Ο οφειλέτης (Ελλάδα) ζητάει συγχώρεση, αλλά ο ταμίας της Ευρώπης (Γερμανία) αρνείται να παραχωρήσει πίστωση. Κάπως έτσι το πρόβλημα του ελληνικού χρέους και η επιβαλλόμενη λιτότητα αποτελούν το μείζον θέμα της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις δύο πλευρές.
Έτσι, η προειδοποίηση από την Άνγκελα Μέρκελ και άλλων που υποστηρίζονται συντριπτικά από την κοινή γνώμη της Γερμανίας που νιώθει αγανάκτηση με τον σπάταλο τρόπο ζωής στην Ελλάδα και έχει την τάση να αντιμετωπίζει τα φορολογικά νομοσχέδια ως... ανεπιθύμητη αλληλογραφία, οδηγούν στην εμμονή για σφιχτό πορτοφόλι και για πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής.
Όλα αυτά είναι τόσο βολικά για να είναι αληθινά. Ή, τέλος, πάντων, τα μόνα αληθινά. Το αμερικανικό CBC πηγαίνει πίσω το χρόνο, στο τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, τότε που η ηττημένη Γερμανία βρέθηκε να αντιμετωπίζει ένα σημαντικό πρόβλημα χρέους. Κατ' αναλογίαν, μεγαλύτερο της Ελλάδας. Ο Γερμανός ιστορικός της οικονομίας και καθηγητής στο London School of Economics, Άλμπρεχτ Ρίτσλ, λέει χαρακτηριστικά πως η σύγκριση ανάμεσα στο τότε και το τώρα μπορεί να γίνει ως εξής: «Η Γερμανία εκείνης της εποχής ήταν μια Ελλάδα που είχε πάρει στεροειδή» και σημειώνει πως η κατοπινή ευημερία της χώρας σχηματοποιήθηκε με δανεικά χρήματα -κυρίως αμερικανικά- τα οποία μάλιστα στη συνέχεια διεγράφησαν.
