Χίλιες φορές σκλάβος

Του Γιάννη Λαζάρου

Χίλιες φορές να είσαι πεσμένος στα γόνατα και να έχεις διαχωρίσει την θέση σου με τους εισβολείς αποικιοκράτες. Καλύτερα σκλάβος παρά «ελεύθερος» στα μέτρα της Ελευθερίας που σου ορίζουν οι κατακτητές σου. Σκλαβωμένος και αξιοπρεπής να ξέρεις ότι από πάνω είναι οι εξουσιαστές και οι ελληνομασκοφόροι που τους φυλάνε τα πόδια για το ψίχουλο της δόξας της ματωμένης εξουσίας τους.

 

Αυτό εδώ δεν είναι Ελευθερία, αυτό εδώ είναι αποδοχή της δουλοπρέπειας περιμένοντας τον αφέντη της αποικίας να σου δώσει ένα ξεροκόμματο και να νιώθεις ευτυχισμένος που έχεις την τιμή να εργάζεται με το τσαπί στα κτήματα του κοτζαμπάση. Να καμαρώνεις που θα έχει το ελεύθερο ο Αφέντης Θεσμός θα σου βιάσει την κόρη και γαλαζοαίματο σπέρμα θα κυλήσει στο βρώμικο κύτταρό της. Να καμαρώνεις στο μαχαλά ότι η γυναίκα σου πλένει τα βρακιά της Βασίλισσας Αγκέλας και αυτά ανεμίζουν σαν σημαίες στο σχοινί της μπουγάδας του φτωχοκάλυβού σου.

Χίλιες φορές σκλάβος, με χαλκά βαρύ στο πόδι να σε πονάει και κάθε φορά που το βλέπεις να οργίζεσαι και να μετράς ανάποδα τα δευτερόλεπτα που θα κάνεις το ντου ενάντια στον δεσμοφύλακά σου και θα του φας το λαρύγγι. 

Να κλείνεσαι στο υπόγειο και να μαθαίνεις στο παιδί σου τους όρους της πραγματικής ελευθερίας βάζοντας να αποστηθίσει τους κανόνες που ορίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Να το κοιμίζεις με ιστορίες όπως αυτές του Σπάρτακου και του Κατσαντώνη. 

Να του μαθαίνεις κρυφά ιστορία ότι οι σκλάβοι σε τούτη την χώρα άλλαζαν αφεντικά αλλά διαχώρισαν την θέση τους από τα δουλικά και τους ραγιάδες. Δεν φόρεσαν ποτέ τον φουλάρι των Βαυαροκρατών για να πάρουν μερτικό πουλώντας πατρίδα. Κατουρούσαν κρυφά στα Ανάκτορα του Όθωνα και στους Κήπους της Αμαλίας όσο οι πατριδοκάπηλοι με το σπαθί της εξουσίας που τους έδωσαν οι Αφέντες Ευρωπαίοι, έβαζαν στα κελιά Κολοκοτρωναίους και δολοφονούσαν πισώπλατα Καραϊσκάκηδες.

Οι προλετάριοι δεν θέλουν να χάσουν τις αλυσίδες τους

Στο συλλογικό ασυνείδητο, αλλά και στο συνειδητό, της Αριστεράς, το κατεξοχήν υποκείμενο που κινεί την ιστορία, η εργατική τάξη, υπακούει στο κοινό του συμφέρον, καταργώντας σύνορα, υπερπηδώντας πολιτισμικές διαφορές κ.ο.κ. Επίσης, αφού, κατά πως λέει ο Λούκατς, ηθική του προλεταριάτου δεν είναι παρά η ταξική του συνείδηση, το ηθικό καθήκον των φτωχών τους προστάζει πως μόλις θιγούν δικαιώματά τους σε ένα σημείο της γης, ευθύς αμέσως θα προκύψουν εξεγέρσεις σε όλο τον πλανήτη.

Αν ο Μιχαήλ Μπακούνιν, δηλώνει κατηγορηματικά πως «οι προλετάριοι έχουνε πατρίδα» και πως ο ίδιος είναι ακραιφνής «πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων και διεθνιστής ταυτόχρονα»*, επί της ουσίας δεν διαφωνεί με τον κλασικό μαρξισμό. Ορίζει την πατρίδα ως «το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, να ζουν, να σκέφτονται και να δρουν κατά τον τρόπο τους, που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης». Κι επειδή ορίζει το κράτος ως «τον μεταφυσικό, νομικό μύθο της πατρίδας», κι επειδή επίσης τα αστικά κράτη ταυτίζονται, διά της απορρόφησης της έννοιας, με την πατρίδα, καθίσταται προφανές πως οι προλετάριοι προφανώς διαθέτουν πατρίδα. Η οποία, όμως, αυστηρά ταυτιζόμενη με το κράτος, λειτουργεί προς όφελος της εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας.


Η περίπτωση της Γαλλίας είναι ενδεικτική. Οι προλετάριοι εκεί, επί σειρά εβδομάδων, βρίσκονται στους δρόμους, για να προασπίσουν εργασιακά δικαιώματα, που, όχι πολύ παλαιότερα, θεωρούνταν αυτονόητα και  για τα οποία επίσης οι προλετάριοι της Ελλάδας αγωνίστηκαν κατά τα προηγούμενα χρόνια. Πώς αντιμετωπίστηκαν από την κυρίαρχη μειοψηφία; Προφανώς, κατά το συμφέρον της. Εν Ελλάδι, έγιναν τρίτη – τέταρτη είδηση, δίχως φυσικά να συνοδεύοντα με σχόλια όπως εκείνα τα αλήστου μνήμης (ντρόπιασαν τη χώρα τους, θα καταπέσει ο τουρισμός τους κ.ο.κ.) για τους Έλληνες προλετάριους.