Μία εικόνα, χίλιες λέξεις

Μια πίπα 2,5 δις από μια χρεοκοπημένη χώρα σε μια αυτοκρατορία υπό διάλυση.
Ο Έρπης δεν είναι σύμπτωμα του Τσίπρα.
Ο Τσίπρας είναι σύμπτωμα του έρπη.
Για όσους δεν καταλαβαίνουν τα Trumpolitics, επιτρέψτε μου να σας διαφωτίσω:
Το 2009 ο Καντάφι έψαχνε απεγνωσμένα μέρος στη Νέα Υόρκη να στήσει την βεδουίνικη τέντα του.
Ο Trump του προσέφερε έκταση, με το αζημίωτο.

"Ήρθε στη χώρα και έπρεπε να κάνει ντήλι μαζί μου γιατί χρειαζόταν ένα μέρος να μείνει. Με πλήρωσε μια περιουσία. Και ποτέ δεν έμεινε εκεί. Μεγάλο καλαμπούρι..."

Ο Καντάφι με όλες τις μαλακίες του άφησε τη χώρα του με πλεόνασμα εκατοντάδων δις.
Μετά τον Καντάφι η Λιβύη διαλύθηκε.
Ο Τσίπρας είναι μια τρίχα απ τα αρχίδια του Καντάφι. Η χώρα έχει χρέος 380 δις. Κι από χθες 382,5 χάρη στα λαρτζιλίκια του Τσίπρα.
Η χώρα συνεχίζει να διαλύεται και με τον Τσίπρα.

Εξοπλισμοί- μίζες- εκβιασμοί και το χρέος

Είναι σύμπτωση, η οποία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη: η υπόθεση Τσοχατζόπουλου «έσκασε» λίγο πριν τις εκλογές του 2012. Σε μια εποχή που μυρίζει εκλογές  «σκάει» και η υπόθεση Καρατζαφέρη.

Ταυτόχρονα, αυτήν ακριβώς την περίοδο ανοίγει και πάλι  γενικότερα το ζήτημα των μιζών για τα εξοπλιστικά. Κάποιος κακόπιστος που δυσκολεύεται να αποδεχτεί τις συμπτώσεις θα έλεγε πως πρόκειται για τη διατύπωση εκβιασμού που διατυπώνεται σε γενικές γραμμές ως εξής: «κοίτα τι μπορεί να σου συμβεί»…

Το παράδειγμα της φυλάκισης του Τσοχατζόπουλου υπήρξε εκκωφαντικό, για όσους είχαν λερωμένα χέρια και ίσως μπήκαν στον πειρασμό το 2012 να το παίξουν μάγκες απέναντι στους δανειστές. Ηχηρή υπενθύμιση είναι και η υπόθεση του Καρατζαφέρη για όσους τυχόν λαδωμένους  βρίσκονται ακόμη στην πολιτική σκηνή και έχουν μπει στον πειρασμό να παίξουν παιχνίδια που δεν αρέσουν σε κάποιους…

Πολλοί, ίσως αμφισβητήσουν το βάθος και το εύρος της διαφθοράς. Τα ποσά των μιζών, ωστόσο, που αναζητούνται είναι μυθικά και κάνουν τα 50 εκατομμύρια του Ακη να μοιάζουν με χαρτζιλίκι. Το ύψος των μιζών λοιπόν, προεξοφλεί και το μεγάλο εύρος της διανομή τους. Με πιο απλά λόγια, το πολιτικό προσωπικό  (ειδικά αυτοί που κυβέρνησαν)  οφείλει, είναι υποχρεωμένο να αποδείξει την αθωότητα του…  

Ποταμοί μίζας

• Σύμφωνα με έγγραφα που δημοσιεύει η Real News μόνο ένας μιζαδόρος ο Πάνος Ευσταθίου έχει μοιράσει, μεταξύ 2002-2011, μίζες  153 εκατομμύρια ευρώ  για  να προωθήσει τα προϊόντα πολεμικών βιομηχανιών που εκπροσωπούσε
• Σύμφωνα με δημοσίευμα του Βήματος αναζητείται 1 δις που πήγε σε μίζες την τελευταία 15ετία. Σύμφωνα με το δημοσίευμα μετά από τον Καρατζαφέρη ακολουθεί και δεύτερος πολιτικός ο οποίος ελέγχεται για offshore εταιρείες και είχε σχέσεις με εξοπλιστικά προγράμματα από Ρωσία και Γαλλία

Σαπίλα μέχρι το μεδούλι

Αν λοιπόν μόνο την τελευταία δεκαπενταετία μοιράστηκαν στα εξοπλιστικά μίζες 1 δισεκατομμυρίων ευρώ, βάσιμα μπορεί να καταλήξει στα εξής:

1. δεν αγοράστηκαν ούτε κορδόνια για αρβύλες χωρίς μίζα
2. αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια βρέθηκαν στον κύκλο λήψης των αποφάσεων για τις προμήθειες είναι είτε μπουκωμένοι από τις μίζες είτε (δύσκολο να πιστέψει κανείς) ανίκανοι να πάρουν χαμπάρι τι ακριβώς γινόταν.

Λαδωμένες μαριονέτες

Το θέμα με τις μίζες στα εξοπλιστικά (οι μίζες για τις άλλες προμήθειες του δημοσίου καθώς και για τα μεγάλα έργα είναι άλλη υπόθεση) έχει κάποιες ακόμα διαστάσεις που επιβάλλεται να έχουμε κατά νου.