοινότητας απέναντι στην εθνική απειλή είχε μια σειρά από παράπλευρες απώλειες. Τουρκοκύπριες γιαγιάδες γίνονταν θύματα επιθέσεων από νεαρούς ζηλωτές του κεμαλισμού, οι οποίοι τραβώντας τους τις μαντίλες απαιτούσαν την ενδυματολογική ευθυγράμμιση στον εθνικό εκμοντερνισμό της κοινότητας. Αντίστοιχα, ο εθνικός πέλεκυς έπεφτε βαρύς σε όποιον ή όποια παρέβαινε το μποϊκοτάζ αγγλικών προϊόντων από την Ε.Ο.Κ.Α. Ενίοτε, μέλη της τελευταίας έκαιγαν τελετουργικά χούλα-χουπ, ως διαφθείροντα το εθνικό φρόνημα. Σε πιο μαζικό επίπεδο, αριστεροί και αριστερές και από τις δύο κοινότητες τρομοκρατήθηκαν, βασανίστηκαν ή εκτελέστηκαν από εθνικιστές για την αντεθνική τους δράση, όπως κι αν αυτή ορίζεται. Τέλος, η οργάνωση Τ.Μ.Τ. του Ντενκτάς δολοφόνησε Τουρκοκύπριους με όπλα που χρησιμοποιήθηκαν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανθρώπων του υποκόσμου ανάμεσα στους Ελληνοκυπρίους.

Η διχοτόμηση που έφερε το 1974, αποκρυστάλλωσε την εθνική ενότητα στην κάθε πλευρά είτε με όρους τραγωδίας είτε με όρους θριάμβου. Αυτή η αποκρυστάλλωση έβαλε την ένοπλη διακοινοτική σύγκρουση στην κατάψυξη, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε μια κατάσταση εξαίρεσης που νομιμοποιούσε άλλες μορφές εξουσίας εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Η Κυπριακή Δημοκρατία λειτουργεί χωρίς ουσιαστικό διαχωρισμό εξουσιών, παρά τις κάποιες μικρές εξαιρέσεις. Με έναν πρόεδρο-αυτοκράτορα που σε συνθήκες εθνικής ενότητας δεν ελέγχεται από τους όποιους εξισορροπητικούς μηχανισμούς του Συντάγματος του 1960, στον βαθμό που αυτοί υπάρχουν καν μετά την αποχώρηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Το δίκαιο της ανάγκης όχι μόνο εκλογικεύει και νομιμοποιεί την οικειοποίηση του κράτους, αλλά και επιτρέπει φαινόμενα πέρα και έξω από το Σύνταγμα. Από την άμεση επιρροή και τον πολυεπίπεδο ρόλο της Εκκλησίας, η οποία λειτουργεί ως παράλληλος θεσμός που σμίγει με το κράτος, μέχρι την ύπαρξη της Εθνικής Φρουράς και τον θεσμοποιημένο μιλιταρισμό της κοινωνίας. Τέλος, θέτει σκληρά όρια στην πολιτική, πολύ περισσότερο για την Αριστερά.

Κανένα από τα πιο πάνω χαρακτηριστικά δεν αποτελούν βέβαια μια κυπριακή ιδιαιτερότητα. Όμως στην περιορισμένη κλίμακα ενός διχοτομημένου νησιωτικού χώρου αποκτούν άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά και εκφέρονται με μεγαλύτερη ένταση. Αποτέλεσμα των αντιφάσεων ήταν διάφορα σκάνδαλα διαπλοκής και φαινόμενα εγκληματικής (δυσ)λειτουργίας κρατικών θεσμών. Η σταδιακή κλιμάκωση των φαινομένων αυτών δεν είχε μόνο οικονομικό κόστος αλλά και ανθρώπινο. Αναφέρω ενδεικτικά τα πλέον πρόσφατα γεγονότα με την κατάρρευση των τραπεζών και τη βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή, το σκάνδαλο των αξιογράφων, την πτώση του αεροπλάνου της Ήλιος και την έκρηξη στο Μαρί (για την οποία η Εθνική Φρουρά θεωρήθηκε αμέτοχη ευθυνών). Το (ελληνοκυπριακό) κράτος άρχισε, εξόφθαλμα πλέον, να τρώει τα παιδιά του.

Με τα δεδομένα αυτά, και έχοντας υπόψη ότι η εσωστρέφεια, η ανασφάλεια και ο ρατσισμός της ελληνοκυπριακής κοινωνίας αυξάνονται πλέον γεωμετρικά λόγω κρίσης και μνημονίου, το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο επιθυμούμε τη διατήρηση της παρούσας κατάστασης. Η απάντηση σε αυτό ακριβώς το ερώτημα, έστω και ανομολόγητη ή/και υποσυνείδητη, καθόριζε και καθορίζει την ψήφο της καθεμιάς και του καθενός.

Ο φόβος για το άγνωστο και η τρομολαγνεία για ένα ενδεχόμενο μέλλον όπου η ελληνοκυπριακή κοινότητα θα έχανε την κυριαρχία της πάνω στο κράτος (βλ. «δεν πήρα κράτος για να παραδώσω κοινότητα» του Παπαδόπουλου) εξηγεί εν μέρει την επιθυμία για διατήρηση του στάτους κβο. Ενός στάτους κβο το οποίο χτίστηκε πάνω στη διχοτόμηση και την αδυναμία έκφρασης οποιασδήποτε πολιτικής πέρα από την εθνική κοινότητα. Η διατήρηση της παρούσας κατάστασης συνεπάγεται και τον μόνιμο πολιτικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία για μια επανενωμένη Κύπρο δεν είναι αρκετή, ούτε και ερμηνεύεται αυτονόητα. Γεννιέται λοιπόν ένα άλλο ερώτημα: Τι είδους μέλλον οραματιζόμαστε και τι θέλουμε από αυτό; Έτσι, ο πολιτικός φιλελευθερισμός και ο εκσυγχρονισμός από τη Δεξιά μέχρι τη σοσιαλδημοκρατία βλέπουν άλλες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές προοπτικές μέσα από μια επανενωμένη Κύπρο.[2] Αναφωνώντας «την Ευρώπην θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες», το ακραίο κέντρο εκσυγχρονίζει το «την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες» της δεκαετίας του 1950.

Δεν υπάρχει καμία ψευδαίσθηση ως προς το ότι οι παράμετροι του νέου κράτους θα διατηρήσουν σε μεγάλο βαθμό τις εξουσιαστικές δομές που περιέγραψα πιο πάνω. Πέρα από αυτό όμως υπάρχει μια δυνατότητα που αναπόφευκτα θα προσφέρει η πιθανή διευθέτηση, και που πρέπει να μεγιστοποιηθεί: η σύναψη πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών πέρα από το εθνικό δίπολο. Οι Κύπριοι θα μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα πολιτικό πεδίο που δεν θα διχοτομείται σε αμοιβαίως αποκλειόμενες εθνοκοινοτικές οντότητες, αλλά θα μπορεί να υπερβεί τον εθνοκοινοτισμό μέσω κοινών πολιτικών δράσεων που αντιμετωπίζουν τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, τα ταξικά προνόμια, τους αποκλεισμούς λόγω καταγωγής ή θρησκείας, τις διακρίσεις λόγω φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού ή τη βίαιη ανάπτυξη σε βάρος του φυσικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος. Μέσα από αυτή τη νέα νοηματοδότηση της κυπριακής πολιτότητας θα μπορέσουν οι δύο κοινότητες να ξεφύγουν από την τρόικα και την türkoika (όπως ονομάζεται από την τουρκοκυπριακή κοινότητα ο μνημονιακού τύπου νεοφιλελεύθερος μετασχηματισμός που επιβάλλεται από την Τουρκία).

Όπως και το 2004, γνωρίζουμε ότι η διεκδίκηση αυτού του χώρου δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Ακόμη περισσότερο λόγω της δεδηλωμένης κοινής αντίληψης Έρογλου-Αναστασιάδη για όσο το δυνατόν λιγότερη αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Ανεξαρτήτως όμως των προθέσεων, το χτίσιμο της ειρηνικής συνύπαρξης όλων των κατοίκων του νησιού εξαρτάται και από τις πολιτικές επιλογές και δράσεις που θα αναλάβουν όσοι και όσες επιθυμούν μια επανενωμένη Κύπρο στην οποία θα δημιουργηθεί χώρος για μια Αριστερά που δεν θα αναλώνεται σε μια διεκδίκηση εθνικής ή άλλης νομιμοποίησης, κάτι που ισχύει αυτή τη στιγμή και στις δύο κοινότητες.

Μια αμυντική άρνηση απέναντι στην προτεινόμενη λύση επειδή αυτή θα είναι νεοφιλελεύθερη ή ιμπεριαλιστική (που θα είναι) αγνοεί τρία ουσιαστικά διακυβεύματα: α) η απόρριψη στο όνομα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα όχι μόνο δεν αλλάζει κάτι σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό, αλλά ενδεχομένως τον παγιώνει ακόμα περισσότερο: οι γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί σε σχέση με το φυσικό αέριο θα συνεχίσουν, τα τουρκικά, ελληνικά και βρετανικά στρατεύματα θα παραμείνουν στο νησί, και η τουρκοκυπριακή κοινότητα θα παραμείνει εξαρτημένη από την Τουρκία χωρίς άλλη προοπτική, β) με βάση την παρούσα κατάσταση, η Αριστερά στην Κύπρο είναι εγκλωβισμένη μέσα σε εθνικούς πολιτικούς όρους που την ακρωτηριάζουν, και γ) απέχοντας από αυτή τη μάχη, η Αριστερά χάνει την ευκαιρία να οριοθετήσει την υπέρβαση του εθνοκοινοτισμού με δικούς της όρους, και όχι με αυτούς των πολιτικών ελίτ και του κεφαλαίου των δύο κοινοτήτων. Έτσι, θα έχει εκχωρήσει τη δυνατότητα αυτής της υπέρβασης, όπως έχει εκχωρήσει και τόσα άλλα ζητήματα.

Η υπέρβαση του εθνοκοινοτισμού μέσα από μια λύση του Κυπριακού θα επιτρέψει στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή Αριστερά να παλέψουν μαζί για το όραμα που εύγλωττα διατύπωσε η Ντοούς Ντεριά κατά την ορκωμοσία στην τουρκοκυπριακή Βουλή:[3] «Ορκίζομαι στην ανθρώπινη μου αξιοπρέπεια ότι: θα εργαστώ για τον/την οποιοδήποτε ζει στη χώρα της Κύπρου με στόχο να μη θυματοποιείται εξαιτίας της γλώσσας, της θρησκείας, της φυλής, του τόπου γέννησης, της κοινωνικής τάξης, της ηλικίας, της σωματικής ικανότητας, του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού· ότι θα δουλέψω για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος δικαιοσύνης και ισότητας, όπου η εργασία δε θα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης· ότι θα αγωνιστώ για την αντικατάσταση της κουλτούρας της σύγκρουσης και της βίας με τη θεμελίωση των αξιών της ειρήνης και της συναίνεσης· ότι θα μείνω προσηλωμένη στις αξίες του κοινωνικού κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών· ότι δεν θα παραιτηθώ από το όραμα της εγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής Κύπρου».

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Παρά το ότι υπάρχουν και άλλες κοινότητες στην Κύπρο (αρμενική, μαρωνίτικη, καθολική), αυτές είναι ουσιαστικά πολιτικά ανύπαρκτες αφού αναγκάστηκαν συνταγματικά να επιλέξουν σε ποια από τις δύο κοινότητες θα απορροφηθούν.

[2] Βλ. ενδεικτικά http://youtu.be/DRtO23bU-FI.

[3] http://2ha-cy.blogspot.com/2013/08/blog-post_15.html

Harris, κατά το Tassos

Επήεν ο μέτρ των δημοσιών σχέσεων του οποίου η δουλειά είναι εξηγά στους ιθαγενείς τι εστί οικονομία να μιλήσει στο συνέδριον του Economist. Η ομιλία του εν που δαμαί.

Economist Conference: Cyprus on the Mend?

25 November 2013, Hilton Park, Nicosia

Harris Georgiades, Minister of Finance

Ladies and Gentlemen,

Thank you for the invitation and for the opportunity to participate in this open discussion.

Let me also welcome once again the Troika mission chiefs to Cyprus but especially let me welcome Christos Staikouras, the Alternate Finance Minister of Greece, and to comment him on the efforts and determination of the Greek government and the Greek people.

Dear Friends,

Is Cyprus on the mend, we are being asked…?

Is the stability programme leading Cyprus to growth and prosperity?

One could say that this, in fact, is the 20 or the 23 billion Euro question. That’s the total of the bail-in imposed on uninsured depositors, together with the financial envelope of the programme and the top-up expected from privatisation and the asset-to-debt exchange. So one could say, it better work!

But let us take a step back. Because, if we are to determine if Cyprus is on the mend, we must ask: What was the problem in the first place. What is it that trying to mend?

The problem of the Cypriot economy relates, on the one hand,to the unsustainable course of our public finances. The public sector was spending more and more, even as revenues started to contract due to the dampened economic activity.

The direction of public expenditure was not well though either, as it primarily and increasingly comprised of payroll and pensions related expenditure. And also of rising but nontargeted and rather inefficient welfare spending. Successive tax hikes started being imposed to maintain the rising public expenditure long-before there was and MoU. And this, of course, further dampened economic activity.

But there were problems in the private sector also. The private sector was also spending more than it was earning or producing. And this relates directly to the oversized local banking sector and to the unsustainable credit expansion of the past decade.

The banking sector was financing not so much real investment that would in turn boost the productive capacity of the country but rather consumption and a property bubble. Lending was offered not so much on the basis of well though business plans and an assumed ability to re-pay but on the basis of collateral.

Collateral, by the way, which until now was practically impossible to seize.

So the problem was, in fact, multidimensional and it was major. Even the loss of access to the markets for Cyprus, back in spring 2011, was met with indecision and hesitation. Unwise political decisions were coupled with outright negligent and possibly criminal acts in the banking sector. The point of no return was reached earlier this year.

And here is where the economic adjustment programme or to refer to its full name, the Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy Conditionality, comes in.

This is an ambitious and demanding programme with very tight timeframes and very specific policy directions. Let us highlight the word conditionality because it should be clear to everyone that the lending from the ESM and the IMF, even though attractive in servicing and repayment terms, is only offered on the basis of this policy conditionality. In any case, it is a programme which we are committed to implement fully and effectively.

The first pillar relates to the restructuring, recapitalisation and enhanced supervision of the banking system. Considering that the banking system was on the brink of collapse just a few months ago, and despite some regrettable delays that followed, the progress done so far has been quite remarkable.

The second pillar deals with fiscal consolidation. Here also we have been very determined to do whatever is necessary to bring public finances on a corrective course, from an early stage.

A final and important pillar has to do with measures of structural nature such as public sector reform, health care reform, welfare reform and of course the privatisation prospects.

On all these major reforms we are ready to consult and to consider all options. But we are determined to proceed. It is through such reform that we shall be laying the foundations of a new, more viable and more sustainable economic model for Cyprus.

Ladies and gentlemen,

We may not all agree on all the provisions of the MoU. It’s my signature on the document but I also have some doubts on a few things.

For instance, I am not happy with all the taxes that were included in the original MoU. Once agreed and imposed it is not so easy to go back and reverse them. But, at the very least, the emphasis of this government when it comes to fiscal consolidation is and will be on the expenditure side. We shall not be raising taxes further and this is a clear message which I would like to repeat.

There are other provisions where much depends on the implementation details. As a Finance Minister I will not be offering my consent to a National Health Plan that will run the risk of creating a new fiscal black hole. But I will be ready to offer my full support to a National Health Plan that will streamline expenditure, maximise efficiency and autonomy of public hospitals and ensure best utilisation of resources both public and private.

I could mention one or two additional issues but I will refrain from doing so because I think the facial expressions of the Troika representatives are already changing.

More importantly is should be clear that no policy document and especially no such a wide and inclusive policy document could meet the full agreement of everyone. Even if we were left without the Troika intervention we would not be able to agree fully between ourselves. Come to think of it, if we were left without the Troika we would never agree on anything between ourselves.

So we should move ahead. We have an action plan. It includes much of what should have been done in Cyprus a long time ago. It is a plan that aims to fix the public finances and the banking system and not only. It is up to us to complement it with initiatives that will encourage entrepreneurship and investment.

We have a plan, let’s stay focused and let’s do the job.

Thank you very much.

Εν θα σχολιάσω τα εγγλέζικα του κύριου Harris (μας) που εν ούλλον λάθη.

Ούτε εννα σχολιάσω το χιούμορ επιπέδου τριτοκλασσάτου manager περιφερειακών γραφείων πολυεθνικής εταιρίας που επήεν να πουλήσει πνεύμαν σε corporate συνέδριον σαββατοκυρίακου. Σαν το παρέαν δαμαί έναν πράμαν: 

Αλλά θκυό πράματα εν ιμπορώ να μεν τα σχολιάσω.

1. "Successive tax hikes started being imposed to maintain the rising public expenditure long-before there was and MoU." Ώστε;;;... Καλάν, ότι λαλούν πελλάρες εξέραμεν το, αλλά να λαλούν τζιαι πελλάρες που εν τέλλεια αντίθετες της πραγματικότητας; Τόσον ο φόρος εισοδήματος, όσον τζιαι ο εταιρικός φόρος εππέφταν σταθερά που το '90... Αλλά σιγά μεν κοιτάξει τα στοιχεία του υπουργεόυ του. Εκτός βέβαια τζι αν εσύχχισεν το tax hikes με το plummeting taxes. Γιατί αν νομίζει ο Harris ότι ποθαμμάζεται που λλόου του ο κόσμος επειδή εσπούδασεν στο University of Reading, γελιέται.

2. Καλάν σιόρ, νομίζει που τ' αλήθκεια ότι εννα του δώκουν brownie points άμαν τους λαλεί ότι εν περίτου μουτζιαχενντίν του νεοφιλελευθερισμού που λλόου τους; Όξα χαρκιέται ότι άμαν τους λαλεί ευτυχώς που ήρτετε να παρακάμψετε κάθε δημοκρατικήν διαδικασίαν διότι εμείς εν ήταν να τα έβρουμεν ποττέ μόνοι μας, εννα του δώκουν το Milton Friedman award for neoliberal cockiness;

Μάσιαλλα του. Τζιαι τούτος ο άθρωπος νομίζει ότι εννα γίνει πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το σλόγκαν του ΜΕΓΚΑ...

...για την νέα τηλεοπτική σεζόν: ΕΛΑΜε τον Χρυσηαυγήστομο.

Η αβάσταχτη μοναξιά της Doğuş Derya (τζιαι της κάθε Doğuş Derya)

Προψές επήα στη συναυλία Anti-Militarist Barış Harekâtı/Αντιμιλιταριστική Ειρηνική Επιχείρηση 2013 στη βόρεια Λευκωσία. Κάποιαν φάσην είδα τζιαι την Doğuş Derya (Ντοούς Ντεριά), τζιαι επήα να την σιαιρετήσω. Η Doğuş εν η γεναίκα που έφερεν τα ούλλα πούκουππα πριν λλίες μέρες θκιαβάζοντας έναν δικόν της όρκο αντί για τον όρκον της βουλής ποτζιεί:

"Ορκίζουμαι στην ανθρώπινην μου αξιοπρέπειαν ότι: εννα εργαστώ για τον οποιοδήποτε ζιεί στη χώραν/γην της Κύπρου με στόχον να μεν θυματοποιηθεί εξαιτίας της γλώσσας, της θρησκείας, της φυλής, του τόπου γέννησης, της κοινωνικής τάξης, της ηλικίας, της σωματικής ικανότητας, του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού· ότι εννα δουλέψω για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος δικαιοσύνης τζιαι ισότητας, όπου η εργασία δε θα γίνεται αντικείμενον εκμετάλλευσης· ότι εννα αγωνιστώ για την αντικατάσταση της κουλτούρας της σύγκρουσης τζιαι της βίας με τη θεμελίωση των αξιών της ειρήνης τζιαι της συναίνεσης· ότι εννα μείνω προσηλωμένη στες αξίες του κοινωνικού κράτους δικαίου τζιαι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τζιαι ελευθεριών· ότι δεν θα παραιτηθώ που το όραμα της εγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής Κύπρου".

(στο 2:05 ξεκινά η Doğuş)

Η πράξη της Doğuş ενθουσίασεν πολύν κόσμον. Ξαφνικά η φωτογραφία της εγέμωσεν το Φέισμπουκ. Τα σάιτ τζιαι οι εφημερίδες ποδά εσχολίαζαν το γεγονός με διάφορους τρόπους, τζιαι πάρα πολλοί εντυπωσιαστήκαν που το θάρρος τζιαι την επιμονήν με την οποίαν εσυνέχιζεν να θκιαβάζει την ώραν που οι φωνές, το αντριλλίκκιν, τζιαι το δαχτύλιν που εσούζετουν μαζίν με το προτεταγμένον σιέριν των εθνικά υπερήφανων βουλευτών εμάχουνταν να τη διακόψουν (τζιαι αν μεν σας θυμίζει κάτι τούτον, να σας αθθυμίσω τον Αναστασιάδην να σούζει το δαχτύλιν του απέναντι στην Τσουγιοπούλου κοπτόμενος για την ελληνικήν γλώσσαν στο νεοιδρυθέν Πανεπιστήμιο Κύπρου πριν καμιάν εικοσαρκάν χρόνια). Η τεστοτερόνη τους όμως εν ήταν αρκετή για να σταματήσει την Doğuş, τζιαι αναγκαστήκασιν να φκούσιν έξω διατηρώντας την εθνικήν τους αξιοπρέπειαν.

Πριν προλάβω να πω θκυό κουβέντες της Doğuş στη συναυλία, ήρτεν ένας τύπος τζιαι λαλεί της μες τον ενθουσιασμόν: "Εγώ είμαι Βαρωσιώτης. Ήρτα που τη Λεμεσόν γιατί υπόλογιζα ότι εννα σε βρω δαμαί. Έθελα να σε γνωρίσω τζιαι να σου δώσω συγχαρητήρια". Εσυνάχτην τζι άλλος κόσμος γυρόν της. Τζιαι ελληνοκύπριοι τζιαι τουρκοκύπριοι. Άλλοι εξέραν την τζιαι άλλοι εν την εξέραν. Για κανέναν εικοσάλεπτον επολιορκούσαν την, εφκάλλαν φωτογραφίες μαζίν της τζιαι εμοιράζουνταν την χαράν τους που εβρέθην μια γεναίκα να πει πράματα που εν ετόλμησεν κανένας να πει που τέθκοια βήματα.

Εκάθουμουν τζιαι άκουα ίντα μπου της ελαλούσαν. Μετά που την αγαλλίασην τζιαι την χαράν των πηγαίων συναισθημάτων που έφκαλλεν ο κόσμος, οι κουβέντες που ελαλούσαν εβάλλαν με σε σκέψεις τζιαι επροσγειώσαν με.

Άτζιαπης σου, πόσοι που τούτους ούλλους που (πραγματικά τζιαι ειλικρινά, εν το αμφισβητώ) εσυγκινηθήκαν που το τι έκαμεν η Doğuş, εκαταλάβασιν στ' αλήθκεια τι ελάλεν; Πόσοι εθκιαβάσαν προσεκτικά μιάν-μιάν τες λέξεις για να νώσουν την βαρύτηταν τους; Γιατί τζιείνον που εκατάλαβα ακούωντας τες αντιδράσεις του κόσμου, εν ότι η ανάγνωση του όρκου της Doğuş ήταν επιλεκτική. Ο καθένας, είτε Ε/Κος-α είτε Τ/Κος-α, άκουεν τζιείνον που έθελεν.

Άτζιαπης σου, πόσοι συμμερίζουνται το κάθε τι που είπεν υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα του ΚΑΘΕ ΠΛΑΣΜΑΤΟΥ που ζιεί μες τούντον τόπον; Πόσοι αναγνωρίζουν τα δικαιώματα του κάθε έποικου ή μετανάστη (τζιαι δεν μιλώ με τους όρους της χαριτωμενιάς της πολυπολιτισμικότητας των φιλελεύθερων δαμαί); Πόσοι δέχουνται ότι το χωράφιν που εποτίσαν με το δρώμαν τους τζιαι τους επιάσαν τόσον άδικα, εποτίστην με το δρώμαν κάποιου τρίτου, τζιαι έσμιξεν με το δρώμαν το δικόν τους; Πόσοι που τούτους εν έτοιμοι να αντισταθούν στην κάθε είδους ιεραρχίαν τζιαι σχέσην εξουσίας μες τούντον τόπον (όι μόνον τζιείνες που εν που πάνω τους, αλλά τζιαι τζιείνες που εν που κάτω τους), που τες έμφυλες ως τες οικονομικές τζιαι που τες κοινωνικές στες γνωσιολογικές; Πόσοι εν έτοιμοι να ανατρέψουν τες πατριαρχικές δομές ή τες ομοφοβικές νοοτροπίες της καθημερινότητάς τους; Πόσοι εν έτοιμοι να εργαστούν, όπως η Doğuş, για να μεν θυματοποιούνται ούλλες οι κατηγορίες πλασμάτων που ανέφερεν;

Ας πιάμεν για παράδειγμαν την αναφοράν για τα δικαιώματα αθρώπων ανεξαρτήτως σωματικής ικανότητας. Πόσοι που τούτους δεν θα παρκάρουν το αυτοκίνητον τους πας το πεζοδρόμιον (έστω τζιαι για "πέντε λεπτά") γιατί εννα σκεφτούν ότι μια κοτζιάκαρη ή ένας γέρος εν θα μπορούν να ρέξουν; Πόσοι εν θα παρκάρουν στην θέσην των αναπήρων στο πάρκιγκ;

Κάποιος μπορεί να μου πει ότι εν πολλά μιτσιά τζιαι ασήμαντα τούτα. My point exactly. Αμμέν ιξεκινήσουμεν που τα μιτσιά, στα μιάλα τί θα κάμουμεν;

Ο παραπάνω κόσμος εθκιάβασεν στον όρκον της Doğuş τζιείνον που έθελεν. Με μιαν έννοιαν, εν τον αδικώ. Κρούζει τον το κυπριακόν (όποιον το κρούζει δηλαδή...). Αλλά τζιείνον που ποττέ εν εκαταλάβαμεν εν ότι το κυπριακόν σαν κυπριακόν εν έσιει σημασίαν. Το κυπριακόν εν πρόβλημαν διεκδίκησης κυριαρχίας τζιαι εξουσίας, που έτυχεν να εκφραστεί πας το εθνοτικόν. Αλλά το όραμαν της Doğuş πάει μίλια μακριά που μιαν αφηρημένην "εγκαθίδρυση μιας ομοσπονδιακής Κύπρου". Εν έναν όραμαν για μιαν Κύπρον όπου ο/η κάθε ένας/μιά που τυγχαίνει σε μιαν συγκυρίαν να είναι σε θέσην εξουσίας τζιαι ισχύος, εκχωρεί τούντην εξουσίαν τζιαι ισχύν για να μεν θυματοποιείται ο/η οποιοσδήποτε που τυγχαίνει λόγω μιας αδυναμίας να εν που κάτω του/της.

Όχι στη διχοτόμηση της Τράπεζας Κύπρου.

(με αφορμή το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Αλήθειας με τον ίδιο τίτλο)

του Δημήτρη Δημητρίου.

Διεκδικούμε λύση, υπό τις περιστάσεις δίκαιη και λειτουργική, χωρίς την επιδιατησία της Τρόικας. Λύση που θα αποφασίσουμε εμείς, που να αντέχει στο χρόνο και που να οδηγεί στον τερματισμό των περιορισμών στις συναλλαγές και στην άρση των τετελεσμένων που δημιούργησε το δίδυμο έγκλημα σε βάρος της Τράπεζας Κύπρου στις 15 και 25 Μαρτίου 2013. Όραμα μας μια Τράπεζα Κύπρου με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα. Δεν βολευόμαστε με τη ντε φάκτο διαίρεση της Τράπεζας και θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για μια λύση ομοσπονδιακή που θα διασφαλίζει τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της Τράπεζας, των μετόχων της, των πιστωτών της, των μεγαλοκαταθετών της και όλων των απλών και τίμιων ανθρώπων που καταθέτουν εκεί την ψυχή τους. Την ίδια στιγμή κάνουμε ξεκάθαρο προς όλους ότι δεν θα αποδεχτούμε επιβολή οποιασδήποτε λύσης. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι λύση χωρίς το σωστό περιεχόμενο δεν μπορεί, και δεν θα αφήσουμε, να επιβληθεί. Τούτη η Τράπεζα δεν έχει κρικέλια για την πάρουν στον ώμο και να φύγουν…

Ετοιμαστείτε για το ΝΕ.Ρ.Ι.Κ. (Γιατί η φαντασία τους ως τζαιμαι φτάννει)

Η Κυβέρνηση ετοίμασεν έναν νομοσχέδιον για τροποποίησην του νόμου περί ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών οργανισμών (ούλλον το νομοσχέδιον δαμαί). Στη σελίδαν 17 του νομοσχεδίου, τζιαι μετά που έναν κάρον μιτσιές-μιτσιές τροποποιήσεις, λαλεί: "με την αντικατάσταση στο εδάφιο (3) αυτού, της φράσης «ή στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου» (δεύτερη και τρίτη γραμμή) με τη φράση «,συμπεριλαμβανομένης και της εκάστοτε δημόσιας ραδιοτηλεοπτικής υπηρεσίας.»". Όπας; Ελείψαν μας οι ιδέες τζιαι απλά αντιγράφουμεν ό,τι κάμνουν στην Ελλάδαν;

Μάλιστα. "Εκάστοτε δημόσια ραδιοτηλεοπτική υπηρεσία". Ας πούμεν, έτσι υποθετικά δηλαδή, κουβέντα να γίνεται, ότι αν ποττέ τύχει να κλείσει το ΡΙΚ, τζιαι γίνει κάτι άλλον, π.χ. μια δημόσια ραδιοτηλεοπτική υπηρεσία με ελάχιστον προσωπικόν, το οποίον βεβαίως βεβαίως δεν θα ανταγωνίζεται τα ιδιωτικά κανάλια, θα πρέπει να είμαστιν έτοιμοι με τροποποιημένον τον νόμον για την Αρχήν Ραδιοτηλεόρασης για να μεν βουρούμεν να συνάουμεν τους βουλευτές να ψηφίζουν πάλαι. Σκέφτου να γινεί κανέναν καλοτζιαίριν μες τον Αύγουστον, ππεεεεε...

Το εδάφιον (3) στο άρθρον 4 του βασικού νόμου (που τον βρίσκετε δαμαί), τζιαι στο οποίον αναφέρεται η προτεινόμενη τροποποίηση, μιλά για την Αρχήν Ραδιοτηλεόρασης. Συγκεκριμένα, αναφερόμενη στη σύνθεσην της Αρχής λαλεί: "Κανένα πρόσωπο δε διορίζεται μέλος της Αρχής, αν έχει άμεσο ή έμμεσο συμφέρον σε οποιοδήποτε πάροχο υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων ή στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου." Έτσι, μέσα που έναν άσχετον εδάφιον του νόμου (ο οποίος νόμος, σημειωτέον, ετροποποιήθηκεν πάλαι πριν έναν μήναν, στες 14 του Ιοὐνη), τζιαι μαζίν με έναν κάρον τροποποιήσεις, βάλλουμεν που το παραθυρούδιν τζιαι πρόνοιαν να κλείσει το ΡΙΚ. Ίντα παραθυρούδιν δηλαδή, τρύπα του ποντικού...

Σημειώννω, τέλος, την ειρωνίαν του νόμου: "Κανένα πρόσωπο δε διορίζεται [...] αν έχει άμεσο ή έμμεσο συμφέρον σε οποιοδήποτε πάροχο υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων." Ακούεις Χάσικε;

Υ.Γ.

Η Αλήθεια, η εφημερίδα του Χάσικου, ο οποίος βεβαίως δεν μπλέκει την ιδιότηταν του ως Υπουργός Εσωτερικών με τούτην του καναλάρχη, έγραψεν προχτές για τούντο νομοσχέδιον αλλά, ω του θαύματος, η πρόνοια για το ΡΙΚ έφυεν τους.

Τα γιέριμα, εν τζιαι ανυπόγραφον το δημοσιέυμαν να δούμεν ποιου ή ποιας εν που του/της έφυεν. 

Η γενεαλογία της φιλανθρωπίας ως ηθικόν τζιαι πολιτικόν ξέπλυμμαν

Αλλό έναν θκιαμαντούδιν της παθητικής αντίστασης με το εσιέκκιπι. 

Ο συμπέθερος δαμαί ποιος ήταν;

Ο απόπατος της ιστορίας...

...τζιαι οι (συγ)κάτοικοι των εντέρων των Κυπραίων του Μεσαίωνα. Άτζιαπης σου, ο ιστορικός του μέλλοντος (ξέρετε σιόρ, τζιείνος που μας δικαιώνει πάντα) τι θα βρίσκει στους δικούς μας αποπάτους; 

Που το smithsonian.com

June 18, 2013

This Castle’s Toilet Still Holds Parasites From Crusaders’ Feces

Ruins of Saranda Kolones, Cyprus’ feces-preserving castle. Photo by Matthew Wilkinson

Cyprus, the Mediterranean island nation just south of Turkey, took centuries to gain its independence. The Greeks, Assyrians, Egyptians, Persians, Romans, Ottomans, British and others all took their turns taking over the island, and each left their mark on the archeological record. But in a ruined chamber in a castle on the western corner of the island, it may be more apt to say the invaders left a smear.

In 1191, during the Third Crusade, King Richard I of England invaded Cyprus and ordered that a castle be built on the island’s western corner in order to defend the harbor there. Called Saranda Kolones, the castle’s name refers to its many monolithic columns. But in typical tumultuous Cyprus fashion, the medieval castle was only used for thirty years before it was destroyed by an earthquake. By then, King Richard had sold Cyprus to Guy de Lusignan, the King of Jerusalem. Lusignan and his successors had other plans for expanding the island. The wrecked port was abandoned and the castle never rebuilt. 

An ancient toilet from Saranda Kolones, perched over a pit of dried human waste. Photo by Anastasiou & Mitchell, International Journal of Paleopathology

As castles go, Saranda Kolones had a pretty poor run. But two University of Cambridge researchers recently realized that, precisely thanks to the castle’s short use, a priceless treasure had been left behind in the Saranda Kolones’ bowels. One of the centuries-old castle latrines (read: ancient toilet), they found, was still full of dried-up poo. That feces, they thought, could provide valuable insight into what kind of parasites plagued the former residents’ guts. And because only 30 years’ worth of waste clogged the ancient sewage system, those parasites could provide specific insight into what ailed medieval crusaders. The researchers rolled up their sleeves and collected samples from the dessicated cesspool.

To rehydrate the ancient night soil, the team placed one gram of their sample into a chemical liquid solution. They used micro sieves, or tiny strainers to separate parasite eggs from the digested remains of the crusaders’ meals. They created 20 slides, and peeked into their microscopes to see what creatures the soldiers may have left behind.

One of the recovered whipworm eggs. Photo by Anastasiou & Mitchell, International Journal of Paleopathology

The samples revealed 118 “lemon-shaped” Trichuris trichiura eggs–a type of roundworm commonly called the whipworm–as well as 1,179 Ascaris lumbricoides, or giant roundworm, eggs. A control sample of non-toilet soil they tested did not contain any parasite eggs, confirming that the eggs did indeed come from the toilet, they report in the International Journal of Paleopathology. 

The study of ancient parasites, whether through old bones that reveal leprosy-causing pathogens or dried up leaves that elucidate the cause of the Irish potato famine, is a thriving field. In this case, the long-dead parasite eggs were pooped out by the crusaders using the toilet years ago. These species reproduce within human bodies, and go on to infect new hosts through egg-contaminated soil or food delivered courtesy of the host.

Heavy infection with either of these worms was no picnic. The authors write, first of giant roundworms:

The mature female then starts to lay about 200,000 eggs per day that can be fertile or unfertile if no male worms are present. Although a mild infection with roundworms is mostly asymptomatic, heavy burdens with Ascaris can cause intestinal blockage and abdominal pain in adults. Because children are less able to tolerate parasites that compete with them for nutrients in their diet, heavy infection with roundworms can cause nutritional impairment, vitamin deficiencies, anaemia and growth retardation.

And of whipworms:

When the females reach maturity they can release 2000–10,000 eggs per day. As with roundworm a heavy worm burden may contribute to malnutrition, stunted growth in childhood and sometimes mechanical damage of the intestinal mucosa, diarrhoea and prolapsed rectum.

The presence of these worms, the authors write, attests to the poor hygienic conditions the castle residents likely practiced and put up with. “Poor hygiene with dirty hands, contamination of the food and water supplies with faecal material, inadequate disposal of the faecal material, and consumption of unwashed vegetables fertilized with human faeces are some of the means through which roundworms and whipworms are spread.”

The worms also could have jeopardized the health of their hosts, especially during years of famine when both parasite and human competed for scarce nutrients from meals few and far between. Previous studies found that between 15 to 20 percent of nobles and the clergy died from malnutrition and infectious disease during the crusades. Although death records for poor soldiers are not available, the authors think it’s safe to assume that malnutrition probably hit the lower-ranking crusaders even harder.

“It is quite likely that a heavy load of intestinal parasites in soldiers on crusade expeditions and in castles undergoing long sieges would have predisposed to death from malnutrition,” they write. “This clearly has implications for our understanding of health and disease on mediaeval military expeditions such as the crusades.”

Before contemporary readers breathe a sign of relief that these parasites infested the guts of people living more than 800 years ago, it’s important to note that the giant roundworm infests an estimated one-sixth of all humans living today. As the authors write, “In modern times A. lumbricoides and T. trichiura are two of the most common and widespread intestinal parasites.” Other parasites continue to plague human populations worldwide, especially in developing countries. Who knows what the archaeologists of the future will find in the scum of your latrine?