Άγριες συγκρούσεις στο Μεξικό, για τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων

Τον Αύγουστο του 2014 ο πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο προχώρησε σε μια μεταρρύθμιση που ουσιαστικά τερμάτιζε το κρατικό μονοπώλιο στα καύσιμα ώστε να μπούνε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Μέχρι τότε η Pemex, η κρατική επιχείρηση πετρελαίου, είχε το μονοπώλιο στις πωλήσεις και τη διανομή καυσίμων στο Μεξικό.


Όπως ήταν αναμενόμενο οι τιμές των καυσίμων μετά την είσοδο των ιδιωτικών επιχειρήσεων, έπρεπε να αυξηθούν για την τόνωση της αγοράς. Έτσι, λοιπόν, από την 1 Ιανουαρίου η τιμή της βενζίνης ανέβηκε κατά 20,1% και του ντίζελ 16,5% ξεσηκώνοντας τους Μεξικανούς. Να σημειωθεί ότι η χώρα εισάγει το μεγαλύτερο μέρος καυσίμων που καταναλώνει, παρ’ ότι είναι  πετρελαιοπαραγωγός, ελλείψει επαρκών διυλιστηρίων.


Από την εφαρμογή της αύξησης των τιμών, ογκώδεις διαδηλώσεις πραγματοποιούνται, σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις του Μεξικού. Οι εικόνες που μας έρχονται από τις συγκρούσεις μαρτυρούν το μέγεθος της δυσαρέσκειας. Εικόνες με μαζικές και άγριες συγκρούσεις στους δρόμους. Κατειλημμένοι δρόμοι, μαγαζιά με είδη τροφίμων και οικοσκευών απαλλοτριώνονται, βυτιοφόρα καυσίμων λεηλατούνται, βενζινάδικα καταλαμβάνονται και απαλλοτριώνονται τα διαθέσιμα καύσιμα, επίσης καταλαμβάνεται τελωνιακός σταθμός στα σύνορα με τις ΗΠΑ για αρκετές ώρες. Σκηνές από εκατοντάδες αστυνομικούς να εγκαταλείπουν άρον-άρον τις θέσεις τους κυνηγημένοι από διαδηλωτές, που σε κάποια περίπτωση εφορμούν ακόμα και με αυτοκίνητο. Από τις μέχρι τώρα συγκρούσεις, δύο πολίτες και ένας αστυνομικός έχουν χάσει την ζωή τους. Οι συλλήψεις ανέρχονται σε 600 σε όλη την χώρα.

Η Δυσχερής Οικονομική Θέση της Ελλάδος

Η χώρα μας, δυστυχώς, βιώνει σήμερα την χειρότερη οικονομική περίοδο από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το εθνικό εισόδημα έχει καταρρεύσει πάνω από 30% τα τελευταία πέντε χρόνια, η ανεργία επισήμως ανέρχεται άνω του 28%, και το δημόσιο χρέος - παρά την εις το διηνεκές μετακύληση των δανείων (2057) - συνιστά το 173% του ΑΕΠ στα τέλη του 2013.

Η θλιβερή οικονομική κατάσταση και οι σημερινές μας δυσχέρειες, που επιδεινώθηκαν με την υπογραφή του Α’ και Β’ Μνημονίων- δανειακών συμβάσεων των 240 δις € - της εθνικής υποτέλειας, δεν οφείλονται κατά την γνώμη μου στην έλλειψη κατανόησης των οικονομικών ή στην ανεπάρκεια υλικών μέσων, αλλά στη νοοτροπία και συνήθειες του σύγχρονου Έλληνα που διαμορφώθηκαν, ως επί τω πλείστον, από τη φαυλότητα της ηγεσίας του πολιτικού συστήματος και την εξάρτηση της χώρας από αλλότριες δυνάμεις μέσω επιδοτήσεων, ιδίως δανεισμού.

Συνήθειες, που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και διατηρήθηκαν μετά τη σύσταση του σύγχρονου κράτους, του Βασιλείου της Ελλάδος με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830- όπου ορίστηκε από τις εγγυήτριες δυνάμεις ( Αγγλία - Γαλλία- Ρωσία), χωρίς τη βούληση του ελληνικού λαού, άρχων ηγεμών ο 16χρόνος ‘Οθων- Φρειδερίκος- Λουδοβίκος της Βαυαρίας, συνοδευόμενος από πολυμελή βαυαρικό τακτικό στρατό (3.850 στρατιωτών) και τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών, που θα κυβερνούσε τη χώρα μέχρι ο Όθων να ενηλικιωθεί.

Αυτή υπήρξε η αρχή του σύγχρονου ελληνικού κράτους και η αρχή, που είναι το ήμισυ του παντός, ήταν πολύ κακή. Κι αυτό διότι, πρώτον, την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα την συνόδευε δάνειο 60 εκατ. φράγκων που συνάφθηκε μεταξύ των εγγυητριών δυνάμεων και της Βαυαρίας στο όνομα του «ανεξάρτητου» Βασιλείου της Ελλάδος. Δεύτερον, η διοίκηση του κράτους υπό δεσποτική μοναρχία ήταν αυταρχική με νομοθεσία εισηγμένη χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις τοπικές ιδιομορφίες και τη δεινή θέση λόγω του επαναστατικού αγώνα. Τρίτον, η επιλογή των μελών της κυβέρνησης γίνονταν με γνώμονα την εύνοια της Βασιλείας του Όθωνα που είχε αναλάβει και την εξυπηρέτηση των «ληστρικών» δανείων της Επανάστασης. ¹  

Πόροι για την αποπληρωμή των δανείων δεν υπήρχαν καθώς τα ‘κουρεμένα’ δάνεια² δεν χρησιμοποιήθηκαν για επενδύσεις υποδομής της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας. Απλά ένα μεγάλο μέρος σπαταλήθηκε σε πολιτικά ρουσφέτια και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται ετησίως στους δανειστές ανέρχονταν στο ήμισυ σχεδόν των εσόδων του κράτους, γι αυτό ο Όθωνας επέβαλλε σκληρά μέτρα λιτότητας ³ προκαλώντας την περαιτέρω δυσαρέσκεια του λαού. Τα μέτρα δεν απέδωσαν και το καλοκαίρι του 1843 η κυβέρνηση ενημερώνει τους δανειστές ότι αδυνατεί να πληρώσει τη δόση του ετήσιου χρέους και ζητά νέο δάνειο. Οι εγγυήτριες δυνάμεις αρνούνται κατηγορηματικά, εκτός και εάν υπογραφεί Μνημόνιο. Έτσι γεννήθηκε η 3η Σεπτεμβρίου 1843.

ΔΝΤ : H αμαρτωλή ιστορία του παγκόσμιου οργανισμού

Του Γιώργου Τσιάρα
Πριν από τρία χρόνια, λίγο μετά την υπογραφή του ελληνικού Μνημονίου, σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αργεντινό σκηνοθέτη Φερνάντο Σολάνας, ρωτήσαμε την εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της λατινοαμερικανικής Αριστεράς για την «κληρονομιά» του ΔΝΤ στη χώρα του. Τι μας απάντησε; «Το ΔΝΤ είναι όργανο οικονομικής αποικιοποίησης. Μια αστυνομία που δρα για λογαριασμό των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το ιστορικό του στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’90 είναι μια αληθινή τραγωδία. Αυτό που αποκαλούμε “διεθνές πιστωτικό σύστημα” στην πραγματικότητα έχει πεθάνει, αλλά δεν έχουμε βρει τη δύναμη να το μεταρρυθμίσουμε.
Ο «Πίνο» Σολάνας, ο δημιουργός της «Μεγάλης Ληστείας» -του κορυφαίου ντοκιμαντέρ για την αργεντίνικη χρεοκοπία- ξέρει καλά τι λέει: κατ’ εντολήν του ΔΝΤ, η Αργεντινή, μεταξύ 1999 και 2001 είχε εφαρμόσει όχι ένα, ούτε δύο, αλλά… οκτώ πακέτα λιτότητας σε μόλις επτακόσιες ημέρες, με αποκορύφωμα την πρόσδεση του πέσο, του νομίσματός της, στο δολάριο και συνέπεια το τρομερό κραχ του Δεκεμβρίου του 2001 και τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, τα οποία άφησαν την αργεντίνικη μεσαία τάξη κυριολεκτικά άφραγκη στα κρύα του λουτρού και στη συνέχεια την οδήγησαν στην αγκαλιά του Κίρσνερ.

Οσο για τη Βολιβία, αυτή έκανε το λάθος να εκχωρήσει την εκμετάλλευση του μεγαλύτερου πλουτοπαραγωγικού πόρου της, του φυσικού αερίου, στις ξένες πολυεθνικές, οι οποίες εκμεταλλεύτηκαν το «στάτους» αυτό για να βγάλουν δισεκατομμύρια, χωρίς να ασχολούνται με την επιδεινούμενη ένδεια των ήδη πάμπτωχων Βολιβιανών. Οταν την Πρωτομαγιά του 2009 ο νέος, τότε, Ινδιάνος πρόεδρος Μοράλες έστειλε τον στρατό να καταλάβει τις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, οι εταιρείες και οι «προστάτες» τους χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί διαμαρτυρήθηκαν για… φασιστική νοοτροπία. Ηταν όμως αργά, αφού είχαν σκάψει μόνες τους τον λάκκο στον οποίο έπεσαν!

Τα τελευταία αυτά παραδείγματα αφορούν μόνο το πρόσφατο «δημοκρατικό» παρελθόν της Λατινικής Αμερικής. Στην πραγματικότητα, αν προχωρήσουμε σε λίγο μεγαλύτερο βάθος χρόνου, θα διαπιστώσουμε πως ήδη από τη δεκαετία του 1950 οι «επεμβάσεις» της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη Λατινική Αμερική -και όχι μόνο- βαδίζουν χέρι χέρι με τις αντίστοιχες επεμβάσεις των ΗΠΑ αλλά και των αμερικανικών και δευτερευόντως των ευρωπαϊκών υπερεθνικών επιχειρηματικών κολοσσών.

Η ανίατη ασθένεια της ελεύθερης οικονομίας

Οι «πατέρες» του δόγματος της Ελεύθερης Οικονομίας, ίσως του καλύτερου δυνατού οικονομικού συστήματος που «συνέλαβε» ποτέ ο άνθρωπος, δεν είναι άλλοι από τους Adam Smith (του Σκωτσέζου ο οποίος το 1776 εξέδωσε το θαυμάσιο έργο του «Inquiry in the Causes of the Wealth of Nations») και David Ricardo (του γιου ενός τραπεζίτη πορτογαλικής καταγωγής εγκατεστημένου στο Λονδίνο, ο οποίος το 1817 εξέδωσε την κλασσική πραγματεία «Principles of Political Economy and Taxation»). Οι αρχές του συγκεκριμένου δόγματος είναι απλούστατες και συνοψίζονται σε μία βασική θεώρηση, η οποία υποστηρίζει τα παρακάτω: Επαφιόμενο στον εαυτό του και απελευθερωμένο από εμπόδια και ελέγχους το Κεφάλαιο, θα κατευθύνεται αυτόματα και οποιαδήποτε στιγμή εκεί που τα κέρδη είναι τα υψηλότερα δυνατά. Κατά συνέπεια και όσον αφορά τα εμπορεύματα (την παραγωγή), το «σχετικό ύψος» του κόστους παραγωγής θα καθορίζει τον τόπο παραγωγής των προϊόντων.