ΝΤΟΝΜΠΑΣ: ΩΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΑΜΑΧΩΝ ΦΤΑΙΝΕ… Ο ΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ;

Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΚΡΙΔΗ*

Τις τελευταίες μέρες και, για την ακρίβεια λίγο πριν το κονβόι που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια από τη Ρωσία στην περιοχή του Ντονμπάς πέρασει τα ρωσο-ουκρανικά σύνορα και φτάσει στον προορισμό του, είδαμε στον χώρο των «καθ’ ημάς» ΜΜΕ (κυρίως δε των ηλεκτρονικών) μια μαζική δημοσίευση άρθρων που από διαφορετικές οπτικές γωνίες ουσιαστικά έριχναν το «ανάθεμα» για την κατάσταση στη Νοτιο-Ανατολική Ουκρανία, την ανελέητη σφαγή του άμαχου πληθυσμού και την σχεδόν ολοσχερή καταστροφή όλων των ειρηνικών υποδομών της περιοχής… στη Ρωσία και στον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν προσωπικά! Το εύρος των απόψεων που δημοσιεύτηκαν ποικίλλει από την ανοιχτή αποδοχή της δυτικής προπαγάνδας, που κατηγορεί τη Ρωσία για δήθεν στρατιωτική επέμβαση στην περιοχή (κάτι που, βεβαίως, ούτε υφίσταται ούτε μπορεί ν’ αποδειχθεί με στοιχεία) έως την «αριστερή» κριτική ότι η Ρωσία και ο Πρόεδρός της προσωπικά δεν κάνουν τίποτε ουσιαστικό για να εμποδίσουν τη σφαγή του πληθυσμού της περιοχής από τον «επίσημο» ουκρανικό στρατό και, κυρίως από τους νεοναζί «Εθνοφρουρούς» και τα «Τάγματα Θανάτου» τους.

Ανάμεσα στα άρθρα που ασκούσαν «αριστερή» κριτική στη στάση της Ρωσίας και του Βλ. Πούτιν υπήρξαν και κάποια γραμμένα από αρθρογράφους με καταγωγή από την περιοχή του Ντονμπάς, όπου εξελίσσεται εδώ και πάνω από 4 μήνες ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος που έχει αφαιρέσει τη ζωή σε πάνω από 6,5 χιλιάδες ανθρώπους, με χαρακτηριστκό αυτό του Boris Kagarlitskiy, το οποίο μπορεί κανείς να βρει κι εδώ, στο φιλόξενο χώρο της Iskra. Υπήρξαν όμως και άρθρα γραμμένα από Έλληνες αριστερούς, όπως ο Νίκος Αρτινός, του οποίου το άρθρο φιλοξενήθηκε επίσης από την Iskra (δες εδώ), τα οποία μιλούσαν για «εγκατάλειψη» από την πλευρά της Ρωσίας των κατοίκων του Ντονμπάς στο έλεος της μοίρας τους. Τέλος υπήρξαν και άρθρα όπως αυτό του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου στο «Unfollow» (δεςεδώ), το οποίο είχε πρωτοδημοσιευτεί τον περασμένο Ιούνιο, ωστόσο για κάποιον ανεξήγητο (;) λόγοαναπαράχθηκε μαζικά από διάφορα portal, site & blog ΑΚΡΙΒΩΣ την ημέρα που το ρωσικό κομβόι με την ανθρωπιστική βοήθεια έπρεπε να περάσει τα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας και να την παραδώσει σε αυτούς που την έχουν ανάγκη. Το συγκεκριμένο άρθρο ασχολείται με κάτι φαινομενικά άσχετο (άμεσα τουλάχιστον) με το θέμα του Ντονμπάς: τη χρηματοδότηση της ελληνικής (και όχι μόνο) Ακροδεξιάς από Ρώσους παράγοντες (μεγαλοεπιχειρηματίες κτλ), επιχειρώντας όμως να συνδέσει, ουσιαστικά, ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ τη σημερινή πολιτική ηγεσία της Ρωσίας με την Ακροδεξιά και να βγάλει, εκ των συμφραζομένων, το συμπέρασμα, ότι η σημερινή ρωσική πολιτική ηγεσία ενισχύει και χρηματοδοτεί την ελληνική και ευρωπαϊκή Ακροδεξιά (εννοώντας, βεβαίως, στα «καθ’ ημάς» τη «Χρυσή Αυγή»). Και, έμμεσα, να δημιουργήσει τους κατάλληλους συνειρμούς (σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη, σχεδόν, δημοσίευση και των προαναφερθέντων άρθρων) και να βγει «αβίαστα» το τελικό συμπέρασμα: «ο Πούτιν είναι φασίστας και ΓΙ’ ΑΥΤΟ έχει αφήσει στο έλεος της μοίρας τους τους ηρωικούς κατοίκους του Ντονμπάς». Άρα, ενισχύεται με αυτόν τον τρόπο η θεωρία της «ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης» και δικαιολογείται, συνεπακόλουθα η τήρηση «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στη Δύση και τη Μόσχα από ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί (την τελευταία λέξη σκέφτηκα πολύ αν θα τη βάλω σε εισαγωγικά ή όχι, ωστόσο επειδή – σε τελική ανάλυση – ούτε «αριστερόμετρο» κρατάω, ούτε προβαίνω από θέση αρχής σε δίκη προθέσεων, το κράτησα έτσι).

Στόχος του παρόντος πονήματος δεν είναι να αποδομήσει συνολικά το περιεχόμενο των προαναφερόμενων άρθρων, κάτι το οποίο θα ήταν ιδιαίτερα χρονοβόρο και μακροσκελές. Στόχος όμως είναι να φωτίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εδώ και αρκετούς μήνες και με βάση αυτά να καταλήξουμε στα τελικά μας συμπεράσματα.

Ας πάρουμε λοιπόν τα μέχρι στιγμής δεδομένα, από τότε που ξεκίνησαν τα γεγονότα στην Ουκρανία το Νοέμβρη του 2013, όταν ο ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ Πρόεδρος της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς και η κυβέρνησή του ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ, τελικά, να υπογράψουν τη συμφωνία σύνδεσης Ουκρανίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και τις δανειακές συμβάσεις – μέσω ΔΝΤ – που προβλέπονταν από αυτήν, για την… «ενίσχυση της ανάπτυξης της ουκρανικής οικονομίας» (στγ: εμείς εδώ στην Ελλάδα… ξέρουμε πλέον πώς να διαβάζουμε αυτού του είδους τις εκφράσεις, σωστά;). Η Ρωσία σ’ εκείνη τη συγκυρία είχε προτείνει στην Ουκρανία δάνειο ύψους 12 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ με όρους αποπληρωμής σαφώς συμφερότερους από αυτούς της ΕΕ και του ΔΝΤ και, επιπλέον, χωρίς κανενός είδους πολιτικές και οικονομικές δεσμεύσεις που θα έπλητταν την ουκρανική εθνική αυτοκυριαρχία. Το γεγονός αυτό ξεσήκωσε τους «ευρωτραφείς» και «ευρώδουλους» εκπροσώπους της – τότε – ουκρανικής Αντιπολίτευσης, οι οποίοι δημιούργησαν μαζί με τους αντίστοιχους εκπροσώπους της εθνικιστικής και νεοναζιστικής Ακροδεξιάς μιαν ανίερη συμμαχία, η οποία με την αμέριστη συμπαράσταση (υλική και «ηθική») της Δύσης κατάφερε να βγάλει πολλούς Ουκρανούς πολίτες στους δρόμους και να δημιουργήσει το περίφημο «Ευρω-Μαϊντάν» («Ευρω-Πλατεία») στο Κίεβο, το οποίο οδήγησε, μέσα από διαδικασίες που έχουμε ήδη περιγράψει σε παλιότερα άρθρα μας, στο πραξικόπημα της 22^ης Φλεβάρη και τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας από αυτό το ιδιότυπο νεοφιλελεύθερο-νεοναζιστικό μόρφωμα, το οποίο μέχρι και σήμερα κυβερνά την Ουκρανία και ευθύνεται στο ακέραιο, μαζί με τους Δυτικούς «πάτρωνές» του, για τον εμφύλιο πόλεμο και το ματοκύλισμα στην περιοχή του Ντονμπάς.