Δεν αλλάζει τίποτε στο Προτεκτοράτο

Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1833, συνελήφθησαν από το πρώτο καθεστώς της Βαυαροκρατίας -με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας- ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Δημήτρης Πλαπούτας, ο Κίτσος Τζαβέλας, ο Νικηταράς και άλλοι. 

  

Ένα χρόνο αργότερα ολοκληρώνεται στο Ναύπλιο η δίκη του Γέρου του Μοριά κι εκδίδεται η ετυμηγορία του ειδικού δικαστηρίου.

Εις θάνατον!

Δύο μέλη του δικαστηρίου ψηφίζουν υπέρ της αθώωσης των κατηγορουμένων αλλά μειοψηφούν. Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης –πρόεδρος του δικαστηρίου– και ο Γεώργιος Τερτσέτης.

Μάταια οι αυλικοί του ανήλικου τότε Όθωνα και του πανίσχυρου αντιβασιλέα Μαουερ πιέζουν τον Πολυζωίδη να υπογράψει την θανατική καταδίκη των αγωνιστών για την ανεξαρτησία του έθνους.

Καλύτερα να μου κόψετε το χέρι παρά να υπογράψω, τους φωνάζει στα μούτρα ο έντιμος δικαστής.

Λίγες μέρες αργότερα ο Κολοκοτρώνης –στα 63 του χρόνια– ρίχνεται στο μπουντρούμι του Παλαμηδίου από όπου θα απελευθερωθεί με βασιλικό διάταγμα δύο χρόνια αργότερα από τον ενήλικο πια βασιλιά Όθωνα κι αφού νωρίτερα η ποινή του –μπροστά στην γενική κατακραυγή– έχει μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη.

Αυτά συνέβησαν σχεδόν 190 χρόνια νωρίτερα την εποχή της πρώτης Βαυαροκρατίας-Γερμανοκρατίας.

Ο Νενέκος και οι σύγχρονοί του "ΝΑΙΝΑΙΚΟΙ"

Ο όρος «Νενέκος», είναι συνώνυμος της εθνικής προδοσίας και μάλιστα του χειρίστου είδους, καθώς ο προδότης δεν περιορίζεται απλά στην επαίσχυντη πράξη της προδοσίας, αλλά παίρνει εμφανώς το μέρος του εχθρού, τασσόμενος εμπράκτως εναντίων των συμπατριωτών του.

Η απαξιωτική και μειωτική αυτή έκφραση, οφείλεται στον Νενέκο, έναν οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821. Ο Δημήτριος Νενέκος καταγόταν από το χωριό Ζουμπάτα των Πατρών κι έγινε οπλαρχηγός του προκρίτου της Πάτρας Βενιζέλου Ρούφου (ο Ρούφος αργότερα, διετέλεσε πρωθυπουργός), αφού προηγουμένως δολοφόνησε τους πολεμιστές Σπανοκυριάκο και Σαγιά που διεκδικούσαν το ίδιο αξίωμα.

Αρχικά διακρίθηκε στις πολιορκίες της Πάτρας και του Μεσολογγίου, αλλά μετά την άλωση του, συνεργάστηκε με τον αλβανικής καταγωγής, Αιγύπτιο στρατηγό Ιμπραήμ, ο οποίος του προσέφερε ορισμένα προνόμια. Το 1826 προσκύνησε και συμπαρέσυρε μαζί του και πολλούς άλλους. Το 1827, επικεφαλής των Τουρκοπροσκυνημένων πολέμησε εναντίον των Ελλήνων και τους νίκησε. Για αυτά τα «κατορθώματα» του και με τη μεσολάβηση του Ιμπραήμ, έγινε με διαταγή του Σουλτάνου, «μπέης».