Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα n-d3200. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα n-d3200. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

14 Απριλίου 2026

[Μεγάλη Παρασκευή στη Ναύπακτο, 10.04.2026]

Στο παρόν ακολουθούνε λίγες εικόνες, που λήφθηκαν από το πάνω μέρος τού Κάστρου στη Ναύπακτο, από τη συνάντηση των Επιταφίων στο ενετικό λιμάνι τής Ναυπάκτου σε μια από τις πιο όμορφες Περιφορές Επιταφίων στον ελλαδικό χώρο.
Στο σημείο βρεθήκαμε από τις 7 μμ, αρκετά νωρίτερα, και αυτό επέτρεψε να ληφθούνε εικόνες και προτού τη δύση την έναρξη τής Περιφοράς.



















Στις δύο επόμενες, τo Παναχαϊκό όρος και οι επάκτιες εγκαταστάσεις των Τσιμέντων Τιτάνα στο Δρέπανο Αχαϊας.



Στο βάθος το όρος Κλωκός.

Η Γέφυρα Ρίου - Αντίρριου φωτισμένη.
























Αριστερά διακρίνεται η Χορωδία και στο κέντρο οι δύο από τους
τρεις Επιτάφιους, που συναντιούνται κάθε Μεγάλη Παρασκευή 
στο ενετικό λιμάνι.


21 Μαρτίου 2026

[στο Ορθολίθι Τροιζηνίας, 21.03.2026]

Προτού την παρουσίαση των εικόνων από τη διαδρομή την οποία ακολούθησα στον ορεινό όγκο Ορθολίθι, που στην ουσία πρόκειται για ένα μεγάλων διαστάσεων «Ασβεστολιθικό Λέπι», θεωρώ απαραίτητο να αναφερθούνε λίγα πράγματα για την Αργολίδα από άποψης γεωγραφίας (βλέπε και τον πρώτο χάρτη από το Google earth, που ακολουθεί).





































Αφήνοντας εκτός τούς διοικητικούς διαχωρισμούς (σ.σ. το όρος Ορθολίθι βρίσκεται στην Τροιζηνία, η οποία διοικητικά ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων τής Περιφέρειας Αττικής) ως Αργολίδα θα πρέπει να θεωρούμε την περιοχή τής οποίας τα δυτικά όρια είναι τα όρη: Ολίγυρτος, Σκίαθις, Τραχύ, Λύρκειο, Αρτεμίσιο και Κτενιάς (όλα με υψόμετρα μεταξύ 1.635 και 1.935 μ.), τα βόρεια όρια είναι τα όρη: Φαρμακάς, Μεγαλοβούνι (Νεμέας) και Αραχναίο (των οποίων τα υψόμετρα είναι χαμηλότερα αυτών των δυτικών της ορίων) ενώ νοτιοδυτικά, νότια, ανατολικά και βορειοανατολικά βρέχεται από θάλασσα (Αργολικό κόλπο, Μυρτώο πέλαγος και Σαρωνικό κόλπο).
Όσον αφορά τη χερσόνησο τής Αργολίδας (σ.σ. χοντρικά βρίσκεται νότια και νοτιοανατολικά τού Αραχναίου) – εφεξής χερσόνησος – η οποία αποτελεί πολύ μεγάλο μέρος της, σε αυτήν ουσιαστικά οφείλουνε την ύπαρξή τους οι δύο κόλποι: Αργολικός και Σαρωνικός. Αποτελείται από κακοτράχαλους ορεινούς όγκους στους οποίους κυριαρχούνε τα δάση πουρναριών και δευτερευόντως πεύκων και γενικά απόκρημνες δαντελωτές ακτές. Είναι από τις πιο άνυδρες περιοχές τής ηπειρωτικής Ελλάδας. Οι ορεινοί της όγκοι είναι συγκριτικά χαμηλού υψόμετρου αφού μόλις δύο ξεπερνούνε τα 1.100 μ. υψ. Το Μεγαλοβούνι Διδύμων (ήτοι ο ανατολικότερος από τους δύο ορεινούς όγκους που συνιστούνε τα Δίδυμα) – 1.121 μ. – και το Ορθολίθι – 1.103 μ. Το κλίμα στην ανατολική πλευρά τής χερσονήσου έχει ήπιους χειμώνες για αυτό και παλαιότερα οι τσοπάνηδες, από ορεινή Κορινθία και ορεινή Αργολίδα, κατέβαζαν εκεί τα κοπάδια τους να βγάλουνε το χειμώνα (χειμαδιό).
Πάνω από τις ακτές τής Τροιζηνίας υπάρχουνε ιδιαίτερα κακοτράχαλοι ορεινοί όγκοι, από τους οποίους ο πιο χαρακτηριστικός είναι το Ορθολίθι. Βλέπε το χάρτη που ακολουθεί, από το Google earth.






















Στην ουσία πρόκειται για έναν ορεινό όγκο μαζί με αυτόν βόρειά του, οι οποίοι χωρίζονται από μια πολύ βαθιά και πλατιά ρεματιά. Από δυτικά φαίνεται το πολύ έντονο αιχμηρό του σχήμα ενώ έχει εξαιρετική θέα ιδίως προς το Σαρωνικό κόλπο. Σήμερα είναι γεμάτος ανεμογεννήτριες για τη συντήρηση των οποίων έχει ανοιχτεί χωματόδρομος (μέχρι τα 707 μ. υψ. βατός και με συμβατικό ΙΧ) ο οποίος, αν κρίνω από τις πολλές διάσπαρτες παλιές και νεότερες στρούγκες, μάλλον πάτησε σε προγενέστερα περάσματα κτηνοτρόφων ενώ πέρασε και μέσα από κάποιες...
Από μονοπάτια που ανεβαίνουνε στην κορυφή του, υπάρχει μόνον ένα, το οποίο ξεκινά από τον κτηνοτροφικό οικισμό Χώρα, στα νότιά του και είναι πολύ δύσκολο. Δεδομένου ότι ανεβαίνει, σε σαθρό πεδίο, κατά μέτωπο, σχεδόν χωρίς ζικ ζακ, από τα 541 μ. στα 1.070 μ. υψ., με μέση κλίση 55% ή 29 μοίρες γωνία ανήκει στην κατηγορία 3+ ή 4.
Επέλεξα να ακολουθήσω το χωματόδρομο, που ανεβαίνει από ανατολικά, από τα 707 μ. υψ., όπου υπάρχουνε κτιριακές εγκαταστάσεις για τη συντήρηση των ανεμογεννητριών. Από εκεί, η διαδρομή προς την κορυφή ήτανε περί τα 4,4 χλμ. (8,8 με την επιστροφή), με 396 μ. υψομετρική διαφορά, ενώ χρειάστηκα γύρω στη μία ώρα και 20 λεπτά για την άνοδο και λιγότερο από μια ώρα για την κάθοδο.
Σημείωση: Καλό είναι ένας μοναχικός πεζοπόρος να μην ξεκινήσει από πιο κάτω. Αφενός ό,τι αξίζει από θέα είναι από εδώ και πάνω αφετέρου χαμηλότερα, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας με το αυτοκίνητο, συνάντησα τσοπανόσκυλα…
Η διαδρομή που ακολούθησα πεζή έχει σημειωθεί στο χάρτη που ακολουθεί:























Η πρώτη εικόνα λήφθηκε λίγες δεκάδες μέτρα νοτιότερα από το σημείο που ξεκινά η άνοδος. 


















Ανεβαίνοντας:

Στο βάθος τα Μέθανα και δεξιά ο Πόρος.


Με κύκλο έχει σημειωθεί μια στρούγκα. Δεξιά η χερσόνησος Κρασοπαναγιά
των Μεθάνων και πίσω της το Αγκίστρι.



Κολονάκι τής ΓΥΣ, στα 887 μ.

Μια στρούγκα που περιμένει να χρησιμοποιηθεί σε λίγο.

Τώρα ποτίστρα ζώων

Εδώ βγαίνει το μονοπάτι από τον οικισμό Χώρα.



Προς τα βόρεια.













































Στην κορυφή με το εκκλησάκι Πρ. Ηλία.:




Το Μεγαλοβούνι Διδύμων από ανατολικά.






















Τέλος οι μόνες που μπόρεσα, λόγω θολότητας τής ατμόσφαιρας, να βγάλω με τηλεφακό.:
Στο βάθος ο Πόρος ενώ διακρίνεται και η παραθαλάσσια λίμνη Ψήκτα.
















Η πόλη τού Πόρου χτισμένη σε χερσόνησο τού νησιού Πόρος.
















Αρδευτική λίμνη, προς τα δυτικά, κοντά στο χωριό Καρατζάς.
















---






14 Μαρτίου 2026

[στο λόφο Φασκομηλιά στη Βουλιαγμένη, 13.03.2026]

Εικόνες από το λόφο Φασκομηλιά (εφεξής λόφο), στο νοτιότερο άκρο τού Υμηττού, προτού το Σαρωνικό κόλπο, που βρίσκεται μεταξύ Βουλιαγμένης και Βάρκιζας και φιλοξενεί την ομορφότερη δολίνη στον ελλαδικό χώρο, τη Λίμνη Βουλιαγμένης, έχουνε κατ’ επανάληψη παρουσιαστεί στο παρόν ιστολόγιο. Σε αντίθεση όμως με τις προηγούμενες φορές, που οι πεζοπορίες στο λόφο γίνανε πρωινές ώρες, η παρούσα έγινε απόγευμα και μάλιστα με σκοπό να βρεθώ εκεί την ώρα τής δύσης καθώς το ηλιοβασίλεμα από το λόφο, όταν το επιτρέπει ο καιρός, είναι από τα ωραιότερα στην αττική. Μάλιστα από το χώρο στάθμευσης, στο τέλος τής μικρής οδού Αργοναυτών, από όπου ξεκινά χωματόδρομος (σ.σ. είναι κλειστός για τα οχήματα με μπάρα), μεταξύ των ημερομηνιών αφενός 3 Μάρτη και 13 Απρίλη αφετέρου 27 Αυγούστου και 10 Οκτώβρη ο ήλιος δύει στο βάθος μεταξύ των νησιών Αίγινας και Σαλαμίνας, ήτοι στην περιοχή τής νοτιοανατολικής Κορινθίας μεταξύ των παραλιακών οικισμών Πευκάλι ή Αμόνι και Κόρφου, ανατολικά τού Σοφικού. Στις υπόλοιπες ημερομηνίες δύει αφενός από 11 Οκτώβρη μέχρι 2 Μάρτη στην Αίγινα αφετέρου από 14 Απρίλη μέχρι 26 Αυγούστου στη Σαλαμίνα (σ.σ. οι ημερομηνίες ποικίλουν ανάλογα και με το σημείο παρατήρησης στο λόφο).
Ακολουθούνε λίγες εικόνες από το λιόγερμα στο λόφο με τον ήλιο να χάνεται στα σύννεφα τού ορίζοντα πίσω από τις ακτές τής νοτιοανατολικής Κορινθίας.  
Οι φραγκοσυκιές (σ.σ. όπως έχει αναφερθεί και παλαιότερα στο παρόν ιστολόγιο, η φραγκοσυκιά, προέρχεται από το σημερινό Μεξικό και στον ελλαδικό χώρο την έφεραν οι ενετοί γιατί δεν καίγεται ούτε περνιέται εύκολα και τις φυτεύανε γύρω από τα κάστρα τους για προστασία) έχουνε πλέον γίνει σημαντικό μέρος της χλωρίδας στο λόφο:


















Στην επόμενη, σε πρώτο πλάνο η νησίδα Άρτεμις, πίσω της η νησίδα Απόλλων και στο βάθος οι νησίδες Ποθητό και Ποθητάκι,  νοτιοανατολικά τού λόφου:



















Στις δύο επόμενες, ο λόφος Ξερόχαβος:





















Στις δύο επόμενες η Βάρκιζα:

















Οι επόμενες από το λιόγερμα: