Ορθόδοξοι άγιοι και δίκαιοι της Αμερικανικής Γης (Δ΄)

Άγιοι στις ΗΠΑ – τρίτο μέρος

(δείτε το δεύτερο μέρος  εδώ και το πρώτο μέρος εδώ)

Επιμέλεια Θ. Ι. Ρ.

Ο νεομάρτυρας του Μεξικού Παύλος ντε Μπαγεστέρ, επίσκοπος Ναζιανζού

φωτό:

http://orthodoxwiki.org/Paul_%28de_Ballester-Convallier%29_of_Nazianzus

 

Στις 31 Ιανουαρίου 1984 εξέπνευσε στο νοσοκομείο της πόλης του Μεξικού ο επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος ντε Μπαγεστέρ (1927-1984), χτυπημένος από σφαίρες την Κυριακή 22 Ιανουαρίου, αμέσως μετά την τέλεση της θείας λειτουργίας.

Ο νεομάρτυς επίσκοπος είχε μεταστραφεί στην Ορθοδοξία από τον παπισμό και είχε δημοσιεύσει σε βιβλίο την περιπέτεια της μεταστροφής του. Παρακάτω δημοσιεύουμε νεκρολογία προς τιμήν του, από το http://www.oodegr.com/oode/biblia/papikos_monaxos/nekrologia.htm.

Το βιβλίο του Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία δημοσιεύεται ολοκληρο στη διεύθυνση: http://www.oodegr.com/oode/biblia/papikos_monaxos/perieh.htm.

Ν Ε Κ Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Α Ο Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος ντε Μπαγιεστέρ Με αισθήματα βαθυτάτης θλίψεως η Ιερά Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής αναγγέλλει τον τραγικό θάνατο του Θεοφιλεστάτου Βοηθού Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου, ο οποίος συνέβη στην πόλη του Μεξικού. Ο αείμνηστος, την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 1984, βγαίνοντας μετά την Θεία Λειτουργία από τον Ιερό Ναό της αγίας Σοφίας της πόλεως αυτής, δέχθηκε δολοφονική επίθεση. Σοβαρά τραυματισμένος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινε μέχρι την 31η Ιανουαρίου, οπότε και υπέκυψε στα τραύματά του. Οι λόγοι της δολοφονικής επιθέσεως δεν είναι ακόμη γνωστοί. Ο αείμνηστος, κατά κόσμον Φραγκίσκος Ντε Μπαγιεστέρ, γεννήθηκε στην Βαρκελώνη της Ισπανίας το 1927. Οι γονείς του προέρχονταν από τις πιο συντηρητικές ρωμαιοκαθολικές οικογένειες της ισπανικής κοινωνίας (οικογένεια ευγενών). Μαθητής του γυμνασίου ακόμα μετά τον εμφύλιο ισπανικό πόλεμο, ο Φραγκίσκος ακολούθησε την μητέρα του, γιατρό, στην πρώτη γραμμή των εχθροπραξιών. Έζησε τις φρικαλεότητες του αλληλοσπαραγμού και μετά την κατάπαυση του πυρός επέστρεψε για να συνεχίσει τις σπουδές του με την απόφαση να γίνει κληρικός και να κηρύξει το Ευαγγέλιο της ειρήνης και της χριστιανικής αγάπης. Πράγματι, ο νεαρός Φραγκίσκος ενεγράφη στο τάγμα του αγίου Φραγκίσκου και σπούδασε στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης. Πνεύμα ανήσυχο καθώς ήταν, μελέτησε με προσοχή την ιστορία και την θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και πήρε την απόφαση να γίνει κληρικός ορθόδοξος. Τους λόγους για τους οποίους ο μοναχός Φραγκίσκος ντε Μπαγιεστέρ αποφάσισε να γίνει ορθόδοξος τους εκθέτει εκτενώς στο έργο του «Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία», το οποίο εξέδωσε ελληνιστί το 1954 στην Αθήνα. Στην Ελλάδα ο Φραγκίσκος έμαθε την ελληνική γλώσσα, έγινε δεκτός στην Ορθοδοξία μετονομασθείς σε Παύλο και παρακολούθησε τις θεολογικές σπουδές του Πανεπιστημίου Αθηνών. Φλεγόμενος από τον ιερό ζήλο να υπηρετήσει με όλες του τις δυνάμεις την Ορθόδοξη Εκκλησία εισήλθε στον ιερό κλήρο. Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1953 και το επόμενο έτος τιμήθηκε με το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονα. Τις θεολογικές του σπουδές ο π. Παύλος τις συμπλήρωσε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου αποφοίτησε το 1958. Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Γέρων Αμερικής κ.κ. Ιάκωβος γνώρισε τον αρχιμανδρίτη Παύλο στο Φανάρι. Εξετίμησε τις ικανότητές του και κυρίως τον ιεραποστολικό του ζήλο και γι αυτό το 1959, όταν εξελέγη αρχιεπίσκοπος, τον κάλεσε στην Αμερική. Ο αρχιμανδρίτης Παύλος είχε βαθειά θεολογική μόρφωση και μιλούσε με ευχέρεια την ελληνική, την ισπανική, την λατινική, την πορτογαλική και την γαλλική γλώσσα. Ως εκ τούτου, ήταν φανερό ότι θα ήταν χρήσιμος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Ιερατικά καθήκοντα ο π. Παύλος ανέλαβε κατ’ αρχάς στην Κοινότητα του Ευαγγελισμού Scranton στην Πενσυλβάνια και το 1961 στην Αγία Σοφία της πόλεως του Μεξικού. Εκεί άνοιξε για τον π. Παύλο ευρύ στάδιο δράσεως, ο οποίος επιδόθηκε με ζήλο στην διακονία των χριστιανών του. Ο Σεβασμιώτατος, εκτιμώντας τον ιεραποστολικό του ζήλο, τον διόρισε Αρχιεπισκοπικό Επίτροπο στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική το 1966. Για πολλά χρόνια ο π. Παύλος εργαζόταν με πολλή επιτυχία. Επιχειρούσε κοπιώδη ταξίδια προκειμένου να επισκεφθεί τους ανά την Κεντρική Αμερική διεσπαρμένους ορθοδόξους. Εμφανιζόταν συχνά στην τηλεόραση παρουσιάζοντας διάφορα θρησκευτικά προγράμματα και δεν παρέλειπε ποτέ να προβάλλει την Ορθοδοξία. Παρ’ όλη την ενεργητικότητά του αυτήν, έβρισκε τον καιρό να διδάσκει και στο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Παράλληλα με την μέχρι τότε ιεραποστολική του δραστηριότητα ανέπτυξε και συγγραφική δράση. Έγραψε διάφορα βιβλία. Μετέφρασε την Θεία Λειτουργία στην ισπανική. Δημοσίευσε πληθώρα άρθρων και μελετών σε διάφορες γλώσσες. Δεν παρέλειπε να λαμβάνει μέρος σε διεκκλησιαστικούς διαλόγους, όπως και στην οικουμενική κίνηση. Την καρποφόρα διακονία του αρχιμανδρίτου Παύλου εξετίμησε η Μητέρα Εκκλησία και, γι αυτό, με πρόταση του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιακώβου, τον προήγαγε στο επισκοπικό αξίωμα. Η χειροτονία του σε Επίσκοπο Ναζιανζού τελέστηκε την 15η Μαρτίου 1970. Έκτοτε, ως Επίσκοπος Ναζιανζού ο Παύλος ντε Μπαγιεστέρ συνέχισε την δράση του στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική ως βοηθός επίσκοπος του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου με πολλή επιτυχία, απολαμβάνοντας τιμή και αγάπη από τους πάντες. Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος υπήρξε κληρικός μεγάλης μορφώσεως. Αγαπούσε με περιπάθεια την Ορθοδοξία και κάθε τι το ελληνικό και εργάστηκε ακούραστα για την προβολή του ελληνικού πνεύματος και της ορθοδόξου παραδόσεως, παρ’ όλο που δεν ήταν ελληνικής καταγωγής. Διακρινόταν για την βαθειά του πίστη, την πηγαία ευγένεια των τρόπων του και την αξιοπρεπή και επιβλητική εμφάνισή του. Χάρις στα πολλά προσόντα του προσέφερε πολλά, και μάλιστα σε μία ταραγμένη περιοχή. Είναι δυστύχημα το ότι η διακονία του Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου διακόπηκε με τρόπο τόσο τραγικό. Κληρικός ο οποίος έταξε σκοπό της ζωής του το κήρυγμα της ειρήνης και της χριστιανικής αγάπης, έπεσε θύμα δολοφονικής επιθέσεως. Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος ανακοίνωσε αμέσως τον θάνατο του Επισκόπου Ναζιανζού στην Α. Θ. Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τέλεσε τρισάγιο στο παρεκκλήσιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αειμνήστου ιεράρχου. Την κηδεία του αειμνήστου τέλεσε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της αγίας Σοφίας της πόλεως του Μεξικού την 2α Φεβρουαρίου 1984 ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Νέας Υερσέης κ. Σίλας, συμπαρισταμένων των Θεοφιλεστάτων Επισκόπων Μπουένος Άϊρες κ. Γενναδίου και Καισαρείας κ. Αντωνίου, της Αντιοχειανής Εκκλησίας. Του αειμνήστου Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου η μνήμη είθε να είναι αιωνία! 3 Φεβρουαρίου 1984 Εκ του γραφείου της Ι. Αρχιεπισκοπής Βορ. και Νοτ. Αμερικής. *** Γέρων Ιωακείμ Αγιαννίτης: ο Ελληνοαμερικανός Κολλυβάς   φωτό: ΟΟΔΕ Περί της σημαντικής αυτής προσωπικότητας της Αμερικανικής Ορθοδοξίας βλ. σχετικό άρθρο εδώ: http://www.oodegr.com/oode/sygxronoi/iwakeim_agian1.htm. Άγιος Ραφαήλ του Μπρούκλιν Γεννήθηκε στη Συρία το 1860. Ήρθε στις ΗΠΑ το 1895. κοιμήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1915, ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η μνήμη του. Βλ. εκτενές βιογραφικό εδώ:  http://ocafs.oca.org/FeastSaintsViewer.asp?SID=4&ID=1&FSID=100610  Γέροντας Αγάπιος Honcharenko (1832-1916) Διατέλεσε πνευματικός του Λέοντα Τολστόι, ήρθε στην Αμερική γύρω στο 1870 και θεωρείται ο πρώτος ορθόδοξος ιεραπόστολος στις Η.Π.Α. Βλ. εκτενές βιογραφικό εδώ:  http://www.holy-trinity.org/history/1911/04.09.call.html. Η Γερόντισσα Αριάδνη του Σαν Φρανσίσκο Η οσία αυτή γερόντισσα, ρωσικής καταγωγής, γεννήθηκε το 1900 και κοιμήθηκε το 1996. Υπαγόταν στη Ρωσική Ορθόδοξο Εκκλησία της Διασποράς και είχε καταφύγει στην Κίνα μαζί με χιλιάδες άλλους Ρώσους όταν επιβλήθηκε το αθεϊστικό καθεστώς. Όταν στην Κίνα επικράτησε παρόμοια κατάσταση, η τοπική παροικία κατέφυγε  στις ΗΠΑ υπό την καθοδήγηση του αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς του Θαυματουργού. Η γερόντισσα διετέλεσε ηγουμένη της ιεράς μονής της Παναγίας του Βλαντιμίρ, στο Σαν Φρανσίσκο.  Βλ. εκτενές βιογραφικό εδώ:   http://www.roca.org/OA/141/141e.htm.

Ορθόδοξοι άγιοι και δίκαιοι της Αμερικανικής Γης (Γ΄)

Άγιοι στις ΗΠΑ – δεύτερο μέρος
(δείτε το πρώτο μέρος εδώ)

Επιμέλεια Θ. Ι. Ρ.

Άγιος Φιλάρετος, Μητροπολίτης Νέας Υόρκης & Ανατολικής Αμερικής (1903-1985)

Ο άγιοςTHE HOLY HIERARCH PHILARET (in the world George Nicolaevich Voznesensky) was born in the city of Kursk on 22nd March / 4th April, 1903, into a pious Orthodox family. ιεράρχης Φιλάρετος, κατά κόσμον Γεώργιος Νικολάγεβιτς Βοζνεσένσκυ (George Nicolaevich Voznesensky), γεννήθηκε στην πόλη Κουρσκ στις 22 Μαρτίου / 4 Απριλίου, 1903, σε μια ευσεβή ορθόδοξη οικογένεια. His father, the Archpriest Nicolas Voznesensky, was from a family of priests, and he was a zealous pastor and great man of prayer. Ο πατέρας του, ο Αρχιερέας Nicolas Voznesensky, προερχόταν από οικογένεια ιερέων και ήταν ένας ενθουσιώδης ποιμένας και σπουδαίος άνθρωπος της προσευχής. Subsequently he was tonsured a monk with the name Demetrius, and became a Bishop (later Archbishop of Hailar). Στη συνέχεια εκάρη μοναχός με το όνομα Δημήτριος και αργότερα έγινε επίσκοπος (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Hailar). There were five children in the family of Lydia and Nicolas Voznesensky, two sons and three daughters.Υπήρχαν πέντε παιδιά στην οικογένεια της Λυδίας και του Νικολάου Βοζνεσένσκυ, δύο γιοι και τρεις κόρες. From his very infancy the young George grew up in an atmosphere of Christian love and church-centredness. Από πολύ πρώιμο στάδιο του ο νεαρός Γεώργιος μεγάλωσε σε μια ατμόσφαιρα χριστιανικής αγάπης και εκκλησιαστικής ζωής.
In 1909, the Voznesensky family moved to the Far East, to Blagoveshchensk on the Amur.Το 1909 η οικογένεια μετακόμισε προς την Άπω Ανατολή.There George completed the eight-year grammar school course. Εκεί ο Γιώργος ολοκλήρωσε την οκταετή βασική εκπαίδευση ολοκληρώσει την οκταετή διάρκεια σχολικής γραμματικής. Όταν έλαβαν την εξουσία οι αθεϊστές,As soon as the government in Priamur fell into the hands of the atheistic and theomachistic powers, the family of the future hierarch re-settled in Harbin. η οικογένεια του μέλλοντα ιεράρχη μετακόμισε εκ νέου στο Χαρμπίν, μια πόλη με έντονη εκκλησιαστική ζωή, όπου μετά από λίγα χρόνια ο Γεώργιος σπούδασε στο Polytechnic Institute.At this time he became acquainted with the works of the holy hierarch Ignatii Brianchaninov.εκείνη εεκ Εκείνη την περίοδο γνώρισε τα έργα του αγίου ιεράρχη Ιγνάτιου Μπριαντσιανίνωφ και η ψυχή του ικανοποιήθηκε πάρα πολύ από τη διδασκαλία του σχετικά με τη χριστιανική ζωή και τη συνεχή μνήμη του θανάτου.From this time on, life in the world ceased to interest him. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή στον κόσμο έπαψε να τον ενδιαφέρει. In 1930, George was ordained to the order of the diaconate, and in 1931 a priest. Το 1930, ο Γεώργιος χειροτονήθηκε διάκονος και το 1931 πρεσβύτερος. In the same year, Father George completed the pastoral-theological course, and he received the monastic tonsure with the name Philaret in honour of Saint Philaret the Merciful, which, as it were, fore-ordained the course of his earthly life as a Christian: the heart of Vladyka Philaret was a heart of mercifulness. Κατά το ίδιο έτος, έλαβε τη μοναστική κουρά με το όνομα Φιλάρετος, προς τιμήν του αγίου Φιλάρετου του Γουβερνέτου.
Gradually in the House of Kindheartedness, where Father Philaret had received the monastic tonsure, a monastic community was formed.Σταδιακά μια μοναστική κοινότητα σχηματίστηκε, με συνεπή πνευματική ζωή, ανάγνωση των Αγίων Πατέρων, συμβολή στο έργο του ορφανοτροφείου και των σχολείων του Χαρμπίν κ.τ.λ. The spiritual guide of Hieromonk Philaret in those years was the Most Blessed Metropolitan Antony (Khrapovitsky) who, although he did not know him personally, nonetheless had a particularly heartfelt bond with him. Ο πνευματικός οδηγός του Ιερομονάχου Φιλάρετου εκείνα τα χρόνια ήταν ο ευλογημένος Μητροπολίτης Αντώνιος Κραποβίτσκυ (Khrapovitsky), ο οποίος είχε μια ιδιαίτερα εγκάρδια σχέση μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του το 1936.
Father Philaret truly had a merciful heart.Ο πατέρας Φιλάρετος είχε πραγματικά μια φιλεύσπλαχνη καρδιά. He was accessible to all, he comforted and guided each one who came to him. Έδινε όλα όσα είχε, μερικές φορές ακόμη και τα ρούχα του, και ανακούφιζε με όποιο τρόπο μπορούσε εκείνους που είχαν ανάγκη. Possessed of a great love for the word of God, Fr Philaret knew the whole Gospels from memory. Διακατεχόταν από μεγάλη αγάπη για το λόγο του Θεού και ήξερε όλο το Ευαγγέλιο απ΄ έξω. One of the places in the Sacred Scriptures that the future hierarch loved best were the words of the Lord which denounced the lukewarmness of Christians in their faith.Το όνομά του ήταν γνωστό πολύ πιο πέρα από τα σύνορα της επαρχίας Χαρμπίν. In 1933 he was appointed Hegoumen, and in 1937 Archimandrite.Το 1933 διορίστηκε ηγούμενος και το 1937 αρχιμανδρίτης.
In 1931, Manchuria was occupied by Japanese forces.Το 1931, η Μαντζουρία καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες.In 1945 the Soviet armies crushingly defeated the Japanese army, and a communist regime was established in China. Το 1945 ο σοβιετικός στρατός κατανίκησε τον ιαπωνικό στρατό, ενώ το κομμουνιστικό καθεστώς εγκαταστάθηκε στην Κίνα. For those Russians who were unable to emigrate to the West or to Australia, a period of afflictions and trials began. Για όσους Ρώσους ήταν σε θέση να μεταναστεύσουν προς τη Δύση ή προς την Αυστραλία, άρχισε μια περίοδο με πόνο και δοκιμασίες.The Soviet government began to require the Russian emigrants to take Soviet passports, affirming that in the USSR there was no oppression of believers. Η σοβιετική κυβέρνηση άρχισε να απαιτεί οι Ρώσοι μετανάστες να λάβουν σοβιετικό διαβατήριο, για να δείξει ότι στην ΕΣΣΔ δεν υπήρχε καταπίεση των πιστών.The consequent involuntary canonical submission to the Moscow Patriarchate was particularly burdensome for Archimandrite Philaret, so much so that on more than one occasion he was close to laying aside his minist
At that time the “Journal of the Moscow Patriarchate” declared that in the Soviet Union there was no persecution of the Church, and that the only conflict was with counter-revolutionaries.Εκείνη την εποχή η «Εφημερίδα του Πατριαρχείου της Μόσχας», δήλωσε ότι στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχε δίωξη της Εκκλησίας και ότι η μόνη σύγκρουση ήταν με αντεπαναστάτες. Furthermore, Lenin was proclaimed “the greatest genius and the benefactor of mankind.” This deeply disturbed Archimandrite Philaret. Ο αρχιμανδρίτης Φιλάρετος αρνήθηκε να μνημονεύει το αθεϊστικό καθεστώς και διακήρυσσε με παρρησία την πραγματική –αρνητική για την Ορθοδοξία– κατάσταση στη ρωσική γη. Έτσι πολλές φορές κλήθηκε για ανάκριση, διώχθηκε, το σπίτι του πυρπολήθηκε, αφού προηγουμένως είχαν σφραγισθεί τα παράθυρα και η πόρτα, όμως ο Κύριος έσωσε τη ζωή του ποιμένα του και κατάφερε να διαφύγει με ασφάλεια με ένα άλμα από τον πρώτο όροφο και με τις φλόγες να περιβάλλουν το σπίτι, έχοντας ωστόσο υποστεί σοβαρά εγκαύματα στο κάτω μέρος του προσώπου του και τους σπονδύλους του λαιμού του.
ο οΟ

Ο καλός ποιμένας δεν εγκατέλειψε το ποίμνιό του μέχρις ότου όλοι όσοι είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν τις θεωρήσεις βγήκαν από την Κίνα. Thus it was only in 1962 that he left for Hong Kong. Έτσι, μόλις το 1962 έφυγε για το Χονγκ Κονγκ.
Soon thereafter he re-settled in Australia, in Brisbane.Πολύ σύντομα εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία, στο Μπρίσμπαν. In 1963 he became a Vicar Bishop in Australia. Το 1963 έγινε επίσκοπος στην Αυστραλία. In 1964, Bishop Philaret attended the All-Diaspora Assembly of Hierarchs, which was held in New York. Το 1964, ο επίσκοπος Φιλάρετος παρακολούθησε τη Σύνοδο των Ρώσων Ιεραρχών της Διασποράς, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη. The Metropolitan Anastasy was then in deep old age and was going into retirement, and the Synod had by way of an election to resolve the question of a successor. Ο Μητροπολίτης Αναστάσιος ήταν τότε σε βαθύ γήρας και επρόκειτο να αποσυρθεί. Στη Σύνοδο διεξήχθησαν εκλογές για το διάδοχό του, όμως οι δύο υποψήφιοι ισοψήφησαν. So as to maintain peace in the Church, Archbishop (St) John of Shanghai and San Francisco proposed a third candidate - the relatively unknown Bishop Philaret, who was the most junior according to his consecration; and it was entrusted to him.ΓιαΓια να διατηρηθεί η ειρήνη στην Εκκλησία, ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Αρχιεπίσκοπος Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο, πρότεινε ένα τρίτο υποψήφιο, το σχετικά άγνωστο Επίσκοπο Φιλάρετο, ο οποίος ήταν ο πιο πρόσφατα χειροτονηθείς.So, in 1964, the Russian Church Abroad received a new, - the third in succession, - First Hierarch, Metropolitan Philaret. Έτσι, το 1964, η Ρωσική Εκκλησία στο Εξωτερικό όρισε τρίτο κατά σειρά πρωθιεράρχη της το Μητροπολίτη Φιλάρετο.
In his activity as head of the Russian Church Abroad, Vladyka Philaret firmly stood for the Church's non-intervention and non-participation in the political affairs of the State, thereby rejecting Sergianism, which is the principle of permitting the existence of the Church only on certain political conditions.ΩΩ Ως επικεφαλής της Ρωσικής Εκκλησίας στο Εξωτερικό, ο άγιος έμεινε σταθερός στην ανεξαρτησία της Ορθοδοξίας από το πατριαρχείο Μόσχας, που είχε υποταχθεί στο αθεϊστικό καθεστώς, όμως παράλληλα εργάστηκε σκληρά  για την ειρήνη των Ορθοδόξων και για να δαμάσει τη διχόνοια στο εσωτερικό της Ρωσικής Εκκλησίας του Εξωτερικού.He devoted all his energies to establishing this, both in the earthly sense and in the highest spiritual sense. Εργάστηκε με πραότητα αλλά και ζήλο για τη διαφύλαξη της πατερικής παράδοσης και υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία από τον κίνδυνο της αιρέσεως του Οικουμενισμού, αντικρούοντας τη «θεωρία των κλάδων».

Επίσης κατά τη διακονία του ως προκαθημένου της Ρωσικής Εκκλησία στο Εξωτερικό πραγματοποιήθηκε η ανακήρυξη της αγιότητας των αγίων Ιωάννη της Κρονστάνδης (ανακηρύχθηκε το 1964), Γερμανού της Αλάσκας (1970), Ξένιας της Πετρούπολης (1978), των Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσίας (1981), καθώς και του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφκσυ (1982).
In 1983, the Assembly of Bishop anathematized Ecumenism.ο άVladyka Philaret was a lover of monasticism.Ο άγιος Φιλάρετος ήταν εραστής του μοναχισμού, επειδή δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να αφιερώσει τον εαυτό του εξ ολοκλήρου στο Θεό. In his own words: “According to the explanation of the Holy Fathers, the monastic way is, per se, the straight path to the Heavenly Kingdom, when it is accomplished as it should be.” He explained to his spiritual children that, through its being singled out from life in the world, monasticism gives one the possibility of consecrating oneself wholly to God.Με δικά του λόγια: «Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, η μοναστική τρόπος είναι, αυτή καθαυτή, η ευθεία διαδρομή προς το Ουράνιο Βασίλειο, όταν ολοκληρωθεί όπως πρέπει».
Τα κηρύγματά του ήταν ουσιώδη, απλά και καθαρά. According to the witness of many people, his oratory was like that of John Chrysostom. Σύμφωνα με την μαρτυρία πολλών ανθρώπων, η ρητορεία του ήταν εφάμιλλη με του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.With particular trepidation, the Holy Hierarch Philaret approached the reception of the Holy Mysteries of Christ, reminding his flock that: “Communion - this is a Fire. Με ιδιαίτερο δέος και σεβασμό πλησίαζε τα Άγια Μυστήρια του Χριστού, υπενθυμίζοντας το ποίμνιό του ότι: «η θεία Κοινωνία είναι μια φωτιά. No one can forbid it, if there are not serious canonical impediments. Κανείς δεν μπορεί να την απαγορεύει, αν δεν υπάρχουν σοβαρά κανονικά εμπόδια. Ο χριστιανός One must receive Communion as often as possible.πρέπει να λαμβάνει τη θεία Κοινωνία όσο πιο συχνά γίνεται. It is for this reason that we have to receive Communion in front of the Royal Gates.Γ ΓΓια αυτόν τον λόγο η θεία Κοινωνία λαμβάνεται μπροστά στην Ωραία Πύλη, γιατί αυτό συμβολίζει την εγγύτητα μας στην Βασιλεία των Ουρανών και μας ωθεί προς τα πάνω!».

While being a caring and loving pastor, the Holy Hierarch Philaret was extremely strict with himself.Ενώ ήταν ένας ποιμένας γεμάτος φροντίδα και αγάπη για τους άλλους, ήταν εξαιρετικά αυστηρός με τον εαυτό του.He led a truly ascetic life: he slept for two or three hours a day; he ate ordinary food, but in very restricted amounts. Ζούσε μια πραγματικά ασκητική ζωή: κοιμόταν για δύο ή τρεις ώρες την ημέρα, έτρωγε ελάχιστα, παρακολουθούσε με πατρικό ενδιαφέρον τις λύπες και τις χαρές του ποιμνίου του και ξαγρυπνούσε προσευχόμενος γι’ αυτό. Τα πνευματικά παιδιά του ήταν οι μάρτυρες πολλών θαυμάτων του, που πραγματοποιήθηκαν τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του όσο και μετά την κοίμησή του. Their testimonies speak eloquently of the immense power of the prayers of a Spirit-bearing pastor, who in very truth laid down his life for his friends. Οι μαρτυρίες τους μιλούν εύγλωττα για την τεράστια δύναμη των προσευχών του.Here we will give only two examples.
The life of Metropolitan Philaret, which was equal to that of the Angels, was crowned by his blessed falling asleep on 8th / 21st November, 1985, on the day of the Archistrategus [Archangel] Michael and all the Bodiless Powers.Η ζωή του Μητροπολίτη Φιλάρετου, που ήταν ίση με αυτή των Αγγέλων, στέφθηκε από την ευλογημένη κοίμησή του στις 8/21 Νοεμβρίου 1985, κατά την ημέρα εορτής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και όλων των ασωμάτων Δυνάμεων.
Metropolitan Philaret was buried in the crypt of the cemetery Church of the Dormition in the Holy Trinity Monastery at Jordanville.Ο Μητροπολίτης Φιλάρετος θάφτηκε στη Μονή της Αγίας Τριάδας του Jordanville.Thirteen years after his demise, it was decided that the honourable remains of Vladyka Metropolitan should be transferred to a newly prepared resting place in the crypt under the altar of the Holy Trinity Cathedral at Jordanville.The opening of his grave was made on 28th October / 10th November, 1998. Το άνοιγμα του τάφου του έγινε στις 28 Οκτωβρίου/10 Νοεμβρίου 1998. Archbishop Lavr of Syracuse and Holy Trinity, Bishop Hilarion of Manhattan, Archimandrite Luke and the brethren were present on this occasion.ΟΟ Αρχιεπίσκοπος Λαύρος των Συρακουσών και Αγίας Τριάδος, ο επίσκοπος Ιλαρίων του Μανχάταν, Αρχιμανδρίτης Λουκάς και οι αδελφοί ήταν παρόντες σε αυτή την περίπτωση και έγιναν μάρτυρες τηςThen the complete incorruption of the relics was witnessed. πλήρους αφθαρσίας του λειψάνου του. The body was white and even soft. Το σώμα του ήταν λευκό και ακόμη και μαλακό. The vestments, cross and panagia were still bright. Τα άμφια, ο σταυρός και η εικόνα της Παναγίας ήταν ακόμη φωτεινά.
The faithful children of the Russian Orthodox Church Abroad accept the opening of the relics of the Holy Hierarch Philaret as a manifest miracle, given them by God for the strengthening of our faithΤαΤα πιστά τέκνα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Εξωτερικό δέχθηκαν την αφθαρσία του λειψάνου του αγίου Ιεράρχη Φιλάρετου ως ένα θαύμα, που μας παραχώρησε ο Θεός για την ενίσχυση της πίστης μας. Δεκατρία χρόνια μετά το θάνατό του, αποφασίστηκε ότι θα πρέπει να μεταφερθεί στην κρύπτη κάτω από το Ιερό της Αγίας Τριάδος στη Μητρόπολη Jordanville.

Τα στοιχεία ελήφθησαν από το http://blessedphilaret.blogspot.com/2009/02/life-miracles-shepherd.html

Νεομάρτυς πατήρ Ιωάννης της Σάντα Κρουζ (1937-1985)

Ο Άγιος Νεομάρτυρας πάτερ Ιωάννης της Σάντα Κρούζ. Γεννήθηκε το 1937 στο χωριό Αποίκια της νή­σου Άνδρου και λεγόταν Καρασταμάτης. Σε ηλικία 20 ε­τών πηγαίνει στην Αμερική και δημιουργεί οικογένεια. Χειροτονείται ιερέας και για 10 χρόνια εργάζεται με ιεραποστολικό ζήλο στην Αλάσκα και αφού διακόνησε την Εκκλησία σε πολλούς Ναούς ήρθε στην Σάντα Κρουζ στον Ναό του Προφήτη Ηλία το 1981 που τον τε­λειοποίησε και τον εγκαινίασε και γίνεται κέντρο ορθόδοξης ομολογίας σε όλη την περιοχή όπου οι άνθρωποι ήταν απομακρυσμένοι από τον Θεό και την Εκκλησία.

       Ο πατήρ Ιωάννης ήταν απλός στην συμπεριφορά του, αγαπούσε τους ενορίτες του και η πόρτα του σπι­τιού του ήταν πάντα ανοιχτή, και την νύχτα ακόμη ό­ποιος τον ζητούσε έμπαινε μέσα και πολλές φορές φώνα­ζαν οι δικοί του γιατί φοβόντουσαν τους κακοποιούς της νύχτας. Τα κηρύγματα του ήταν πύρινα, αγαπούσε τον Θεό και ήθελε όλοι να Τον αγαπήσουν. Πήγαινε στα πάρκα και μιλούσε με νέους ανθρώπους που δεν γνώρι­ζαν τίποτε για τον Θεό ή ήταν σε άλλα δόγματα ή ήταν Εβραίοι.

       Στην Άνδρο συμβαίνει ένα θαύμα με τους κρίνους της Παναγίας. Όταν ανθίζουν οι κρίνοι τους πηγαίνουν στην Εικόνα της. Αργότερα, όπως είναι φυσικό, ξεραί­νονται και πέφτουν. Πέφτουν και τα φύλλα και μένει το ξερό κοτσάνι. Τ' αφήνουν έτσι ξερά τα κοτσάνια στην Εικόνα Της και όταν έρθει η γιορτή της, κάθε χρόνο, αυτά ανθίζουν και βγάζουν μπουμπούκια. Ο πατήρ Ιωάν­νης μιας και ήταν από μικρός μεγαλωμένος στο νησί ή­ξερε το θαύμα αυτό. Ήρθε λοιπόν στο νησί πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου και ζήτησε από τον Γέροντα Δωρόθεο κρίνους της Παναγίας. Πήρε μερικά ξερά κοτσάνια και τα πήγε στην Αμερική. Τα έβαλε στην Εικόνα της Παναγίας και αυτά άνθισαν ξανά. Άρχισε σιγά - σιγά ο κόσμος να θερμαίνεται στην πίστη και να προσκυνούν την Παναγία.
       Ήταν μία ευαίσθητη και όμορφη ψυχή ο πατήρ Ιω­άννης. Έγραφε και θρησκευτικά ποιήματα και τον συ­γκινούσαν πολύ τα θαύματα της Παναγίας και οι βίοι των Αγίων. Ζητούσε από τον Γέροντα Δωρόθεο να του στέλνει βιβλία για να κάνει κηρύγματα. Όταν αργότερα ήρθε στην Άνδρο η πρεσβυτέρα πήρε κρίνους, τους φύ­τεψε στην Αμερική και όταν άνθιζαν τους έβαζαν στην Παναγία, και γινόταν και εκεί το θαύμα, να ξανανθίζουν τα ξερά κοτσάνια. Αγαπούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο γιατί από μικρός πήγαινε στο Μοναστήρι. Εκεί λοιπόν στο Μοναστήρι στην Άνδρο μία Εικόνα της Παναγίας άρχισε να ρέει αίμα και μύρο. Ο πατήρ Ιωάννης άρχισε με θείο ζήλο να μιλά για τα θαύματα της Παναγίας μας. Άρχισαν τότε να γίνονται Ορθόδοξοι και από άλλα δόγματα. Αυτό όμως ενόχλησε κάποιους και άρχισαν να του κάνουν απειλητικά τηλεφωνήματα και γράμματα για να σταματήσει το κήρυγμα. Όμως τότε εκείνος έγινε πιο φλογερός και έλεγε: «Όσο τα μάτια μου έχουν νερό εγώ θα κηρύττω τον Χριστό και την Ορθοδοξία».
       Συνιστούσε στους χριστιανούς να προφυλαχθούν από τις παγίδες του αντιχρίστου και να μην πάρουν το χάραγμα και, τότε, άρχισαν πιο έντονα τ' απειλητικά τη­λεφωνήματα για την ζωή του, όμως αυτός δεν λογάριαζε τίποτα.
       Στις 17 Μαΐου το 1985 το βράδυ πήρε τηλέφωνο τον Γέροντα Δωρόθεο στην Άνδρο και του ζητούσε πληρο­φορίες για τα θαύματα της Παναγίας της Μυροβλύτισσας γιατί ήθελε να κάνει κήρυγμα την Κυριακή. Την άλλη μέρα στις 18 Μαΐου ο πατήρ Ιωάννης ήταν μόνος του στο σπίτι μαζί με τον γιο του Φώτιο. Η πρεσβυτέρα είχε πάει στο σπίτι της κόρης τους Μαρίας. Το αγόρι βγήκε για λίγο έξω με τους φίλους του και ο πατήρ Ιωάννης πήγε στην Εκκλησία να την ετοιμάσει και να γράψει το κήρυγμα. Το αγόρι γύρισε αργά στο σπίτι, είδε ότι ο πα­τέρας του έλειπε και πήγε ανήσυχο να τον βρει στην Εκκλησία. Και τότε αντίκρισε το φοβερό θέαμα. Τον πατέ­ρα του κατακρεουργημένο και αγνώριστο. Τον είχαν βρει μόνο του και τον βασάνισαν χτυπώντας τον στο κε­φάλι με σφυρί, και το σώμα του το κατακρεούργησαν με το μαχαίρι. Και όπως διαπίστωσε η αστυνομία, επειδή ε­κείνος σπαρταρούσε, πήραν τον σταυρό του με την αλυ­σίδα και τον έπνιξαν. Το αίμα του που χύθηκε από τις πληγές του και πλημμύρισε το δάπεδο του Ιερού Ναού το χρησιμοποίησαν για να γράψουν δικά τους συνθήμα­τα στους τοίχους του Ιερού Ναού και το 666. Ήταν σατανιστές.
       Ο Άγιος ιερέας μαρτύρησε στο σημείο που φωτο­γραφήθηκε με τον σταυρό στο χέρι, ίσως να ήταν μία πρόρρηση για το τι θα επακολουθούσε. Συνέβησαν προ του θανάτου του τρία θαυμαστά γεγονότα: 1) Οι ανθισμένοι κρίνοι της Παναγίας, μία βδομάδα πριν μαρτυρήσει, πέσανε όλοι ξαφνικά και από τότε δεν έχουν ξανανθίσει. 2) Η Εικόνα της Παναγίας δάκρυσε και το δάκρυ υ­πάρχει ακόμα πάνω στην Εικόνα, και 3) επί τρεις συνεχείς Κυριακές προ του μαρτυρίου του, κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας, έλαμπε το πρόσωπό του και σκορπούσε αχτίνες και το παιδί, που του έδινε το ζέον και είδε το παράδοξο αυτό φαινόμενο, επιτιμήθηκε αυστηρά για να μην φανερώσει τίποτα.
       Η αστυνομία ερεύνησε για τους δολοφόνους του Αγίου και βρήκαν τρία άτομα ένα ανδρόγυνο και τον γιο του άνδρα από άλλη γυναίκα. Ήταν ιερείς του σατανά και πήραν δηλητήριο κόμπρας, όταν τους συνέλαβαν και οι δύο πέθαναν, και ο τρίτος έχασε τα λογικά του και δεν συνεννοείται. Επειδή το Λείψανο του Αγίου ήταν παρα­μορφωμένο και το πρόσωπό του δεν μπορούσαν να το αντικρίσουν, αφού του φορέσανε την καλή του χρυσοκέ­ντητη στολή, σφραγίσανε το φέρετρο στην νεκρώσιμη ακολουθία.
       Όταν έμαθε ο Γέροντας Δωρόθεος για τον μαρτυρι­κό θάνατο του πατρός Ιωάννη έγραψε στην πρεσβυτέρα να του στείλει στην Άνδρο τ' άμφια του Αγίου που εί­χαν συλλειτουργήσει στο Μοναστήρι στην γιορτή του Αγίου Δωροθέου το 1981. Πέρασε καιρός και απάντηση δεν έλαβε. Στις 4 Ιουλίου το 1986 είχαν λειτουργήσει ε­κεί στο Μοναστήρι και ήταν και αρκετοί από την Αθή­να. Περίμεναν το μεσημέρι με το πρωινό καράβι ένα πούλμαν με προσκυνητές για την αγρυπνία το βράδυ για την εορτή του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου. Μόλις λοιπόν τελείωσε η λειτουργία άρχισαν μόνες τους να χτυπούνε οι καμπάνες πανηγυρικά, όλους τους κατέλαβε φόβος και δέος. Σταμάτησαν για λίγο οι καμπάνες και άρχισαν πάλι να χτυπούνε τόσο αρμονικά που όλοι εξέστησαν, έκαναν παράκληση στον Άγιο Νικόλαο και πε­ρίμεναν να φανερωθεί κάτι θαυμαστό. Ήρθαν και οι προσκυνητές με το πούλμαν και τους είπαν για το θαυ­μαστό αυτό γεγονός. Το απόγευμα πήρε τηλέφωνο τον Γέροντα Δωρόθεο η κόρη του πατρός Ιωάννη η Μαρία, που είχε έρθει ειδικά στην Άνδρο, για να φέρει τ' άμφια του πατέρα της. Τα έφερε στο Μοναστήρι και τα υποδέ­χτηκαν με χαρά όλοι οι προσκυνητές, τέλεσαν και αγρυ­πνία το βράδυ και τα έφεραν σε προσκύνηση. Οι καμπά­νες χτυπούσαν στο Μοναστήρι το πρωί ακριβώς την ώ­ρα που έμπαινε στο λιμάνι το καράβι με τ' άμφια του Νεομάρτυρος.
       Οι εμφανίσεις του ιερομάρτυρος Ιωάννου μετά τον θάνατό του είναι πάρα πολλές. Παραμονές του Αγίου Νικολάου το 1986 και ο Γέροντας Δωρόθεος ετοίμαζε το Μοναστήρι μαζί με μερικές γυναίκες που τον βοηθού­σαν από το χωριό εκεί. Κάποια στιγμή είδαν τον μακα­ριστό Ιωάννη να περπατά στην αυλή και να έρχεται προς το μέρος τους από την ανοιχτή πόρτα στην τράπε­ζα. Έβαλαν όλοι τις φωνές γιατί όλοι τον ήξεραν στο χωριό και τον έλεγαν: παπά - Γιάννη. Και τότε χάθηκε από μπροστά τους. Ώσπου να συνέλθουν από το ξάφνια­σμα ήρθε ο ταχυδρόμος μ' ένα δέμα από την Ελβετία ό­που μέσα ήταν μία Εικόνα του Αγίου σκαλιστή σε ξύλο από Ορθόδοξους Ρώσους που τον τιμούν ως Άγιο. Ο πατήρ Ιωάννης ζήτησε να μοιραστεί παντού η Εικόνα Του και να γίνει γνωστό το μαρτύριό του, η Ορθόδοξη ομολογία του.
       Τον Φεβρουάριο του 1987 ο Γέροντας Δωρόθεος πή­γε στην Ελβετία για εγχείρηση. Ενώ μιλούσε με τους πιστούς εκεί για τον Άγιο και το μαρτύριό του τον εί­δαν να τους ευλογεί και να χάνεται. Όταν είχαν λειτουρ­γήσει μαζί με τον Γέροντα Δωρόθεο και όταν εξομολο­γήθηκε ο πατήρ Ιωάννης δώρισε το πετραχήλι του εκεί στο Μοναστήρι. Όταν πήγε στην Ελβετία ο Γέροντας Δωρόθεος ένα τμήμα από το πετραχήλι του Αγίου εσκόρπιζε άρρητη ευωδία στους παρευρισκομένους εκεί.
       Στην Άνδρο σήμερα ζει ο αδελφός του Αγίου με την οικογένειά του και η γερόντισσα μητέρα του, που δεν ξέρει τίποτα για τον παπά και τον θάνατό του. Στην Αμερική και στην Ρωσική Εκκλησία της διασποράς τι­μάται ως Άγιος και έχουν εκδώσει και ασματική ακολουθία στον Άγιο. Τα γεγονότα και τις λεπτομέρειες του μαρτυρίου του τ' ανέφερε όλα στον Γέροντα Δωρό­θεο η κόρη του Μαρία. Η μνήμη του τιμάται στις 19 Μαΐου και είναι παραμονή της εορτής του Αγίου Νικο­λάου της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων Του. Θα συνεορτάζεται μαζί με τον Άγιο Νικόλαο γιατί από παιδί αγαπούσε πολύ τον Άγιο Νικόλαο. Την Ευλογία Του να έχουμε όλοι μας. Αμήν.

Πηγή: Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ, ΤΕΥΧΟΣ 17. Μάιος-Αύγουστος 2006 Θεσ/νίκη.

Αναδημοσίευση από http://www.impantokratoros.gr/84A7DC93.el.aspx.

Σύναξις αγίων της Βόρειας Αμερικής

Πάνω σειρά, από αριστερά: άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1880-1956), άγιος Αλέξιος Τοθ (1854-1909), άγιος Ιάκωβος Νετσέτωφ (1802-1865), άγιος Ιωάννης Κοτσούρωφ (1871-1917, αργότερα νεομάρτυς στην ΕΣΣΔ).

Κάτω σειρά, από αριστερά: άγιος Ιουβενάλιος, «πρωτομάρτυς της Αμερικανικής Γης» (1761-1796), άγιος Γερμανός της Αλάσκας (1756-1836), άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ (1797-1879), άγιος Τύχων Μόσχας (1865-1925, επίσκοπος Αλεουτίων Νήσων τα έτη 1899-1905), άγιος Ραφαήλ του Μπρούκλιν (1860-1915).

Στη μέση της εικόνας, με κόκκινη αμφίεση, ο άγιος Νεομάρτυς Πέτρος ο Αλεούτος (1815).

Πηγή: http://full-of-grace-and-truth.blogspot.com/2008/12/sts-herman-of-alaska-peter-aleut-and.html.

Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ

Επιτέλους, ήρθε η ώρα ο λευκός άνθρωπος της Αμερικής (που πήγε εκεί ως κατακτητής και απελπισμένος μετανάστης) να δώσει τον πρώτο καρπό στην παγκόσμια Ορθόδοξη Εκκλησία. Πρόκειται για τον π. Σεραφείμ Ρόουζ (1931-1982), κατά κόσμον Γιουτζήν Ντένις Ρόουζ, από το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας, που ταξίδεψε σε μακρύ και επώδυνο δρόμο μέχρι να βρει στην Ορθοδοξία αυτό που αναζητούσε.

Προικισμένος, ευφυής, ωραίος, όχι πλούσιος, άριστος μαθητής με πολλές υποτροφίες, αλλά πρόωρα ώριμος, μοναχικός και στοχαστικός, ο Γιουτζίν (Ευγένιος) ήταν ένα κολεγιόπαιδο μεσοαστικής προέλευσης, που έμοιαζε να βγήκε από τον «Κύκλο των Χαμένων Ποιητών»… Ανήσυχος και πνευματικά διψασμένος μέχρι αίματος, πέρασε από τη φιλοσοφία, την αθεΐα, το μπητνίκ και κατέληξε στο βουδισμό ζεν. Πτυχιούχος των Ασιατικών Γλωσσών στην Ακαδημία Ασιατικών Σπουδών του Σαν Φρανσίσκο και μάστερ στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, υπήρξε μαθητής και συνεργάτης του καθηγητή Τζι Μινγκ Σιεν, τον οποίο βοήθησε να μεταφράσει το Ταό Τε Κινγκ και άλλα κλασικά έργα από τα αρχαία κινεζικά.

Μετά από σοβαρή μαθητεία στις ανατολικές παραδόσεις, ασπάστηκε την ορθοδοξία, για την οποία είχε ασαφή ιδέα, λόγω του συγκλονιστικού αισθήματος που ένιωσε την πρώτη φορά που παρακολούθησε τη θεία λειτουργία του ρωσικού ναού της Θεοτόκου (παλιού καθεδρικού) στο Σαν Φρανσίσκο. Ωστόσο η μεταστροφή του δεν ήταν ραγδαία και ενθουσιώδης, αλλά σταδιακή και προσεχτική. Επέλεξε το μοναχικό βίο παίρνοντας το όνομα του Ρώσου αγίου του 19^ου αιώνα Σεραφείμ του Σάρωφ, μελέτησε βαθύτατα κι έζησε σε μια καλύβα στα δάση του Νόουμπλ Ριτζ, στη βόρεια Καλιφόρνια. Υπήρξε δε και πνευματικό παιδί του γίγαντα της φιλανθρωπίας με την παιδική ψυχή αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς του Θαυματουργού (1896-1966), ενός παγκόσμιου αγίου, που το άφθαρτο σώμα του βρίσκεται στο Σαν Φρανσίσκο.

Δυο από τα έργα του, που κυκλοφόρησαν παράνομα και στην Ε.Σ.Σ.Δ. κι έχουν μεταφραστεί ακόμα και στα μαλαγιαλάμ της νότιας Ινδίας, κυκλοφορούν και στα ελληνικά: «Η ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος» (ο διάλογος της ορθοδοξίας με τη πανθρησκειακή πνευματικότητα της Νέας Εποχής, που ανακατεύει διαλογισμό και άλλες ασιατικές πρακτικές και διδασκαλίες με δυτικό μυστικισμό) και «Η ψυχή μετά το θάνατο – Οι μεταθανάτιες εμπειρίες στο φως της ορθόδοξης διδασκαλίας», που πραγματεύεται ένα θέμα πολύ γνωστό και συζητούμενο σήμερα. Και τα δύο έχουν εκδοθεί από την Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας, στην Πλατίνα της Καλιφόρνιας, που ο π. Ρόουζ ήταν ένας από τους ιδρυτές της. Η ίδρυση της Αδελφότητας του Αγίου Γερμανού ευλογήθηκε με επιστολή από τον μέγα Γέροντα της εποχής μας π. Σωφρόνιο Σαχάρωφ, και φυσικά από τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς.

Στα γραπτά του φαίνεται πως η ορθοδοξία δεν είναι μια δογματική αγκύλωση, αλλά μια παγκόσμια διδασκαλία βασισμένη σε γνήσιες και επαληθευμένες πνευματικές εμπειρίες. Άλλωστε ο ίδιος, αν και ποτέ δε νόθευσε την ορθοδοξία ούτε «αλληθώρισε» πουθενά, σε ιστορικό επίπεδο εκτιμούσε τη γνήσια σκέψη όλων των πολιτισμών, ιδιαίτερα της Κίνας (ταοϊσμό και κομφουκιανισμό). Βλ. το άρθρο του The Chinese Mind, που προήλθε από ένα ειδικό μάθημα στον Άγιο Γερμανό το 1981 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τhe Orthodox Word» το 1991. «Όταν γίνεσαι χριστιανός» έλεγε, «καμιά πραγματική αλήθεια που είχες διδαχτεί μέχρι τότε δεν χάνεται».

Όταν, το 1991, μέλη της Αδελφότητας του Αγ. Γερμανού επισκέφτηκαν το μεγάλο ρωσικό μοναστήρι της Όπτινα, που είχε πρόσφατα λειτουργήσει ξανά ως μοναστήρι, είδαν αναρτημένο στο ιστορικό κελί του αγίου στάρετς Αμβροσίου ένα πορτρέτο του π. Σεραφείμ, ο οποίος εθεωρείτο από τους μοναχούς της Όπτινα στυλοβάτης της παράδοσής τους, ενώ οι εκδόσεις της Αδελφότητας του Αγ. Γερμανού για τους αγίους γέροντες της Όπτινα τους είχαν βοηθήσει να ανασυστήσουν τις αρχές της μονής τους (βίος π. Σεραφείμ, τόμ. Β΄, σελ. 454-455).

Ο π. Σεραφείμ κοιμήθηκε σε ηλικία 48 ετών μετά από μια σύντομη αλλά εξαιρετικά βασανιστική ασθένεια και, μετά την κοίμησή του, έχουν σημειωθεί πολλά περιστατικά που φανερώνουν την αγιότητά του (δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα, γιατί είναι πολύ νωρίς). Στο τελευταίο κεφάλαιο της βιογραφίας του αναφέρονται μερικά.

Η βιογραφία του έχει γραφτεί από τον ιερομόναχο Δαμασκηνό Κρίστενσεν (πρώην βουδιστή Αμερικανό, που μεταστράφηκε στην Ορθοδοξία) και έχει εκδοθεί σε τρεις τόμους, που όμως κυκλοφορούν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο. Ιδίως ο πρώτος τόμος, που περιγράφει την πορεία του π. Σεραφείμ από την απόλυτη άρνηση του Θεού προς την Ορθοδοξία, είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα σημαντικότερα χριστιανικά αναγνώσματα των τελευταίων δεκαετιών. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μυριόβιβλιος.

Άλλα πρόσωπα

Στους αγίους της Αμερικανικής εντάσσεται και ο άγιος Αλέξανδρος Χοτοβίτσκυ (1872-1937, 7 Απριλίου), ιεραπόστολος στην N. Υόρκη και τελικά νεομάρτυρας στη Ρωσία το 1937. Βλ. το βίο του στα αγγλικά στο http://ocafs.oca.org/FeastSaintsViewer.asp?SID=4&ID=1&FSID=103471.

Εντάσσεται επίσης ο άγιος Τύχων, πατριάρχης Μόσχας και Ομολογητής επί αθεϊστικού καθεστώτος (1865-1925, 7 Απριλίου), ο οποίος διατέλεσε επίσκοπος Αλεουτίων Νήσων της Αλάσκας τα έτη 1899-1905. Βλ. το βίο του στα ελληνικά στο http://www.saint.gr/147/saint.aspx.

Κλείνουμε αυτό το σημείωμα με δύο παραπομπές στο μέγα Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη (νυν Αριζονίτη), μεγάλο σύγχρονο ιεραπόστολο στις Η.Π.Α. και ιδρυτή της μονής του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου στην Αριζόνα και πολλών ορθόδοξων μοναστηριών, που μέχρι και σήμερα (Ιούνιος 2010) βρίσκεται στη ζωή: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/ieromonaxos_efraim_filo8eiths_history.htm και http://istologio.org/?p=230.

Η ιστοσελίδα της μονής του αγίου Αντωνίου της Αριζόνα, όπου και η εικόνα της Παναγίας της Αριζονίτισσας: http://www.stanthonysmonastery.org/index.php.

Σημειωτέον ότι η μεταστροφή στην Ορθοδοξία Αμερικανών που εγκαταλείπουν την προηγούμενη θρησκεία τους (είτε προέρχονται από τον προτεσταντισμό, είτε από το βουδισμό είτε από τον απλό αθεϊσμό ή αγνωστικισμό) δεν είναι μόδα ανθρώπων που δεν ξέρουν τι γυρεύουν στη ζωή τους, αλλά καρπός μεγάλης αγωνίας και τελικά πνευματικής ωριμότητας. Αυτό φαίνεται με σαφήνεια στο βίο του π. Σεραφείμ, αλλά και σε ένα άλλο σημαντικό βιβλίο, με τίτλο «Από το βουδισμό στο Χριστό – Εμπειρίες μεταστροφής», που εκδόθηκε πρόσφατα από το μοναστήρι του Μήλεσι (διακινείται από τις εκδόσεις Σταμούλη), καθώς και στο «Καλώς ήρθατε στο σπίτι σας» του π. Πήτερ Γκίλκουϊστ (εκδ. Ακρίτας), που εξιστορεί την πορεία μιας μεγάλης ομάδας προτεσταντών, που, μετά από προσεχτική έρευνα, κατέληξαν στο ότι η Ορθοδοξία διατηρεί την αρχαία αυθεντική εκδοχή του χριστιανισμού και όλοι μαζί έγιναν ορθόδοξοι.

 

Ορθόδοξοι άγιοι και δίκαιοι της Αμερικανικής Γης (Β΄)

Άγιοι στις ΗΠΑ – πρώτο μέρος

Επιμέλεια Θ. Ι. Ρηγινιώτης

Ο Γκλεμπ εγκατέστησε αμέσως τον προβολέα και άρχισε να προβάλλει στον τοίχο μια σειρά από διαφάνειες· τις περισσότερες φωτογραφίες τις είχε τραβήξει ο ίδιος. Η παρουσίασή του είχε τίτλο: «Ιεροί Τόποι στην Αμερική».

Μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Ευγένιου, όπως θυμάται ο Γκλεμπ, «ένας νέος κόσμος Αποστολικής Ορθοδοξίας αποκαλύφθηκε. Έγχρωμες εικόνες και πορτρέτα αγίων και δικαίων της Αμερικής, στιγμιότυπα του βίου του αγίου Γερμανού στο νησί Σπρους στην Αλάσκα· αναπαλαιωμένες θαυματουργές εικόνες που είχαν έρθει στην Αμερική από τη Σαγκάη· ηγούμενες και μεγαλόσχημοι μοναχοί στην Αμερική· σκήτες στον Καναδά· τα μοναστήρια της Αγίας Τριάδας και του Νέου Ντιβέγιεβο στη Νέα Υόρκη, που έφεραν την παράδοση των γερόντων της Όπτινα στην Αμερική κ.ο.κ. Προχώρησα σε μια σύντομη ερμηνεία των διαφανειών και του φαινομένου του μαρτυρίου της Αγίας Ρωσίας. Στο τέλος μίλησα για τη μαρτυρική μοίρα του πατέρα μου και για τις συνέπειές της, οι οποίες προκάλεσαν την πνευματική μεταστροφή μου στο Χριστό (1) και τελικά με έφεραν εκεί που βρισκόμουν.

»Η διάλεξη τελείωσε. Ο οικοδεσπότης μου Ευγένιος Ρόουζ, ο μελλοντικός πατήρ Σεραφείμ, πήρε μια βαθιά ανάσα και αναφώνησε: “Τι αποκάλυψη!”»

(ιερομόναχος Δαμασκηνός, π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η ζωή και τα έργα του, Μυριόβιβλος 2006, τ. Α΄, σελ. 290).

***

Και όμως, υπάρχουν άγιοι και στην Αμερική, την τόσο ταραγμένη, βασανισμένη και πλανημένη. Υπάρχουν και εκεί ιεροί τόποι, ορθόδοξα μοναστήρια και ναοί, τάφοι αγίων και ιερά λείψανα, αλλά και πολλοί θερμοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Κάποιοι προέρχονται από τις ορθόδοξες χώρες της Ευρώπης ή από την Ασία (πατριαρχείο Αντιοχείας), αλλά πολλοί είναι γηγενείς Αμερικανοί, λευκοί και ιθαγενείς, που επέστρεψαν προς τον Κύριο ανακαλύπτοντας την αγία Ορθόδοξη Εκκλησία.

Μερικά σχετικά άρθρα υπάρχουν εδώ: http://www.oodegr.com/oode/ierapostoli/ierapostoli.htm#xwres.

Σε προηγούμενο άρθρο μας, είπαμε ελάχιστα λόγια για τους πιο γνωστούς ορθόδοξους αγίους της Αλάσκας. Τώρα θα αναφέρουμε λίγα λόγια για μερικούς ακόμη από τους αγίους ή τους ορθόδοξους διδασκάλους που ευλόγησαν την αμερικανική γη με την παρουσία, τη ζωή και τη διδασκαλία τους.

Να αναφέρουμε προκαταβολικά ότι, εκτός από τη προσωπική ημέρα μνήμης του κάθε αγίου (κατά κανόνα, την ημέρα της κοίμησής του), το ορθόδοξο εορτολόγιο της Αμερικής περιλαμβάνει εορτές όπως η Ανάμνηση της πρώτης άφιξης ορθόδοξων ιεραποστόλων στην Αμερικανική Ήπειρο (1794, 24 Σεπτεμβρίου), η Σύναξη των Μαρτύρων της Αμερικανικής Γης (12 Δεκεμβρίου), η Σύναξη των Αγίων της Αλάσκας (13 Δεκεμβρίου) κ.ά.

***

Ο Άγιος Αλέξιος Τοθ, ο Υπερασπιστής της Ορθοδόξου Πίστεως

Ο Άγιος Αλέξιος, ο Υπερασπιστής της Ορθοδόξου πίστεως, γεννήθηκε στην Αυστροουγγαρία στις 18 Μαρτίου του 1854 από μία φτωχή οικογένεια Καρπαθορώσων. Όπως πολλές άλλες οικογένειες στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία, η οικογένεια του Αλεξίου Τοθ ήταν αρχικά συνδεδεμένη με τους Ουνίτες. Ο πατέρας και ο αδελφός του Αλεξίου ήταν «ιερείς» και ο θείος του ήταν «Επίσκοπος» των Ουνιτών. Έλαβε εξαιρετική μόρφωση και έμαθε πολλές γλώσσες (καρπαθορωσικά, ουγγρικά, ρωσικά, γερμανικά, λατινικά και ελληνικά μόνο για ανάγνωση). Νυμφεύθηκε τη Ροζαλί Μιχάλιτς, θυγατέρα ενός Ουνίτη «ιερέως», και χειροτονήθηκε «πρεσβύτερος» στις 18 Απριλίου 1878. Η γυναίκα του πέθανε σύντομα και μετά από λίγο και το μονάκριβο παιδί του.  Ο Αλέξιος άντεξε τις δοκιμασίες αυτές με την υπομονή του Ιώβ.

Τον Μάιο του 1897 ο Αλέξιος ανεδείχθη γραμματέας του Επισκόπου Πρέσωβ και υπεύθυνος του διοικητικού τομέα της Επισκοπής. Επίσης, του ανατέθηκε η διεύθυνση ενός ορφανοτροφείου. Στο σεμινάριο του Πρέσωβ ο Αλέξιος Τοθ δίδαξε εκκλησιαστική ιστορία και κανονικό δίκαιο, γνώσεις που τον βοήθησαν πάρα πολύ στη μετέπειτα ζωή του στην Αμερική.

Τον Οκτώβριο του 1889 ανέλαβε ιερατικά καθήκοντα σε μία ουνιτική ενορία στη Μινεάπολη της Μινεσότας. Όμως, μέσα από διάφορες εκκλησιαστικές περιπέτειες, αποφάσισε να απευθυνθεί  στον Ρώσο Ορθόδοξο Επίσκοπο Βλαδίμηρο. Στις 25 Μαρτίου του 1891, ο ιερέας Αλέξιος Τοθ και 3.614 ενορίτες του προσήλθαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στην πίστη των προγόνων τους. Οι ενορίτες, θεωρώντας αυτό το γεγονός ως ένα νέο θρίαμβο της Ορθοδοξίας, αναφώνησαν με χαρά: «Δόξα Σοι, ο Θεός, για το μεγάλο Του έλεος».

Το παράδειγμα του Αγίου Αλεξίου και της ενορίας του, που επέστρεψαν στην Ορθοδοξία, ήταν ενθαρρυντικό για εκατοντάδες άλλους Ουνίτες. Ο πατήρ Αλέξιος ήταν «φως επί την λυχνίαν» και αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα για τους πιστούς. Με το τολμηρό κήρυγμά του εξέθεσε την κακόπιστη διδασκαλία που είχε παραπλανήσει τους ανθρώπους, αλλά ήταν πολύ διακριτικός, για να μην καλλιεργήσει στο ποίμνιό του τη μισαλλοδοξία. Αναδείχθηκε κήρυκας της θεοσεβούς θεολογίας και του ορθού δόγματος και συνέγραψε αρκετά συγγράμματα για την ορθόδοξη πίστη και τον ορθόδοξο βίο.

Ο ενάρετος ιερέας, για να αντεπεξέλθει στις βιοτικές ανάγκες, ήταν αναγκασμένος να εργάζεται σε ένα φούρνο. Αν και τα χρήματά του ήταν λίγα, δεν παράλειπε να δίνει ελεημοσύνη στους φτωχούς και τους ενδεείς. Μοιραζόταν τα χρήματα με άλλους κληρικούς που ήταν σε χειρότερη κατάσταση από αυτόν και συνέφερε στην ανοικοδόμηση εκκλησιών και στην εκπαίδευση  των φοιτητών Θεολογίας. Δεν ήταν ανήσυχος σχετικά με την ζωή του, για το τι θα έτρωγε και τι θα ενδυόταν. Έχοντας εμπιστοσύνη στον Κύριο ακολουθούσε την προτροπή του Ευαγγελίου: «ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». Με αυτό τον τρόπο υπέφερε τη θλίψη, τη συκοφαντία και τις φυσικές επιθέσεις με υπομονή και πνευματική χαρά, υπενθυμίζοντάς μας ότι «παντός δυνατοτέρα εστίν η ευσέβεια» και όπως και ο Ιωσίας «κατευθυνόταν εν επιστροφή λαού».

Ο Άγιος Αλέξιος συνέβαλε στη δημιουργία και την επιστροφή πολλών ουνιτικών κοινοτήτων στην Ορθοδοξία. Από το 1909, χρονιά της μακαρίας κοιμήσεώς του, χιλιάδες Καρπαθορώσοι και Γαλισιανοί Ουνίτες είχαν επιστρέψει στην Ορθοδοξία. Αυτό ήταν ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία της ιεραποστολής στην Αμερική, το οποίο συνέβαλε καθοριστικά στην εκεί εδραίωση της Ορθοδοξίας.

Το 1907 ο Άγιος αρνήθηκε την υποψηφιότητά του για τον επισκοπικό βαθμό προτείνοντας κάποιον νεότερο για τη θέση αυτή.

Ο Άγιος Αλέξιος κοιμήθηκε ειρηνικά την Παρασκευή 7 Μαΐου 1909. Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται στη μονή του Αγίου Τύχωνος, στη νότια Καναάν της Πενσυλβανίας.

Aπό το http://www.synaxaristis.googlepages.com/7μαϊου

Άγιος Ιωάννης Κοτσούρωφ (1871-1917), ο πρωτομάρτυρας της νεότερης Ρωσίας

Ο πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Kochurov ήταν ο πρώτος κληρικός - θύμα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το 1901, μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, διορίσθηκε εφημέριος της Ρωσικής Κοινότητας του Σικάγου. Επιστρέφοντας στη Ρωσία, δολοφονήθηκε από τους Μπολσεβίκους στο Tsarskoe Selo, τον Νοέμβριο του 1917. Το όνομά του μνημονεύθηκε δεύτερο, μετά από εκείνο του Μητροπ. Κιέβου αγίου Βλαδιμήρου, από τον Πατριάρχη Τύχωνα, κατά την Θ. Λειτουργία της 31. 3. 1918. Η μνήμη του τιμάται στις 31 Οκτωβρίου.

Πηγή: http://churchsynaxarion.blogspot.com/2009/05/chernov-1994-1.html:

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ο Θαυματουργός

Μια σπουδαία σύγχρονη προσωπικότητα της ορθοδοξίας είναι ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (1896-1966), αρχιεπίσκοπος Σαγκάης και, αργότερα, Σαν Φρανσίσκο.

Ήταν ένας μικρόσωμος και ταπεινός ιερέας από το Κίεβο, που περιέθαλψε όσους μπόρεσε από τους αμέτρητους εξαθλιωμένους ανθρώπους της περιοχής του κι από τους πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στην Κίνα για να διαφύγουν το σοβιετικό καθεστώς, οργανώνοντας φιλόπτωχα σωματεία κι ένα ορφανοτροφείο με 3.500 τρόφιμους, που το έκλεισε η επανάσταση του Μάο.

Άνθρωπος παροιμιώδους ήθους και ακραία ασκητικός (δεν κοιμήθηκε ξαπλωμένος μετά τη μοναχική κουρά του, αλλά πάντοτε καθιστός ή σε στάση προσευχής), δαπάνησε τον εαυτό του για τους άλλους, τόσο στο σερβικό σεμινάριο του Μπιτόλ (Μοναστήρι), όπου αρχικά δίδαξε (εκεί τελούσε και λειτουργίες στα ελληνικά, για χάρη των εκεί Ελλήνων), όσο και στη Σαγκάη, όπου υπηρέτησε ως επίσκοπος, παίρνοντας το αξίωμα παρά τη θέλησή του.

Όπως ο άγ. Ιωάννης της Κρονστάνδης λίγο νωρίτερα, λειτουργούσε συχνά ξυπόλυτος, γιατί είχε δώσει τα παπούτσια του σε κάποιο φτωχό. Παίρνοντας υπό την προστασία του ορφανά, φτωχούς, φυλακισμένους και ψυχικά πάσχοντες, σύντομα απόχτησε πρόβλημα υγείας στα πόδια από την πολύωρη ορθοστασία και τις αδιάκοπες πορείες για ποιμαντικούς και φιλανθρωπικούς λόγους. Τον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που η Σαγκάη βρισκόταν σε ιαπωνική κατοχή, κυκλοφορούσε στις πιο επικίνδυνες συνοικίες ακόμη και τη νύχτα για να προλάβει τις ανάγκες των χριστιανών και κάθε ανθρώπου που τον χρειαζόταν.

Το 1949 εκτοπίστηκε από το μαοϊκό καθεστώς στο Τουμπαμπάο των Φιλιππίνων μαζί με 5.000 Ρώσους πρόσφυγες, που με ενέργειές του έλαβαν άδεια να μετακινηθούν στις ΗΠΑ. Στο Τουμπαμπάο παρέμεινε 27 μήνες και σ’ αυτό το διάστημα κανένας τυφώνας δεν έπληξε το νησί. Όταν ένας Ρώσος εξέφρασε στους ντόπιους την ανησυχία του για τους τυφώνες, του απάντησαν: «Δεν υπάρχει φόβος, γιατί ο άγιος άνθρωπός σας ευλογεί κάθε βράδυ τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα».

Κατόπιν η Ρωσική Ορθόδοξος Εκκλησία της Διασποράς τού ανέθεσε τη διαποίμανση της Υπερορίου Ρωσικής Εκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης, με έδρα αρχικά το Παρίσι και στη συνέχεια τις Βρυξέλλες. Εκεί ο άγιος Ιωάννης συνέχισε το έργο που ήξερε πολύ καλά: να διαθέτει τα πάντα. “Να λοιπόν που σήμερα στους δρόμους του Παρισιού κυκλοφορεί ένας ξυπόλυτος άγιος” είπε γι’ αυτόν στο κήρυγμά του ρωμαιοκαθολικός ιεροκήρυκας. Ασχολήθηκε όμως και με την ανάδειξη των αγίων των λαών της δυτικής Ευρώπης, που αγίασαν πριν το σχίσμα των Εκκλησιών, τους οποίους αποκατέστησε στο ορθόδοξο αγιολόγιο και τίμησε με εκκλησιαστικές ακολουθίες και παρουσιάσεις.

Στο Σαν Φρανσίσκο, όπου τον μετέφεραν στη συνέχεια, υπέστη σκληρό διωγμό από φιλόδοξους εκκλησιαστικούς άντρες, κατά τον οποίο διατήρησε ταπεινή σιωπή. Πολλοί απ’ αυτούς ήρθαν κλαίγοντας και ζήτησαν συγνώμη μπροστά στη σορό του.

Κοιμήθηκε στις 2 Ιουλίου 1966 στο Σηατλ των ΗΠΑ, όπου είχε πάει να συμφιλιώσει αντιμαχόμενες μερίδες της ρωσικής Εκκλησίας, και κηδεύτηκε στον ορθόδοξο καθεδρικό ναό του Σαν Φρανσίσκο. Το σώμα του παραμένει άφθαρτο, ενώ πάρα πολλά θαύματά του έχουν σημειωθεί μετά το θάνατό του. Αναγνωρίστηκε ως άγιος από την Ρωσική Ορθόδοξο Εκκλησία της Διασποράς το 1994 και τιμάται στις 2 Ιουλίου.

Μετά την κοίμηση του αγίου, ο Ευγένιος Ρόουζ (μετέπειτα π. Σεραφείμ Ρόουζ) έγραψε γι’ αυτόν, μεταξύ άλλων:

«Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι αν είχε πάει –Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική– αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία που του αποκάλυψε ο Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους που τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δε στο ιερό να αιωρείται πάνω απ’ το έδαφος στη διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως

»Όπως σημείωσε αργότερα ο Ευγένιος [ο π. Σεραφείμ], τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: “Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από κείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν που μιλούσε στις καρδιές τους”. Ο Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών× για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών που κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων, κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του× για τις επισκέψεις που έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία, μετά απ’ τις οποίες πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη που ανέβλυζε απ’ αυτόν× για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών που ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τους επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή, αν και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους […].

»Όπως στην παραβολή του Χριστού για τον άνθρωπο που ρίχνει σπόρους στη γη και αργότερα βλέπει να βλασταίνουν φυτά και να μεγαλώνουν με τρόπο που και ο ίδιος δεν ξέρει («και ο σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οίδεν αυτός» Μάρκ. 4, 27), έτσι οι γενναίες πράξεις αγάπης και ελέους του αρχιεπισκόπου Ιωάννη συνέχισαν να φέρνουν αναπάντεχες ευλογίες του Θεού στις ζωές των ανθρώπων» (Ιερομονάχου Δαμασκηνού, Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τ.Α΄, Μυριόβιβλος 2005, σελ. 352-353).

Στην Ελλάδα κυκλοφορούν δύο βιογραφίες του αγίου, η μία από την ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου Τρίκορφου Φωκίδος (από την οποία έχει εκδοθεί και η ακολουθία, μαζί με τον παρακλητικό κανόνα του, έργα του δρος Χαραλάμπη Μπούσια, Μεγάλου Υμνογράφου της των Αλεξανδρών Εκκλησίας) και η άλλη από τις εκδόσεις «Μυριόβιβλος». Από τις εκδόσεις «Μυριόβιβλος» επίσης κυκλοφορούν μεταφρασμένα και κάποια από τα έργα του.

Εκτενέστερο βιογραφικό του αγίου βλ. στο http://www.impantokratoros.gr/Ioannis-Maximovits.el.aspx.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1880-1956), αρχιεπίσκοπος Αχρίδος

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της κεντροδυτικής Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης. Ασθενικός στην σωματική του διαπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, τη μεγάλη του αγάπη προς τον Θεό και την Εκκλησία και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογένειάς του, στη θεολογική σχολή Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909) και το Χάλλε της Γερμανίας (1911). Γνώριζε επτά γλώσσες, μεταξύ των οποίων και την ελληνική.

Ο Νικόλαος λάτρευε τον Θεό εξ όλης της καρδίας, ισχύος και διανοίας αυτού, και ο Θεός του έδωσε στόμα και σοφία ασυναγώνιστο και ακαταγώνιστο. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι, τον Δεκέμβριο του έτους 1909. Είχε αρρωστήσει βαριά από δυσεντερία και έταξε, εάν ο Κύριος τον θεραπεύσει, να Του αφιερωθεί διά βίου με όλη του την ύπαρξη, όπως και έγινε.

Κατά την περίοδο 1915 - 1919 απεστάλη στην Αμερική και στην Αγγλία, για να συντρέξει και να ενισχύσει τον πολύπαθο Σερβικό λαό. Το έτος 1919 εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης στην κεντρική Σερβία και το έτος 1920 μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.

Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του. Η αρετή, η οποία κατ' εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννιέται πνευματικά και ο μοναχισμός ανθίζει.

Το 1941 οι αρχές κατοχής της χώρας του, οι Γερμανοί, τον συλλαμβάνουν, τον περιορίζουν και το 1944 τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου στη Γερμανία, όπου υπέστη πάνδεινα βασανιστήρια. Ο δούλος του Κυρίου βάσταζε τα στίγματα του μαρτυρίου στο σώμα του, που όλο είχε γίνει μια πληγή. Μάλιστα δέρμα στην πλάτη και στα πέλματα δεν υπήρχε. [Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του συνέταξε ένα συγκλονιστικό κείμενο προς τους λαούς της Ευρώπης, το οποίο δημοσιεύτηκε μετά την κοίμησή του στο βιβλίο Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός του πνευματικού του τέκνου και καθηγητή του πανεπιστημίου Βελιγραδίου αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς.]

Μετά την απελευθέρωσή του, το Μάιο του 1945 δεν θέλησε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το τότε καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο πρόσωπο. Πήγε, λοιπόν, στην Αμερική και παρά την κλονισμένη υγεία του συνέχισε το φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο του Χριστού. Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτβιλ του Ιλλινόις και από το 1951 εγκαταστάθηκε στη Ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους μοναχούς και διηύθυνε το θεολογικό σεμινάριο της μονής. Οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν τον αποθάρρυναν ποτέ. Αισθανόταν έντονα την παρουσία της Θείας Πρόνοιας στο βίο του και αυτό του έδινε δύναμη, ανδρεία και χαρά.

Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε ως ποταμός του παραδείσου. Πενθούσε αβίαστα και έχυνε δάκρυα μετάνοιας, παρακλήσεως, μεσιτείας και δοξολογίας. Προσευχόμενος το πρωί της Κυριακής του έτους 1956 στο ταπεινό κελί του και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, κοιμήθηκε εν ειρήνη.

Η μνήμη του τιμάται στις 18 Μαρτίου.

Πηγή: http://www.saint.gr/2010/03/05/2898/saint.aspx

(1) Για τη μεταστροφή του Γκλεμπ Ποντμοσένσκι, μετέπειτα π. Γερμανού, συνιδρυτή μαζί με τον π. Σ. Ρόουζ της Αδελφότητας του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας (Πλατίνα, Καλιφόρνια), διαβάζουμε:

«Επιθυμούσα τη ζωή αλλά έπρεπε να ξέρω γιατί. Να ζω απλώς και μόνον επειδή γεννήθηκα, για να υποφέρω αναίτια και να πεθάνω; Εγώ δεν ζήτησα να γεννηθώ! Ήθελα πραγματικά να ζήσω, αλλά είχα ήδη προχωρήσει πιο πέρα από μια κατάσταση απελπισίας, όπου τα πάντα μοιάζουν αφόρητα απεχθή και μια δαιμονική ενέργεια πλήρους αδιαφορίας κυριεύει ολόκληρο το είναι του ανθρώπου αφαιρώντας κάθε φυσικό φόβο. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ονομαστεί “βουβός τρόμος”. Έχοντας λοιπόν περάσει ο ίδιος από μια τέτοια εμπειρία, γνωρίζω τι περνούν στις μέρες μας οι νέοι με αυτοκτονικές τάσεις. Υπήρξα κι εγώ ένας απ’ αυτούς. Ήμουν μόλις δεκαοκτώ – δεκαεννιά χρονών».

Μόνον η χάρη του Θεού μπορούσε να γλιτώσει τον Γκλεμπ από μια τέτοια κατάσταση. Στεκόταν σε μια γέφυρα στη Βοστόνη και σκεπτόταν ν’ αυτοκτονήσει, όταν, αίφνης, του ήρθε σαν αστραπή μια ανάμνηση από πολλές έγχρωμες φωτογραφίες ενός αγίου που γνώριζε από παιδί – του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Ο Ρώσος αυτός ασκητής του 14^ου αιώνα είχε ζήσει όπως ακριβώς ο άνθρωπος είναι προορισμένος να ζει: μαζί με το Θεό στην αγκαλιά της φύσης. Ο λογισμός ψιθύρισε στον Γκλεμπ: «Δώσε μια ευκαιρία. Δες αν μια τέτοια γνήσια ζωή αγνότητας, μακριά από τον κόσμο και σε ενότητα με τη φύση, είναι μια πραγματικότητα. Αν δεν είναι, αν όλα τούτα είναι απλώς η ψευδαίσθηση ενός ονειροπόλου, ένα παραμύθι, ένα “όπιο του λαού”, τότε μόνο αφαίρεσε τη ζωή σου…».

(Βλ. ιερομ. Δαμασκηνού, π. Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τ. Α΄, Μυριόβιβλος 2006, σελ. 293-294).