Επίθεση εναντίον του δολαρίου

Η πρόθεση της Ρωσίας να εκδώσει ομόλογα στο κινεζικό νόμισμα, αποτελεί αιτία πολέμου για τις Η.Π.Α. – ενώ οι φήμες περί προετοιμασίας του χρυσού ρουβλίου συνεχίζονται, αυξάνοντας την επιθετικότητα της υπερδύναμης.

.Όταν κάποιος Έλληνας αναφέρεται στη Ρωσία θετικά συνήθως κατηγορείται, επειδή θεωρείται πως το κάνει λόγω της αδυναμίας της χώρας του – ελπίζοντας πως κάπως θα βοηθηθεί από τη δεύτερη ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη που νομίζει αυθαίρετα πως είναι φιλικά διακείμενη απέναντι στην Ελλάδα. Δυστυχώς λοιπόν δεν δίνεται η απαιτούμενη σημασία στο γεγονός ότι, η Ρωσία είναι η μοναδική χώρα που αρνείται να υποταχθεί στις Η.Π.Α., ενώ προσπαθεί να απελευθερωθεί από το σύστημα του χρέους – μέσω του οποίου μία πολύ μικρή ελίτ απομυζεί τους πάντες στον πλανήτη.

Ως εκ τούτου οι προσπάθειες της αυτές, για τις οποίες πληρώνει ένα πολύ ακριβό τίμημα (χρηματοπιστωτικές επιθέσεις των Η.Π.Α. στο νόμισμα της και αλλού, κυρώσεις εκ μέρους της Δύσης κοκ.), είναι λογικό να μας ενδιαφέρουν – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε θαυμαστές της κυβέρνησης της ή πως περιμένουμε κάποια βοήθεια εκ μέρους της, οικονομική ή/και αμυντική. Πόσο μάλλον αφού βιώνουμε μία πρωτοφανή οικονομική επίθεση, η οποία μας έχει καταδικάσει πρώτους σε σκλάβους χρέους στο διηνεκές – έχοντας απολέσει την εθνική μας κυριαρχία και την ελευθερία μας, ενώ δρομολογείται η λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας (άρθρο).

Ανεξάρτητα τώρα από όλα αυτά, η Ρωσία δήλωσε την πρόθεση της να εκδώσει για πρώτη φορά ομόλογα ύψους περί το 1 δις $ στο κινεζικό νόμισμα – αφενός μεν λόγω των κυρώσεων της Δύσης, αφετέρου για να καλύψει τα ελλείμματα στον προϋπολογισμό της. Με απλά λόγια, η χώρα χρειάζεται αυτά τα χρήματα επειδή η πτώση των τιμών της ενέργειας αύξησε τα ελλείμματα της – ενώ η πρόσβαση της στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου είναι περιορισμένη, εξ αιτίας των κυρώσεων που της έχουν επιβληθεί. Το μεγάλο της πλεονέκτημα βέβαια είναι το πολύ χαμηλό δημόσιο χρέος της συγκριτικά με τον υπόλοιπο πλανήτη (γράφημα) – ενώ η συνεργασία της με την Κίνα είναι δεδομένη.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη δημοσίου χρέους της Ρωσίας σε σχέση με το ΑΕΠ της.

Bloomberg: Μαθήματα για την ελληνική οικονομία από 70 χώρες που έφυγαν από νομισματικές ενώσεις

«Ίσως οι σκληροπυρηνικοί της Αθήνας να έχουν δίκιο. Η ιστορία δείχνει ότι το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ δεν σημαίνει ότι η καταστροφή θα ήταν αναπόφευκτη», ισχυρίζεται ο Ανταμ Σλέιτερ, επικεφαλής οικονομολόγος της Oxford Economics Ltd, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg.

Περισσότερες από 70 χώρες και περιοχές έχουν εγκαταλείψει νομισματικές ενώσεις από το 1945 και μόνο μία μικρή πλειοψηφία στη συνέχεια υπέστη μεγάλες απώλειες ανέφερε ο Σλέιτερ σε πρόσφατη μελέτη του. Οι περισσότερες από αυτές, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, μπορούν να αποδοθούν σε άλλες αιτίες, όπως ο εμφύλιος πόλεμος.

ΘΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ Η ΙΑΠΩΝΙΑ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*


Μεγάλο εκνευρισμό -αν όχι πανικό- έχει προκαλέσει στη γερμανική κυβέρνηση η νέα οικονομική πολιτική του Ιάπωνα πρωθυπουργού Σίνζο Αμπε, για την υλοποίηση της οποίας καθαίρεσε τον προηγούμενο διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Ιαπωνίας και τοποθέτησε στο αξίωμα αυτό τον Χαρουχίκο Κουρόντα. Η πολιτική του δεξιού προέδρου της ιαπωνικής κυβέρνησης είναι σαφέστατη, αλλά εντελώς αντίστροφη από την πολιτική λιτότητας που επιβάλλει όλο και πιο έντονα το Βερολίνο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη και την ΕΕ. Για να κινηθεί η οικονομία, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα χρήμα, λέει ο Αμπε. Η ιαπωνική κυβέρνηση επομένως θα ρίξει άφθονο χρήμα στην ιαπωνική αγορά ουσιαστικά «τυπώνοντας γεν», όπως είναι η λαϊκή έκφραση.

Ετσι θα γίνουν τουλάχιστον τρία θεμελιώδη πράγματα: Πρώτον,οι επιχειρήσεις θα βρεθούν με πολύ χρήμα στη διάθεσή τους, άρα μπορούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους. Δεύτερον, οι Ιάπωνες εργοδότες θα μπορέσουν συν τοις άλλοις να δώσουν και κάποιες αυξήσεις στους εργαζόμενους, βελτιώνοντας την αγοραστική τους δυνατότητα. Τρίτον, μια τέτοια νομισματική πολιτική θα οδηγήσει στην υποτίμηση του γεν σε σχέση με το ευρώ και το δολάριο, διευκολύνοντας έτσι την αύξηση των γιαπωνέζικων εξαγωγών. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η νομισματική πολιτική του Τόκιο δεν πρόκειται να οδηγήσει σε κανενός είδους αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της Ιαπωνίας.

Η οδός δραχμής είναι ο μόνος δρόμος

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελ­γίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.


Παρά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη, το 1896 η εύπορη αστική Ελλάδα ζούσε σε κλίμα ευφορίας, που κορυφώθηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Όταν, όμως, έχασε τον Πόλεμο του 1897, η χώρα υποχρεώθηκε να πληρώσει βαρύτατες πολεμικές αποζημιώσεις, που καλύφθηκαν με νέο δανεισμό. H υποταγή στις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» έκανε τον ιστορικό Γιώργο Λεονταρίτη να τη χαρακτηρίσει «τυπικά μόνον ανεξάρτητη χώρα». Συνάμα οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τής επέβαλαν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ).

Ο ΔΟΕ έλεγχε πόρους και δαπάνες του κράτους και ουσιαστικά ρύθμιζε την οικονομική πολιτική. Εφαρμόζοντας έναν ακραίο αποπληθωρισμό κι εξαφανίζοντας τη ρευστότητα, όπως κάνει σήμερα η ΕΚΤ, στραγγάλιζε την παραγωγή. Διοχέτευε τα δημόσια έσοδα στους δανειστές, αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού και την οικονομική παράλυση που προκαλούσε. Για παράδειγμα, ο προϋπολογισμός του 1907 πρόβλεπε 32,5 εκατ. δραχμές για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά μόνον 300.000 για αρδευτικά και αποξηραντικά έργα, μολονότι η ελονοσία ήταν συχνότερη απ’ ό,τι στην Ινδία ή την Αφρική, και κάθε χρόνο σάρωναν τη χώρα οι πλημμύρες.