Τα καθεστώτα στην προσπάθειά τους ν’ αντέξουν φτιάχνουν παραμύθια. Κατασκευάζουν «πραγματικότητες». Στήνουν γιορτές. Πάνω απ’ όλα όμως παίζουν με τις λέξεις. Πρέπει κάπως να παραπλανήσουν. Ακόμη καλύτερα, να υπνωτίσουν. Να ξεγελάσουν. Να κρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί που υφαίνουν με λέξεις.
Αξιοποίηση!
«Τα λιμάνια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Τα αεροδρόμια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Οι δημόσιοι οργανισμοί δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Η χώρα δεν πωλείται, αλλά αξιοποιείται».
«Το υπερ – Ταμείο δεν είναι πωλητής, αλλά μάνατζερ αξιοποίησης».
Με την ίδια λογική, τα ανήλικα που έφερναν από την πρώην ανατολική Ευρώπη δεν τα πουλούσαν για σκλάβες του σεξ, αλλά τα αξιοποιούσαν. Τι να το κάνει το κορμί της μια 15χρονη ρωσιδούλα; Άντε να το μάθει να χορεύει, να χαίρεται τη θάλασσα, να νιώθει τον αέρα, να κάνει έρωτα, να γεννήσει, να αγαπηθεί. Τζάμπα θα πήγαινε. Μηδέν κέρδος.
Ενώ με την αξιοποίηση που της επεφύλασσαν τα κυκλώματα trafficking, το κορμί τής 15χρονης αποκτούσε αξία. Παρήγαγε κέρδος. Δινόταν η ευκαιρία σε εκατοντάδες γερασμένες χοντροκουράδες να το απολαύσουν. Το κορμί μετατρεπόταν σε μέσο παραγωγής. Όπως μια χώρα ολόκληρη μετατρέπεται σε ευκαιρία επενδυτών. Στο κορμί της. Ποιος γαμεί ιστορίες, αξιοπρέπειες, θέλω και δεν θέλω. Οι νταβατζήδες είναι επενδυτές. Οι νταβατζήδες δεν είναι νταβατζήδες, είναι μάνατζερ αξιοποίησης. Τα κορμιά και οι χώρες είναι προϊόντα. Πρέπει να παράγουν κέρδος, διαφορετικά είναι άχρηστα.
