Χθες, μια ΜΚΟ κάλεσε ανθρώπους σε 143 πόλεις να κοιταχτούν στα μάτια σε μια επέτειο μνήμης για τον άνθρωπο που χάσαμε μέσα μας, γυμνή από νόημα και ουσία.
Και πήγαν οι μαλάκες.
"Κοίτα με να σε κοιτώ. Μας το λέει η ΜΚΟ".
Δε γαμιέσαι λέω εγώ;
Όλη μου τη ζωή κάνω αυτό το πράμα: κοιτάω τους άλλους στα μάτια. Γνωστούς, αγνώστους.
Το θεωρώ βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης συνύπαρξης, της κοινωνίας μας.
Κάποτε προσδοκούσα να κάνουν κι οι υπόλοιποι άνθρωποι το ίδιο, να δείχνουν κάποιο ενδιαφέρον για το περιεχόμενο των ανθρώπων γύρω τους, γνωστών κι αγνώστων.
Μετά πάλι, ήλπιζα για αυτό.
Έπειτα απλά άθρησκα προσευχόμουν να συμβεί αυτό.
Έπειτα σταμάτησα να ελπίζω.
Και να κοιτάζω.
