Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θεοδωράκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θεοδωράκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015

"Αγαπητέ Σταύρο, δεν ήσουν ποτέ καλός δημοσιογράφος" απαντά ο Βαξεβάνης, στον Σταύρο Θεοδωράκη



Με ανάρτηση του στο Κουτί της Πανδώρας, ο Κώστας Βαξεβάνης απαντά στην ανακοίνωση του Ποταμιού που εμπλέκει το όνομα του στις «σπατάλες» της παλιάς ΕΡΤ. Υπενθυμίζεται πως ο Σταύρος Θεοδωράκης παρουσίαζε την εκπομπή «Πρωταγωνθιστές» στην ΕΡΤ από το 2000 εώς το 2004 και πως ο Κώστας Βαξεβάνης παρουσίαζε το «Κουτί της Πανδώρας» μέχρι το 2012.

«Αγαπητέ Σταύρο ποτέ δεν ήσουν καλός δημοσιογράφος». Έτσι ξεκινάει το κείμενο απάντηση του Κώστα Βαξεβάνη. Το παραθέτουμε ολόκληρο, όπως και την ανακοίνωση του Ποταμιού, που το προκάλεσε.

Η απάντηση του Βαξεβάνη

Αγαπητέ Σταύρο,
Ποτέ δεν ήσουν καλός δημοσιογράφος και έτσι δεν μου κάνει εντύπωση που σε μια ανακοίνωση μερικών σειρών έχεις τόσες ανακρίβειες για γνωστά και εμφανή γεγονότα. Έτσι λοιπόν κατανοώ το έλλειμα και απλώς σημειώνω:


1.Δεν είμαι και δεν ήμουν στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήμουν κανενός κόμματος αν και είμαι και δηλώνω Αριστερός. Αλλά πάνω απ όλα είμαι δημοσιογράφος.Δηλαδή η πολιτική μου άποψη δεν με εμποδίζει να ασκώ τη δημοσιογραφία ανεξάρτητα και μαχητικά. Όσο και να ψάξεις δεν θα βρεις φωτογραφία μου, όπως δικιές σου, ούτε με το Σημίτη, ούτε με το Γιάννο,ούτε με τον Άκη, ούτε με την οικογένεια Παπανδρέου.Όχι γιατί δεν θα μπορούσα να έχω τέτοιες φωτογραφίες ως δημοσιογράφος, αλλά γιατί η αντίληψή μου δεν μου επέτρεπε να ακίζομαι ναρκισσιστικά με την εξουσία.Αντιθέτως έχω πολλές από πολέμους και αρκετές με χειροπέδες που μου φόρεσαν γιατί υπερασπίστηκα τη δημοσιογραφία. Εν ολίγοις είμαι δημοσιογράφος και όχι κονφερανσιέ. Είμαι Αριστερός αλλά όχι δημοσιοσχεσίτης της εξουσίας.

Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2015

Το ψάρι βρωμάει απ΄ το «Ποτάμι»

Όταν κάποιοι αναπτύσσουν μιαν ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή, τέτοιας εσωτερικής έντασης, αυτό θα μπορούσε να παραλληλισθεί μόνον με την βασανιστική ανάγκη ενός εξαρτημένου χρήστη ουσιών. Είναι η «πρέζα» να θέλεις να σώσεις τη χώρα! Και να είσαι εσύ ο protagon της σωτηρίας!
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2015
Αν όχι εσύ, ποιος;
Πάρε μέρος στο μεγαλύτερο εγχείρημα για ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσεις. Γιατί το δικαίωμα στην ενημέρωση είναι δικαίωμα στη δημοκρατία. Αν δεν το στηρίξεις εσύ ποιος θα το κάνει;

«Ο ναρκισσισμός και η αυταπάτη είναι μηχανισμοί επιβίωσης, χωρίς τους οποίους, πολλοί από μας θα είχαν φουντάρει στο ποτάμι»
Todd Solondz

Στην τρέχουσα πολιτική σπάνια θέτουμε ένα απλό ερώτημα: Γιατί να θέλει κάποιος να οδηγήσει έναν Λαό; Ή ακόμη περισσότερο, γιατί να θέλει κάποιος να σώσει μια χώρα; Τι τον προδιαθέτει να πιστέψει ότι μπορεί να σώσει μια χώρα; Και μάλιστα ότι αυτός, μπορεί να το κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον;

Από πρώτη άποψη, κάπου εδώ, ίσως να υπάρχει μια υγιής δόση ατομικής βεβαιότητας και αυτοπεποίθησης ή και ένας καλώς εννοούμενος «τσαμπουκάς». Όταν όμως αυτό δηλώνεται πασπαλισμένο με μπόλικη ζάχαρη αυτοθαυμασμού, και μάλιστα από κάποιους που το βασικό τους προσόν είναι η διάσημη τηλεοπτική εικόνα τους, μάλλον πρόκειται για μια ναρκισσιστική έκρηξη! Ένα «εγωϊστικό γονίδιο» που κάνει «μπάμ»!

Αλλά τι προδιαθέτει έναν άνθρωπο σε κάτι τέτοιο;

Η κλασσική ψυχαναλυτική σκέψη ορίζει ότι αρκετοί άνθρωποι βιώνουν μια σοβαρή και κρίσιμη έλλειψη στην παιδική τους ηλικία, που αφορά κυρίως στη σχέση προσκόλλησης / αποχωρισμού από τους γονείς τους. Να γιατί δεν μπορούν να κάνουν, σχεδόν, τίποτα άλλο παρά να επιχειρούν διακαώς να αντισταθμίσουν την έλλειψη αυτή, με την ολόπλευρη αφοσίωση τους στην επιτυχία! Επιτυχία οικονομική και επαγγελματική, επιτυχία κοινωνική ως φήμη και καταξίωση, επιτυχία «υπαρξιακή» ως απεριόριστη ισχύς!

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, «εκπαιδευτήκαμε» μ’ έναν τρόπο, να θεωρούμε κάτι τέτοιο σχεδόν ως φυσιολογικό. Ή μάλλον, να το αντιλαμβανόμαστε ως τόσο συνηθισμένο, ώστε να μοιάζει και φυσιολογικό. Στο κάτω-κάτω, θα έλεγε κανείς, πρόκειται για το άτομο που αναδύεται μέσα από τον προσωπικό του πόνο και ως εκ τούτου αισθάνεται υποχρεωμένο να επιτύχει. Πού είναι το τόσο κακό; Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν το κυρίαρχο κοινωνικό «μότο» ήταν: να είσαι ο εαυτός σου και στ’ ......σου!

Δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι στη διαδρομή προς την επιτυχία, αυτή η αρχική οδύνη, γίνεται συχνά ένα πρώτης τάξεως άλλοθι για να «τσαλακωθεί» οποιοσδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο. Είναι γνωστό ότι ο δρόμος προς τον παράδεισο είναι στρωμένος με κακές προθέσεις, σε αντίθεση με τον άλλο που οδηγεί στην κόλαση!

Αν σήμερα, για παράδειγμα, εδώ και τώρα, η επιτυχία μου περνά από την επιτακτική ανάγκη μου να παρκάρω το αυτοκίνητο μου, κανένα «καφάσι» δεν θα με εμποδίσει να το κάνω, όπως περίπου δηλώνεται στο τηλεοπτικό σποτ υποψήφιου του Ποταμιού. Και προφανώς θα αναγορεύσω την άρση του «καφασίου» (sic) σε κυρίαρχο πολιτικό πρόταγμα. Είναι ένα «καφάσι» που δεν με αφήνει να πετύχω! Το επείγον της επιτυχίας είναι τόσο απελπιστικά επιτακτικό, ώστε οι άλλοι είναι καλύτερα να κάνουν στην άκρη!  Όπως, προφανώς, και το παράνομο «καφάσι» του γείτονα! Είναι, ως εκ τούτου, σπουδαίο αίτημα νομικού διακανονισμού το «καφάσι» και όχι στοιχειώδους κοινωνικής συνεννόησης.

Κι αν εμπόδιο στη διαδρομή για την επιτυχία είναι ο ίδιος ο Λαός μιας χώρας;

Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014

Θραύσματα…

 Θραύσματα...

Απορεί ο κ. Πωλ Κρούγκμαν για το «ξεπούλημα χωρίς λόγο» που γίνεται στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν δει κανείς το πράγμα από τη σκοπιά της πολιτικής που εφαρμόζεται, αυτό το ξεπούλημα δεν βελτιώνει σε τίποτα την οικονομία της χώρας. Λογικόν. Η λεηλασία βελτιώνει τα οικονομικά του άρπαγα, όχι του λεηλατημένου.

Απορεί ο «Tagesspiegel» γιατί εκχωρούνται κοψοχρονιά το Ελληνικό, ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΑΘ και τόσα άλλα «φιλέτα» (κατά το δη λεγόμενο στη γλώσσα των λεόντων). Ας ρωτήσει τον χερ Φούχτελ, τον κυρ Τζαμτζή και τη φράου Μέρκελ-Ζήμενς-Μερτσέντες.

Τα μαλλιά του τραβάει ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Τίμοθυ Γκάιτνερ με όσα κάνει η ελληνική(;) ελίτ(!) – ούτε οι Τσεγιέν (όσοι απόμειναν άσφαχτοι) δεν πούλησαν τη γη τους στους Γκρίνγκος τόσο φθηνά, όσον οι «δικοί μας» υπομείονες ξεπουλάνε τους πόρους, τις υποδομές αλλά και την Ασυλία της χώρας,

Αν όμως όλα αυτά και άλλα τα λένε δεξιοί, συντηρητικοί, ακόμα και νεοφιλελεύθεροι, οι αριστεροί τι θα είχαν να προσθέσουν; Κάνα μπινελίκι ίσως – αλλά με νηφαλιότητα και συναίνεση.

***

Εγνατία Οδός. Κόστισε η κατασκευή της στον ελληνικό λαό 6,5 δισ. Σαν να τη βρήκε την Εγνατία κληρονομιά απ’ τη μάνα της και τον πατέρα της, αυτή η κυβέρνηση της φυτεύει ένα κάρο διόδια και παραχωρεί την εκμετάλλευσή τους στους συνήθεις υπεράνω των νόμων πορφυρογέννητους.

Αλήθεια, η Εγνατία-6,5 δισ.-Οδός είναι ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου ή δημόσια περιουσία; Ο,τι και να είναι, ήταν. Στο εξής θα είναι αμπελοχώραφο των κοτζαμπάσηδων. Αλλη μια πρόοδος, ένας ακόμα εκσυγχρονισμός και κυρίως μια ακόμα κίνηση για να πάρει μπροστά η οικονομία.

***

Στην οποίαν οικονομία συνεισέφερε δραστικά με τρεις offshore και ο κ. Καρατζαφέρης. Διώκεται τώρα για τρία κακουργήματα. Τα τρία κακουργήματα όμως για τα οποία δεν διώκεται ο κ. Καρατζαφέρης είναι ο κ. Βορίδης, ο κ. Γεωργιάδης και ο κ. Πλεύρης.


***

Παρακολουθώ τους τελευταίους «ελιγμούς» ΣΥΡΙΖΑ και τις δηλώσεις ορισμένων στελεχών όπως του κ. Σταθάκη. Πιο μαλακά, σύντροφοι! Κάνει κωλοτούμπες το μυαλό μου και ζαλίζομαι.

Δεν γνωρίζω (πώς θα μπορούσα άλλωστε) αν ο συμπαθέστατος σ. Σταθάκης είναι «λαγός», ούτε ήξερα ότι η Αριστερά χρησιμοποιεί «λαγούς». Αυτό για το οποίον όμως είμαι βέβαιος είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος απ’ τους πολλούς λαγούς να γίνουμε κουνέλια…

***