Οι καλύτεροι δίσκοι του 2009 - Μέρος 4ο (Θέσεις 3 έως 1)

3. Και πάλι χαίρετε! - Αρλέτα (10/2009, Legend)

Τον ρούφηξα σαν κρυστάλλινο νερό αυτόν τον δίσκο. Ο εκπληκτικός ήχος, η καταπληκτική μπάντα με επικεφαλής τον σπουδαίο Βασίλη Ρακόπουλο και βέβαια η φωνή της Αρλέτας σαν το γλυκό του κουταλιού, κάποια αξιόλογα νέα τραγούδια μαζί με διασκευές παλιών (2 cds), είναι λόγοι ικανοί για να τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων ετών. Περισσότερα είχαμε πει εδώ.

2. Welcome to Greece - Maraveyas Ilegal (11/2009, MINOS-EMI)

Με γοήτευσε απ'την πρώτη στιγμή που τον άκουσα. Ένα ηχητικό όργιο στο υπόγειο. Χαρούμενα στιχάκια με δόσεις κοινωνικής κριτικής, χαρούμενες κοσμοπολίτικες μουσικές με ska και ικαριώτικη τρέλα. Ένα χαρούμενο κοκτέιλ ήχων και ρυθμών - όχι όμως χαζοχαρούμενο κατά την ταπεινή μου γνώμη - που πίνεται μια και κάτω (= βάζεις το δισκάκι και το ακούς απ'την αρχή μέχρι το τέλος και ξανά-μανά). Άλλο ένα ανούσιο σεντόνι εδώ (σκέψου καλά πριν κάνεις κλικ...)

1. Νεροποντή - Αλκίνοος Ιωαννίδης (3/2009, Universal)

Υπάρχει περίπτωση να μην έχεις διαβάσει έστω και μια φορά γι'αυτό το δίσκο; Ακόμη κι εγώ έχω χάσει το μέτρημα στο πόσες φορές έχω γράψει γι'αυτόν. Είναι απλά με διαφορά ο κορυφαίος δίσκος του 2009. Περισσότερα και κουραστικότερα εδώ.

Τραγουδιών Ιστορίες #2 - Δύο τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Όνειρο ήτανε

Μουσική-Στίχοι-Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Άλλες εκτελέσεις: Χάρις Αλεξίου
Δισκογραφία: "Ανεμοδείκτης" (1999), "Αλεξίου-Μάλαμας-Ιωαννίδης. Λυκαβηττός Live" (2007)

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω
για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο
μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο
κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις
ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο
κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

www.youtube.com/watch?v=T6AY_RgL8y8

"Ένας φίλος μου υπήρξε ερωτευμένος για μεγάλο διάστημα με μια κοπέλα, την οποία έβλεπε μόνο στον ύπνο του. Στον ξύπνιο δεν την είχε συναντήσει ποτέ. Παρ' όλα αυτά είχαν μια κανονική ερωτική ιστορία, με τα πάνω και τα κάτω, με τις χαρές και τις λύπες. Από καιρού εις καιρό τον έβλεπα και εκείνος μου έλεγε: ‘Ξέρεις, την ξαναείδα, μου είπε αυτό, εγώ της είπα το άλλο, συνέβη εκείνο, έγινε τούτο’. Μια μέρα, ένα βράδυ μάλλον, ενώ κοιμόταν πάλι, ήρθε ξανά στον ύπνο του η κοπέλα, κλαίγοντας αυτή τη φορά και του είπε ότι δεν θα την ξανάβλεπε... Και πράγματι έκτοτε δεν την ξαναείδε. Αυτή η ιστορία κρύβεται πίσω από το τραγούδι..."

Καθρέφτης

Μουσική-Στίχοι-Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Δισκογραφία: "Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος" (1997), "Εκτός τόπου και χρόνου" (2000)

Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα
κι όλοι τρέξαν να τη δουν.
άλλος της πέταξε ψωμί
κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ' την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.

Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλο μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.

www.youtube.com/watch?v=ZEcD2b5Hp7I

"Πριν από αρκετά χρόνια ζούσα σε ένα διαμέρισμα στο Βύρωνα. Ήμουν κρυωμένος, με πολύ πυρετό και έμεινα στο κρεβάτι για μέρες. Δεν άντεχα άλλο να ξαπλώνω άπραγος. Προσπάθησα λοιπόν να διαβάσω κάτι, αν και ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Διάβασα ένα διήγημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ένα νεανικό του διήγημα που λεγόταν ‘Ένας πολύ γέρος κύριος με τεράστια φτερά’. Αυτό που κατάλαβα διαβάζοντας το διήγημα, μέσα στον πυρετό μου, ήταν πως όταν δούμε κάτι το εξαιρετικά ωραίο ή κάτι το εξαιρετκά άσχημο το μισούμε και το πετροβολάμε γιατί εκεί αναγνωρίζουμε ένα μέρος του εαυτού μας που δεν θέλουμε να ξερουμε ότι υπάρχει. Αργότερα έγινα καλά βέβαια, ξαναδιάβασα το διήγημα και κατάλαβα ότι για άλλα πράγματα μιλούσε... Ήδη όμως είχα γράψει το τραγούδι και έτσι έμεινε."

~~~

Πηγή
Πηγή της πηγής, η εκπομπή του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΑ "Ένα τραγούδι και η ιστορία του" επιμέλειας Σπύρου Οικονομάκου.
Σημείωση: Οι εξιστορίσεις είναι του ίδιου του Αλκίνοου Ιωαννίδη και έγιναν στην παραπάνω εκπομπή. Τα λόγια ΔΕΝ ειπώθηκαν ακριβώς έτσι (δεν είναι ακριβής απομαγνητοφώνηση) αλλά δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό από το νόημα των ιστοριών. Απλά μου φάνηκε γελοίο να τις βάλω σε γ’ πρόσωπο.

~~~

Όλες οι αναρτήσεις της στήλης "Τραγουδιών Ιστορίες" εδώ

Θησαυροί από το youtube #1 - Τζίμης Πανούσης και Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ο Τζίμης Πανούσης και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδούν σε φετινή ραδιοφωνική εκπομπή ένα... πονηρό παραδοσιακό και ένα κλασικό λαϊκό τραγούδι. Μάλιστα, σύμφωνα με τον uploader των ηχογραφήσεων, η εκπομπή έγινε στον City το Μεγάλο Σάββατο (18/4/09)!

Απολαυστικοί αμφότεροι, σε επιλογές-έκπληξη. Αυτά τα αναπάντεχα είναι που κάνουν το ραδιόφωνο μαγικό μέσο...

Θεέ μου μεγαλοδύναμε
(Αγνώστου)

Θεέ μου μεγαλοδύναμε
που'σαι ψηλά εκεί απάνω
ρίξε λιγάκι τουμπεκί,
Θεούλη μου
στον αργιλέ μου απάνω

Ανάμεσα στης εκκλησιάς
τις αψηλές καμάρες
ανάβαμε τις λουλαδιές,
Θεούλη μου
σα να'τανε λαμπάδες

Μπρος στον Άγιο Σπυρίδωνα
με τ'άσπρα του τα γένια
τραβάω μία ντουμανιά,
Θεούλη μου
ξεραίνεται στα γέλια

Κι όταν ανάψει ο αργιλές
κι έρθουμε σε ντουμάνι
στείλε όλους τους αγγέλους σου,
Θεούλη μου
να πουν το νάνι νάνι

Κάτω απ’το πουκάμισό μου

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Στίχοι: Πυθαγόρας
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης
Δίσκος: Υπάρχω (1975)

Κάτω απ' το πουκάμισό μου
η καρδιά μου σβήνει
κι αν το σφάλμα είναι δικό μου
δείξε καλοσύνη

Ζήσαμε στιγμές ωραίες
έχουμε αναμνήσεις
κι είναι κρίμα για ένα σφάλμα
όλα να τα σβήσεις

Τα παράνομα φιλιά μου
τα 'χω κόψει σ' το 'χω πει
βγάζω αίμα απ' την καρδιά μου
και σου βάζω υπογραφή

Κάτω απ' το πουκάμισό μου
η καρδιά μου σβήνει
κι αν το σφάλμα είναι δικό μου
δείξτε καλοσύνη

Πρώτη μου φορά που κλαίω
μα και τελευταία
γιατί ξέρω ότι φταίω
που έζησα λαθραία

Να χωρίσουμε είναι κρίμα
κι έγκλημα μεγάλο
να 'μαι εγώ το ένα θύμα
να 'σαι εσύ το άλλο

Τα παράνομα φιλιά μου
τα 'χω κόψει σ' το 'χω πει
βγάζω αίμα απ' την καρδιά μου
και σου βάζω υπογραφή

Κάτω απ' το πουκάμισό μου
η καρδιά μου σβήνει
κι αν το σφάλμα είναι δικό μου
δείξε καλοσύνη

Νεροποντή - Αλκίνοος Ιωαννίδης

• "Νεροποντή"

Μουσική - Στίχοι - Ερμηνεία - Ενορχήστρωση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Παίζουν / Συμμετέχουν: Η Συμφωνική Ορχήστρα της Βουλγάρικης Εθνικής Ραδιοφωνίας, το φωνητικό σχήμα "Εν φωναίς" και η Σόνια Θεοδωρίδου

Το εξώφυλλο του δίσκου είναι έργο του Άντη Ιωαννίδη, πατέρα του Αλκίνοου

Υπάρχει μια γενικότερη διαμάχη στο ελληνικό τραγούδι γύρω από τις "ταμπέλες", τα διαφορετικά είδη και τη σχέση που αυτά έχουν μεταξύ τους. Κάποιοι χωρίζουν το τραγούδι σε "έντεχνο" και "λαϊκοποπ", κάποιοι σε "ποιοτικό" και "εμπορικό" και πάει λέγοντας. Η γενική τάση είναι να υπάρχουν στο μυαλό μας δύο όχθες. Η απο δω, η όχθη του "καλού τραγουδιού" και η "απέναντι όχθη", η όχθη του ευτελούς τραγουδιού. Επειδή όλα αυτά είναι εντελώς σχηματικά και πολλές φορές κρύβουν την πραγματικότητα, προσωπικά έχω κατασταλάξει σε ένα πράγμα: βγάζω το καπέλο σε όσους δημιουργούς καταφέρνουν να εκδόσουν κάποιο δίσκο ή να κάνουν εμφανίσεις επειδή έχουν πραγματικά κάτι να πουν, επειδή έχουν την ανάγκη της καλλιτεχνικής έκφρασης, της επικοινωνίας με το κοινό μέσω της τέχνης τους και όχι επειδή το επιβάλλει η δισκογραφική εταιρία ή το κοινό των φανατικών θαυμαστών. Εξέχουσα θέση ανάμεσα στους καλλιτέχνες που τηρούν την παραπάνω στάση κατέχει για μένα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, παρότι δεν συγκαταλέγεται σε αυτό που λέμε "στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες". Αυτό ίσως δίνει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα στην εξαιρετική γνώμη που έχω σχηματίσει για αυτόν και την καλλιτεχνική του πορεία, καθώς τον κρίνω μακριά από κάθε λογική "φαν".

Σαν γνήσιος καλλιτέχνης λοιπόν, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έκανε ένα διάλειμμα από τον προηγούμενο δίσκο του για να μπορέσει να μαζέψει εμπειρίες και γνώσεις που θα του επέτρεπαν να ξαναγράψει τραγούδια που να έχουν λόγο ύπαρξης. Η έμπνευση ξαναήρθε με τη μορφή "νεροποντής που περιμένει μια ζωή" και έτσι προέκυψε ο νέος δίσκος με τον τίτλο "Νεροποντή", σε μουσική, στίχους, ερμηνείες και ενορχήστρωση από τον ίδιο. Το 6χρονο διάλειμμά του βεβαίως μόνο αργία δεν ήταν, αλλά αντιθέτως ήταν απόλυτα δημιουργικό, καθώς έκανε σημαντικότατα πράγματα που τον βοηθούν να εξελιχθεί καλλιτεχνικά. Έγραψε μουσική για θέατρο, έκανε έναν δίσκο με παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια, συνεργάστηκε επί σκηνής, σε μια πολύ δουλεμένη συνάντηση, με την Χαρούλα Αλεξίου και τον Σωκράτη Μάλαμα και κυρίως έκανε κάτι πολύ σπάνιο για Έλληνα τραγουδοποιό. Πήγε για 6 μήνες στη μακρινή Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας ώστε να μελετήσει κλασική μουσική δίπλα στον σπουδαίο Μπόρις Τίσιενκο και άλλους σημαντικούς μουσικούς.

Όλες οι παραπάνω εμπειρίες του, ό,τι αποκόμισε από τα ταξίδια του και τις συνεργασίες του, ό,τι έζησε σε αυτά τα 6 χρόνια είναι καλά χωνεμένο μέσα στη "Νεροποντή". Ένας δίσκος στον οποίο κυριαρχεί η ποιότητα και η προσεγμένη δουλιά . Για τον Αλκίνοο Ιωαννίδη το πιο εύκολο θα ήταν να γράψει δυο-τρία εύκολα τραγουδάκια, πατώντας πάνω σε προηγούμενες δουλιές του, που θα του εξασφάλιζαν ένα - ή και παραπάνω - μεγάλο σουξέ. Εκείνος όμως διάλεξε τον δύσκολο δρόμο κι έτσι έφτιαξε έναν δίσκο με ελαφρώς πιο "δύσκολα" ακούσματα απ'ό,τι μας έχει συνηθίσει, με καλα κρυμμένα νοήματα που απαιτούν αρκετές ακροάσεις και ανοιχτό μυαλό από τον ακροατή. Είπαμε άλλωστε ότι ο πραγματικά ποιοτικός καλλιτέχνης οφείλει πάντα να ψάχνεται δημιουργικά και να προσπαθεί να βελτιώνεται. Νιώθω ότι ο Ιωαννίδης αυτό ακριβως κάνει στη "Νεροποντή", βάζοντας στις συνθέσεις του πολλά στοιχεία από την κλασική μουσική, πολλά λυρικά και συμφωνικά στοιχεία, ακόμη και βυζαντινά, μαζί με παραδοσιακά και έντεχνα. Βεβαίως η "Νεροποντή" δεν είναι κάτι το εντελώς τολμηρό, πατάει σίγουρα στο γνωστό ύφος του Κύπριου τραγουδοποιού, αλλά ταυτόχρονα τον πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Όλες οι συνθέσεις χαρακτηρίζονται από ποιότητα, ενώ για ακόμη μια φορά ο Ιωαννίδης "ψάχτηκε" (και πολύ καλά έκανε) με τις ενορχηστρώσεις.

Οι στίχοι του είναι κατά κύριο λόγο βιωματικοί. Περιγραφές από καταστάσεις που έχει ζήσει, εσωτερικές αναζητήσεις, έντονος αυτοσαρκασμός και δόση χιούμορ, χωρίς να παραλείπονται σαφείς κοινωνικοπολιτικές αιχμές. Πιο αναλυτικά, ο Αλκίνοος έχει γράψει στο δίσκο αυτό για το χρόνο που περνά (Να φέξει ο καιρός /κεράκια χιλιάδες να ανάψουν / φυσώ και τα σβήνω / τα χρόνια περνούν ευτυχώς), για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στα Βαλκάνια με αφορμή τον ξεσηκωμό του Δεκέμβρη και τις μνήμες του από Κύπρο και Σερβία (στο αφηγηματικό τραγούδι "Πατρίδα"), για το γεγονός ότι έγινε πατέρας (στο τραγούδι "Παιδί"), ενώ έχει γράψει και δύο αυτοσαρκαστικά τραγούδια, το ένα ("Ήταν ανάγκη;") με αφορμή το γεγονός ότι ο χρόνος αφήνει πάνω του σημάδια και το άλλο ("Επιτυχία!"), που είναι ένα απλό τετράστιχο, "για την πιθανότητα μεταστροφής μου - ή και συναδέρφων - προς το εμπορικότερο", όπως σημειώνει ο ίδιος στο βιβλιαράκι του δίσκου. Οι ερμηνείες του είναι σε υψηλό επίπεδο, όπως μας έχει συνηθίσει, με αρκετή θεατρικότητα (όπου χρειαζόταν) και χωρίς να παρασύρεται σε υπερβολές. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο δίσκο συμμετέχουν η Συμφωνική Ορχήστρα της Βουλγάρικης Ραδιοφωνίας, το φωνητικό σχήμα "Εν φωναίς" και η σημαντική λυρική καλλιτέχνις Σόνια Θεοδωρίδου.

Θεωρώ τη "Νεροποντή" έναν από τους καλύτερους δίσκους που ακούσαμε τα τελευταία χρόνια, μια προσεγμένη και ποιοτική δουλιά που σίγουρα εμπλουτίζει την προσωπική δισκογραφία του Αλκίνοου Ιωαννίδη και δείχνει ότι κάνει διαρκώς βήματα προς τα εμπρός.

~Κάθε Τρίτη θα αναρτώ μία παρουσίαση καινούριου δίσκου~