Τ' αντίμετρα

Αποτελούν νεολογισμό του νεολογισμού ισοδύναμα κι αποτελούν μέρος μιας χυδαίας προπαγάνδας που επιχειρεί λεκτικά μόνο να χρυσώσει το δηλητηριώδες χάπι που οι μνημονιακές κυβερνήσεις συνταγογραφούν στον ελληνικό πληθυσμό.

Είδαμε τι θα συμβεί στον σημερινό συνταξιούχο που η σύνταξη του έχει ήδη κατακρεουργηθεί και έφθασε μετά από συνεχείς περικοπές στα 700, ζώνη στην οποία ανήκουν οι περισσότεροι μεσοαστοί του παρελθόντος.

Όπως καταδείξαμε, το 2019 η σύνταξη του θα φθάσει στα 530 ευρώ, ζώνη φτωχοποίησης σε μια χώρα που το κατά κεφαλήν εισόδημα του μέσου Έλληνα καταρρακώνεται με το κόστους ζωής παραδόξως να αυξάνεται σε όλα τα επίπεδα, φαινόμενο που οφείλεται στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης εντός ενός σκληρού νομίσματος.

Ας πάρουμε το ιδανικό παράδειγμα συνταξιούχου με το ιδανικό παράδειγμα αντιμέτρων: Ένας μαγκούφης αυτοεξυπηρετούμενος γέρος με δικό του σπίτι χωρίς άλλο σπιτικό οικογένειας άνεργου παιδιού του να συντηρήσει.

Ιδανικά Αντίμετρα; Πανηγυρική κατάργηση του ΦΠΑ σε βασικά είδη κατανάλωσης. Όχι μείωση αλλά κατάργηση του ΦΠΑ. 0%

Με τις βεβαρυμμένες υποχρεώσεις και με αιματηρή οικονομία, ο γέρος καταφέρνει να εξοικονομεί 200 ευρώ το μήνα με κάποιον μαγικό τρόπο.

Γλυτώνοντας σε αυτά τον ΦΠΑ, κερδίζει 47 ευρώ από το κόστος επιβίωσης.

Με άλλα λόγια, στην πιο ιδανική των περιπτώσεων, το «μηδενικό δημοσιονομικό κόστος» είναι η απώλεια μηνιαίου εισοδήματος 123 ευρώ, κι ετησίου 1400 ευρω…

“Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη”

Κατάφεραν, λοιπόν, οι αναίσχυντοι από την αρχή της κρίσης κι ιδίως από τότε που επινοήθηκε το μεγάλο ριφιφί,  οπότε και ιδρύθηκε το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, να έχουν ταΐσει τα ευαγή μας τραπεζικά ιδρύματα με αστρονομικά ποσά που σωρευτικά ξεπερνούν τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ. 

Ανεξέλεγκτες λογιστικές χρεώσεις και πιστώσεις στα λογιστικά κιτάπια του ελληνικού κράτους, υπέρ της διάσωσης των τραπεζιτών με το άχθος των χρεολυσίων και το διάφορο των τόκων φορτωμένα στις πλάτες ημών των ραγιάδων, και των παιδιών μας και των εγγόνων και των δισέγγονών μας, στο διηνεκές.

Που πήγαν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια, αν συνυπολογίσει κανείς ότι οι ζημιές από το εγκληματικό P.S.I. που άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου κι απελευθέρωσε τους ανέμους που πήραν, σήκωσαν κι έστειλαν στον αγύριστο το τραπεζικό μας σύστημα, ήταν σημαντικά υποδεέστερες?

Πήραν του κόσμου τα… ισοδύναμα με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία

          

«Τα λάθη των πολιτών αντιμετωπίζονταν ως εγκλήματα και τα εγκλήματα των πολιτικών ως λάθη».

Ιωάννα Καρυστιάνη

 

Οχι μόνο δεν φορολογούνται, κάνοντας την Εκκλησία να φαντάζει φτωχός συγγενής, αλλά τα χρηματοδοτούμε και αδρά, αφού τα τελευταία 17 χρόνια έχουν ούτε λίγο ούτε πολύ λάβει σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ.

 

Για τα πολιτικά κόμματα ο λόγος, η συνολική δημόσια χρηματοδότηση των οποίων από τον κρατικό προϋπολογισμό ανέρχεται σε 982,07 εκατ. ευρώ την περίοδο 1997-2014.

 

Μιλάμε για πολλά ισοδύναμα. Σαν να μην έφτανε όμως η οικονομική τους στήριξη, όλο τον καιρό που χαίρονται τα διάφορα «κρατικά τους λάφυρα», φροντίζουν να παράσχουν στους εαυτούς τους απόλυτη ασυλία από κάθε είδους «παραστράτημα», αφού όχι μόνο δεν λογοδοτούν ποτέ για τα ποσά που παίρνουν, αλλά ακόμη κι όταν διαπιστωθούν αδικήματα στρίβουν διά της… ψηφοφορίας σχετικών απαλλαγών.

 

Πολύ απλά επειδή ο ελεγχόμενος είναι και ο ελεγκτής, δηλαδή η Βουλή: «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει» και η ατιμωρησία… κυβερνάει. Τακτική, που μόνο με τον βαρύ μαφιόζικο ορισμό «ομερτά» μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει.

 

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο από τα όσα αποκαλύπτει το άρθρο «Χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων και μεταβολές στον πολιτικό ανταγωνισμό» της μεταδιδακτορικής συνεργάτιδας στο Πανεπιστήμιο του Bournemouth Λαμπρινής Ρόρη στον συλλογικό τόμο «Το Πολιτικό Πορτραίτο της Ελλάδας», που εξέδωσε πρόσφατα το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών από τις εκδόσεις Gutenberg.

 

Επειτα από μια αναδρομή στους νόμους που διέπουν τη χρηματοδότηση των κομμάτων, που τα ίδια έχουν αποφασίσει, η πολιτική επιστήμων αναφέρεται σε άλλα λάφυρα από την κρατική μηχανή: καθορισμός βουλευτικής και υπουργικής μισθοδοσίας, ότι χρησιμοποιούν για ίδιον έργο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης και αξιοποιούν κρατικές υποδομές κ.ά.

Και σχολιάζει:

 

Μέσω της νομής κρατικών πόρων τα κόμματα ενισχύουν τα πελατειακά τους δίκτυα και τις σχέσεις εγγύτητας με συγκεκριμένους κοινωνικούς δρώντες.