Μένουμε ή φεύγουμε από τη χώρα;

Του Δημήτρη Κουρέτα

Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; Τι θα έπρεπε να συμβουλεύσω έναν φοιτητή που θα ζητούσε την γνώμη μου;

Αυτό για να απαντηθεί θα πρέπει να πάμε σε χώρες που πέρασαν τα ίδια με μας. Η Νέα Ζηλανδία είναι μια από αυτές, με παρόμοια δομή σε εδαφικό και κλιματικό επίπεδο. Όπως επίσης και οικονομικό, με δομικές ομοιότητες με την Ελλάδα. Ειδικά την περίοδο που πέρασε παρόμοια κρίση με μας, πριν 30 χρόνια, όταν η Αγγλία μπήκε στην Ε.Ε., και σταμάτησε να είναι ο σχεδόν αποκλειστικός πελάτης της κτηνοτροφικής παραγωγής της.

Μέσα σε μια δεκαετία, η Νέα Ζηλανδία κατόρθωσε να έχει το χαμηλότερο ποσοστό στήριξης των αγροτών της στις χώρες του ΟΟΣΑ (1% επί του συνόλου της αξίας της αγροτικής παραγωγής), όταν ο μέσος όρος τους είναι 18%, με πρώτη την Νορβηγία (61%), Ε.Ε.-27 20% και ΗΠΑ 7% (Χύμης, 2013). Θεωρείται από τον ΟΟΣΑ η χώρα με, πρακτικά, μηδενικές στρεβλώσεις στην αγορά γάλακτος στην οποία αν και συμμετέχει με μόνο το 2% της παγκόσμιας παραγωγής, κατέχει το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών (Καρανικόλας, 2005).Η Νέα Ζηλανδία έχει διπλάσια έκταση από μας και τον μισό πληθυσμό. Και παρόμοια όπως είπαμε εδαφολογική σύσταση. Όμως, ενώ παράγει προϊόντα πρωτογενούς παράγωγης αξίας 7 δισ. ευρώ, εξάγει τρόφιμα μεταποιημένα από αυτά άξιας 23 δισ. ευρώ.

Η Ελλάδα εν τω μεταξύ, με αξία πρωτογενούς παραγωγής περίπου 10 δισ. ευρώ, εξάγει τρόφιμα αξίας 5 δισ. ευρώ. Ενώ θα μπορούσε με έναν καλό σχεδιασμό να εξάγει τρόφιμα άξιας 10 δισ. ευρώ εύκολα. Αυτό θα έδινε γρήγορα 50.000 θέσεις εργασίας και αύξηση στο ΑΕΠ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Νέα Ζηλανδία το μεγαλύτερο ποσοστό (άνω του 95%) της παραγωγής γάλακτος έχει οργανωθεί από μία εταιρεία-συνεταιρισμό την Fonterra. Στην εταιρεία αυτή είναι μέλη σχεδόν όλοι από τους περίπου 11.000 γαλακτοπαραγωγούς της χώρας και η εταιρεία ανήκει σε αυτούς. Ο ετήσιος τζίρος της Fonterra αγγίζει, αν δεν ξεπερνά, το 10% του ΑΕΠ της χώρας! Ένας αγροτικός συνεταιρισμός δηλαδή παράγει το 1/10 του ακαθαρίστου προϊόντος. Σε απόλυτα ποσά, ο τζίρος ανήλθε το 2012 στα 15,7 δισ. δολάρια πίσω μόνο από τον παγκόσμιο γίγαντα Nestlé ($25,9 δισ.), την Danone ($19,5 δισ.) και την Lactalis ($18,8 δισ.).

Για φανταστείτε όλο το παραγόμενο ελαιόλαδο στην χώρα μας, οργανωμένο από το χωράφι στο ράφι ως τρόφιμο, φάρμακο, καλλυντικό ή οτιδήποτε άλλο, για εκατομμύρια καταναλωτές ανά τον κόσμο, οργανωμένο από μία εταιρεία-συνεταιρισμό που να ανήκει στους χιλιάδες ελαιοπαραγωγούς μέλη της. Έτσι η πρωτογενής παραγωγή του ελαιόλαδου (και κάθε αγροτικού προϊόντος) από μια αρχική αξία χωραφιού θα μπορούσε να φθάσει, σαν τελικό προϊόν, συνολικής αξίας αρκετών δισ. (Χύμης, 2013).Η παραγωγή βαμβακιού στη χώρα μας φέρνει περίπου 350 εκατ. ευρώ από εξαγωγή. Επειδή έχουν κλείσει σχεδόν όλα τα νηματουργεία στη χώρα, το βαμβάκι μας εξάγεται κυρίως στην Τουρκία, η οποία το κάνει νήμα και μας το πουλάει για 1 δισ. ευρώ. Αν γίνει ρούχο θα αξίζει 3-4 δισ. ευρώ. Έτσι τα ρούχα του Ελληνικού Στρατού ράβονται στα Άδανα.

Η απάντηση λοιπόν σε κάποιον που θέλει να φύγει από την Ελλάδα, είναι σαφώς όχι. Με την προϋπόθεση όμως να δοθούν οι κατευθύνσεις από ανθρώπους που γνωρίζουν τα προβλήματα για να προχωρήσει ο τόπος. Αλλιώς ας φύγουν όλοι. Θα μείνουν οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί. Επειδή όμως και έξω τα πράγματα δεν είναι εύκολα, υπάρχει και άλλη λύση, δεδομένου πως ένας τελειόφοιτος κάποιου ελληνικού πανεπιστημίου δεν μπορεί να περιμένει μόνο από τους άλλους. Και ειδικά από αυτούς που συνήθισαν να διογκώνουν το κράτος και να σκοτώνουν κάθε νέα προσπάθεια.

Αν θέλει λοιπόν να μη χάσει τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα αυτής της χώρας, θα πρέπει να παλέψει ο ίδιος για να αλλάξει τις συνθήκες της αγοράς! Να σκεφτεί, να σχεδιάσει, να οργανώσει ομάδες και να κινητοποιήσει κι άλλους που θα ζυγίσουν τις καταστάσεις για να οργανώσουν το μέλλον τους.

Τα μεγάλα ναι και τα μεγάλα όχι, πρέπει να βασίζονται στην ευθύνη της επιλογής και όχι μόνο στην επιθυμία της απόδρασης μπροστά στο αδιέξοδο που οι άλλοι έστησαν χωρίς εσένα. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που κρύβει «χρυσό» για όποιον το ανακαλύψει. Φτάνει οι νέοι άνθρωποι να στήσουν το «ορυχείο» και να βάλουν μπρος την εξόρυξη. Συνεχίζουν να αποτελούν τη μόνη ελπίδα για το μέλλον μας…

Συνεχίζεται......... »

«Φυλάξτε τά συνήθεια μας, γιορτάστε ὅπως οἱ πατεράδες σας, καί μή ξεγελιώσαστε μέ τά ξένα κι ἄνοστα φράγκικα πυροτεχνήματα»

Τοῦ Φώτη Κόντογλου

Τά Χριστούγεννα, τά Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κ’ ἄλλες μεγάλες γιορτές, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία.

Δοκιμάζονται οἱ ψυχές ἐκεινῶν πού δέν εἶναι σέ θέση νά χαροῦνε, σέ καιρό πού οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶναι πικραμένοι ἀπό τίς συμφορές τῆς ζωῆς, τούς χαροκαμένους, τούς ἄρρωστους, οἱ περισσότεροι πικραμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς στενεύει ἡ ἀνάγκη νά γίνουνε τοῦτες τίς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι.

Πολλοί ἀπ’ αὐτούς μπορεῖ νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους εὐτυχία, μά γίνουνται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε λίγη χαρά στά παιδιά τους καί στ’ ἄλλα πρόσωπα πού κρέμουνται ἀπ’ αὐτούς. Οἱ τέτοιοι κρυφοκλαῖνε ἀπό τό παράπονό τους, κι’ αὐτοί εἶναι οἱ πιό μεγάλοι μάρτυρες, πού καταπίνουνε τήν πίκρα τους μέρα νύχτα, σάν τό πικροβότανο.

Ἴσα ἴσα αὐτές τίς ἁγιασμένες μέρες πού θἄπρεπε νά σμίξουνε πιό κοντά οἱ ἄνθρωποι συναμεταξύ τους, «νά περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτές τίς μέρες ἀποξενώνουνται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον, χωρίζουνται σέ δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα τὄνα στἄλλο, σχεδόν ἐχθρικά.

Ἀπό τή μιά μεριά εἶναι οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ καλοπερασμένοι, οἱ καλότυχοι, κι’ ἀπό τήν ἄλλη μεριά εἶναι οἱ…. δυστυχισμένοι κ’ οἱ παραπεταμένοι. Ἀνάμεσά τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατά τίς γιορτές. Κανένα γεφύρι δέν ἑνώνει τίς δύο ἀκροποταμιές, ἐνῶ… τίς ἄλλες μέρες ἔρχουνται σέ περισσότερη συνάφεια.

Οἱ πλούσιοι κι’ ὅσοι ἔχουνε τόν τρόπο τους κάνουνε, ἀλλοίμονο! τό πᾶν γιά νά ἐπιδείξουνε τά πλούτη καί τ’ ἀγαθά τους στούς λιμασμένους. Κι’ αὐτό γίνεται στὄνομα τοῦ Χριστοῦ, πού γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στό παχνί! Γιά τήν γέννηση τοῦ φτωχοῦ Χριστοῦ δέν γιορτάζουνε οἱ φτωχοί σάν καί Κεῖνον, μά γιορτάζουνε οἱ πλούσιοι, πού παίρνουνε γιά ἀφορμή τήν πτωχεία του γιά νά δείξουνε τά πλούτη τους. Μά ἄραγε, ἀνάμεσα σέ δυστυχισμένους μπορεῖ νά νοιώσει κανένας εὐτυχισμένον τόν ἑαυτό του;

Μοναχά ἕνας ἀναίσθητος μπορεῖ νά νοιώσει τέτοια εὐτυχία. Ὅσο γιά κεῖνον πού θέλει νά ἐπιδείξη στόν πεινασμένο καί στόν στερημένον τήν ἐλεεινή του αὐτή εὐτυχία, αὐτός εἶναι ἀληθινό κτῆνος. Καί μ’ ὅλα ταῦτα, ὑπάρχουνε πολλοί τέτοιοι ἀνάμεσά μας, στά χρόνια μας, ἐνῶ ἤτανε σπάνιοι στά παλαιότερα. Εἶναι κι’ αὐτό ἕνα ἀπό τά ὡραῖα πού μᾶς ἔφερε ὁ μέγας πολιτισμός ἀπό τά μεγάλα κέντρα! Στήν Ἀνατολή εἴχανε τά ζεμπίλια, πού ἤτανε πλεχτά ἀπό ψάθα, κι’ ὅ,τι ἔβαζε μέσα κανένας δέν φαινότανε.

Γι’ αὐτό, παίζοντας οἱ τουρκομερίτες, λέγανε πώς ἡ λέξη «ζεμπίλι» βγῆκε ἀπό τά λόγια «σέν μπίλ», πού θά πεῖ «ἐσύ νά ξέρης», δηλαδή ἐσύ νά ξέρης μοναχά τί ἔχει μέσα τό ζεμπίλι, ὥστε νά μή λιμάζουνε καί σέ φθονοῦνε οἱ φτωχοί, κεῖνοι πού δέν μποροῦνε ν’ ἀγοράσουνε τά καλά πού ἀγόρασες ἐσύ. Σίγουρα, κι’ αὐτό δέν εἶναι καθόλου καλό καί χριστιανικό, μά τουλάχιστο ἔλειπε ἡ ἁμαρτωλή ἐπίδειξη πού εἶναι τό πιό σατανικό ἀπ’ ὅλα τά ἄλλα κακά πού φαρμακώνουνε τούς φτωχούς ἀδελφούς μας αὐτές τίς μέρες.

Ὅπως βλέπεις, μέ τήν κακομοιριά πού ἔχει σέ ὅλα ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, μπόρεσε καί γύρισε τίς μέρες τῆς πνευματικῆς χαρᾶς σέ μέρες σαρκικῆς καλοπέρασης γιά τόν ἑαυτό του, καί σέ μέρες πένθους καί δακρύων γιά πολλούς ἀπό τούς συντρόφους του στή ζωή.

Οἱ γιορτές οἱ δικές μας σταθήκανε πάντα θρησκευτικές, καί γι’ αὐτό εἴχανε κάποιον ἄλλο χαρακτῆρα ἀπό τίς γιορτές πού γιορτάζουνε ἄλλα ἔθνη, προπάντων σήμερα, πού εἶναι κάποιες αὐτοσχεδιασμένες σκηνοθεσίες χωρίς καμμιά σημασία γιά τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Σ’ αὐτές τίς ψευτογιορτές ξαμολιοῦνται ὅλα τά βάρβαρα καί ἐγωιστικά πάθη τοῦ ἀνθρώπου, πού κυττάζει μοναχά τήν εὐχαρίστηση τῆς σάρκας.

Ἐνῶ οἱ δικές μας οἱ γιορτές, ἐπειδή, ὅπως εἶπα, ἔχουνε τή ρίζα τους στή θρησκεία, ἤτανε σεμνές, πνευματικές, ὥστε νά μή σκανδαλίζουνε τούς φτωχούς, ὅσο εἶναι μπορετό σέ σαρκικούς ἀνθρώπους. Οἱ πλούσιοι κι’ οἱ νοικοκυραῖοι ἀποφεύγανε νά πληγώσουνε τούς φτωχότερους, καί νοιώθανε τήν ἀνάγκη νά τούς ζεστάνουνε καί κείνους, στέλνοντας κρυφά στά σπίτια τους διάφορα δῶρα, μέ τρόπο, ὥστε νά μή τούς ταπεινώσουνε, κ’ ἔτσι ἡ διαφορά νά φαίνεται ὅσο μποροῦσε λιγώτερη.

Ἔτσι μορφωθήκανε τά ἔμορφα καί ἁγνά ἔθιμά μας, μέ ψαλμωδίες πού τίς λένε ἀκόμα τά παιδιά στούς δρόμους καί στά σπίτια, μέ καμπάνες, μέ ἔμορφα αἰσθήματα, μέ σεμνές διασκεδάσεις, μέ εὐχάριστη συναναστροφή, πού δένουνε μεταξύ τους τούς ἀνθρώπους περισσότερο, παρά πού τούς χωρίζουνε. Μά ὁ ὑλισμός κι’ ὁ λύκος τῆς ἀναισθησίας μολεύει σιγά-σιγά αὐτές τίς καλές γιορτές μας, πού πολύ ἔμορφα τίς παρομοιάζανε οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας μέ σταθμούς γιά νά ξεκουραζόμαστε στόν μονότονο δρόμο τῆς ζωῆς μας, λέγοντας: «Βίος ἀνεόρταστος, μακρά ὁδός ἀπανδόκευτος», πού θά πῆ «Ζωή δίχως γιορτή, εἶναι σάν τόν μακρύ τόν δρόμο πού δέν ἔχει πανδοχεῖο νά ξεκουραστῆς».

Κάποιοι μοντερνοποιημένοι κάνουνε τόν βαρύ καί τόν θετικό κύριο πού δέν ἔχει αἰσθηματολογίες, καί λένε πώς αὐτά εἶναι αναχρονισμοί κι’ ἀδιαφόρετα πράγματα. Αὐτοί γιά μένα εἶναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ἐρημιές, δίχως ἀγάπη, δίχως χαρά, μά καί δίχως πόνο. Γιατί χαρά καί πόνος εἶναι δεμένα. Οἱ τέτοιες ψυχές εἶναι πάντα νεκρά βουνά τοῦ φεγγαριοῦ. Ὡστόσο, κάτι τέτοιοι «ὀρθολογισταί» καί «θετικισταί», ξετρελλαίνουνται γιά κάποιες ἀνόητες ξενόφερτες φέστες καί γιά κάτι μοντέρνα γλέντια πού ρεζιλεύουνε τόν ἄνθρωπο, φτάνει πού γίνουνται κατά τό κοσμοπολιτικό μοντέλο πού βρίσκεται στά «μεγάλα κέντρα τοῦ ἐξωτερικοῦ».

Αὐτοί δέν θέλουνε τίποτα ἀπό τά δικά μας, πού τά λένε ὅλα «βλάχικα, φτωχικά, ἀνάξια γιά ἀνθρώπους πού ξέρουνε τόν κόσμο». Τίποτα ἑλληνικό δέν βρίσκει ἔλεος στά μάτια αὐτῶν τῶν κουφιοκέφαλων, ἀκατάδεχτων κι’ ὅπως πρέπει κυρίων, πού χοροπηδᾶνε, ὡστόσο, σάν τρελλοί, μέ τά τσέρκια στό λαιμό, φτάνει πού ἤρθανε ἀπ’ ἔξω, ἀπό κεῖ «πού ξέρει ὁ κόσμος νά ἀπολαμβάνη τή ζωή»! Τί νά ποῦμε κ’ ἐμεῖς οἱ ἄλλοι, τά βλαχάκια, τά φτωχαδάκια, πού μᾶς νανούριζε ἡ μάνα μας μέ τά παραπονετικά τραγούδια της στήν κούνια μας, καί τώρα δακρύζουμε σάν ἀκοῦμε τά τροπάρια καί τά κάλαντα, πού μᾶς ἑνώνουνε μέ τούς ἀγαπημένους μας πού περάσανε ἀπό τόν τόπο μας πρίν ἀπό μᾶς;

Ἀδέλφια μου, φυλάξτε τά ἑλληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε ὅπως γιορτάζανε οἱ πατεράδες σας, καί μή ξεγελιώσαστε μέ τά ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα. Οἱ δικές μας οἱ γιορτές ἀδελφώνουν τούς ἀνθρώπους, τούς ἑνώνει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μήν κάνετε ἐπιδείξεις. «Εὐφράνθητε ἑορτάζοντες».

Ἀκοῦστε τί λένε τά παιδάκια πού λένε τά κάλαντα: «Καί βάλετε τά ροῦχα σας, εὔμορφα ἐνδυθῆτε, στήν ἐκκλησίαν τρέξετε, μέ προθυμίαν μπῆτε, ν’ ἀκούσετε μέ προσοχήν ὅλην τήν ὑμνωδίαν, καί μέ πολλήν εὐλάβειαν τήν θείαν λειτουργίαν. Καί πάλιν σάν γυρίσετε εἰς τό ἀρχοντικόν σας, εὐθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε τό φαγητόν σας. Καί τόν σταυρόν σας κάνετε, γευθῆτε, εὐφρανθῆτε. Δόστε καί κανενός φτωχοῦ ὅστις νά ὑστερῆται».

Ἀθάνατη ἑλληνική φυλή! Φτωχή μά ἀρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μά χαρούμενη καί καλόκαρδη περισσότερο ἀπό τούς εὐτυχισμένους τῆς γῆς, πού τούς μαράζωσε ἡ καλοπέραση.

Ναί, ἀδελφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζί μέ κείνους πού χαίρουνται καί κλεῖτε μαζί μέ κείνους πού κλαῖνε. Αὐτή εἶναι ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ, καί σ’ αὐτή μονάχα θά βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στούς ἄλλους ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε. Τό παραπάνω ἀπ’ ὅ,τι ἔχει κανένας ἀνάγκη, τό κλέβει ἀπό τόν ἄλλον. «Μακάριον τό διδόναι μᾶλλον, ἤ λαμβάνειν».

Πολλοί ἀπό σᾶς θἄχουνε ἴσως περισσότερο ἀπό μένα τό δικαίωμα νά μοῦ ποῦνε αὐτά πού λέγω ἐγὼ σέ σᾶς. Δέν εἶμαι «ὁ ποιήσας καί διδάξας», ἀλλοίμονό μου! Μά γιά νά μή σκανδαλισθῆ κανένας πώς τά λόγια μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομαι νά πῶ πώς προσπαθῶ νά μήν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος πού δίδασκε καί νόμο δέν ἐκράτει».
28 Δεκεμβρίου 1958
(Φώτης Κόντογλου, Χριστοῦ Γέννησις: Τό φοβερόν Μυστήριον, Ἐκδ.Ἁρμός, 2001)

 πηγη

Συνεχίζεται......... »

ΕΧΟΥΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ; ΝΑΙ (;), ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;

Άρθρο του Maurizio Blondet 
Μετάφραση – επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

Η ισλαμική τρομοκρατία δεν υπήρχε 'πριν'

Υπήρχε ισλαμική τρομοκρατία όταν το Αφγανιστάν ήταν υπό κομμουνιστική κυβέρνηση, το Ιράκ υπό τον Σαντάμ, η Αίγυπτος κυβερνιόταν από τον Μουμπάρακ, η Συρία από την οικογένεια του Ασάντ και η Λιβύη από τον Καντάφι; Όχι. Ποιος έριξε αυτά τα καθεστώτα χρησιμοποιώντας μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις αποσταθεροποιώντας τις χώρες τους, ρίχνοντάς τες στο χάος και στους εσωτερικούς πολέμους; 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής: επικεφαλής των δυτικών συνασπισμών, στους οποίες συμμετείχαν η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, χώρες μέλη του ΝΑΤΟ ή όχι , όπως η Αυστραλία.

Για ποιο λόγο η δύση υπό την Αμερικανική καθοδήγηση έριξε στο χάος αυτές τις χώρες;

Διότι εκτελούσε το ισραηλινό σχέδιο (το λεγόμενο σχέδιο Yinon) που από το 1982 υποστήριζε τον διαμελισμό αυτών των χωρών ''σύμφωνα με τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαχωριστικές γραμμές τους''. Το εβραϊκό περιοδικό Kivunim, είχε γράψει: “Το Ιράκ, πλούσιο σε πετρέλαιο και εσωτερικά διχασμένο, είναι σίγουρα ένας υποψήφιος των στόχων του Ισραήλ. Η διάλυση του είναι ακόμη πιο σημαντική για εμάς από εκείνη της Συρίας. Το Ιράκ είναι πιο ισχυρό από την Συρία… Κάθε αραβική εσωτερική αντιπαράθεση θα μας βοηθήσει βραχυπρόθεσμα και θα συντομεύσει τον δρόμο στον πιο σημαντικό στόχο, το σπάσιμο του Ιράκ σε τομείς, όπως η Συρία και ο Λίβανος. Στο Ιράκ, είναι δυνατή η διαίρεση σε επαρχίες κατά μήκος των εθνικών-θρησκευτικών γραμμών, όπως στη Συρία κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου. Έτσι, θα υπάρχουν τουλάχιστον τρία κράτη γύρω από τις τρεις μεγάλες πόλεις: Βασόρα, Βαγδάτη και Μοσούλη, και οι Σιϊτικές περιοχές στο νότο θα διαχωριστούν από το Σουνιτικό και Κουρδικό Βορρά. ... Το σύνολο της αραβικής χερσονήσου είναι ένας φυσικός υποψήφιος για διάλυση υπό των εσωτερικών και εξωτερικών πιέσεων...''

Αλλά γιατί οι ΗΠΑ προσχώρησαν σε αυτό το σχέδιο;

Επειδή συνέκλιναν με αυτό τα πετρελαϊκά συμφέροντα (πχ. Dick Cheney, ο πρόεδρος της Halliburton)και το στρατιωτικό- βιομηχανικό συγκρότημα. Στο σχέδιο συμμετείχε και η Σαουδική Αραβία η οποία ήθελε να κυριαρχήσει ο βαχαμπισμός και να καταστρέψει τους σιίτες και το Ιράν.

Πότε ακούστηκε να ομιλούν για 'ισλαμική τρομοκρατία' για πρώτη φορά;

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν οι ΗΠΑ δεχτήκαν επίθεση από μία ομάδα τρομοκρατών οι οποίοι έριξαν αεροπλάνα πάνω στους Δίδυμους Πύργους και στο πεντάγωνο. Οι τρομοκράτες καθοδηγούντο από τον Osama Bin Laden.

Ποιος ήταν ο Osama Bin Laden;

Robin Cook

Ήταν ένας Σαουδάραβας δισεκατομμυριούχος του οποίου η οικογένεια ήταν φίλη και επιχειρηματικός εταίρος με την οικογένεια Bush. Βοήθησε τους αμερικάνους να ανατρέψουν το κομμουνιστικό καθεστώς στο Αφγανιστάν την δεκαετία του’80. Στρατολόγησε χιλιάδες μαχητές για να τους στείλει να διώξουν τους σοβιετικούς και να εγκαθιδρύσει ένα θρησκευτικό καθεστώς, αποτελούμενο από τους Ταλιμπάν (ισλαμιστές φοιτητές που προετοιμαστήκαν στο Πακιστάν). Αυτή η οργάνωση υπό τον αμερικανικό έλεγχο ονομάστηκε Al Qaeda (δηλαδή "η βάση''- ο κατάλογος των στρατολογημένων: Κι ας θυμηθούμε τώρα το εξης: τέσσερις εβδομάδες πριν το θάνατο του, ο Robin Cook, Yπουργός Εξωτερικών του Η. Βασιλείου, προκάλεσε σάλο με το άρθρο στη στήλη του στον Guardian όταν απεκάλεσε την Al Qaeda ως το προϊόν των δυτικών μυστικών υπηρεσιών. Επίσης πως ο Bin Laden ήταν το παράγωγο ενός μνημειώδους λάθος υπολογισμου των δυτικών υπηρεσιών ασφαλέιας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, εξοπλίστηκε από τη CIA και χρηματοδοτήθηκε απο τους Σαουδάραβες, με σκοπό να κάνει ιερό πόλεμο (Jihad) κατά της ρωσικής κατοχής του Αφγανιστάν. Η Al Qaeda, στην κυριολεξία η "βάση δεδομένων" ήταν αρχικά ένα αρχείο υπολογιστή με τους χιλιάδες Mujahideen που είχαν στρατολογηθεί και εκπαιδευτεί με τη βοήθεια της CIA για να νικήσουν τους Ρώσους.

Πότε ο Bin Laden έγινε εχθρός των ΗΠΑ;

Ξαφνικά στις 9 Σεπτεμβρίου 2001, δύο άτομα (που παρίσταναν τους δημοσιογράφους) σκότωσαν τον στρατηγό Massoud, το αποκαλούμενο ''λιοντάρι του Panjshir''. Ο τελευταίος ήταν αντιπαθής στους αμερικανούς διότι θα μπορούσε - ως εθνικός ήρωας - να ενώσει και να σταθεροποιήσει το Αφγανιστάν. Η εφημερίδα ''Figaro'' έγραψε ότι ο σταθμάρχης της CIA πήγε να επισκεφτεί τον Bin Laden στο αμερικανικό νοσοκομείο του Dubai τον Ιούλιο, όπου και νοσηλευόταν. Η πληροφορία εδόθη στην εφημερίδα από τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες. Οπότε στις 9 Σεπτεμβρίου ήταν ακόμη φίλος, και στις 21 είχε γίνει εχθρός των ΗΠΑ.


Κάποιος αναγνώστης μπορεί να ισχυριστεί: "όλα αυτά φαίνονται ως συνωμοσιολογικές υποθέσεις, που δεν μπορούν να αποδειχθούν!"
Και όμως, όλα αυτά τα είπε ο στρατηγός Wesley Clark, που ήταν ο αρχηγός του ΝΑΤΟ κατά την διάρκεια της επέμβασης στο Κόσσοβο. Δέκα ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου, πήγε στο Πεντάγωνο και ένας φίλος του αξιωματικός, ο οποίος είχε μόλις μιλήσει με τον τότε Donald Rumsfeld, τον κάλεσε στο γραφείο του, έκλεισε την πόρτα και του ψιθύρισε : ''Πηγαίνουμε να κτυπήσουμε 7 χώρες μέσα σε πέντε χρόνια. Θα αρχίσουμε με το Ιράκ, μετά με την Συρία, Λίβανο, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και μετά το Ιράν''. Η συνέντευξη στον στρατηγό Clark υπάρχει εδώ.

Ο αναγνώστης απαντά: "Σύμφωνοι, όμως η ισλαμική θρησκεία αποδέχεται την βία, την jihad, τον αναγκαστικό προσηλυτισμό."
Βεβαίως. Όμως ήταν μία αδρανής διάσταση η οποία συγκρατούνταν από τις κοσμικές κυβερνήσεις του Ιράκ, της Συρίας, της Λιβύης. Αυτή η αποτρόπαιη πτυχή του Ισλάμ ξύπνησε και υποκινήθηκε ηθελημένα. Ομάδες φανατικών οπλίστηκαν και εκπαιδευτήκαν επίτηδες.
Ο αναγνώστης απαντά: "Και αυτή είναι μία συνωμοσιολογική θεωρία χωρίς καμία απόδειξη!"
Πάντα ο στρατηγός Wesley Clark (εβραϊκής καταγωγής)– θυμίζω, πρώην ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη -είπε στο CNN στις 21 Φεβρουαρίου 2015: “Στρατολογήσαμε ζηλωτές και εξτρεμιστές takfiri”, δημιουργήσαμε έναν 'Φρανκενστάιν'. Σε εκείνη την συνέντευξη εξήγησε επίσης: ''το ISIS δημιουργήθηκε από τους συμμάχους μας [Σαουδική Αραβία] για να κτυπήσουν την Hezbollah”.

Ο αναγνώστης ρωτά: "Λοιπόν οι ΗΠΑ δημιούργησαν ή άφησαν να δημιουργηθούν τα τζιχαντιστικά κινήματα, για να τα κτυπήσουν μετά; Είναι παράλογο! Για ποιο σκοπό;"

Samuel Huntington

Σύμφωνα με τον Samuel Huntington, που υπήρξε ο κυριότερος αμερικανός πολιτικός επιστήμονας, αυτό είναι χρήσιμο για την αμερικανική εξουσία. Ο ίδιος έγραψε το 1996 μία μελέτη με τίτλο: 'Η σύγκρουση των πολιτισμών και η νέα παγκόσμια τάξη', στην οποία προφήτευσε ότι η κύρια πηγή συγκρούσεων στον κόσμο μετά την εποχή του ψυχρού πολέμου, θα είναι οι πολιτιστικές και θρησκευτικές ταυτότητες. Δεν θα υπάρχουν πια πόλεμοι μεταξύ χωρών αλλά μεταξύ πολιτισμών. Ο Huntington σκέφθηκε ότι μετά την πτώση της σοβιετικής ένωσης, έπρεπε να βρεθεί ένας κοινός εχθρός, που θα κρατά ενωμένη την Δύση υπό την αμερικανική καθοδήγηση. Η σύγκρουση των πολιτισμών, ο αγώνας εναντίον του Ισλάμ, ήταν η λύση. Μία λύση που άρεσε και στο ιουδαϊκό λόμπι των ΗΠΑ.

Ο αναγνώστης αναρωτιέται: "Όμως τώρα το ISIS στέλνει τους τρομοκράτες του στην Ευρώπη."
Το ISIS; Είδαμε ότι πρόκειται για μία αμερικανό-σαουδαραβική δημιουργία. Οι Ισραηλινοί το υποστηρίζουν στη Συρία, και νοσηλεύουν τους τραυματισμένους μαχητές του στα νοσοκομεία τους (υπάρχουν πολλά ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν), οι Αμερικάνοι βάζουν εμπόδια στις ρωσικές επεμβάσεις στην Συρία. Πάντως, το ISIS είναι πολύ απασχολημένο στην προσπάθεια του να αμυνθεί, δεν έχει χρόνο για να στέλνει τρομοκράτες στην Ευρώπη.

Ο αναγνώστης απαντά: 

"Αλλά αναλαμβάνει (το ISIS) την ευθύνη για όλες τις ισλαμικές επιθέσεις που συμβαίνουν όλο και πιο συχνά στην Ευρώπη."

Rita Katz

Είστε απόλυτα σίγουρος ότι είναι το ISIS που αναλαμβάνει την ευθύνη; 

Εξάλλου αυτοί οι ισχυρισμοί του ISIS διαδίδονται από την ιστοσελίδα: Ιntelligence Group Enterprise, (Σημ. Θεόδ.: η πληροφορία πως η ανάληψη των επιθέσεων παρουσιάζεται μόνο από τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι υπό έλεγχο) μία εβραϊκή εταιρεία που διοικείται από την Rita Katz. Κατά πάσα πιθανότητα είναι όλοι ψεύτικοι ή δημιουργημένοι επίτηδες.

Ο αναγνώστης ρωτά: "Όμως οι τζιχαντιτες σκοτώνουν αληθινά! Στην Νίκαια στην Γαλλία και αλλού σφάζουν τον κόσμο! Δεν είναι αυτός πόλεμος των θρησκειών;" 

Είναι σύγκρουση των πολιτισμών, όπως ήθελε ο Huntington. Είναι η στρατηγική της έντασης: κάποιοι θέλουν να κρατούν τους ευρωπαίους σε κατάσταση φόβου. Εξάλλου κάποιοι ισραηλινοί έχουν δηλώσει πως: "είναι καλό οι ευρωπαίοι να δοκιμάσουν εκείνο που δοκιμάζουμε εμείς, που όταν πηγαίναμε στο εστιατόριο δεν είμαστε σίγουροι ότι θα επιστρέψουμε στο σπίτι μας."Επίσης κάποιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορεί να βρίσκουν χρήσιμο το να κρατούν τους υπηκόους τους μέσα στον φόβο και στην ένταση, στον συνεχή αγώνα εναντίον του 'Ισλαμικού Εχθρού' , που είναι 'ανάμεσα μας' και μπορεί να κτυπήσει παντού.

Όπως έγραψε ο Orwell στο '1984': "θα υπάρχουν συνεχή και αδικαιολόγητα τρομοκρατικά κτυπήματα με τυχαίους στόχους. Θα χρησιμεύουν στο κράτος για να περιορίζει την ελευθερία των πολιτών.''

Ο αναγνώστης απορεί: "Αλλά δεν θα υποστηρίξετε ότι είναι οι ίδιες οι κυβερνήσεις που υποκινούν τους νεαρούς ισλαμιστές να αποκεφαλίζουν; αυτοί το κάνουν αυθόρμητα στο όνομα του ISIS."

Βεβαίως. Είναι ένας μηχανισμός που εμείς οι ιταλοί τον γνωρίζουμε καλά. Την εποχή της 'έντασης' οι Ερυθρές Ταξιαρχίες έπρατταν δολοφονίες. Λοιπόν, όσο περισσότερες έκαναν, τόσο μεγαλύτερη εύνοια έβρισκαν στα εργοστάσια, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια από τις ομάδες των αριστερών φοιτητών. Πολλοί νέοι ήθελαν να στρατολογηθούν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, είχε δημιουργηθεί μία ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ας το πούμε απλά , ένα είδος μόδας. Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν γίνει αντικείμενο 'διαχείρισης' από μυστικές υπηρεσίες του ΝΑΤΟ. Έτσι λοιπόν, στις ημέρες μας, οι νεαροί ισλαμιστές του περιθωρίου 'κολλούν' αυτήν την ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, η οποία διαχέεται εντέχνως από εκείνα τα 'μέσα- κέντρα' που διαδίδουν τα υποτιθέμενα μηνύματα του ISIS.

Ο αναγνώστης απαντά: "Δεν με πείσατε…"

Το ξέρω. Γνωρίζω ότι εσείς βρίσκεστε υπό την επίδραση της ψυχο-συγκινησιακής κατάστασης που δημιουργεί εκείνο το συλλογικό ασυνείδητο, που μας προκαλεί τον τρόμο: 'Το Ισλάμ μας επιτίθεται!' 'Είναι πόλεμος των θρησκειών!' Ναι, … αλλά υποκινούμενος από κέντρα που έκαναν τα πάντα για να τον προκαλέσουν. Αυτά τα κέντρα θέλουν να καταστρέψουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, όπως θέλησαν την καταστροφή της Παλμύρας στη Συρία.

Ο αναγνώστης ρωτά: "Γιατί;"

Πάνθεον, Ρώμη

Διότι ο ευρωπαϊκός, ελληνο-ρωμαϊκός και χριστιανικός πολιτισμός, διαμόρφωνε ελεύθερους ανθρώπους, και η πλανητική εξουσία δεν μας θέλει ελεύθερους αλλά καταναλωτές. Γιατί μισούν τον Χριστό και τον πολιτισμό του. Γιατί εκείνα τα κέντρα- ας πούμε οι 'τοκογλύφοι'- δεν είχαν ποτέ την ικανότητα να οικοδομήσουν έναν Παρθενώνα, ένα Πάνθεον. Δεν παρήγαγαν τίποτε που να θυμίζει , έστω από μακριά, κάτι από Φειδία ή Καραβάτζιο, ούτε ανάμεσα τους γεννήθηκε ένας Ντοστογιέφσκι, ή ένας Σαίξπηρ ή ένας Δάντης. Η τέχνη τους είναι εκείνη του MOMA της Νέας Υόρκης, μια ασχήμια που την πωλούν και την αγοράζουν μεταξύ τους σε στρατοσφαιρικές τιμές. Ασχήμια που συνοδεύεται αναγκαστικά από το ψέμα και το μίσος για την Αλήθεια: Αλήθεια και Ομορφιά είναι το ίδιο πράγμα, έλεγαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι.

Θέλουν να καταντήσουμε σαν και αυτούς .Τρομαγμένοι και γεμάτοι μίσος και ζήλεια για το ανθρώπινο γένος.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Τουρκία: Πραξικόπημα εναντίον Ερντογάν - Ερντογάν εναντίον «όλων»

Ποιὰ «Τουρκία» πολεμάει τὸν «ψυχοπαθῆ» Ερντογάν;
Μετά την πρώτη μουδιασμένη αντίδραση του ελληνικού και διεθνούς πολιτικού κατεστημένου απέναντι στην καταστολή του πραξικοπήματος από τον Ερντογάν περάσαμε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό σε μία συστηματική προσπάθεια δημιουργίας από τα ΜΜΕ και δυστυχώς και πολλά ιστολόγια της εικόνας του ψυχοπαθούς δικτάτορα για τον νόμιμα εκλεγμένο ηγέτη της Τουρκίας. Και το ερώτημα είναι γιατί; Ποιος είναι ο λόγος που ο Ερντογάν πρέπει πάση θυσία να πέσει; Ποιοι είναι αυτοί που τον πολεμούν στο εσωτερικό της Τουρκίας και έχουν τόσο μεγάλη υποστήριξη από τα ΜΜΕ παγκοσμίως σε σημείο ώστε να τους υποστηρίζουν ακόμη και όταν προβαίνουν σε πραξικόπημα;

Η άμεση απάντηση στο τελευταίο ερώτημα –από την οποία θα απαντηθούν και τα προηγούμενα- είναι ότι πρόκειται για τους κεμαλιστές στρατιωτικούς και για μία κοσμική αστική τάξη γύρω από αυτούς. Για ανθρώπους που δεν είναι φανατικοί μουσουλμάνοι, όπως οι υποστηρικτές του Ερντογάν. Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου μουσουλμάνοι, αλλά είναι κρυπτο-ιουδαίοι, ντονμέδες. Πρόκειται για μία ιστορία που άρχισε από τον 17ο αιώνα με την εικονική μεταστροφή πολλών Εβραίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον μουσουλμανισμό. Τέτοια καταγωγή είχε και ο ηγέτης της σύγχρονης, κοσμικής «Τουρκίας», ο ελληνοφάγος Μουσταφά Κεμάλ.

Και εδώ εύλογα θα ρωτήσει κανείς: μα που στηρίζονται όλα αυτά; Γιατί δεν τα έχουμε ξανακούσει; Γιατί κανείς από τους διεθνολόγους, διεθνιστές και τουρκολόγους αναλυτές δεν τα γράφει; 

Η απάντηση είναι σχετικά εύκολη: οι πολλοί «ειδικοί» είναι απλώς άσχετοι· οι λίγοι και όντως ειδικοί, είναι απλά παρόμοιων θρησκευτικών πεποιθήσεων (καμπαλιστές) ή αργυρώνητοι. Και για του λόγου το αληθές θα δούμε μερικά αποσπάσματα από άρθρο στην εβραϊκή εφημερίδα Haaretz στις 8 Αυγούστου 2016 (http://www.haaretz.com/jewish/features/1.735849):

Το άρθρο αφορά στις διώξεις που υφίστανται οι ντονμέδες από τον Ερντογάν· μεταφέροντας τον διάλογο δύο ντονμέδων γράφει:

«Οι δύο φίλοι λένε ότι αντίθετα με την ιστορική προκατάληψη, οι Ντονμέδες πιστεύουν και με πολλούς τρόπους έχουν αποδεχθεί τις ιδέες και τις αξίες του ιδρυτή της Τουρκίας Μουσταφά Κεμάλ· έχουν δηλαδή αποδεχθεί το κοσμικό κράτος και τον διαφωτισμό. Η πατρίδα του Κεμάλ ήταν η Θεσσαλονίκη, και ο ίδιος φοίτησε σε σχολείο ντονμέδων, κάνοντας πολλούς συνωμοσιολόγους να συμπεράνουν ότι ήταν και ο ίδιος ντονμές». («The two friends say that despite the historical prejudice, the Dönme believed in and in many ways embodied the ideals of Turkey’s founder Mustafa Kemal Atatürk, such as secularism and enlightenment. Atatürk’s hometown was in fact Salonika, and he went to a Dönme school, leading many conspiracy theorists to erroneously conclude that he himself was Dönme»).

Παρά την ιστορική ανακρίβεια ως προς τον τόπο καταγωγής και την οικογενειακή κατάσταση των προγόνων του Κεμάλ η εβραϊκή εφημερίδα παραδέχεται ότι ο Κεμάλ μεγάλωσε με κρυπτο-ιουδαϊκή παιδεία.

Σε άλλο σημείο του άρθρου ο ένας από τους δύο ντονμέδες ξεκαθαρίζει τα πιστεύω τους:

«Το να είναι κανείς ντονμές, σημαίνει ότι αποτελεί μέρος της σεφαρδίτικης (των Εβραίων δηλαδή της Δύσης) παράδοσης, εφόσον οι πρόγονοί του ήταν Εβραίοι που έφυγαν διωγμένοι από την Ισπανία και την Πορτογαλία στα τέλη του 15ου αιώνα ερχόμενοι στην σχετικώς ανεκτική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σημαίνει επίσης ότι έχει ενδιαφέρον για την Καμπάλα, επειδή οι πρόγονοί μας ασχολούνταν επιστεμμένα με την μελέτη της. Και αυτό σημαίνει μυστικισμός». (“Being Dönme for me is being part of the Sephardic culture,” he said, since their ancestors were Jews who fled persecution in Spain and Portugal in the late fifteenth century for the relative religious freedom of the Ottoman Empire. “It means an interest in the Kabbalah, because our ancestors were extremely involved with studying it. It means mysticism.”).

Καθίσταται νομίζω σαφές ότι σήμερα στην Τουρκία έχουμε από την μία τους Τούρκους μουσουλμάνους και από την άλλη τους κρυπτο-ιουδαίους κοσμικούς, οπαδούς του δυτικού παραδείγματος, το οποίο, όπως έχει δείξει ο μεγαλύτερος Ιουδαίος σοφός του 20ου αιώνα, ο Gershom Scholem, αποτελεί προϊόν καθαρά της ιουδαϊκής καμπαλιστικής σκέψης. Για εμάς, όπως και άλλοτε έχουμε πει, αμφότερα τα στρατόπεδα είναι εχθρικά. Ίσως ευκολότερος εχθρός είναι το πρώτο, καθώς πολεμάς ευκολότερα αυτό που φαίνεται τι είναι.

Για όποιον θέλει να διαβάσει περισσότερα για τους ντονμέδες:

•  The Dönme Jewish Converts, Muslim Revolutionaries, and Secular Turks by Marc Baer
• 
  
• The Dönmes: Crypto-Jews under Turkish Rule by Jacob M. Landau Jewish Political Studies Review 19:1–2, Jerusalem Center for Public Affairs
• A Scapegoat for All Seasons: The Doenmeh or Crypto-Jews of Turkey by Rifat Bali (Isis Press, 400pgs), a review by Dan Yardeni in Haaretz
• Rıfat N. Bali, “Another Enemy: The Dönme or Crypto-Jews,” Kabbalah, Vol. 9 (2003): 77-108
• Jacob M. Landau, “Muslim Turkish Attitudes towards Jews, Zionism and Israel,” Die Welt des Islams, n.s., Vol. 28 (1988): 291-300.
• Jacob M. Landau, “Muslim Opposition to Freemasonry,” Die Welt des Islams, Vol. 36, No. 2 (1996): 186-203;
• Marc Baer, “The Double Bind of Race and Religion: The Conversion of the Dönme to Turkish Secular Nationalism,” Comparative Studies in Society and History, Vol. 46, No. 4 (2004): 682-708.
• Şükrü Hanioğlu, “Jews in the Young Turk Movement,” in Avigdor Levy, ed., The Jews of the Ottoman Empire (Princeton, NJ: Darwin Press, 1994), 522.
• Jacob M. Landau, “Islamism and Secularism: The Turkish Case,” in Shlomo Morag et al., eds., Studies in Judaism and Islam Presented to Shelomo Dov Goitein (Jerusalem: Magnes Press, 1981), 361-82.
• Scholem, Sabbatai Sevi: The Mystical Messiah (Princeton: Princeton University Press, 1971).
• Nikos Stavroulakis, “Shabbetai Zevi and the Dönme of Tessaloniki,” Forum on the Jewish People, Zionism and Israel, Vol. 53 (Fall 1984): 103-14.
• Avram Galante, Histoire des Juifs de Turquie, Vol. 8 (Istanbul: Editions Isis, 1985).
• Matt Goldish, The Sabbatean Prophets (Cambridge: Harvard University Press, 2004).

πηγη 

Συνεχίζεται......... »

Παιδί μου φύγε όσο είναι καιρός…Αυτό που έρχεται δεν θα το αντέξεις…

Γράφει η Ιόλη Πιερίδη

Η φωνή στην άλλη άκρη του ακουστικού ακούγονταν ιδιαίτερα προστατευτική για τον Αλέξη Τσίπρα. Η συμβολή θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν από καρδιάς.

Ο συνομιλητής του πρωθυπουργού επέλεξε να απομακρύνει την οικογένειά του από την Ελλάδα παρότι διατηρεί πολύ καλή προσωπική σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα. 

Κι αυτό που έρχεται δεν θα'χει προηγούμενο στην νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία. Η Ελλάδα θα είναι το επίκεντρο ενός σύγχρονου οικονομικού ολοκαυτώματος. Αυτό έρχεται-τίποτε λιγότερο.
Θα είναι τέτοιο το πλιάτσικο στην φτωχοποιημένη Ελλάδα που όμοιό του δεν θα έχει υπάρξει. Αφού να σκεφθείς ακόμη και η Χίλαρυ βιάζεται να εκλεγεί πλανητάρχης για να ρεφάρει ο γαμπρός της τα λεφτά που έχασε στην Ελλάδα.

Στην λεωφόρο Συγγρού έχει εγκατασταθεί ήδη πολυεθνική εισπρακτική εταιρεία η οποία χρησιμοποιεί τους χάρτες και το street view της Google και δημιουργεί αρχείο με ακίνητα φιλέτα οι ιδιοκτήτες των οποίων δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν το δάνειό τους.

Είναι μία από τις πολλές που κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά. Εντοπίζουν τα ακίνητα φιλέτα που θα αρπάξουν πρώτα.


Οι γνωρίζοντες υποστηρίζουν κάτι τρομακτικό: Θα κατασχεθούν ακόμη και πλοία του πολεμικού μας στόλου από τους δανειστές!

Την ίδια στιγμή εντός της χώρας τράπεζες και εφορίες θα κατάσχουν ότι βρούν στο διάβα τους από τα ελληνικά νοικοκυριά με τα 220 δις ευρώ κόκκινα δάνεια. Πάνω από 1,3 δις ευρώ αυξάνεται το χρέος των Ελλήνων στην Εφορία κάθε μήνα. Στο τέλος του 2017 οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων προς το ελληνικό δημόσιο θα ξεπερνούν τα 100 δις ευρώ. Στο μεταξύ το διεφθαρμένο και φαύλο κράτος δεν θα βρίσκει σάλιο στους λογαριασμούς για να κατασχέσει.

Στις τράπεζες οι φάκελοι των κόκκινων και επισφαλών δανείων είναι περισσότεροι από3 εκατομμύρια σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας. Δάνεια ύψους 110 δις ευρώ είναι κόκκινα και πάνω από 482.000 στεγαστικά δάνεια πάνε για πλειστηριασμούς!
Ποιος Τσίπρας μπορεί να αντέξει 500.000 σπίτια να βγαίνουν σε πλειστηριασμούς;

Λάβετε υπόψη σας ότι η ανοχή της κυβέρνησης Τσίπρα στον αφελληνισμό των τραπεζών θα έχει τεράστιο κόστος για τα ελληνικά νοικοκυριά. Ακόμη και καλοπροαίρετοι να είναι όσοι ξένοι αναλάβουν τις διοικήσεις των ελληνικών τραπεζών, ώσπου να μάθουν την ελληνική πραγματικότητα δεν θα έχει μείνει ούτε η παράγκα του Θωμά σε ελληνική οικογένεια με κόκκινο δάνειο. Τα ξένα funds δεν θα ρωτήσουν ούτε καν τις τράπεζες.

Μπορεί να το αντέξει αυτό το δράμα ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πάνος Καμμένος ή ο Βασίλης Λεβέντης.

Οργή, δάκρυα, πόνος, αίμα. Φυσικά στους πρώτους 6 μήνες θα έχει σαρωθεί και η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από την λαίλαπα που θα κατακαίει τις περιουσίες των ανθρώπων.

Ο Τσίπρας εάν επιλέξει να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία θα έχει ένα πολιτικό τέλος που ακόμη και στους πιο μαύρους εφιάλτες του δεν μπορεί να φανταστεί…

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Ἀπό την πίσω πόρτα ὁ «μεγάλος άδελφός»;

Του Γιάννη Β. Κωβαίου από το Aντίφωνο


-Ὑπάρχει ὁ Μεγάλος Ἀδελφός ὅπως ὑπάρχω ἐγώ;
-Ἐσύ δέν ὑπάρχεις.


Μετά τήν 11η Σεπτεμβρίου 2001, τό φάντασμα τῆς Ὠκεανίας τοῦ Orwell πλανᾶται ἀνεξέλεγκτο πιά πάνω ἀπό τήν Οἰκουμένη. Πεποίθησή μου τά τελευταῖα χρόνια εἶναι ὅτι τό κράτος τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ ὑπάρχει πρό πολλοῦ, ἁπλῶς δέν συνίσταται σέ μιά ἐπίσημη θεσμική ὀντότητα ὅπως τίς γνωρίζουμε ἀνέκαθεν, ἀφοῦ ἀκόμη καί καθεστῶτα τύπου Βόρειας Κορέας φροντίζουν νά τηροῦν τά προσχήματα. Αὐτό, λοιπόν, πού θεωρῶ ὡς ὑπαρκτό καί ἰσχυρότερο Big Brother σήμερα εἶναι ἡ Τρομοκρατία κάθε τύπου καί ἐμβέλειας –τοπικῆς, ἐθνικῆς ἤ, πρωτίστως, διεθνοῦς.

Ἡ Τρομοκρατία δρᾶ ὑπεράνω καί τῶν πλέον στοιχειωδῶν κανόνων ἐθνικοῦ ἤ διεθνοῦς Δικαίου, ἐνεργεῖ σάν κράτος ἐν κράτεσι. Εἰδικά αὐτή τοῦ αὐτοαποκαλούμενου «ἰσλαμικοῦ κράτους» ἔχει ἀναγάγει τόν ἑαυτό της σέ Αὐτοκρατορία τοῦ Ἀλλάχ καί ἐπιβάλλει ὅπου γῆς τή sharia διά τῆς τυφλῆς βίας τοῦ jihad καί ἀδιακρίτως, ἄλλοτε βάσει σχεδίου καί ἐντολῶν ἀπό ἡγέτες –θρησκευτικούς ἤ παραστρατιωτικῶν ὁμάδων– καί ἄλλοτε ἀπό πρωτοβουλίες μεμονωμένων πιστῶν, πού ἀποφασίζουν νά μεταβοῦν μιά ὥρα ἀρχύτερα στόν παράδεισο, ὅπως οἱ τρεῖς ἔνοπλοι πού προκάλεσαν πρό μηνῶν τό μακελειό μέ τούς 14 νεκρούς σέ ἵδρυμα ἀτόμων μέ εἰδικές ἀνάγκες στήν Καλλιφόρνια. Ἡ θεολογία, φυσικά, ἀνήμπορη ἀπό καιρό ἐμπρός στόν κατά κράτος θρίαμβο τῆς ψυχοπαθολογίας…

Ὁ Μεγάλος Ἀδελφός, λοιπόν, βρίσκεται καί κινεῖται «φυσιολογικά» ἀνάμεσά μας ἐδῶ καί δεκαετίες, μέ τό εἰδεχθέστερο μάλιστα πρόσωπο στήν Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ἀφοῦ μ π ο ρ ε ῖ νά ἐργάζεται στό διπλανό μας γραφεῖο στίς Βρυξέλλες, νά συγκατοικεῖ στήν πολυκατοικία μας τοῦ Καΐρου, νά διδάσκει τά παιδιά μας στό Ρόουντ Ἄιλαντ ἤ νά στέκεται στήν ἀπέναντι ἀποβάθρα τοῦ μετρό ὁποιασδήποτε ἄλλης πόλης τοῦ κόσμου καί σέ λίγα λεπτά ἤ μεθαύριο νά μᾶς ἔχει ἀφανίσει μαζί μέ ἑκατοντάδες ἄλλους· δίχως αἰτία, δίχως πρόκληση, δίχως ἐξήγηση, δίχως κάν τή ματαιοπονία νά ψάχνουμε γιά «δίχως»...

Εἴπαμε, μ π ο ρ ε ῖ· δηλαδή (σέ προσωπική σύνταξη) ἔχει τή δυνατότητα καί (σέ ἀπρόσωπη) ἐνδέχεται, εἶναι πιθανόν νά…  Διότι, παρά τά ἀσύλληπτα ἐπιστημονικά καί τεχνικά μέσα πού διαθέτουν πιά οἱ Ἀρχές Ἀσφαλείας καί τά δρακόντεια μέτρα πού λαμβάνουν παντοῦ, προκαλώντας μας ἀσφυξία, ἀγανάκτηση καί συχνά ἰδεολογικές ἀντιστάσεις, ἀποδεικνύεται ὅτι στίς μέρες μας, ὁποιοιδήποτε –ὡς ἄτομα ἤ ὡς ὁμάδες, ἀργά ἤ γρήγορα ἀφότου τό μεθοδεύσουν, μέ μεγάλη ἤ μέ μικρή «εὐστοχία»– ἔχουν τή δυνατότητα, μποροῦν, νά προξενήσουν ἕνα αἱματοκύλισμα! Καί, ἀντίστοιχα, ἀκριβῶς γι’ αὐτό, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ καχυποψία καί ὁ τρόμος παγιώθηκαν πιό στέρεα ἀπό ποτέ στίς ψυχές μας, καθώς οἱ πιθανότητες νά ἐμπλακοῦμε ἀπρόσμενα ὡς θύματα ὁποιουδήποτε καί ὁπουδήποτε αὐξάνονται πλέον δραματικά! Σημειολογικά, ὁ Μεγάλος Ἀδελφός «νέου τύπου», ἔτσι ὅπως τόν σκιαγραφήσαμε, μᾶς συναντᾶ στήν εἴσοδο τῆς πολυκατοικίας καί μᾶς ψιθυρίζει μέ ἕναν εὐγενικό χαιρετισμό «ἐσύ δέν ὑπάρχεις!».

Ἑπομένως, γεννᾶται τό ἐρώτημα ὄχι ἄν καλῶς τέθηκε ὁ τίτλος μας ἐδῶ ὑπό μορφήν ἐρωτήματος, ἀλλά ἁπλῶς ἄν αὐτό πρέπει νά θεωρηθεῖ ρητορικό ἤ ἀπαιτεῖ ἀπάντηση. Θά ἀποτελοῦσε, ὡστόσο, ὑπεκφυγή νά τό χαρακτηρίσουμε ρητορικό καί νά ἀφήσουμε τόν ἀναγνώστη στό βόλεμα μιᾶς πρόχειρης κατάφασης, τοῦ τύπου «μά καί βέβαια βρίσκεται ἀνάμεσά μας ὁ Μεγάλος Ἀδελφός», ἤ ἔστω μιᾶς πιό… τεκμηριωμένης ἀπάντησης, ὅπως «προφανῶς μπῆκε ἀπό τήν πίσω πόρτα, ἀφοῦ τά ἐπίσημα κράτη κινοῦνται σέ μιά νομιμοφάνεια, ἀλλά καί δείχνουν νά κάνουν τό πᾶν γιά τήν πάταξη τῆς τρομοκρατίας». Τό ἐρώτημα χρειάζεται πιό ἐπίπονες ἀλλά καί ἐπώδυνες προσεγγίσεις.

Ἡ Τρομοκρατία κάθε λογῆς καί ἐμβέλειας εἶναι ὡς γνωστόν καινοφανής μορφή ἐγκληματικότητας καί… ἄσκησης πολιτικῆς. Κυοφορήθηκε σχεδόν ἀποκλειστικά στόν Δυτικό Κόσμο τίς τελευταῖες 3 μέ 4 δεκαετίες, ἀλλά ἐκδηλώνεται ἔκτοτε σέ κάθε σημεῖο τοῦ πλανήτη. Ἀποτελεῖ, ὅσο κι ἄν ἀκούγεται ἀκραῖο ὀξύμωρο, τό «Βατερλώ» καί τόν θρίαμβο τῆς Δημοκρατίας! Τό πρῶτο αὐτονόητο, μά ὀφείλω ἐξηγήσεις γιά τό δεύτερο: Εἶναι τό μόνο πολίτευμα πού ἀνέχεται καί τούς πολέμιούς του καί τούς παρέχει ἐν πολλοῖς τά περιθώρια νά ἀπεργάζονται ἀκόμη καί τήν ἐξόντωσή του. Αὐτή, ἄλλωστε, ἡ ἀντιφατική ποιότητά της καθιστᾶ τή Δημοκρατία τό πιό ἀρεστό στά λόγια καί πιό ἀντιπαθές καί δυσεφάρμοστο στήν πράξη κοινωνικοπολιτικό (μέ αὐτή τή σειρά τά δύο συνθετικά) σύστημα ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Κλεισθένη.

Ὑπό τό πρίσμα αὐτό, ὁ Μεγάλος Ἀδελφός «νέου τύπου» παρεισφρέει στίς «Ζωές τῶν Ἄλλων», δηλαδή τίς δικές μας, σταδιακά καί κατά κυριολεξία δολοφονικά· ὄχι πιά σέ ἐπίπεδο παρακολούθησης ἤ κατασκοπείας, ὅπως στήν ὁμότιτλη ταινία, ἀλλά μέ λόγο ἀποφασιστικό, πάνω σέ καμβά διεστραμμένα φασιστικό, γιά τήν ἴδια τή ζωή ἤ τόν θάνατό μας! Τό ὀξύμωρο τῶν κατά τό δυνατόν δημοκρατικῶν χωρῶν προσλαμβάνει ἔτσι ἄγριες διαστάσεις, ἐφόσον ἡ ἀνεκτικότητα ἔφθασε ἕως τά ἄκρα μέ τήν κατάργηση τῆς θανατικῆς ποινῆς σχεδόν σέ ὅλες, ἐνῶ ἀκολούθως τόν ρόλο τοῦ δημίου οἰκειοποιήθηκαν οἱ τυχάρπαστοι τρομοκράτες, ἰδίως ἐκεῖνοι πού σπέρνουν ἀδιακρίτως καί μαζικά τόν θάνατο ἐναντίον ὅλων ὅσους προγράφουν σάν «ἀπίστους» ἤ «ἐχθρούς τοῦ λαοῦ»! Στήν Ἑλλάδα, μάλιστα, τῆς πληθωριστικῆς –στούς ἰδεόληπτους ἐγκεφάλους κάποιων, πού τούς ξεβολεύει πάντα ἡ προειδοποίηση τοῦ Ρήγα στόν Θούριο «ἡ ἀναρχία ὁμοιάζει τήν σκλαβιά»– Δημοκρατίας, πετύχαμε καί τό ἀμίμητο: Καταργήσαμε, στήν πράξη ἀπό τό 1972 καί νομοθετικά ἀπό τό 1993, τίς «ἐκτελέσεις», τό νά ἐκτελεῖται δηλαδή μιά τελεσίδικη εἰς θάνατον δικαστική ἀπόφαση, ὅπως ἐκτελεῖται καί κάθε ἄλλη ἀπόφαση, π.χ. ἡ φυλάκιση γιά μιά ἀπάτη ἤ τό χρηματικό πρόστιμο γιά μιά τροχαία παράβαση, καί εὖγε μας! Ἀλλά κατόπιν ἐθίσαμε τό συλλογικό μας ἀσυνείδητο νά ἀποκαλοῦμε «ἐκτέλεση» κάθε ἐν ψυχρῶ δολοφονία καί «ἐκτελεστές» τούς στυγνούς δολοφόνους, συνήθως τούς τρομοκράτες, παρέχοντας ἰδεολογικό καί συνειδησιακό ἄλλοθι στούς κακούργους, σάν νά ἐπρόκειτο γιά δικαστές καί συγχρόνως ἐκτελεστικά ὄργανα τῆς δικῆς τους ἐτυμηγορίας… Οὐκ ὀλίγοι, πάντως, σέ περιπτώσεις πολιτικῶν κυρίως δολοφονιῶν, ἀφήνουν νά αἰωρεῖται καί μιά αἰθαλομίχλη συναίνεσης…

Ἰδού, συνεπῶς, πῶς ἐξυφαίνεται τό παρακράτος τοῦ Μεγάλου: Παθητικά ἤ πιό ἐνεργά, ἀπό σκοπιμότητα ἤ ἀπό ἰδιωτεία, τοῦ μισανοίγουμε στήν ἀρχή τίς κουρτίνες, γιά νά ἀποκτήσει ὁρατότητα καί δικαιώματα… Μετά ἀνοίγουμε καί παράθυρα ν’ ἀφουγκράζεται… καί στό τέλος τήν πίσω πόρτα. Ἀπό κάποια στιγμή κι ἔπειτα, ἔχει πλέον ἀποκτήσει ἐρήμην μας τόν πλήρη ἔλεγχο· αὐτό πού ἀποκαλοῦμε ὁλοκληρωτισμό. Ἐννοεῖται ὅτι τή βραδυφλεγῆ βόμβα τοποθετεῖ πρίν ἀπό τά μαζοποιημένα «ἀδελφάκια» τό διεφθαρμένο οἰκονομικοπολιτικό (ἐδῶ μέ αὐτή τή σειρά τά δύο συνθετικά) σύστημα, ὁ «ἔσω ἀπό ’δῶ» μέ ὅλα τά «ποδάρια» του –πού ὡς γνωστόν δέν εἶναι καί λίγα. Προσφέρει ἀφειδῶς τροφή καί λαβές σέ συμπλέγματα καί ἀπωθημένα, τά ὁποῖα κατά κανόνα τό ἴδιο γέννησε, γιά «ἡρωισμούς» ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς στή δημοκρατία καί τήν ἔναρξη ἀδιέξοδων φαύλων κύκλων βίας - καταστολῆς - περισσότερης βίας - περισσότερης καταστολῆς κ.ο.κ.

Ἄν, τέλος, καταπιαστοῦμε μέ τόν παγκόσμιο τρόμο τοῦ jihad, στόν ὁποῖο κυρίως ἑστιάσαμε ἐξαρχῆς σάν τόν πιό διάχυτο, ἀνεξέλεγκτο καί ἐπικίνδυνο πιά, ἀξίζει νά θίξουμε δύο παραμέτρους: Ἄς μήν ξεχνᾶμε, κατ’ ἀρχάς, ὅτι τό Ἰσλάμ διανύει σήμερα ἱστορικά τόν δικό του «μεσαίωνα», μέ ὅλα τά συμπαρομαρτοῦντα πού γνώρισε καί ὁ χριστιανικός κόσμος τήν ἀντίστοιχη περίοδο, καθότι ἡ διάδοση τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ ἄρχισε τόν 7ο αἰώνα, ὁπότε τηρουμένων –ἔστω μέ ἀρκετή δόση αὐθαιρεσίας– τῶν ἀναλογιῶν βρίσκεται ἀκόμη ἰδεολογικά, κοινωνικά καί πολιτισμικά στόν «14ο» αἰώνα του. Οἱ ἡγεσίες του, ὡστόσο, κατέχουν ὑψηλή τεχνογνωσία, τεχνολογία καί ὁπλισμό, σέ συνδυασμό μέ τόν ἔλεγχο καί τή διαχείριση σοβαρῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν, τά ὁποῖα πλησίστιες θέτουν στήν ὑπηρεσία τοῦ «ἱεροῦ πολέμου». Θυμόμαστε, γιά παράδειγμα, ὅλοι τόν Μπίν Λάντεν καί τόν μηχανισμό του. Καί ἐδῶ, προβάλλει τό δεύτερο δεδομένο, πού ἐπίσης δέν ἐπιτρέπεται νά μᾶς διαφεύγει. Ποιοί ἐκπαίδευαν, ὀργάνωναν, ἐξόπλιζαν καί μέχρι κάποιο διάστημα κατηύθυναν τούς ποικίλους ταλιμπάν, ἀλ κάιντα, τζιχαντιστές καί τούς παρόμοιους; Οἱ ἀπαντήσεις εἶναι πασίγνωστες πλέον καί στούς μαθητές μου τοῦ Γυμνασίου, ἀπό τούς ὁποίους τό ἀκούω ἀρκετά συχνά.

Αὐτά ὅλα σημαίνουν ὅτι τό καταστατικό ἐρώτημα τοῦ τίτλου μας μπορεῖ νά πάρει μιά ἄλλη χροιά καί νά ἑρμηνευτεῖ ὡς ἑξῆς: Ἄραγε, ἀπό τήν πίσω πόρτα διείσδυσε ὁ Μεγάλος Ἀδελφός πού μᾶς ποδηγετεῖ σήμερα, πού καθορίζει ποῦ καί ἄν θά ταξιδέψουμε, ποῦ καί πῶς θά διασκεδάσουμε, τί θά διδαχτοῦν τά παιδιά μας, ἄν θά ἔχουμε φέτος πετρέλαιο γιά τή θέρμανσή μας; Ἤ μήπως μπῆκε εὐθυτενής ἀπό τήν κυρία εἴσοδο καί, μάλιστα, τόν προσκαλέσαμε καί τόν ἀκριβοπληρώσαμε κι ἀπό πάνω –σέ χρῆμα, σέ ὅπλα, σέ σπουδές, σέ τεχνολογία, μά τουλάχιστον ἐκεῖνον πού ἀνατράφηκε καί ἀνδρώθηκε στίς δυτικές χῶρες καί σέ ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α;

Νά εἶναι διαβολική σύμπτωση τό παραλήρημα τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου γιά τό τελευταῖο, 7ο κατά σειρά, κινηματογραφικό ἐπεισόδιο τοῦ Star Wars «Ἡ Δύναμη Ξυπνάει»; Ἀπό τά συντρίμμια τῆς Αὐτοκρατορίας (τοῦ 6ουἐπεισοδίου) ἔχει ἐνσκήψει τό τυραννικό καθεστώς τῆς Πρώτης Τάξης. Καί τούς νέους ἥρωες τῆς Ἀντίστασης ἀποτελοῦν ἕνας… Ἀφροαμερικανός, μιά γυναίκα καί ἕνας Λατίνος, πού ἐκπροσωποῦν τή νέα ἀντισεξιστική καί πολυφυλετική ἐποχή τοῦ «Star Wars». Εἶναι διαβολική σύμπτωση ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καί οἱ ἐπιτελεῖς τοῦ Λευκοῦ Οἴκου διαφήμισαν τήν ταινία, ἐνῶ ἡ ἐπίδοξη Πρόεδρος ἔκλεισε τήν τηλεμαχία τῶν Δημοκρατικῶν ὑποψηφίων γιά τό χρίσμα μέ τήν πιό ἐμβληματική ἀτάκα τοῦ ἔργου “may the force with you” καί ὑποσχέθηκε, ἄν ἐκλεγεῖ, νά ἀνοίξει τά ἀπόρρητα ἀρχεῖα γιά τούς ἐξωγήινους; Μήπως μᾶς προετοιμάζουν γιά «ἡρωική ἀπόδραση» (δική τους) ἀπό τή Γῆ καί ἀπό τόν τελειωτικό ἐναγκαλισμό τοῦ Μεγάλου, πού οἱ ἴδιοι ἐξέθρεψαν; Κι ἐμεῖς; Μά… ὑπάρχουμε;

πρώτη έντυπη δημοσίευση ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, τχ. 35, Λευκωσία 2016.
Η εικαστική κατασκευή που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του ισπανού Julian Garcia Flaquer.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Οι καιροί απαιτούν Πατροκοσμάδες

Του Δημήτρη Νατσιού
δάσκαλου-Κιλκίς

«Εάν όμως ο λόγος και η υπόθεσις είναι περί Πίστεως και των παραδόσεων της Εκκλησίας μας, τότε και ο πλέον ειρηνικός και ήσυχος πρέπει να πολεμή υπέρ αυτών πλην όχι με ταραχήν της καρδίας, αλλά με ένα θυμόν ανδρείον και σταθερόν, κατ’ εκείνο το του Ιωήλ “εκεί ο πραΰς έστω μαχητής». 

(Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «Αόρατος Πόλεμος»).

Τα χρόνια που έγραφε ο Άγιος Νικόδημος τα παραπάνω, το Γένος βρισκόταν εν αιχμαλωσία, στο σκοτάδι της Τουρκοκρατίας. Δεν υπήρχε πατρίδα, κράτος. Αν ζούσε σήμερα θα προσέθετε και «περί πατρίδος». Έχουμε όμως τον σύγχρονο Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη που μας κανοναρχεί “επόμενος τοις θείοις πατράσι”: «Στα θέματα της Πίστεως και της Πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός». (Λόγοι Ε’, «Πάθη και Αρετές», σελ. 277). 

Πιάνουμε τις μύτες μας τούτες τις ημέρες από τις αναθυμιάσεις που αναδίδει ο γνωστός οχετός, ο εσμός των άθεων προοδομανών.
Να καταργηθούν οι παρελάσεις, η προσευχή, τα θρησκευτικά, η ορθόδοξη αγωγή στα σχολεία. «Παρά φύσιν», χαρακτήρισε ο κυρ-Φίλης την διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο.
(Όταν ονομάζεις «παρά φύσιν» την αρχαία ελληνική, πέραν των άλλων υπονοείς ότι και η γλώσσα του Ευαγγελίου, ο λόγος του Θεού είναι «παρά φύσιν», διότι αυτό γράφτηκε σ’ αυτήν την γλώσσα. Θα απαντηθεί αυτή η προσβολή «με θυμόν ανδρείον και σταθερόν» από την εκκλησιαστική ηγεσία ή θα περιοριστεί και πάλι σε ανώδυνους και κομψότατους ελέγχους του τύπου «κούρασε και κουράστηκε ο υπουργός»;).
Βεβαίως τίποτε «παρά φύσιν» δεν υπάρχει στην εξαίσια γλώσσα μας. Γλώσσες «παρά φύσιν» δεν υπάρχουν, άνθρωποι «παρά φύσιν» υπάρχουν και από αυτούς κινδυνεύουμε, όπως έχω ξαναγράψει. Όμως, διορθώνω, υπάρχουν στην εκπαίδευση όντως διεστραμμένα πράγματα, τα οποία παρεισέφρησαν στα σχολικά βιβλία τάχα και Γλώσσας.
Κείμενα που απευθύνονται σε παιδιά δημοτικού και γυμνασίου και περιέχουν όντως «παρά φύσιν», επικίνδυνα και καταστρεπτικά για την ηλικία τους μηνύματα. Δεν ακούσαμε τον κ. Λιάκο να τα καταγγέλει! Η πρωινή προσευχή, ας γνωρίζει ο απύθμενου θράσους εκκλησιομάχος, δεν είναι μία τυπική διαδικασία. Κάνοντας τα παιδιά το πρωί τον σταυρό τους, παρατεταγμένα κατά τμήματα, ομολογούν την πίστη τους στο Χριστό πρωτίστως και συνειδητοποιούν ότι ανήκουν σε μία ομόγλωσση, ομότροπη και ομόπιστη κοινότητα, σ’ ένα έθνος που απελευθερώθηκε ακριβώς γιά να μπορεί να διαλαλεί τις πολυτίμητες αξίες του. Πόσοι και πόσοι περίοικοι του σχολείου μας, ηλικιωμένοι, που μένουν στα σπίτια τους τα πρωινά, ακούν με συγκίνηση, από τα μεγάφωνα του σχολείου, την δροσερή παιδική φωνή, να απαγγέλει το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…», ή το «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς».

Θυμίζω, λοιπόν, κάποια «παρά φύσιν» κείμενα, για τα οποία πρέπει να αντιδράσουν κυρίως οι γονείς των παιδιών. Να σημειώσω, ότι όλα αυτά τα τσιράκια της Νέας Τάξης εδώ και δεκαετίες έχουν αλώσει τις πανεπιστημιακές σχολές, κυρίως τα τμήματα εκπαίδευσης και συγγράφουν επιδοτούμενα τα σχολικά βιβλία. Πρώην θαμώνες του πασοκικού σταύλου, οσμίστηκαν την μετατόπιση των οπαδών του…κινήματος και κίνησαν για τον νέο πόλο εξουσίας.
Ζητωκραυγαστές πια του ΣΥΡΙΖΑ επιβραβεύτηκαν για τους ανθελληνικούς τους «αγώνες», «αιχμαλωτίζοντας» και το υπουργείο αντεθνικής παιδείας. Από εκεί ξερνούν ανενόχλητοι τις εθνοκτόνες ιδεοληψίες τους. «Το έθνος ημών υφίσταται πολιτικήν τινά ζύμωσιν, καθ’ ην τα ακαθαρτότερα στοιχεία ανέρχονται και επιπλέουσιν, εν είδει εξαφρίσματος (=αφρού), επί της επιφανείας» έγραφε το 1877 ο δηκτικός Εμ. Ροΐδης.

Επανερχόμαστε όμως στα «παρά φύσιν» των βιβλίων. Υπενθυμίζω:

«Ο καθηγητής της φιλολογίας έριχνε κάθε μέρα το μπαλάκι. Όλη η τάξη το έπιανε σαν ένα γαργαλιστικό μήνυμα. Το πετούσε ο ένας στον άλλον. Χαράς ευαγγέλια.

«Οσάκις…» άρχιζε τη φράση του ο φιλόλογος.

«Ναι. Ναι. Ο Σάκης! Ο Σάκης!» φώναζαν όλες μαζί οι μαθήτριες γελώντας.

Κι ο καθηγητής τρελαινόταν.

«Οσάκις…» επαναλάμβανε τονίζοντας τη λέξη σαν να έλεγε «σκάστε».

«Ο Σάκης! Ο Σάκης!» ακουγόταν πάλι από κάτω και το γέλιο έδινε και έπαιρνε.

Ο καθηγητής δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιες από τις μαθήτριες ήταν οι δράστες. Η λέξη-μπαλάκι κυλούσε ακαριαία σε κλάσμα δευτερολέπτου μέσα από τα χείλια τους που ήταν κρυμμένα στο κάτω μέρος του σκυμμένου τους κεφαλιού. Νόμιζε πως απλώς επαναλάμβαναν τη λέξη. Πώς τις ερέθιζε αυτή η λέξη.Δεν ήταν όμως έτσι. Άλλο πράγμα το «Οσάκις» κι άλλος άνθρωπος «Ο Σάκης».

Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μία από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 15-16, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης.

Ο καθηγητής φώναξε την πρώτη μαθήτρια, τη Μαρία, στο γραφείο του και τη ρώτησε.

«Τι συμβαίνει με το «Οσάκις»; Γιατί αυτή η αντίδραση;»

«Δεν ξέρω, κύριε. Στο δικό μου θρανίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το πήραν έτσι φαίνεται και το διασκεδάζουν» του απάντησε.

Ρώτησε κι άλλες μαθήτριες. Μερικές δεν κρατήθηκαν και γελούσαν. Ο καθηγητής προσπάθησε να βγάλει από το λεξιλόγιό του τη λέξη «Οσάκις».

Αυτή όμως αντιστεκόταν. Του έβγαινε αυθόρμητα, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Τότε, όμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σαν να την είχε στερηθεί η τάξη και ξεσπούσε «Ο Σάκης! Ο Σάκης!», φώναζαν ακόμα πιό δυνατά και γελούσαν με την καρδιά τους. Γιατί ήταν υπόθεση καρδιάς και όχι γραμματικής».

(Νεοελληνική Γλώσσα, Α’ Γυμνασίου, τετ. εργασιών, σελ. 16).
Άλλο χαρακτηριστικό μάθημα είναι το: «Το θέλγητρο της Ανδαλουσίας» (Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α’ Γυμνασίου). Γράφει: «Η Ανδαλουσία είναι μία γυναίκα του λαού, κρουστή και μελαψή, με κόκκινα χείλια και φλογερό βλέμμα, που αγαπάει τη ζωή, το χορό και το τραγούδι, μία γυναίκα όλη χυμούς και ζωτικότητα… δίνει ερωτικές συνεντεύξεις μέσα στις εκκλησιές» (σελ.114). «Ανδαλουσία! Ανδαλουσία… Ανθισμένος τόπος… που ρυθμίζουν τους ηδονικούς χορούς των τσιγγάνων… θρησκευτικές λιτανείες που περιφέρουν γλυκερές Παναγίες ντυμένες σαν κούκλες και γεμάτες δαντέλες και μαργαριτάρια, ακολουθούμενες από μετανοούντες που κρύβουν το πρόσωπό τους μέσα σε κουκούλες μοναχών και που, όταν περνάν κάτω από τα παράθυρα της αγαπημένης τους γυναίκας, χτυπούν το κορμί τους με βίτσες…» (σελ. 115).

Στο ίδιο βιβλίο, σελ. 124, διαβάζουμε έναν «εξαιρετικό» ορισμό της πατρίδας μας: «…ήταν η Ελλάδα μία γυναίκα τόσο προκλητική σεξουαλικά που έπρεπε να την ερωτευτώ σωματικά κι απελπισμένα…», κάποιου Άγγλου συγγραφέα.

Μάθημα «Νεοελληνική Γλώσσα» (σελ. 148). Εδώ εμφιλοχώρησε ένα τραγούδι, το οποίο μπορεί να το ακούσει κάποιος τις μεταμεσονύκτιες ώρες σε κάποιο ξενυχτάδικο για χασομέρηδες, αλλά σε σχολική τάξη ουδείς σοβαρός παιδαγωγός θα το παρουσίαζε και μάλιστα σε βιβλίο. Κείμενο:

«Αμα ξυπνήσεις και έχει βγάλει ουρά/αν κοιταχτείς και έχεις βγάλει βυζιά…/Don’t worry be happy/Άμα η κόρη σου σε λέει μπαμπά ενώ ο γυιός σου/ σε φωνάζει μαμά…/Don’t worry be happy» και λοιπά και λοιπά.

Ερώτηση: Καθηγητής που θα διαβάσει τον στίχο «αν κοιταχτείς και έχεις…. δεν κινδυνεύει με οριστική απώλεια της σοβαρότητάς του; Από πότε η χυδαιότητα και η αισχρολογία ανήκουν στα γνωστικά πεδία του σχολείου;

Δρέπουμε τους καρπούς μιάς Παιδείας, μιάς αγωγής που προβάλλει, «διδάσκει» την διαφθορά, την λαγνεία. Ας τα σεκφτούν αυτά οι γονείς, ας τα διαβάσει αυτά κάποιος Εισαγγελέας.

Και ένα τελευταίο σκύβαλο. Στο Τετράδιο Εργασιών Γ’ Γυμνασίου, σελ. 73, σε κείμενο με τίτλο «Παρα πλανητικά», οι μαθητές μυούνται και στην αστρονομία, τα ζώδια και τα ωροσκόπια από τον «μέγα παιδαγωγό» Κώστα Λεφάκη, τον γνωστό τηλεαστρολόγο. Διαβάζω: «Ο Άρης θα εμπνεύσει πολύ κόσμο πάνω σε νέους σκοπούς. Οι σκοποί αυτοί ίσως να είναι ερωτικοί… Αυτόν τον μήνα οι συμπτώσεις θα ενισχύσουν τις ερωτικές σχέσεις…». Λεφάκη βρίσκεις σ’ αυτά τα βιβλία! Που είναι όμως τα μεγάλα πνευματικά αναστήματα του τόπου;

Το θέμα είναι τι κάνουμε; Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης στο βιβλίο του «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο» (σελ.307), έλεγε: 

«Το έργο του δασκάλου είναι ιερό. Έχει μεγάλη ευθύνη και, αν προσέξη, μπορεί να πάρη μεγάλο μισθό από τον Θεό. Να φροντίζη να διδάσκη στα παιδιά τον φόβο του Θεού. Πρέπει να βρουν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να περνάνε κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα. Ας σπείρουν αυτοί τον σπόρο, και ας μην τον δουν να βλαστάνη. Τίποτε δεν πάει χαμένο, κάποια στιγμή θα πιάση τόπο».

Υπάρχει ελπίδα αλλά, πρώτον «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιώ της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τα απομεινάρια». (Ελύτης).

Και δεύτερον «απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά και χειροπιαστό σκοτάδι»: 

Κρυφό Σχολειό. Ένα σε κάθε ενορία, στα οποία θα διδάσκουν δάσκαλοι με ψυχή και Χριστό. Η Εκκλησία πάντα στάθηκε ελληνοσώτειρα. 

Οι άμβωνες να σταματήσουν τις ιερές μουρμούρες. 

Η Πατρίδα χάνεται, το ποίμνιο ποδοπατείται. Οι καιροί απαιτούν Πατροκοσμάδες και επισκόπους Γερμανούς που σηκώνουν λάβαρα.

Την Πατρίδα το ’21 δεν την ελευθέρωσε η Ευρώπη και οι…θεσμοί της. Την ανέστησε η μαγιά, τα πνευματικοπαίδια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, των Δασκάλων του Γένους, των Νεομαρτύρων.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

Ἀναρχία καὶ προβοκάτσια

Του Δημήτρη Κιτσίκη  

Ἐλευθερία καὶ κράτος εἶναι δύο ἔννοιες ἀσυμβίβαστες, οἱ ὁποῖες πάντοτε, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ηὑρέθησαν ἀντιμέτωπες. Ὡς ἔλαιον καὶ ὕδωρ, δὲν δύνανται ποτὲ νὰ ἀναμιχθοῦν. Κάθε κοινωνικὴ τάξη, πόσῳ μᾶλλον κάθε ἄνθρωπος, συνειδητὰ ἤ αὐθορμήτως ἀντιδρᾷ κατὰ τοῦ κράτους, κατὰ τοῦ σκύλου δολοφόνου ποὺ ἐκπαιδεύεται ἀπὸ τὸ κράτος-σατανᾶ νὰ μὴν ἔχει μυαλὸ παρὰ μόνον ὀδόντες ἀστραφτεροὺς καὶ κοφτεροὺς, δόντια ποὺ ὀνομάζονται νόμοι. Ὁ νόμος-δόντι ξεσκίζει μὲ φόρους καὶ μὲ «Μονάδες Ἀποκαταστάσεως Τάξεως (ΜΑΤ)», ποὺ συγκροτοῦνται ἀπὸ ἄνδρες φυσιολογικοὺς μέν, οἱ ὁποῖοι ὅμως γιὰ ἕναν πενιχρὸ μισθὸ ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἐπιβιώσουν, μετατρέπονται σὲ τέρατα.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Πτώσεως, ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἄτομο ἤ κοινωνικὴ τάξη, μάχεται μεταξὺ τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, μεταξὺ τῆς Ἐλευθερίας καὶ τοῦ Κράτους. Οἱ τρεῖς ἰδεολογιες τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, ἤτοι ὁ φιλελευθερισμὸς τῆς ἀστικῆς τάξεως, ὁ φασισμὸς τῆς μικροαστικῆς τάξεως καὶ ὁ κομμουνισμὸς τῆς ἐργατικῆς τάξεως, δηλώνουν ἀρχικῶς ἀναρχικοί (ἀναρχοκαπιταλισμὸς τοῦ Ἄνταμ Σμίθ), ἀναρχοφασισμὸς τοῦ Μουσσολίνι, ἀναρχοκομμουνισμὸς τοῦ Μάρξ), ἔχουν ὡς τελικὸ στόχο τὴν κατάργηση τῆς Ἀρχῆς, δηλαδὴ τοῦ Κράτους, ἀλλὰ εὑρίσκονται ὑποχρεωτικὰ στὸ δίλημμα τοῦ κήπου τῶν ἐλαιῶν, ἤ νὰ κόψῃ ὁ Πέτρος τὸ αὐτὶ τοῦ ἐνόπλου ποὺ ἤθελε νὰ συλλάβῃ τὸν Χριστὸ (δηλαδὴ ὁ Πέτρος ἐγένετο κράτος) ἤ νὰ ὑποκύψῃ στὸ κράτος ὅπως ἔκαμε ὁ Χριστός, λέγοντας ὅτι ὅσοι τραβοῦν μάχαιρα θὰ πεθάνουν ἀπό μάχαιρα.

Οἱ φιλελεύθεροι καπιταλιστὲς θέλουν τὸ κράτος μόνον ὡς σκυλιὰ δολοφόνους γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τὶς ἀπεργεῖες ἀλλὰ ἀπεχθάνονται τὴν φορολογία τὴν ὁποία ἀποδέχονται ἀναγκαστικὰ γιὰ νὰ πληρωθοῦν τὰ ὄργανα καταστολῆς. Οἱ φασιστές (ὁ Μουσσολίνι ὑπῆρξε ἀναρχικός) θέλουν τὸ κράτος νὰ συμπυκνωθῇ στὸν ἀπόλυτο ἡγέτη-ἥρωα, ὁ ὑπέρτατος ἀναρχικὸς ῥομαντισμὸς ὅπου ὁ ἡγέτης (φύρερ) δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀντανάκλαση στὸν καθρέπτη τοῦ ἄρχοντος λαοῦ (φόλκ). Ὁ μαρξισμός-λενινισμὸς θέλει ἕνα ὁλοκληρωτικὸ κράτος γιὰ νὰ διαλύσῃ καὶ νὰ ἐξαφανίση τὸν ταξικὸ ἐχθρὸ μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴν κατάργηση τοῦ κράτους μετὰ τὴν ἐξαφάνιση τῶν τάξεων.

Συνεπῶς, καὶ οἱ τρεῖς ἰδεολογίες, ἐκφραστὲς τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, θέλουν τὸ κράτος ὡς ἀναγκαῖο κακό, ὅπως ὁ Πέτρος μὲ τὸ κομμένο αὐτί. Ἀλλὰ ἡ κρατικὴ Δικαιοσύνη εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀντίχριστη καὶ διὰ νόμου δολοφονική (δὲν ὑπάρχει δίκαιη Δικαιοσύνη), μὲ ἀποτέλεσμα ἐν τέλει ὅτι «ὅσοι τραβοῦν σπαθὶ θὰ πεθάνουν ἀπὸ σπαθί». Μόνον οἱ ἀναρχικοί, μὲ τὸ σύμβολο τοῦ κεφαλαίου ἄλφα κυκλωμένου μὲ κεφαλαῖο ὄμικρον ποὺ σημαίνει ὀργάνωση, δηλαδὴ ὄργάνωση χωρὶς κράτος, εἶναι ἀπολύτως συνεπεῖς.

Ἡ ἀχίλλειος πτέρνα τῶν ἀναρχικῶν εἶναι ὅτι ἀντικαθιστοῦν τὸ κράτος-μπουλντὸγκ μὲ τὴν ἀτομικὴ βία, ἡ ὁποία εἶναι μὲν ῥομαντικὴ καὶ συνεπαίρνει τοὺς ἐφήβους ἀλλὰ ἀναποτελεσματική. Ἐπιπλέον γίνονται θύματα τῶν κρατικῶν διεθνῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ δὴ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς ἀμερικανικῆς ὑπερδυνάμεως.

Μέχρι τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἡ βρεταννικὴ ὑπερδύναμη, ἐπὶ δύο αἰῶνες εἶχε χρησιμοποιήσει τὶς μυστικὲς της ὑπηρεσίες γιὰ νὰ προκαλέσῃ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις καὶ νὰ διαλύσῃ τοὺς κρατικοὺς ἀντιπάλους της, ἰδιαιτέρως στὴν Κινεζικὴ Αὐτοκρατορία καὶ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ οἱ ἐξεγέρσεις αὐτὲς δὲν ὠνομάζοντο, ἔγχρωμες, ἀνοιξιάτικες ἤ τῆς κατσαρόλας ἀλλὰ ἐθνικὲς καὶ ἦσαν τῆς ἰδίας ὑφῆς, δηλαδὴ λαϊκὲς μέν, ἀλλὰ ἐξυπηρετῶντας ξένα συμφέροντα. 

Σήμερα ὀνομάζουμε αὐτὲς τὶς ἐνέργειες προβοκάτσια τῶν ἀρχῶν τῆς ὑπερδυνάμεως ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν δίψα γιὰ ἐλευθερία κατὰ τοῦ τοπικοῦ κράτους γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ τῶν κράτων αὐτῶν.

Μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οἱ ΗΠΑ, ἀρχικῶς ἄπειροι μαθητὲς τῆς μητέρας Ἀγγλίας, ἔγιναν ἄξιοι τοῦ Λονδίνου καὶ μὲ τὴν τεραστία πρόοδο τῶν τεχνικῶν μέσων τῆς πληροφορικῆς τύπου Google στὸ διαδίκτυο ἐβάλθησαν νὰ ἀποσταθεροποιήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι μόνον μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο τῶν δολοφονιῶν, ὅπως τὸ πλέον πρόσφατο τὴς Βρεταννίδος βουλευτοῦ Jo Cox ἤ τὴν προτεραία δολοφονία τοῦ Παύλου Φύσσα ἀλλὰ μὲ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις, οἱ πλέον ἱστορικὲς τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν ὁ Μάης 1968 στὴν Γαλλία καὶ ἡ 17 Νοέμβρη 1973 στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ πρώτη ὕλη τῆς δράσεως τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ὑπερδυνάμεως εἶναι ἡ παρουσία τοῦ ἀναρχικοῦ κινήματος, ἰδιαιτέρως στὴν Εὐρώπη. Ἐπειδὴ οἱ ἀναρχικοί, ἐξ ὁρισμοῦ δὲν ἔχουν τὴν κλειστὴ ὀργάνωση τοῦ τύπου τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων, εἶναι πιὸ εὐάλωτοι στὴν προβοκάτσια καὶ σωστὰ τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα στὴν Γαλλία, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀλλαχοῦ προειδοποιοῦν γιὰ προβοκάτσια τὶς ἐξεγέρσεις τῶν ἀναρχικῶν, διότι στοὺς ἀναρχικοὺς εἰσχωροῦν εὔκολα ξένα στοιχεῖα καὶ χρησιμοποιοῦν πρὸς ὄφελος τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τὸν ἐπαναστατικὸ ῥομαντισμὸ τῶν ἐφήβων.

Στὴν καρδιὰ καὶ στὸ πνεῦμα, ἐφ’ὅσον εἴμεθα νέοι στὴν ψυχή, ἀσχέτου ἡλικίας, εἴμεθα ὅλοι ἀναρχικοί, ἀλλὰ ἐὰν παραμείνουμε στὸ στάδιο τῆς ἀναρχίας, ἀναποφεύκτως θὰ πέσουμε θύματα προβοκατορικῶν ἐνεργειῶν.

πηγη

Συνεχίζεται......... »

29 Μαΐου 1453, καθήκον μνήμης

Καθήκον κάθε Έθνους, ιδιαίτερα όσων ανήκουν στο Ελληνικό, είναι να θυμούνται τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας και της Εθνικής τους ζωής. Να τιμούν του Εθνικούς αγωνιστές και να μην ξεχνάνε τα προστάγματα τους! Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε είναι απαραίτητη αυτή η μνήμη γιατί όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, τα Έθνη που λησμονούν την ιστορία τους θα λησμονηθούν από αυτή.
Η σημερινή ημερομηνία ας λειτουργήσει σαν «ιστορικό ξυπνητήρι» και ας «πάμε» σε εκείνη την Τρίτη την 29 Μαΐου 1453 τότε που ο τελευταίος Αυτοκράτορας των Ελλήνων ο μέγας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο ΙΑ΄ (Δραγάσης), σε ηλικία 49 ετών έδινε την ύστατη μάχη στην πύλη του Ρωμανού.
Ο Δραγάσης ανέλαβε τα καθήκοντά του, χρίσθει Αυτοκράτορας του Βυζαντίου τον Ιανουάριο του 1449. Εποχή που το Βυζάντιο ήταν ήδη εξασθενισμένο και συρρικνωμένο από εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς πολέμους. Το μεγάλο πρόβλημα όμως είχε όνομα και λεγόταν Μωάμεθ  Β΄, σουλτάνος των Οθωμανών και με ένα όραμα, την κατάληψη της Βασιλεύουσας.
Οι προετοιμασίες και από τους δύο ηγέτες πυρετώδεις αλλά άνισες. Ο σουλτάνος είχε στη διάθεσή του 258.000 φανατισμένους πολεμιστές, 420 πλοία, πυροβόλα όπλα (μεγάλη βομβάρδα) και τις ευχέρειες του πολιορκητή. Ο Παλαιολόγος είχε να παρατάξει απέναντί του 5.000 πολεμιστές, μερικά πλοία στον κεράτιο κόλπο και την άρνηση της βοήθειας από τους ξένους χριστιανικούς λαούς [πλήν μικρής βοήθειας από τους Βενετσιάνους (5 γαλέρες= πολεμικά πλοία), όπως και των Γενοβέζων που από τη Χίο έστειλαν 700 στρατιώτες με επικεφαλής τον ικανό αξιωματικό Ιωάννη Ιουσινιάνη).
Η πολιορκία ξεκινάει αρχές Απριλίου του 1453, ο τελευταίος Βυζαντινός Αυτοκράτορας, Ακολουθεί πιστά τις παρακαταθήκες ενός άλλου Έλληνα Βασιλιά του Λεωνίδα. Παρά τις ελάχιστες δυνάμεις που διαθέτει και σαν πραγματικός Έλληνας Ηγέτης απορρίπτει τις πρεσβείες του Μωάμεθ για να παραδώσει την Πόλη χωρίς να δεχτεί τα «πλούσια» ανταλλάγματα. Μετά το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» ανεξίτηλο θα μείνει στην ιστορία «ΤΟ ΔΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΣΟΙ ΔΟΥΝΑΙ ΟΥΤ' ΕΜΟΝ ΕΣΤΙΝ ΟΥΤ' ΑΛΛΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΩΝ ΕΝ ΤΑΥΤΗ ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ ΓΝΩΜΗ ΠΑΝΤΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ».
Οι μάχες σκληρές, χωρίς οίκτο. Δεν είναι τυχαίο πως σε λόγο του ο Παλαιολόγος προς τον λαό της Βασιλεύουσας την 28 Μαΐου 1453 παρομοιάζει τους εισβολής με αγριογούρουνα που πάνε για σφαγή! Ο Αυτοκράτορας σε όλες τις μάχες πάντα μπροστά και όπου υπάρχει ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την άμυνα. Όπως και τη «μαύρη» Τρίτη 29 Μαΐου 1453. Σηκώνεται χαράματα, ανεβαίνει στα τείχη για να επιθεωρήσει το στρατό του και να αποχαιρετήσει για τελευταία φορά την Βασιλεύουσα που χάνεται. Βλέπει απέναντί του τα στίφη των αιμοδιψών απίστων και αντιλαμβάνεται με ευκολία τα επερχόμενα. Προσεύχεται για τελευταία φορά, ενώ εικόνες άγριων συγκρούσεων, σφαγών, φρίκης και ανείπωτου πόνου περνάνε μπροστά από τα μάτια του. Tο ξημέρωμα τον βρίσκει στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού όπου οι αμυνόμενοι δέχονται τις περισσότερες επιθέσεις. Πάνω στο άλογο του μαζί με το επιτελείο του πολεμάει και παράλληλα εμψυχώνει τους συμπολεμιστές του. Ο Ιουστινιάνης τραυματίζεται και αποχωρεί, τα τείχοι έχουν σοβαρές ζημιές από τις βολές των πυροβόλων, ο Σουλτάνος στέλνει τις δυνάμεις του σε αυτό το σημείο γιατί το ρήγμα είναι τεράστιο, η πλάστιγγα της μάχης έχει πλέον αρχίσει να γέρνει επικίνδυνα υπέρ των Οθωμανών. Αυτή είναι η στιγμή που θα βρεθεί μια άλλη «Ανοπαία οδός», Κερκόπορτα το όνομά της και είναι ανοιχτή..... πως, είναι μια άλλη ιστορία και σε αυτή ο Εφιάλτης έχει άλλο όνομα. Πλέον οι ορδές των φανατισμένων και διψασμένων για αίμα εχθρών μπαίνουν μέσα για να μαγαρίσουν ...... την Βασίλισσα των πόλεων.

Ο Δραγάσης δεν κάνει πίσω ρίχνεται στη μάχη σφάζοντας τους εχθρούς αναφωνώντας «ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΖΗΣΩ!» για κάποιους ή σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση «ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ;». 
Αυτό είναι το τέλος του Ελληνικού Βυζαντίου! Αλλά όχι του οριστικού όπως ορίζει ο θρύλος.

«Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, 

πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά Μας θάναι.»   

Αυτό είναι το χρέος μας να μην ξεχνάμε το θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά!

Πιστεύω πως οι παρακάτω στίχοι του Σταμάτη Σπανουδάκη θα μας βοηθήσουν σε αυτό.......................

Θάρθεις σαν αστραπή

Θάρθεις σαν αστραπή

θάχει η χώρα γιορτή

θάλασσα γη και ουρανός

στο δικό σου φως.

Θα ντυθώ στα λευκά

να σ’ αγγίξω ξανά

φως εσύ και καρδιά μου εγώ

πόσο σ’ αγαπώ.

Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεί Βοήθει, έλεος, έλεος Επουράνιε Θεέ

Κωνσταντίνος Δραγάτσης Παλαιολόγος, έλεω Θεού Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων.

Στην πύλη του αγίου Ρωμανού, καβαλικά τη φάρα του την ασπροποδαράτην, 

Τέσσερα Βήτα, έλεος, έλεος, Μαρμαράς, Βόσπορος και Μαύρη Τρίτη

Φρίξον ήλιε, στέναξον γη, Εάλω ή πόλη, Εάλω η πόλη

Βασιλεύουσα, πύλη χρυσή κι ο πορφυρογέννητος στην κόκκινη μηλιά.

Η πόλη ήταν το σπαθί, η πόλη το κοντάρι, η πόλη ήταν το κλειδί της Ρωμανίας όλης

Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, 

πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά Σου θάναι.

Στην πύλη του αγίου Ρωμανού

έφυγες για αλλού

κι άγγελος θα σε φέρει εδώ

στον σωστό καιρό.

Μες την Άγια Σοφιά

θα βρεθούμε ξανά λειτουργία μελλοντική

οι Έλληνες μαζί

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Συνεχίζεται......... »

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ

Του Θεόδωρου Λάσκαρη

Οι συμβολισμοί που αποδίδονται στις έξι κατευθύνσεις του χώρου, πάνω- κάτω, εμπρός- πίσω, δεξιά - αριστερά, είναι τόσο παλαιοί όσο και ο ανθρώπινος πολιτισμός. Το ον, τόσο στην υλική όσο και στην υπερβατική του διάσταση, δεν υπάρχει μόνο του, ούτε η συνείδηση και η αντίληψη του αναδιπλώνονται μονίμως εντός του, αλλά σχετίζεται με άλλα όντα και με τις ''καταστάσεις-ποιότητες'' που αυτά δημιουργούν. Έτσι λοιπόν, το ον ΚΟΙΤΑΖΕΙ για να αντιληφθεί που βρίσκεται το ''άλλο'', από πού έρχεται και τι αυτό ''φέρνει μαζί του'', ποιες είναι δηλαδή, οι ''ποιότητες'' που το συνοδεύουν: Ο «κάτω κόσμος» είναι ο Άδης, ο χώρος των σκιών και της θλίψης, ο «πάνω κόσμος», είναι ο τόπος των ουρανίων υπάρξεων και του φωτός. «…Ο μεν δίκαιος ληστής ευρίσκεται «εκ δεξιών» του Κυρίου, έχει την όψιν ήμερον και παρακαλεστικήν, ο δε κακός ληστής, οπού είναι σταυρωμένος «εξ αριστερών» του Κυρίου, έχει την όψιν ηγριωμένην…». Οι Πυθαγόρειοι συσχέτιζαν το εμπρός με την δεξιά και το πίσω με την αριστερά. Αρχετυπικά λοιπόν, οι έξι κατευθύνσεις του χώρου έχουν ''χρωματιστεί'' θετικά ή αρνητικά ανάλογα με ποια από αυτές επέλεξε (αρχεγονικά) μία συγκεκριμένη ποιότητα για να φανερωθεί και να εκφραστεί.

Σιτουασιονιστές:"Η ομορφιά είναι στο δρόμο"

Θα ξεκινήσουμε αυτή την μικρή εργασία, στηριζόμενοι σε μία παραδοχή την οποία είχαμε αναφέρει σε ένα παλαιότερο άρθρο: Ο ραββίνος Jacob Taubes, ο οποίος υπήρξε καθηγητής θρησκειολογίας στο πανεπιστήμιο του Harvard (ιδεολογικά τοποθετημένος στην άκρα αριστερά) στο γνωστό έργο του Abendlandische Eschatologie (= "Δυτική εσχατολογία", που ήταν η διδακτορική του διατριβή), στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζει τον γνωστικισμό και την σχέση του με τα σύγχρονα πολιτικά ρεύματα της αριστεράς. Γράφει λοιπόν τα εξής: «Και...το ότι εδώ δεν πρόκειται για μία παραξενιά της γνώσης, αλλά για ένα βασικό στοιχείο της γνωστικής εξέγερσης (όπως γενικά λέγεται το ριζικό ΠΑΘΟΣ της επανάστασης) φαίνεται καθαρά από τη σύγκριση με τις σύγχρονες τάσεις που διεκδικούν τον όρο «αριστερά» - παρόλο που, ή μάλλον ακριβώς διότι ότι σε όλες τις γλώσσες αυτός ο όρος έχει μία δυσοίωνη και αρνητική έννοια. Είναι αυτονόητο ότι δεν [είναι λόγω] εξωτερικών και τυχαίων αιτίων, όπως για παράδειγμα η θέση των εδράνων στο κοινοβούλιο, που τα σύγχρονα ρεύματα διάλεξαν για τον εαυτό τους το λάβαρο της αριστεράς. Το κάνουν διότι δέχονται θετικά όλα αυτά που ο κόσμος απορρίπτει σαν αριστερά ακριβώς με την γρουσούζικη έννοια που έχει ο όρος.»
Πράγματι, σε όλες τις γλώσσες ο όρος ''αριστερά'' έχει μία δυσοίωνη έννοια: Στα ιταλικά, "cose sinistre" (αριστερά πράγματα) σημαίνει ''καταχθόνια πράγματα''• έντονο αρνητικό χαρακτήρα έχει και στα γαλλικά και στα αγγλικά: η αντίστοιχη λέξη: sinistré και sinister. Ο καθηγητής Φυσιολογίας Franco Fabbro σημειώνει: Οι όροι που αναφέρονται στην αριστερά δεν προέρχονται μόνον από μία γλωσσική ρίζα, αλλά από πολλές διαφορετικές λέξεις, που παρουσιάζουν μία περιορισμένη γεωγραφική επέκταση και μία σημαντική αστάθεια στον χρόνο. Η πολλαπλότητα και η αστάθεια των όρων που αναφέρονται στην αριστερά, εξαρτώνται από τα συναισθήματα ανησυχίας και αποστροφής που εμφανίζουν όλοι οι πολιτισμοί για την αριστερή πλευρά. Μην μπορώντας να εξαλείψουν ή να μεταβάλλουν την αριστερά, γίνεται μία σταθερή προσπάθεια αλλαγής του ονόματος , με την ελπίδα να εξαλειφθεί ή να μειωθεί το κακό. Οι αρχαίοι όροι: ''λαιός'' στα ελληνικά, ''laevus'' στα λατινικά αναφέρονται σε κάτι άσχημο και δυσοίωνο. Ο Σοφοκλής, για παράδειγμα, αποδίδει το όνομα Λάιος, από το ''λαιός'', στον βασιλιά της Θήβας που είχε την άσχημη μοίρα να σκοτωθεί από τον γιό του Οιδίποδα. Για να καλυφθεί ο φόβος προς την αληθινή φύση της αριστεράς, σε πολλούς πολιτισμούς επιλέχτηκαν λέξεις που φαινομενικά δηλώνουν κάτι το ευνοϊκό (δηλ. κατ’ ευφημισμό). Για παράδειγμα, οι δύο πιο πρόσφατοι ελληνικοί όροι που δείχνουν την αριστερά, είναι ''ευώνυμος'' που σημαίνει ευτυχής, και ''αριστερός'' (άριστος) που σημαίνει ''ο καλύτερος''.

Ο Οιδίποδας σκοτώνει τον Λάιο

Αντίθετα με τον όρο αριστερά, στο μεγαλύτερο μέρος των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών η λέξη ''δεξιά'' προέρχεται από μία γλωσσική ρίζα (dek̑s) που παρουσιάζει μία μεγάλη γεωγραφική επέκταση και μεγάλη σταθερότητα στον χρόνο, επειδή υπέστη ελάχιστες μεταβολές κατά το πέρασμα των αιώνων. Σε όλες αυτές τις γλώσσες η λέξη ''δεξιά'' χρησιμεύει για να εκφράσει τις έννοιες της φυσικής δύναμης, της διανοητικής εντιμότητας, της ηθικής αρτιότητας, της ευτυχίας και της ομορφιάς.
Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας: Όπως λοιπόν μας λέγει ο Εβραίος (αριστερός) θρησκειολόγος, «η αριστερά δέχεται θετικά όλα αυτά που ο πολύς κόσμος απορρίπτει σαν ''αριστερά'' ακριβώς με την γρουσούζικη έννοια που έχει ο όρος.» (είναι χαρακτηριστικό της γνωστικής νοοτροπίας να σνομπάρει τον ''πολύ κόσμο'' ο οποίος δεν κατέχει την ''γνώση της αριστερής ελίτ'').
Ας δούμε λοιπόν την εφαρμογή στην πράξη αυτής της θέσης, δηλαδή όσα πράττουν, για παράδειγμα, οι πολιτικοί σχηματισμοί της ''Νέας Αριστεράς'' τα οποία ο κόσμος τα θεωρεί γρουσούζικα και απεχθή:

• Θέλουν να μετατρέψουν τον ομολογιακό χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών σε απλή ιστορία των θρησκειών.
• Εμποδίζουν την προσέλευση ιερέων στα σχολεία.
• Θεσμοθετούν το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων ατόμων.
• Αφήνουν τα σύνορα ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα να γεμίσει η χώρα από ξένους με άλλα ήθη και άλλες θρησκείες.
• Οι νεολαίες αυτών των κομμάτων υποστηρίζουν την απελευθέρωση ναρκωτικών ουσιών όπως το χασίς. Η πλέον "προοδευτική" έκφραση τους υποστηρίζει πλέον και την νεκροφιλία και την παιδοφιλία...

Αυτά είναι μόνον μερικά παραδείγματα από την γενικότερη στάση των Νέο-αριστερών κομμάτων σε θέματα ηθών, θρησκείας και παράδοσης, τα οποία παραδείγματα αποδεικνύουν ότι ο Eβραίος θρησκειολόγος, λόγω της γνώσης που του παρέχει η εμπειρία του μέσα σε εκείνο το χώρο που αποκαλείται εβραϊκή γνωστική παράδοση - με όλες τις πολιτικές εκφάνσεις της -είχε απόλυτο δίκιο: πράγματι, εκείνος γνωρίζει τις αληθινές καταβολές του αριστερού πνεύματος, κάτι που οι ίδιοι οι αριστεροί αγνοούν πλήρως.

Και η ερώτηση είναι εύλογη: γιατί αυτή η ''αριστερή γνώση'' θεωρεί θετικά όλα όσα ο παραδοσιακός άνθρωπος θεωρεί απεχθή και γρουσούζικα;

Η αναζήτηση της απάντησης σε αυτό το ερώτημα , κοιτάξτε σύμπτωση, θα μας οδηγήσει σε εκείνη την εποχή και τον τόπο, όπου συνέβη αυτό που ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φίλης χαρακτήρισε ως ''εθνοκάθαρση'' και όχι γενοκτονία: θα βρεθούμε δηλαδή στην Μικρά Ασία στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν την εξουσία στην Τουρκία την έχουν καταλάβει οι απόγονοι των εβραίων Ντονμέδων, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Κεμάλ.

Μικρά Ασία: ο γεωγραφικός χώρος που άνθησε το γνωστικό- παραβατικό κίνημα των ντονμέδων, των οπαδών δηλαδή του Σαμπετάι Σεβί (1626 – 1676) ο οποίος διακήρυττε: «ο μαθητής (της γνώσης) πρέπει να γευθεί όλα τα απαγορευμένα», «η λύτρωση θα έλθει μόνον όταν όλα βυθιστούν στην άβυσσο».

Θεία Κωμωδία του Gustave Dore

Τότε ήταν που αναγεννήθηκε ο αρχαίος γνωστικισμός, ο οποίος σταδιακά, διαμέσου των αιώνων, διοχέτευσε το αντινομιστικό πνεύμα του στα αριστερά κινήματα. "Την γεύση όλων των απαγορευμένων", αυτό ακριβώς είναι που επιθυμεί η αριστερά, και το δείχνει σε κάθε της απόφαση και πράξη. Ο αντινομισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία της. Ο αντινομισμός των γνωστικών(είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι πολλές σέκτες λάτρευαν το αρχέτυπο του Κάιν και άρα, κάθε παραβατικό) οφειλόταν στην απόλυτη εναντίωση τους προς την δημιουργημένο κόσμο, και στην ελπίδα ότι με αυτή την άρνηση τους θα βρεθούν εκτός αυτού του κόσμου, και έτσι θα ενωθούν με τον ''φέροντα το φως της αυγής'', τον Εωσφόρο, την ''υπέρτατη γνώση''.
Η αριστερά, ως εκκοσμικευμένη έκφανση του γνωστικισμού, ας προσέξει πολύ διότι όταν «όλα βυθιστούν στην άβυσσο», δεν θα έλθει ούτε η λυτρωτική εξέγερση, ούτε θα λάμψει το ''φως της αυγής'', αλλά θα αντηχήσουν απόκοσμα, τα λόγια του Δάντη Αλιγκέρι:

Στεναγμοί μέσα εκεί και κλάματα και θρήνοι

ηχολογούσαν στον αέρα δίχως άστρα,

ώστ' ευθύς στην αρχή μ' εκάμαν να δακρύσω.

Πολυδιάφορες γλώσσες, φοβερές βλαστήμιες,

λόγια του πόνου,

οργής κραυγές, αποσβησμένες

και μεγάλες φωνές, και χεριών χτύποι αντάμα,

μια χλαλοή σηκώναν π' άκοπα γυρίζει

σ' εκείνον τον αιώνια σκοτεινόν αέρα…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Α)  Άραγε υπάρχει μία σαφής και αδιαμφισβήτητη ιστορική καταγραφή, που να δηλώνει τι πραγματικά περίμενε η εβραϊκή αριστερά από τον Μαρξισμό; Η απάντηση είναι ναι , υπάρχει και είναι χαρακτηριστική: Ο Μoses Hess, σημαντική φιγούρα του γερμανικού εβραϊσμού, ο επονομαζόμενος ''κόκκινος ραββίνος'', διότι ήταν αυτός που μύησε στις κομμουνιστικές θεωρίες τον Μαρξ και τον Έγκελς, σε μία επιστολή του προς τον εβραίο φίλο του Berthold Auerbach γράφει: «To είδωλο μου ονομάζεται Δρ. Μαρξ, και είναι ακόμα νέος, μόλις 24 ετών. Αυτός θα δώσει την χαριστική βολή στην μεσαιωνική Θρησκεία και πολιτική( ...) Φανταστείτε τον Ρουσσώ, τον Βολταίρο, τον Χόλμπαχ, τον Λέσινγκ, τον Χάινε και τον Χέγκελ να συγκεντρώνονται σε ένα άτομο, και θα έχετε τον Καρλ Μαρξ. » Πιο σαφές δεν γίνεται… Δια του λόγου το ασφαλές εδώ, σελ. xii.

Β)  Επειδή πολλοί γνωρίζουν μόνον τα αριστερά-μαρξιστικά-σοσιαλιστικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν μετά την Γαλλική επανάσταση, πρέπει να σημειώσουμε ότι την ίδια περίπου περίοδο (1800-1850) εμφανίστηκε μία άλλη μορφή σοσιαλιστικής θεωρίας η οποία αποκαλέστηκε, περιφρονητικά, από τους μαρξιστές ως ''φεουδαλικός'' ή ''αντιδραστικός'' σοσιαλισμός, ο οποίος συνδύαζε τα παλαιά αριστοκρατικά ιδεώδη με την σοσιαλιστική οικονομία. Φυσικά η λαίλαπα του εβραϊκού αριστεροστροφισμού δεν επέτρεψε την ανάπτυξη και διάδοση αυτού του πολιτικού ρεύματος.

πηγη

Συνεχίζεται......... »