Π. Ήφαιστος, Brexit και οι βαθύτατες στρατηγικές προεκτάσεις

Πηγή: Ιστοσελίδα Καθηγητού Π. Ήφαιστου

Π. Ήφαιστος, Brexit και οι βαθύτατες στρατηγικές προεκτάσεις

Η συνηγορία των ΗΠΑ με το Brexit δεν κρύβεται. Γιατί όμως; Οι στρατηγικές λογικές μιας μεγάλης δύναμης όπως οι ΗΠΑ γίνονται έκδηλες και ολοφάνερες μόνο όταν ωριμάσουν οπότε η διακήρυξή τους εντάσσεται σε μια λογική επιτάχυνσης των εξελίξεων. Αυτή η παρατήρηση ενέχει μεγάλη σημασία ιδιαίτερα όταν ένα διεθνές ζήτημα είναι τόσο λεπτό και σε πλήρη εξέλιξη όπως η έξοδος της Μεγάλης Βρετανίας (ΜΒ) από την ΕΕ. Οι ΗΠΑ συχνά και επανειλημμένα ενθάρρυναν έντονα τις Βρετανικές επιλογές Brexit ενώ η στήριξη του σημερινού Αμερικανού προέδρου για τον Τζόνσον ισοδυναμούσε με είδος έμμεσης πλην ολοφάνερης παρέμβασης στα εσωτερικά της ΜΒ. Το ίδιο ισχύει με τις δηλώσεις του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου όταν πρόσφατα δήλωσε ότι ως είδος ανταμοιβής για το Brexit «οι ΗΠΑ θα κάνουν επί μέρους εμπορικές συμφωνίες με το ΗΒ μόλις έχουμε Brexit».

Ν. Λυγερός, Απαράδεκτες καθυστερήσεις για την ΑΟΖ

φωτό: Αντίβαρο

Πηγή: Ιστοσελίδα Νίκου Λυγερού

Το γεγονός ότι δεν έχει καταλήξει ακόμα ο μεγάλος διαγωνισμός για τα θαλάσσια οικόπεδα 1, 2 και 10, είναι ενδεικτικό μιας απαράδεκτης πολιτικής που έκανε και κάνει ό,τι μπορεί για να μην αξιοποιηθεί η Ελληνική ΑΟΖ. Από την αρχή προσπάθησαν να ακυρώσουν τον διαγωνισμό για τα είκοσι θαλάσσια οικόπεδα σε αντίθεση με τη δυναμική της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στη συνέχεια έβαλαν τεχνητές παρατάσεις για να χαθεί χρόνος. Όταν έληξε και η δεύτερη προθεσμία, δεν είχαν ακόμα επανδρώσει την επιτροπή αξιολόγησης. Μετά άλλαξαν τους Υπουργούς της αρμοδιότητας για λόγους εσωκομματικούς. Ύστερα συνδύασαν το άνοιγμα των τριών φακέλων με τον έλεγχο των κεφαλαίων ενώ είναι καθαρά προς όφελος της πατρίδας μας. Προσποιούνται ότι η ΑΟΖ είναι σημαία για το κόμμα αλλά όχι μόνο δεν έχει γίνει τίποτα αλλά οι αναβολές μάς έχουν πάει και πιο πίσω. Με αποτέλεσμα ο τρίτος γύρος αδειοδότησης της Κύπρου να τελειώνει και πριν από αυτόν τον διαγωνισμό που άρχισε το 2014. Επί του πρακτέου κάνουν ό,τι μπορούν για να μην υπάρξει ανάπτυξη σε αυτόν τον τομέα εις βάρος βέβαια της Ελλάδας. Και δεν τους φτάνει αυτό προσπαθούν ταυτόχρονα να μας πείσουν ότι η έλλειψη ενδιαφέροντος προέρχεται από την απουσία γεωλογικών δομών ενώ τις έχουμε εντοπίσει κι έχουμε κοιτάσματα-στόχους. Στην πραγματικότητα όλοι ξέρουμε ότι είναι η πολιτική ασάφεια και τώρα η πολιτική αστάθεια που εμποδίζει την όλη διαδικασία και τίποτα άλλο.

http://lygeros.org/articles.php?n=24975&l=gr

Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος: Κυπριακό Ζορ με αλλαγή παιγνίου υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=23868&l=gr

Μετά τις αποτυχίες των δύο γεωτρήσεων Ονασαγόρα και Αμαθούσας στο θαλάσσιο οικόπεδο 9 της Κύπρου από την ΕΝΙ, οι περισσότεροι Ελλαδίτες και Κύπριοι επιστήμονες άρχισαν να θρηνούν λέγοντας ότι η Αφροδίτη θα ήταν το τελευταίο κυπριακό κοίτασμα λόγω κλασικής ηττοπάθειας.

Όμως στην έρευνα και παραγωγή υδρογονανθράκων κανείς δεν μπορεί ποτέ να αναφερθεί με σιγουριά για οτιδήποτε και ειδικά για αρνητικά αποτελέσματα. Έτσι πριν μόλις 6 μήνες όλα αυτά ανατράπηκαν με την ανακάλυψη του υπεργιγαντιαίου κοιτάσματος φυσικού αερίου ΖΟΡ στα όρια των ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου αλλά ταυτόχρονα και ενός γιγαντιαίου στόχου κοιτάσματος τύπου ΖΟΡ εξ ολοκλήρου μέσα στo θαλάσσιο οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ. 

Σημαντικότερο όμως και από την ανακάλυψη του ΖΟΡ είναι η αλλαγή του ερευνητικού παιγνίου στην μείζονα περιοχή Κύπρου-Ελλάδας. Το νέο αυτό ενεργειακό παίγνιο δεν αναφέρεται πλέον μόνο σε ψαμμιτικά κοιτάσματα πυρολιτικού φυσικού αερίου, αλλά και σε καρστικά ασβεστολιθικά κοιτάσματα βιογενούς φυσικού αερίου. 

Σε προηγούμενες παρουσιάσεις μας σε διεθνή Συνέδρια αλλά και δημοσιεύσεις μας είχαμε αναφέρει ότι οι καρστικοί στόχοι κοιτασμάτων φυσικού αερίου δημιουργήθηκαν την εποχή του Μειόκαινου ευρισκόμενοι παλαιογεωγραφικά σε ακτές παλαιο-λιμνοθαλασσών (βλ. Εικ.1)

Από μία πρώτη εκ μέρους μας ανάλυση πρόσφατης μελέτης γεωφυσικών στοιχείων της Εταιρείας Γεωφυσικών Σεισμικών καταγραφών Spectrum που πραγματοποιήθηκαν γύρω από τον Ερατοσθένη είναι φανερό ότι ο νέος κυπριακός στόχος δεν είναι ο μοναδικός, ούτε μοναχικός.

Εκτός από τον πρόσφατο στόχο τύπου ΖΟΡ που καταγράφηκε στο θαλάσσιο οικόπεδο 11 δίπλα στο αιγυπτιακό κοίτασμα ΖΟΡ, οι καταγραφές της εταιρείας Spectrum δείχνουν επί πλέον παρουσία 4 επιπλέον στόχων γιγαντιαίων κοιτασμάτων (βλ. Εικ.2) στο νότιο μέρος του Ερατοσθένη.

Να προσθέσουμε επίσης ότι πηγή των κοιτασμάτων ΖΟΡ δεν είναι ο Ερατοσθένης, όπως λέχτηκε βιαστικά από μερικούς μη ειδικούς του τομέα, αλλά όλες οι παλαιολίμνες που υπήρξαν γύρω από τον Ερατοσθένη αλλά και ευρύτερα.

Λαμβάνοντας υπ' όψη τα παραπάνω και με βάση το νέο ερευνητικό παίγνιο στόχευσης γιγαντιαίων καρστικών ασβεστολίθων στην Ανατολική Μεσόγειο συμπληρώσαμε τον χάρτη των αναμενομένων αποθεμάτων Φυσικού Αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο (βλ. Εικ. 3).

Με βάση τα νέα ερευνητικά δεδομένα οι θαλάσσιες περιοχές της Νότιας Κρήτης θα μπορούσαν να περιέχουν τουλάχιστον 100 Τρις κυβικά πόδια φυσικού αερίου. Είναι φανερό ότι οι έρευνες νέων κοιτασμάτων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα αρχίζουν μόλις τώρα και θα διαρκέσουν για 30 με 40 χρόνια. Άρα αυτοί που αναφέρουν ότι δεν υπάρχει μέλλον επειδή οι τιμές είναι σήμερα χαμηλές απλά είναι αιθεροβάμονες.

Ν.Λυγερός, Διαπραγματεύσεις και εισβολή

πηγή: ιστοσελίδα Νίκου Λυγερού

Tην ώρα που όλοι μιλούν για θετικές εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, δεν πρέπει να ξεχνούμε και τον ρόλο της Τουρκίας στην εισβολή. Κι αν κάποιοι προσπαθούν να γελάσουν τον εαυτό τους θεωρώντας ότι είναι μια λεπτομέρεια, είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Τουρκίας που έρχεται να το υπενθυμίσει με τη διακριτικότητα που τον χαρακτηρίζει, αφού θα είναι παρών και στη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της εισβολής που οδήγησε στην κατοχή που διαρκεί εδώ και δεκαετίες. Άρα το ερώτημα είναι, τι νόημα μπορούν να έχουν οι εξελίξεις ακόμα και θετικές, αν η Τουρκία συνεχίζει να έχει απολύτως την ίδια στάση και να νοιώθουν οι Τουρκοκύπριοι ότι δεν μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα, αφού παραμένουν υπό τον παράνομο έλεγχό της. Επίσης, η Τουρκία προσπαθεί να περάσει το μήνυμα, πάντα διακριτικά βεβαίως, ότι ενδιαφέρεται για το φυσικό αέριο της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν αναγνωρίζει. Επιπλέον όταν η Κύπρος είχε την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Τουρκία είχε παγώσει τις σχέσεις της. Πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό σε όλους ότι όσο οι διαπραγματεύσεις παραμένουν σε κοινοτικό επίπεδο χωρίς να δοθεί έμφαση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ευρωζώνη, στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο, στην Κυπριακή ΑΟΖ, στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων, στην έναρξη των γεωτρήσεων, η Κύπρος θα αποτελεί ένα μικρό κράτος που θα θέλει να ελέγχει η Τουρκία με κάποιο τρόπο. Το κάνει ήδη με τα Κατεχόμενα, αφού η συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ δεν την έκανε με τη μέση γραμμή αλλά με 2/3 για την Τουρκία. Μόνο με μια Κύπρο, ευρωπαϊκή και αοζική, δηλαδή μετά την εξόρυξη θα δούμε την απελευθέρωση του Ελληνισμού.

http://www.lygeros.org/articles?n=20562&l=gr

Η συνέντευξη του Νίκου Λυγερού στην Λέλα Κεσίδου (ΕΡΤ-3 Μακεδονίας, 19/7/2015)

https://www.youtube.com/watch?v=lNAhB0ryOEw

Ν. Λυγερός, Η Βυζαντινή Θράκη

[πηγή: ιστότοπος Νίκου Λυγερού]

Όταν ακούμε συνεχώς για το νεοθωμανικό δόγμα κάθε λίγο και λιγάκι, έχουμε την εντύπωση ή τουλάχιστον μας την δίνουν, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα και ότι στην καλύτερη περίπτωση θα είμαστε απλώς και μόνο παρατηρητές μιας κατάστασης. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Απλώς επειδή διαβάζουμε μόνο το στρατηγικό λάθος και όχι τα στρατηγικά του Βυζαντίου, δίνουμε σημασία στο ασήμαντο και δεν μελετάμε τα θεμελιακά και τα διαχρονικά στοιχεία. Αντί να δούμε δομές σαν τα βυζαντινά τάγματα και θέματα, είμαστε ακόμα στο επίπεδο να θεωρούμε τη Θράκη σαν μια περιθωριακή περιοχή, ενώ αγγίζει δύο θάλασσες και αποτελεί στρατηγικό Ελληνισμό. Ασχολούμαστε συνεχώς με τοπικά προβλήματα και δεν βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και το ρόλο που έχουμε να παίξουμε. Ο Ελληνισμός είναι από τα πιο διαχρονικά στοιχεία της Ανθρωπότητας κι έχουμε ραγιάδες που προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είμαστε τίποτα σε σχέση με τους γείτονες. Δίχως να αντιλαμβάνονται ότι η ίδια μας η ύπαρξη μετά από τόσους αιώνες αποδεικνύει το γελοίο αυτής της υπόθεσης. Η ιστορία έχει δείξει ότι είμαστε σπάνιοι. Άρα ας ασχοληθούμε με τον Χρόνο κι όχι συνεχώς με τον χώρο, αφού ο Ελληνισμός δεν έχει τέτοια όρια. Κατά συνέπεια, η ανάπτυξη της Θράκης είναι απαραίτητη ακόμα και σε πρακτικό επίπεδο. Και σε αυτό το κομβικό σημείο έρχεται να βοηθήσει ο ζεόλιθος με τα κοιτάσματά του και τις εφαρμογές του σε τόσους τομείς που επιτρέπει ταυτόχρονα και την καινοτομία. Ας δούμε λοιπόν αυτά τα δεδομένα και να μιλήσουμε για τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν υπάρχει ούτε δυτικό ούτε ανατολικό πεδίο αλλά μόνο και μόνο ελευθερία και κατεχόμενα. Όλη η ιστορία του Βυζαντίου το δείχνει ξεκάθαρα ως η πιο μακρόχρονη οντότητα ως υπερδομή. Αν ενσωματώσουμε τα νοητικά σχήματά του, τότε δεν θα επικεντρωνόμαστε μόνο στο τέλος μ’ έναν παθητικό τρόπο, αλλά θα χτίσουμε το μέλλον με τα θεμέλια του παρελθόντος.

 http://www.lygeros.org/articles?n=14148&l=gr

Η συνέντευξη του Νίκου Λυγερού στον Γ.Σαχίνη (ΚΡΗΤΗ TV, 11-1-2013)

http://www.youtube.com/watch?v=pHLfmQDOwGE

Νίκος Λυγερός, Τα στίγματα της ασχετοσύνης

Ενώ υπάρχουν όχι μόνο σοβαρές ενδείξεις, αλλά δεδομένα ουσιαστικά ότι προχωράμε σταθερά και δυναμικά πάνω στο θέμα της ελληνικής ΑΟΖ και ειδικά της θέσπισής της, βρίσκουμε ακόμα άτομα που όχι μόνο δεν ξέρουν τίποτα για τις εξελίξεις, αλλά εκτιμούν επιπλέον ότι δεν έχει γίνει κάτι το σημαντικό και προσπαθούν να περάσουν μηνύματα του παρελθόντος που δεν έχουν καμία προοπτική. Επειδή μερικοί θεωρούν ότι δεν πρέπει να πάρουν τα εύσημα άλλοι, επιχειρούν να δείξουν ότι υπάρχει άλλη κινητικότητα. Έτσι ακούμε τώρα και για το θέμα των συντεταγμένων της υφαλοκρηπίδας, δίχως ν' ακούμε ότι είναι θεωρητικά και πρακτικά για την Ελλάδα ταυτόσημες με τις συντεταγμένες της ΑΟΖ. Φαίνεται ότι αυτά τα πρόσωπα όχι μόνο δεν έχουν διαβάσει το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά επιπλέον είναι ανίκανοι να υπολογίσουν τα στίγματα με ακρίβεια, διότι δεν κατέχουν ακόμη τα διαγράμματα Voronoi. Το πιο σημαντικό είναι όμως βέβαια ότι έχουν ξεχάσει απολύτως ότι δεν μπορείς να δώσεις επίσημα στίγματα, αν δεν υπάρχει συμφωνία οριοθέτησης. Η μόνη εξαίρεση που προβλέπεται αφορά κράτη που βρίσκονται σε μια απόσταση μεγαλύτερη από τα 400 ΝΜ, για να μην υπάρχει επικάλυψη των σχετικών ζωνών. Για την Ελλάδα όμως αυτή η εξαίρεση δεν ισχύει, αφού κανένα από τα επόμενα κράτη Αλβανία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτος, Κύπρος και Τουρκία δεν πληροί αυτήν την ιδιότητα. Κατά συνέπεια, οι συντεταγμένες δεν μπορούν να δοθούν δίχως τις απαιτούμενες συμφωνίες όποιο και να είναι το θέμα δηλαδή να αφορά την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν πάλι με μια τεχνητή ασχετοσύνη που δεν αφορά την πατρίδα μας. Τόσα χρόνια ο Θεόδωρος Καρυώτης προσπαθεί να ενημερώσει τους πάντες για το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ και αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν άτομα που δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τα μαθήματά του λες και δεν έχει κανένα ρόλο πάνω σε αυτό το εθνικό θέμα. Και δεν νομίζουμε ότι μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για τις διδακτικές του ικανότητες. Συνεπώς θεωρούμε ότι μερικοί δεν θέλουν ν' ακούσουν τίποτα το ουσιαστικό περί ΑΟΖ και δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να εξελιχθούν. Απλώς τώρα πρέπει να καταλάβουν ότι, θέλουν δεν θέλουν, η ελληνική ΑΟΖ γίνεται ανεξαρτήτως από το ρόλο τους. Θα ήταν λοιπόν καλό να ενημερωθούν επιτέλους και να προχωρήσουμε δυναμικά όλοι μας προς αυτήν την κατεύθυνση, δίχως να καθυστερούμε άλλο, γιατί κάθε άσχετος με το θέμα θέλει να πει και τα δικά του. Η Ελλάδα έχει ανάγκη την ΑΟΖ της κι αποτελεί ένα έγκλημα η όποια καθυστέρηση διότι η ιστορία δεν περιμένει και οι εξελίξεις υπάρχουν ήδη. Κι όταν θα είναι ξεκάθαρο για όλους το τι βρίσκεται τουλάχιστον σ' ένα μέρος της ελληνικής ΑΟΖ λόγω των σεισμικών ερευνών της νορβηγικής εταιρείας PGS, θα μπορέσουμε να μιλάμε για συγκεκριμένα πράγματα δίχως να χάνουμε χρόνο με τάσεις ηττοπάθειας, κατάθλιψης ή ραγιαδισμού. Θα έχουμε τα δεδομένα που θα δείχνουν ακριβώς ποια θα πρέπει να είναι η πορεία μας σε αυτό το σπουδαίο θέμα, κι ελπίζουμε ότι θα σταματήσουν οι φωνές της ασχετοσύνης, για να περάσουμε στα επόμενα στάδια που είναι τόσο σημαντικά για την πατρίδα μας. Πέρασε η ώρα της παραδοσιακής καθυστέρησης τώρα ακολουθούμε αυτά που προωθούν ο Σόλωνας Κασσίνης, ο Ηλίας Κονοφάγος κι ο Αντώνης Φώσκολος.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=11057&l=gr

Ν. Λυγερός, Η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου

[πηγή: ιστότοπος Νίκου Λυγερού] 

Χάρτης από εδώ.

Η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου δεν πρέπει να γίνεται ποτέ εις βάρος του πληθυσμού και του περιβάλλοντος, αλλιώς δεν έχει καμία διαχρονική αξία και κατά συνέπεια είναι μια πολυπλοκότερη μορφή εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας. Και καμιά οικονομική κατάσταση δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτήν την πράξη. Όταν επιπλέον συμβαδίζει με την επιπολαιότητα και την αλαζονεία, τότε πρέπει να πάψει όσο πιο γρήγορα γίνεται, γιατί η καταστροφή μπορεί να είναι εκθετική. Επίσης δεν μπορούμε να μετατρέψουμε σε χρυσωρυχεία μια χρυσόσκονη που υπάρχει παντού, επειδή το επιτρέπει τεχνητά το χρηματιστήριο. Διότι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το επέτρεψε μπορεί και να πάψει να το επιτρέπει, ενώ τα έργα και οι υποδομές θα υπάρχουν. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί με το εύκολο χρήμα που έχει μη αναστρέψιμες επιπτώσεις πάνω στη γη μας, γιατί αυτή, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι μοναδική και δεν μπορούμε να την αντικαταστήσουμε. Επιπλέον το να ακούμε για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες με τεχνητά ορυχεία και λαθρομετανάστες είναι ένας συνδυασμός πάρα πολύ ύπουλος, ειδικά τώρα που είμαστε στην τελική φάση της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ. Διότι όλα τα κέρδη που προσφέρουν όλες αυτές οι τεχνητές λύσεις είναι απειροελάχιστα σε σχέση με τις δυνατότητες που έχει η ελληνική ΑΟΖ. Άρα είναι απλώς απαράδεκτο να επενδύουμε σε λύσεις που καταστρέφουν το εργατικό δυναμικό και το περιβάλλον την ώρα που οι στρατηγικές επενδύσεις βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε στην κυπριακή ΑΟΖ με το μοντέλο το νορβηγικό. Πρέπει λοιπόν να κοιτάξουμε πιο σοβαρά και σίγουρα πιο ορθολογικά τα πράγματα, για να μην καταστρέψουμε κατά λάθος περιοχές σαν την Θράκη, την Ανατολική Μακεδονία ή ακόμα και την Πελοπόννησο, ειδικά τώρα που όλος ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει την αξία και το βάθος της ελληνικής ΑΟΖ, διότι το πολιτικό κόστος θα είναι άμεσο και χωρίς καμία διόρθωση. Η Ελλάδα μας άντεξε τόσους κατακτητές και είναι ακόμα εδώ όμορφη και άθικτη, δεν είναι σε μας που ανήκει ο ρόλος να την καταστρέψουμε με τις ίδιες τις πράξεις μας την ώρα που αρχίζουμε το μεγάλο άνοιγμα. Διότι ο ορυκτός μας πλούτος είναι πάνω από όλα το φυσικό αέριο.

 http://www.lygeros.org/articles.php?n=10928&l=gr

Ν. Λυγερός, Ελληνική υψηλή στρατηγική

[πηγή: ιστότοπος Ν.Λυγερού]

Ενώ έχουμε μια ιστορία γεμάτη με στρατηγικές κινήσεις στην Αρχαιότητα, στο Βυζάντιο, στην Επανάσταση, πολλοί θεωρούν ότι δεν μπορούμε να έχουμε υψηλή στρατηγική. Προωθούν επιχειρήματα που δίνουν έμφαση στους άλλους, αλλά ποτέ στην ελληνική πραγματικότητα. Μιλούν συνεχώς για κοινωνική μιζέρια, λες και δεν έχουμε άλλη επιλογή για το μέλλον μας. Κι όμως η ελληνική σκέψη εφηύρε τη στρατηγική, για να μπορεί ο αδύναμος να αντιμετωπίσει τον δυνατό, μέσω της νοημοσύνης του. Γι’ αυτό το λόγο, δεν ισχύει η προηγούμενη προσέγγιση. Το άλλο πρόβλημα που προκαλεί αυτή η στάση, είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού κοιτάζει απαξιωτικά τη χώρα μας, με αποτέλεσμα να φεύγει η νεολαία μας στο εξωτερικό, διότι δεν έχει κατανοήσει, ούτε επινοήσει ότι υπάρχει μέλλον στην Ελλάδα. Το πιο προβληματικό είναι να πείσουμε κι αυτόν τον πληθυσμό όσο πιο γρήγορα γίνεται, διότι η φυγή του ενισχύει την λανθασμένη αρχική άποψη. Ένας άλλος τομέας έχει υποστεί κόστος και είναι αυτός των Ενόπλων Δυνάμεων. Εδώ οι δυσκολίες έρχονται η μία μετά την άλλη κι η ακολουθία τους δεν δείχνει κανένα φως. Κι όμως, ειδικά η αεροπορία θα αποκτήσει γρήγορα μια μεγαλύτερη σημασία παράλληλα με το ναυτικό λόγω του απέραντου γαλάζιου. Αν δεν έχουμε αυτά τα δεδομένα στο μυαλό μας, όχι μόνο δεν μπορούμε να σκεφτούμε την ιδέα της ελληνικής υψηλής στρατηγικής, αλλά δεν βλέπουμε καν πώς μπορεί ν’ αλλάξει η κατάσταση στη χώρα μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι η υψηλή στρατηγική δεν εξαρτάται από το μέγεθος της χώρας, αλλά από τη νοημοσύνη του λαού της. Έχουμε ένα διαχρονικό παρελθόν που δεν αξιοποιούμε λόγω της κυριαρχίας της κοινωνίας που δεν πιστεύει στις αξίες μας. Η οικονομική προσέγγιση των πάντων δεν επιτρέπει την ανάπτυξη σκέψης του μέλλοντος. Έτσι έχουμε πολλούς άξιους ανθρώπους στην Ελλάδα που προσπαθούν να επιβιώσουν ενώ θα μπορούσαν να προσφέρουν όλοι τους ένα καλύτερο μέλλον στην πατρίδα μας. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να δώσουμε έμφαση στη στρατηγική και να μην περιοριζόμαστε συνεχώς στο τακτικό επίπεδο. Αλλιώς δεν υπάρχει πλαίσιο για τη στρατηγική διαχείριση των κρίσεων. Αυτό που λείπει είναι το στρατηγικό βάθος της σκέψης, ενώ κοιτάζουμε συνεχώς το μέτωπο. Μόνο που μέτωπο δίχως βάθος δεν επιτρέπει τη δράση του εγκεφάλου. Για να αλλάξουμε πραγματικά και ουσιαστικά τα δεδομένα πρέπει να αναπτύξουμε την υψηλή στρατηγική μας, για να αναδείξουμε την εμβέλεια της σκέψης μας. Αλλιώς είμαστε υποχρεωμένοι να υποστούμε τις πιέσεις των άλλων. Ο Ελληνισμός όμως είναι μια αντεπίθεση στη βαρβαρότητα. Αυτό είναι το μήνυμά του για όλους μας. Όταν το κατανοήσουμε σε βάθος, θα επινοήσουμε την ανάγκη της υψηλής στρατηγικής για την Ελλάδα μας.

 http://www.lygeros.org/articles.php?n=10269&l=gr

Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος: Γελοιότητες και Απαιτήσεις

[πηγή: ιστότοπος Ν.Λυγερού]

Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον αυτοί που έσπευσαν να ασκήσουν κριτική ενάντια στην Τουρκία, εφόσον δεν πέτυχε τη γελοία προσπάθεια να παραχωρήσει οικόπεδα που δεν της ανήκουν. Βέβαια θα θέλαμε πολύ να δούμε την αντίδρασή τους, αν οι μεγάλες εταιρείες είχαν αποδεχθεί την παράνομη πρόταση. Οι περισσότεροι δεν θα είχαν πει τίποτα και θα μας είχαν εξηγήσει μάλιστα ότι οι μεγάλες εταιρείες δεν ασχολούνται με εθνικά θέματα και λειτούργησαν ορθολογικά, αφού το μόνο που τους απασχολεί είναι το κέρδος κι η οικονομία. Τώρα βέβαια δεν θα φωνάξουν, όπως πάντα, ότι η οικονομία είναι πάνω από όλα αφού θα είχαν ένα ωραίο και χειροπιαστό αντιπαράδειγμα, αν το είχαν καταλάβει. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε και πάλι ότι η Τουρκία αποδεικνύει ότι το γελοίο δεν σκοτώνει. Καλά κάνει και προσπαθεί, αφού το παίγνιο είναι χαμένο από χέρι γι' αυτήν κατά συνέπεια η παραμικρή λανθασμένη κίνηση από τους άλλους παίκτες, θα αποτελούσε ένα κέρδος γι' αυτήν. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ποια είναι η στρατηγική της Ελλάδας και της Κύπρου όσον αφορά στην έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Κι η σκέψη δεν αγγίζει μόνο την θέσπιση, αλλά και την οριοθέτηση. Διότι το πιο σημαντικό δεν είναι να εξετάζουμε τις λανθασμένες κινήσεις της Τουρκίας, αλλά τις απαραίτητες και ορθολογικές κινήσεις που πρέπει να κάνουν η Ελλάδα και η Κύπρος. Σε γενικές γραμμές η Κύπρος έχει κάνει όλες τις απαιτούμενες κινήσεις, αφού έχει θεσπίσει την ΑΟΖ της από το 2004 κι έχει πετύχει τρεις συμφωνίες με την Αίγυπτο, το Λίβανο και το Ισραήλ. Το μόνο που της λείπει ουσιαστικά είναι μια συμφωνία με την Ελλάδα, πράγμα το οποίο εμπλέκει και την Ελλάδα βέβαια. Από την πλευρά της Ελλάδας δεν έχει γίνει τίποτα το θεσμικό, αφού δεν έχουμε θεσπίσει την ΑΟΖ και δεν έχουμε υπογράψει καμιά συμφωνία οριοθέτησης. Διότι ο νόμος 2289/1995 που τροποποιήθηκε από το νόμο 4001/2011 δεν δίνει κανένα αναγνωρισμένο δικαίωμα σε διεθνές επίπεδο. Είναι ένας νόμος εθνικός και μόνο, ο οποίος θα χρειαστεί άλλες τροποποιήσεις, όταν θα γίνει η θέσπιση κι οι πρώτες οριοθετήσεις, διότι δεν είναι πλήρης. Σε κάθε περίπτωση, τα πρόσφατα γεγονότα που αφορούν στην Τουρκία και τις μεγάλες εταιρείες δείχνουν ξεκάθαρα ποιο είναι το πρέπον για την Ελλάδα και την Κύπρο. Πρέπει λοιπόν να πάψουμε να κοροϊδεύουμε και να κοιτάζουμε μόνο τις γελοιότητες και να ασχοληθούμε με την ίδια μας τη στρατηγική. Τα οικόπεδά μας είναι ο πλούτος. Όμως δεν υπάρχουν οικόπεδα δίχως οριοθέτηση. Και οι οριοθετήσεις μας πρέπει να υποστηρίζονται από την θέσπιση. Αυτό είναι λοιπόν το πρώτο βήμα. Τώρα είμαστε έτοιμοι, ας το κάνουμε λοιπόν όσο πιο σύντομα γίνεται, για να προετοιμάσουμε το μέλλον της πατρίδας μας.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=10270&l=gr

Ν. Λυγερός, Οικονομικές πιέσεις και ΑΟΖ

[πηγή: ιστοσελίδα Ν.Λυγερού] 

Οι εκλογές έγιναν κι όμως οι αγορές δεν έχουν αλλάξει και οι οικονομικές πιέσεις παραμένουν, διότι θεωρούν ότι δεν υπάρχουν ακόμα ουσιαστικά μηνύματα αλλαγής. Αυτό είναι ορθολογικό, αφού δεν υπάρχει κυβέρνηση. Επιπλέον, πιέζουν και πάνω σε αυτήν τη δομή για να εξετάσουν τις αντοχές της. Αν αναλύσουμε τα γεγονότα μέσω της θεωρίας παιγνίων έχουμε μια μορφή, σε πολιτικό, ισορροπίας Nash. Έχουμε όντως ένα παίγνιο μη μηδενικού αθροίσματος δίχως συνεργασία. Κάθε κόμμα έχει επί του πρακτέου τη θέση που υπολόγιζε, δίχως να μπορεί να επιλέξει άλλη στρατηγική, δίχως να προκαλέσει μεγαλύτερο κόστος. Το πρώτο ήθελε την πρωτιά, το δεύτερο ήθελε να είναι αμέσως μετά την πρωτιά, το τρίτο έσωσε την τρίτη θέση και το τέταρτο έχει μια θέση, όπου μπορεί να παίξει ένα ρόλο διπλό και το ίδιο με το πέμπτο. Σε δεύτερο επίπεδο ανάλυσης, εννοούμε εσωκομματικά, οι θέσεις είναι πιο εύθραυστες για όλους, λόγω της ρευστότητας της γενικής κατάστασης που επιτρέπει περισσότερες κινήσεις και ειδικά στις αποκλίσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι η αναγκαιότητα αλλαγής φάσης, όχι μόνο σε τακτικό επίπεδο, όπως γίνεται συνήθως, αλλά σε στρατηγικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, για να υπάρξει κυβέρνηση πρέπει να έχουμε μια ισορροπία Pareto λόγω συνεργασίας. Όμως για να επιτευχθεί αυτός ο στρατηγικός στόχος είναι απαραίτητο να υπάρχει ένα όραμα, το οποίο να είναι αξιόπιστο και όχι τεχνητό. Αυτό το όραμα υπάρχει και είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, με το πρώτο της στάδιο τη θέσπισή της. Είναι ένα όραμα αξιόπιστο και το μόνο που μπορεί να δείξει και στους στρατηγικούς επενδυτές ότι η πατρίδα είναι ικανή να κάνει ένα άνοιγμα προς την ανάπτυξη. Επιπλέον, τα πολιτικά κόμματα γνωρίζουν πια το θέμα λόγω των εξηγήσεων που έχουν δοθεί από τους ειδικούς. Υπάρχει, λοιπόν, η πρακτική δυνατότητα να υπάρξει μια αποτελεσματική σύγκλιση, έτσι ώστε να επιτευχθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται η θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ. Με αυτόν τον τρόπο, η πληροφόρηση θα αγγίξει βέβαια και τους ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι θα δουν μια κίνηση σταθεροποίησης των ευρωπαϊκών δομών αλλά και τις ξένες εταιρείες, ειδικές στον τομέα της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Όσον αφορά στον χρόνο είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι και η προεδρία της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα παίξει έναν ενισχυτικό ρόλο.

Ν. Λυγερός, Ο αγώνας του ελληνισμού

[πηγή: ιστοσελίδα Νίκου Λυγερού]

Χάρτης από εδώ

Από την αρχή, ο αγώνας του ελληνισμού σχετίζεται με τη θάλασσα. Ο πολιτισμός μας γεννήθηκε στη θάλασσα κι είμαστε ο λαός της θάλασσας από την Αρχαιότητα. Κανείς δεν μας την έμαθε. Με τη ζωή μας τη μάθαμε και με τη μνήμη μας την κρατήσαμε μέσα στο πνεύμα μας. Η πατρίδα μας είναι γη θάλασσας. Είμαστε φτιαγμένοι από αυτήν την ύλη και μ’ αυτήν την έννοια είμαστε γαλαζοαίματοι. Τα κορμιά μας έδεσαν με τη θάλασσα. Κατά συνέπεια, δεν διεκδικούμε κάτι που δεν μας ανήκει. Εμείς ανήκουμε σε αυτό το απέραντο γαλάζιο. Είναι το παρελθόν και το μέλλον μας, διότι είναι η ζωή μας. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας δεν ήταν μόνο συμβολική. Ήταν αναγκαία για να σταματήσει η περσική εκστρατεία στην Ελλάδα. Και η Σαλαμίνα έδωσε το σύνθημα σε όλους τους Έλληνες ότι όχι μόνο μπορούσαν ν’ αντισταθούν στους Πέρσες αλλά και να τους νικήσουν με την κατάλληλη στρατηγική ακόμα και αν η διαφορά, σε ποσότητα, μεταξύ των δύο στρατών, ήταν τεράστια. Το παράδειγμα της Σαλαμίνας έδωσε κουράγιο στους Έλληνες, οι οποίοι κέρδισαν μετά στις Πλαταιές και στη Μυκάλη, αποφασιστικές μάχες εναντίον των Περσών. Μπορεί για μερικούς δικούς μας, και ειδικά για τους ραγιάδες, όλα αυτά να ανήκουν απλώς στην ιστορία και στο παρελθόν δίχως να έχουν καμιά επίπτωση στο παρόν και στο μέλλον. Εμείς όμως πιστεύουμε, επί του πρακτέου, στη διαχρονικότητα του ελληνισμού και αντιλαμβανόμαστε ότι το ίδιο ισχύει και για τη θάλασσά μας στο πέρασμα του χρόνου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε εντάξει όλες τις προσπάθειές μας για το θέμα της θέσπισης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Η ΑΟΖ είναι ένα από τα δικαιώματα που έχουμε λόγω του Δικαίου της Θάλασσας. Είναι λοιπόν καθήκον μας να την αναδείξουμε σε πολιτικό επίπεδο, και στο στρατηγικό πεδίο, για να ενισχύσουμε την πατρίδα μας αυτήν τη δύσκολη περίοδο, αλλά και για να δώσουμε μήνυμα στους ξένους, ότι στην Ελλάδα αλλάζουμε φάση με την ΑΟΖ και είναι δυνατόν πλέον να γίνουμε ένας γεωπολιτικός παίκτης με μεγάλη βαρύτητα.

Νίκος Λυγερός,Η Γαύδος, το άλλο μας Καστελλόριζο

Το θέμα της ΑΟΖ δεν αναδεικνύει μόνο την σημασία του Καστελλόριζου, αλλά κάθε ακριτικού νησιού της Ελλάδας. Μια από αυτές τις σημαντικές περιπτώσεις είναι και η Γαύδος. Με τη Γαύδο εμπλέκεται, φαινομενικά, μόνο και μόνο η Λιβύη, λόγω γεωγραφίας. Μόνο που στην πραγματικότητα η υπόθεση του Καστελλόριζου με την Τουρκία επηρεάζει και την υπόθεση της Γαύδου με την Λιβύη. Η ιδέα είναι απλή. Η παθητική στάση με το πρώτο θέμα έχει επιπτώσεις και στο δεύτερο. Αφού η αμφισβήτηση προκαλεί την αμφισβήτηση του άλλου, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε το πρόβλημα αντίστροφα και να αρχίσουμε την μελέτη του προβλήματος της Γαύδου, για να έχει επιπτώσεις σ' εκείνο του Καστελλόριζου. Διότι οι θέσεις της Τουρκίας και της Λιβύης δεν είναι απόλυτα συμμετρικές. Ενώ η Τουρκία είναι αρνητική με τα πάντα στο Αιγαίο, η Λιβύη αποδέχεται την ΑΟΖ της Κρήτης. Κατά συνέπεια, αν ακολουθήσουμε τη γενική στρατηγική μας μέσω της θεωρίας παιγνίων, δεν θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε μία διπλωματική αντιπαράθεση και να ανοιχθούμε με τις χώρες που έχουν μία πιο θετική αντιμετώπιση προς εμάς. Συνεπώς, η υπόθεση της Γαύδου προσφέρει περισσότερες δυνατότητες εξ αρχής. Επιπλέον, με τα ίδια δεδομένα όσον αφορά στη τάξη πραγμάτων στη Λιβύη, το έδαφος είναι πιο πρόσφορο για περισσότερες κινήσεις και μάλιστα πιο ευέλικτες. Διότι ακόμα κι αν υπάρχει μία ενδιάμεση κατάσταση, αυτή δεν είναι πια τόσο μονοκόμματη de facto και δεν μπορεί πλέον να είναι τόσο κάθετη. Για όσους πιστεύουν ότι το θέμα της Γαύδου είναι ασήμαντο, αρκεί να αναρωτηθούν γιατί είναι σημαντικό για τη Λιβύη κι η απάντηση είναι απλή, αφορά και την περιοχή και το μέγεθος της περιοχής. Η Γαύδος μπορεί να έχει έκταση μόνο 29 τετραγωνικά χιλιόμετρα και να βρίσκεται μόνο 26 ναυτικά μίλια νότια της χώρας των Σφακίων, κι όμως το δικό της απέραντο γαλάζιο προβληματίζει. Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη. Η ΑΟΖ δεν αφορά αποκλειστικά το μήκος, λόγω των 200 ΝΜ, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Η ουσία της ΑΟΖ είναι το εμβαδόν. Έτσι, η συμβολή της Γαύδου, μέσω της μέσης γραμμής, δεν είναι μόνο τα μισά από τα 26 ΝΜ. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα ολόκληρο μέτωπο με αυτό το πάχος. Όταν ξέρουμε, λοιπόν, πόσο σημαντική είναι η πετρελαϊκή δραστηριότητα σε αυτήν την περιοχή, κατανοούμε απόλυτα το μέγεθος του προβλήματος. Αρκεί να υπενθυμίσουμε τη διαπραγμάτευση της Κύπρου με την Αίγυπτο, για να επινοήσουμε πρακτικά την αξία της μέσης γραμμής στον καθορισμό των συνόρων των ΑΟΖ. Όλα αυτά τα στοιχεία αφορούν το πλαίσιο της υπόθεσης, αλλά δεν μπορούμε να εξετάσουμε το πεδίο δράσης, δίχως ν' αναφερθούμε στο πρόβλημα της οικονομικής δραστηριότητας. Όντως όλα αυτά τα στοιχεία δηλώνουν πόσο σημαντική πρέπει να είναι όχι μόνο η υποστήριξη της οικονομικής δραστηριότητας της Γαύδου, αλλά κι οι επενδύσεις που πρέπει να γίνουν σε αυτό το νησί. Η συντήρηση μία φθίνουσας κατάστασης δεν επαρκεί. Για να έχει μέλλον το θέμα της ΑΟΖ και να είναι δυναμικό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, πρέπει να επενδύσουμε στους ανθρώπους μας στη Γαύδο.

Πηγή:  ιστότοπος Νίκου Λυγερού & Ανιχνεύσεις

Ν.Λυγερός,Στρατηγικά βήματα προς την καθιέρωση της ελληνικής Α.Ο.Ζ.

Η εμμονή μας να λύσουμε όλα τα προβλήματά μας με την Τουρκία, για να καθορίσουμε εκ των υστέρων τα όρια της ελληνικής Α.Ο.Ζ. δεν είναι μόνο μη αποτελεσματική, αλλά κι επικίνδυνη σε βάθος χρόνου. Το Casus belli, τα 12 ναυτικά μίλια και το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας δεν είναι παρά μόνο λεπτομέρειες σε σχέση με το γενικό πλαίσιο της Α.Ο.Ζ. Η στρατηγική μας αποκτά ένα απλοϊκό χαρακτήρα, όπως το απέδειξαν οι συμφωνίες της Κύπρου με την Αίγυπτο και το Λίβανο. Το θέμα μας δεν είναι να επικεντρωθούμε πάνω στην Τουρκία κι ειδικά με ένα αποκλειστικό τρόπο. Αλλιώς οι καθυστερήσεις κι οι πλάγιες επιθέσεις στο χώρο των διαπραγματεύσεων δεν δίνουν μόνο ιδέες στους άλλους παίκτες της θεωρίας παιγνίων, αλλά δημιουργούν και δεδικασμένα τουλάχιστον στο de facto επίπεδο. Έχουμε το παράδειγμα της Γαύδου με τη Λιβύη. Στην πραγματικότητα, ο καθορισμός της ελληνικής Α.Ο.Ζ. δεν έχει λόγο ν' αρχίσει με την Τουρκία. Θεωρούμε ότι το πρώτο βήμα πρέπει να γίνει με την Ιταλία, η οποία είναι η μόνη χώρα που συνορεύει μαζί μας κι ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως προβλήματα με την Τουρκία, με την οποία έχουμε ήδη υπογράψει μια σύμβαση όσον αφορά στο F.I.R. Το επόμενο βήμα θα πρέπει να γίνει με την Αλβανία κι αυτό με ένα δίκαιο τρόπο. Το τρίτο βήμα αφορά την Λιβύη και την επίλυση του προβλήματος της Γαύδου. Το τέταρτο βήμα πρέπει να γίνει με την Κύπρο, έτσι ώστε να ενισχυθεί το όλο πλαίσιο του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος. Και μόνο το πέμπτο βήμα θα αγγίξει την Τουρκία. Έτσι αυτή η τελική διαπραγμάτευση, που θα γίνεται βέβαια σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, δεν θα είναι σε πρωτογενές επίπεδο, αφού θα έχουν προηγηθεί όλες οι άλλες συμφωνίες κι σε ευρωπαϊκό πεδίο και σε ευρωμεσογειακό πεδίο. Το θέμα της Α.Ο.Ζ. δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα, αλλά ένας ολόκληρος προβληματισμός που πρέπει να έχει απαραίτητα η πατρίδα μας, αν θέλει να ενσωματώσει τα νέα δεδομένα που καθορίζουν το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει νόημα να περιμένουμε τη συγκρότηση μιας επιτροπής με ειδικές αρμοδιότητες όσον αφορά στην Α.Ο.Ζ. Στην πραγματικότητα, η Α.Ο.Ζ. πρέπει να συμπεριληφθεί ως ένας παράγοντας στη νοητική μας στρατηγική. Δεν είναι ούτε μία εξαίρεση, ούτε μία ειδική περίπτωση. Ανήκει στα δεδομένα της γεωστρατηγικής μας μέσω της τοποστρατηγικής. Κατά συνέπεια, είναι δική μας ευθύνη να περάσουμε το μήνυμα σε όλο το πολιτικό-διπλωματικό-στρατιωτικό επίπεδο, αν θέλουμε πραγματικά να έχουμε απόδοση σε εθνικά θέματα. Εκτός αν λέμε ότι ασχολούμαστε με τα τελευταία, δίχως να πιστεύουμε στο βάθος ότι μπορούμε να τα λύσουμε. Ο προβληματισμός της Α.Ο.Ζ. ξεκαθαρίζει πολλά προβλήματα που παρουσιάζονται πρακτικά μόνο σε μεγάλες αποστάσεις. Η εικόνα που έχουμε του Αιγαίου με τα 6 ναυτικά μίλια, δεν έχει καμιά σχέση με την επόμενη πραγματικότητα. Ας εμπλουτίσουμε τα δεδομένα μας κι ας αναδείξουμε τα νοητικά σχήματα που θα μπορέσουν ν' αντέξουν τις αλλαγές δίχως να υποστούν εκφυλισμούς.

πηγή: Opus of N.Lygeros