Gran Torino - Κάποιος θυσίασε την ζωή του για μένα και αυτό θα μου μείνει αξέχαστο

 

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του ρατσισμού είδαμε με τους μαθητές του Α2 την ταινία Gran Torino , τη συζητήσαμε και τα παιδιά έγραψαν επικήδειους λόγους για τον Γουώλτ τον πρωταγωνιστή (Κλιντ Ίστγουντ) στο padlet.

Η υπόθεση της ταινίας: Ένας συντηρητικός βετεράνος της Κορέας που ζει μόνος του αμέσως μετά το θάνατο της συζύγου του με μοναδική παρέα τη Νταίζη, το σκύλο του - αφού έχει πολύ ψυχρές σχέσεις με τους δύο γιους του- έρχεται κοντά με τους Ασιάτες γείτονες του, που αρχικά αντιπαθεί  και φτάνει να θυσιάσει τη ζωή του για να υπερασπιστεί τα νεότερα μέλη της οικογένειας.

Ακολουθούν οι επικήδειοι των παιδιών.

 

Δεν περίμενα ποτέ να έρθει αυτή η μέρα. Υποτίθεται θα το κάναμε μαζί και όχι μόνος του. Όμως, τα θυσίασε όλα για μένα. Για μας. Ήθελα να πάρω εκδίκηση μόνος μου αλλά δεν με άφησε , μου είπε να κάτσω πίσω ο παλιό γέρος . Παρόλου που στην αρχή δεν τα πηγαίναμε καλά με βοήθησε και εμένα και την οικογένεια μου . Με έλεγε Κιτρινιαρη και ποτέ δεν έλεγε σωστά το όνομα μου. Τοντ με φώναζε και το θυμάμαι και γελάω. Πήγε να με πυροβολήσει όταν πάτησα στο γρασίδι του. Πάρο όλα αυτά στο τέλος ήταν πάντα δίπλα μου. Έσωσε την αδερφή μου από συμμορίες και έσωσε και εμένα. Μου βρήκε δουλειά μου έμαθε να κάνω πράγματα και χωρίς αντάλλαγμα. Με βοήθησε να αποκτήσω αυτοπεποίθηση και ήταν ένας πατέρας που δεν είχα ποτέ. Ο Γουωλτ μπορεί να ήταν ένας ξιπάσμενος γέρος αλλά αυτό δεν με σταμάτησε να γίνω φίλος του. Με βοήθησε ακόμα να βγω με την κοπέλα που μου άρεσε και όχι μόνο αυτό αλλά και μου έδωσε το αμάξι του , το όποιο είχα Πάει να κλέψω. Τότε ήταν η πρώτη φορά που πήγε να με πυροβολήσει. Δεν ζητούσε ποτέ βοήθεια ακόμα και όταν έφτυνε αίμα και όλοι ανησυχούσαμε. Πάντα ήταν δίπλα μας αν και συνέχιζε να μας λέει σκιστομάτιδες. Την τελευταία στιγμή που ήταν να πάρουμε εκδίκηση με κλείδωσε στο υπόγειο, λες και ήξερε το κάθαρμα τι θα γίνει. Πήγε όμως, ξεροντας πως θα καταλήξει. Μπορεί να μην είχα πρότυπο πριν αλλά τώρα έχω. Κάποιος θυσίασε την ζωή του για μένα και αυτό θα μου μείνει αξέχαστο. Δεν σε ξεχάσω ποτέ κολο γέρε. Θα μου λείψεις Γουωλτ! Καλό ταξίδι.

 

 

Αγαπητέ μου φίλε Γουώλτ,

Υπήρξες άνθρωπος σπουδαίος για την Αμερική. Πολέμησες με θάρρος στον πόλεμο της Κορέας, με αυτοθυσία και αυταπάρνηση. Υπήρξες, όμως, και άνθρωπος « παλαιών αρχών », άνθρωπος προκατειλημμένος, άνθρωπος αντιπαθητικός και συχνά εκνευριστικός, θα έλεγα. Την πρώτη φορά που σε είδα, που βρήκα το θάρρος να σου μιλήσω, σκέφτηκα τα χειρότερα για εσένα. Την υπεροψία, την αλαζονεία που θεωρούσα ότι σε διακατέχουν. Το μόνο ωραίο πράγμα που βρήκα πάνω σου ήταν το αυτοκίνητό σου. Δεν ζητάω συγγνώμη που προσπάθησα να το πάρω γιατί έτσι μπορεί να μην είχαμε γνωριστεί ποτέ. Σταδιακά, ξεκίνησες να αλλάζεις, να γίνεσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Άρχισες να νοιάζεσαι ξανά για την ζωή σου, για το περιβάλλον σου. Μέχρι που μου δανεισες το αυτοκίνητό σου, το πολυτιμότερο πράγμα που είχες στη ζωή σου. Πότε δεν έμαθες το όνομά μου. Επέμενες να με φωνάζεις Τοντ, κιτρινωπό ή σχιζομάτη. Δεν με πείραζε, δεν με πείραξε πότε. Εύχομαι να βρήκες επιτέλους τη γαλήνη, που τόσο καιρό έψαχνες, αλλά πότε δεν βρήκες. Καλό ταξίδι παντοτινέ μου φίλε, δεν θα ξεχαστείς ποτέ

 

 

 

Αγαπητέ μου φίλε Γουώλτ δεν ήθελα να έρθει τόσο γρήγορα η ώρα που το οποίο θα βρίσκομαι σε αυτή την θέση για να σου μιλάω . Εχω να πω πως ήσουν ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπος από τους άλλους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στην ζωή μου, στην αρχή όταν σε πρώτο είδα έλεγα από μέσα μου πως πάλι με τρελό μπλέξαμε, στην συνέχεια κατάλαβα πως ήσουν ένας πολύ καλός άνθρωπος και ότι ήθελες να πεις το έλεγες ευθεως και δεν σε ενδιαφέρει τίποτα. Σε ευχαριστώ για εκείνη την μέρα που ήρθες και με έσωσες, το λιγότερο πράγμα που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν τα λουλούδια και τα φαγητά που σου φέρναμε. Τέλος θα ήθελα να με συγχωρέσεις που πήγα να σου κλέψω το αυτοκίνητο σου και θα σε θυμάμαι για πάντα. Καλό ταξίδι αγαπημένε μου Γουώλτ

 

Καλησπέρα σε όλους. Για πολλούς ο Γουώλτ μπορεί να ήταν φίλος σας, συγγενής σας η και εχθρός σας. Σήμερα όλοι μας αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γουώλτ. Για μένα ο άνθρωπος αυτός ήταν φίλος μου. Θυμάμαι πάντα έλεγε πως μισούσε εμάς τους σχιστομάτες, τους δικούς μου ανθρώπους λόγω του πολέμου που είχε γίνει. Ήταν ένας άνθρωπος με ωραίο και αστείο χιούμορ, έκανε πως μισούσε όλους αλλά κατά βάθος δεν ήταν τόσο σκληρός όσο και να το έδειχνε. Θυμάμαι μια μέρα όταν ο ξάδερφος και οι φίλοι του με ανάγκασαν να πάω στο σπίτι του για να κλέψω το αυτοκίνητο που είχε. Ήμουν και εγώ χαμένος και δεν ήξερα τι να κάνω. Όταν έμαθαν τι έκανα η μητέρα μου και η αδερφή μου έπρεπε να δουλέψω γι αυτόν. Εκεί όταν τον είδα η αλήθεια είναι όπως ο καθένας μας δεν θα ήθελε να μείνει μαζί του αλλά δεν είχα άλλη επιλογή. Την περίοδο εκείνη θυμάμαι όταν δούλευα στο σπίτι μου με έλεγε φοβιτσιάρη και μου έμαθε αρκετά πράγματα όπως το πως να μιλάω σε άτομα, πως να βρω δουλειά κλπ. Για εμένα ήταν ο μόνος άνθρωπος που με βοήθησε να καταλάβω το νόημα στην ζωή, τον συμπάθησα και ένιωθα πολύ οικεία μαζί του. Τον θαύμασα πολύ και ήθελα να του μοιάσω. Οι μέρες αυτές μαζί του ήταν ευχάριστες και περνούσαν πολύ ωραία, ένιωθα σαν να ήταν ο δεύτερος πατέρας μου. Μακάρι να μπορούσα να το ξανακάνουμε. Θα μείνει στο μυαλό μου και ελπίζω να τον αγαπήσατε όπως εγώ. Καλό παράδεισο φίλε μου.

 

Αγαπητοί φίλοι βρισκόμαστε εδώ για να αποχαιρετήσουμε τον Γουώλτ. Σε πολλούς θα σας φαίνεται παράξενο που βρίσκομαι εδώ εγώ και οι άλλοι "σχιστοματηδες" όπως μας αποκαλούσε. Τελικά όμως μας γνώρισε, την κουλτούρα μας, τα ήθη μας, τα έθιμα και τα φαγητά μας. Ποιος θα περίμενε ότι ενώ είχε τόση αντιπάθεια στους Κινέζους τελικά θα γινόταν φίλος και οικογένεια με αυτούς. Γιατί για μένα προσωπικά δεν ήταν απλώς φίλος, ήταν οικογένεια, ένας πατέρας δίπλα μου που δεν είχα. Στάθηκε σε μένα και στην αδελφή μου. Πρώτα με συγχώρεσε που πήγα να του κλέψω το αμάξι, μετά με βοήθησε να βρω δουλειά και τέλος θυσιάστηκε για μένα και την οικογένειά μου. Πολλοί θα τον θεωρείται για ένα αναίσθητο γερό, προσβλητικό , ιδιότροπο αλλά στη πραγματικότητα υπήρχε πολύ καλοσύνη μέσα του. Από τη μια με έβριζε λέγοντας με "κιτρινιάρη", δειλό και άλλα που δεν μπορώ να πω αυτή την στιγμή και από την άλλη με στηρίζε. Εγώ ήξερα πως κατά βάθος ήταν ένας καλός άνθρωπος. Είχε πολύ χιούμορ, σαρκασμό και τα έλεγε όλα έξω από τα δόντια . Θα σε θυμάμαι για πάντα Γουώλτ. Καλό ταξίδι φίλε μου!

 

 

Βρισκομαστε σήμερα όλοι εδώ για να αποχαιρετήσουμε τον Γουώλτ. Έναν σπουδαίο άνθρωπο, φίλο και πατέρα. Ήταν ένας θαρραλέος άνθρωπος που πάλεψε στον πόλεμο της Κορέας.

Όταν πρώτο γνώρισα τον Γουώλτ δεν είχαμε  και την καλύτερη πρώτη γνωριμία. Βρεθήκαμε για πρώτη φορα μέσα στο γκαράζ του. Εκείνος με ένα όπλο στο χέρι και εγώ προσπαθόντας να του κλέψω το αμάξι. Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν «Σήκω και φύγε από την κατοικία μου ρε σχηστομάτι, σκατο κιτρινιαρη». Δεν θα πίστευα ποτέ ότι μετά από εκείνη την γνωριμία θα γινόμασταν οι καλύτεροι φίλοι. Έκανε πολλά για έμενε και την οικογένεια μου. Αν δεν είχαν εκείνον δεν ξέρω τι θα είχα κάνει. Με αυτήν την θαρραλέα θυσια του με έσωσε από μια πολύ δύσκολη κατάσταση της ζωής μου. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να τον αποχαιρετήσω με τον τρόπο που ήθελα και έπρεπε. Μου έμαθε πολλά πράγματα για την ζωή και θα είμαι πάντα ευγνώμων που τον γνώρισα και τον ειχα στην ζωή μου. Τον Ευχαριστω παρά πολύ για ολα. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ κι ελπίζω να βρισκεται σε γαλήνη.

Σου εύχομαι καλό ταξίδι φίλε μου.

 

 

Αγαπητέ φίλε Γουωλτ χάρηκα που σε γνώρισα έστω και για λίγο γιατί αν και προσπάθησα να σου κλέψω το αμάξι με,συνχωρεσες και με πήρες κοντά σου και μου βρήκες δουλειά και με έσωσες εμένα και την οικογένεια μου από τον ξάδερφο μ και την παρέα του.καλο ταξίδι θα σε θυμάμαι για πάντα

 

 

Αγαπημένε μου φίλε Γουωλτ ήσουν ένας υπέροχος άνθρωπος αν και στην αρχή νόμιζα ότι ήσουν ένας γεροξεκουτης που μισεί τους κιτρινωπούς. Αλλά δίπλα σου έμαθα πολλά υπέροχα και χρήσιμα πράγματα όπως το πως να συμπεριφέρομαι σαν άντρας γιατί νόμιζες ότι ήμουν γυναικούλα, με βοήθησες να βρω δουλειά και με απέτρεψες από το να λερώσω τα χέρια μου αίμα γιατί εσύ το είχες κάνει ήδη λόγω του πολέμου. Εγώ και οι οικογένεια μου εκτιμούμε το ότι έχασες την ζωή σου για να είμαστε καλά εμείς. Όσο για τους άλλους που σε σκότωσαν θα πληρώσουν ακριβά για αυτό το έγκλημα και για πολλά αλλά. Θα σε θυμάμαι πάντα και εγώ και η οικογένεια μου ήσουν ένας υπέροχος, με χιούμορ άνθρωπος που παρόλο που έδειχνες ότι δεν σε ένοιαζε κανένας καταβαθος νοιαζόσουν για όλους και για όλα ακόμα και για την γιαγια μου που νόμιζες ότι σε μισούσε. Καλο παράδεισο φίλε μου ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

 

 

Αγαπητέ φίλε Γουώλτ

Δεν ξέρω τι ακριβώς να πω εδώ πέρα. Έτσι όπως ήσουν, πως μπορεί να πει κάποιος κάτι για σένα. Όλη την ώρα μας επρηζες και γκρινιάζες , αλλά τι να περιμένεις από ενα γερό μπάσταρδο σαν εσένα. Αλλά σε ευχαριστώ όλα για όσο έκανες για εμένα και πάντα έλεγες κάτι ηλίθιο, όπως όταν πηγές εκεί επειδή πάω στοίχημα ότι είχες βαρεθεί να ζεις, μιας και μου τας είχες πει όσα ήξερες.Δεν λέω σε ευχαριστώ για την βοήθεια και πραγματικά το χρειαζομουν αυτό που έκανες. Για αυτό η οικογένεια μου σου χρωστάει.Άντε τώρα καλό ταξίδι με τον Χριστό να σε οδηγεί και περιμένει μέχρι να έρθω και εγώ.

 

Ο Γουωλτ ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος, για αυτό και είμαστε εδώ σήμερα. Κάποτε προσπάθησα να κάνω κάτι κακό, το μετάνιωσα την ίδια ακριβώς στιγμή. Του ζήτησα συγνώμη και προσφέρθηκε για μια εβδομάδα να τον βοηθήσω σε ότι χρειαστεί. Ήταν αρνητικός και γκρινιάρης, την πρώτη κιόλας μέρα με έβαλε να μετρήσω τα πουλιά που βρίσκονταν σε ένα δέντρο και το έκανα, αλήθεια το έκανα δεν ξέρω γιατί αλλά τον άκουσα. Από τότε λοιπόν πάντα τον άκουγα. Έτσι ξεκίνησε η φιλία μας, επίτηδες έλεγε το όνομα μου λάθος, με προσέβαλε για την φυλή μου και για τα μάτια μου. Όμως δεν τον παρεξηγούσα, διότι μου έμαθε και πολλά πράγματα πως να επισκευάζω οτιδήποτε χαλάσει στο σπίτι, πως να φέρομεσαν άντρας και πως να διεκδικώ το κορίτσι που μου αρέσει. Επίσης πιστεύω πως κατάφερα να του μάθω και εγώ πως να φέρετε πράγματα καλά σε όλους τους ανθρώπους. Καλό ταξίδι φίλε μου.

 

 

Αγαπημενε μου Γουώλτ σημερα βρισκομαι εδω να σε αποχαιρετήσω για το ταξιδι που προκειται να κανεις.Δεν ειμουν ετοιμος να σε χασω τοσο γρηγορα...Μολις χτες εισουν γειτονας μου,φιλος μου.Πως εγινε ολο αυτο;

Σε ευχαριστώ για ολα εκτιμω ολα οσα εκανες για εμενα. Σαν χθες θυμαμαι που μας φωναζες σχιστοματιδες οταν πρωτο ειρθαμε που μας στραβοκοιταγες και δεν ηθελες να εχεις καμια σχεση μαζι μας .Σαν χθες θυμαμαι που αντι για Ταο με φωναζες Τοντ, Τι ανθρωπος..Οσπου μια μερα σε καλεσαμε σπιτι μας για φαγητο και ετσι αλλαξαν τα πραγματα. Γιναμε φιλοι και εχω να πω οτι εισουν ενας απο τους καλυτερους φιλους οπου θα μπορουσα να εχω,τοσο πείσματαρης,Παντα να περνουσε το δικο σου ηθελες και πρεπει να παραδεχτω οτι ουτε εγω σε χονεβα στην αρχη.Παρολα αυρα πρωτη φορα θαυμαζω εναν ανθρωπο τοσο πολυ,εισουν πραγματικα γενναιος.Θυσιαστηκες για να μας προστατέψεις Δεν ειναι αυτο γενναιο; Πραγματικα θα μου λειψεις αρκετα ελπιζω να εισουν ακομα εδω και να αραζαμε να πειναμε μπυρες και να μου φωναζες. Καλο Ταξιδι Γουωλτ θα σε θυμαμαι.

 

 

Αγαπητέ μου φίλε Γουόλτ δεν ήθελα ποτέ να έρθει η ωρα να πω αυτά που θα πω. Όσο ζούσες ήσουν ένας πολύ διαφορετικός από τους άλλους χαρακτήρες και έδειχνες την αγάπη σου και την τρυφερότητα σου στους άλλους με έναν περίεργο τρόπο που δεν καταλάβαιναν πολλοί. Είχες περάσει πολλά στην διάρκεια της ζωής σου και σε είχαν αδικήσει για την συμπεριφορά σου. Σου ήταν πάντα δύσκολο να συμπαθήσεις ανθρώπους επειδή έλεγες ότι δεν σου ταίριαζαν ως άνθρωποι. Ήταν λίγοι ο άνθρωποι που καταλάβαιναν τον τρόπο που αγαπάς και το εκτιμούσαν αρκετά. Τώρα που το σκέφτομαι και εμενα κατά βάθος με εκτιμούσες και με αγαπούσες αλλά εγώ δεν το καταλάβαινα μέχρι τώρα. Όποτε, σε συγχαρώ για την ζωή που έζησες και σου εύχομαι ένα ευχάριστο ταξιδι

 

 

 

Σήμερα βρισκόμαστε εδώ για μα αποχαιρετήσουμε τον αγαπημένο μας φίλο , σύντροφο μας . Όσοι γνώριζαν τον γουωλτ ήταν ένας άνθρωπος που στην αρχή δεν χώνευε τους σχηστοματες , ήταν ξινός μαζί τους , αδιάφορος . Γενικα σαν πατέρας που ήταν κ όλας δεν είχε και πολλές επαφές με τους γιούς του ούτε με τα εγγόνια του καθώς είχε μείνει με τα μυαλά των παλαιών αρχών και δεν άρεσε ο τρόπος συμπεριφοράς και ντυσίματος της εγγονής του . Μετέπειτα καθώς περνούσαν οι μέρες ο γουωλτ όλο κ συμφιλιωνότανε με τους σχηστοματες , τους βοήθησε για την ακρίβεια βοήθησε τον ταο και έτσι όλοι μετά φίλοι συγγενείς τον σχηστομετων τους πρόσφεραν φαγητό λουλούδια κτλπ αλλά αυτός δεν τα ήθελε εφόσον δν τους χώνευε , αλλά ούτε συγχώρεσε τον ταο από την κλοπή του αυτοκινήτου που δεν κατάφερε . Με τα πολλά πολλά τον έβαλε να δουλέψει στον κήπο του και να κάνει διάφορες δουλειες έτσι ώστε να τον συγχωρέσει , τό έκανε και άντρα του έπαθε πως να μιλάει πως να συμπεριφέρεται σαν άντρας του βρήκε και δουλειά και στην τελική θυσιάστηκε για αυτόν . Ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος και κριμα που τον πενθούμε σήμερα εδώ .

Το podcast του Γ5: Η αλφαβήτα της δικής μας εφηβείας!

 

Κλείνοντας τη φετινή χρονιά σας παρουσιάζουμε  την τελική εργασία των μαθητών του Γ5. Μια πρωτότυπη εργασία – και για τους μαθητές και για την κύρια «διδασκάλα»- όπως με φώναζε πειραχτικά αγαπημένος μαθητής του τμήματος .

Στο μάθημα των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας με όλους τους μαθητές της Γ' Γυμνασίου (Γ1, Γ5, Γ6 και Γ7) μελετήσαμε αποσπάσματα από την "Αλφαβήτα της εφηβείας", το αγαπημένο βιβλίο της Μάγιας Δεληβοριά,  και φτιάξαμε καλλιγράμματα. 

Όμως, με τους μαθητές του Γ5 κάναμε ένα βήμα παραπέρα. Τα παιδιά έγραψαν δικά τους πρωτότυπα κείμενα που αφορούν την εφηβεία και αποτύπωσαν τις σκέψεις τους και τα συναισθήματα τους με βιωματική γλώσσα. Προκειμένου να μην συμπέσουν οι επιλογές τους, μοιράστηκαν τα γράμματα του αλφαβήτου τυχαία  και έπειτα σκέφτηκαν για ποιο θέμα θα γράψουν με βάση το γράμμα που τους έτυχε. Τα κείμενά τους γράφτηκαν μέσα σε μία διδακτική ώρα μέσα στην τάξη και δεν έχουν υποστεί κανένα φιλολογικό έλεγχο. Σκοπός ήταν να διατηρήσουν τα κείμενα τη δροσιά, τη γνησιότητα καθώς και την προσωπική ματιά του καθενός.

 Στη συνέχεια οι μαθητές ηχογράφησαν στο κινητό τους τα κείμενα που έγραψαν και τα έστειλαν ως αρχείο mp3. Αφού τα επεξεργάστηκα με το πρόγραμμα Audacity,  τα ανέβασα με τη μορφή ενιαίου αρχείου στο soundclouds. Έτσι δημιουργήθηκε ένα podcast. Πατήστε στο σύνδεσμο λοιπόν και αφήστε τα παιδιά να σας ταξιδέψουν στα στιγμιότυπα της δικής τους εφηβείας. Ακούστε τη Μαρίνα, τον Αριστοτέλη, την Αντριάννα, τον Αντρέα, την Παρασκευή, τον Ορέστη, τη Στεφανία, την Άννα, τον Κεμάλ, τον Ντισάρντ, την Ειρήνη, τη Γιονίλα, το Στεφάν, το Γιάννη, το Γιώργο, το Μανώλη, τον Εμίρ, τη Δήμητρα, το Γιάννη, την Πόπη, τον Ντένις και τη Σταυρούλα. Θα σας μιλήσουν για την ανασφάλεια και την αποδοχή, τους γονείς, τη διαφορετικότητα, τον εθισμό, τη ζήλια, την ήττα, το θυμό, το ίντερνετ, το κινητό, το κάπνισμα, το λίπος, τα λάθη, τα νεύρα, την ξεροκεφαλιά, την ομορφιά, τα παιχνίδια, το ρομαντισμό, το ύψος, τις φοβίες, τη χαρά, το ψέμα και το τι σημαίνει ωραίος-α.

Αποχαιρετώ λοιπόν, όλα μου τα παιδιά με μια μεγάλη αγκαλιά, παρά τον covid, και εύχομαι τα καλύτερα! Είμαι πολύ περήφανη για όλους!

(Σ.Σ: Εδώ πρέπει να ευχαριστήσω τη φίλη και συνάδελφο Ντίνα Τσάπρα που, σε άσχετο χρόνο, μου είχε δώσει την ιδέα του podcast, αλλά και το συνάδελφο Ανδρέα Γαλανό που υλοποίησε με τους μαθητές του ένα podcast και κοινοποίησε το αποτέλεσμα).

Γιώτα Κεφαλά · Η ΑΛΦΑΒΗΤΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ ΤΟΥ Γ5. (Σχολικό έτος 2020-2021)

Ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη- Άλωση του 1204 (Οι μαθητές του Β8 μεταδίδουν)

 

Οι μαθητές του Β8, αφού ολοκληρώσαμε την ενότητα για την Άλωση της Κων/λης από τους Σταυροφόρους ( μελετώντας παραθέματα και παρακολουθώντας βίντεο εδώ και εδώ αλλά και άλλα βίντεο που ανακάλυψαν οι ίδιοι) έγιναν μικροί δημοσιογράφοι και είτε μετέδωσαν σε απευθείας σύνδεση την καταστροφή είτε έγραψαν άρθρα γι αυτό το γεγονός. Ακολουθούν οι εργασίες τους!

Καλησπέρα κύριες  και  κύριοι  ονομάζομαι  Μαρία Χαραπά και θέλω να σας  μεταδώσω τα τελευταία γεγονότα  εδώ στην Κωνσταντινούπολη . Απεσταλμένη  στο πεδίο της μάχης , αντικρίζω μία κατάσταση πανικού. Όλοι τρέχουν αναστατωμένοι ψάχνοντας καταφύγιο . Μάνες , παιδιά φωνάζουν σπαραχτικά , κλαίγοντας με λυγμούς. Άντρες φωνάζουν συνθήματα στους δρόμους, τρέχοντας και λένε: «Βοήθεια , βοήθεια , τρέξτε να σώσουμε τα σπίτια μας! Καιγόμαστε!».

Έχω συγκινηθεί, ακούγοντας την ιστορία της μικρής Ελίφ. Έχασε τα πάντα ολόκληρη την ζωή της. Μάνα , αδέλφια χάθηκαν και η μικρή Ελίφ απεγνωσμένα ζητάει βοήθεια. Δεν της έμεινε τίποτα , γιατί όλα κάηκαν , όλα έγιναν στάχτη και η μικρή Ελίφ έμεινε μόνη της.

Κύριες και Κύριοι οι άνθρωποι χάνονται , τα σπίτια καταστρέφονται και οι περιουσίες κλέβονται. Γυναίκες κακοποιούνται και αθώα παιδιά πέφτουν στα χέρια αδίστακτων!

Αίμα παντού! Άνθρωποι σφαγμένοι σε κάθε γωνία της Κωνσταντινούπολης. Πόσο μίσος και έχθρα υπάρχει , χάθηκε η ανθρωπιά! Κάποιες γυναίκες χορεύουν προκλητικά μέσα στους ναούς , χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες. Έχω μείνει συγκλονισμένη από τις τουλάχιστον ασεβείς και αισχρές πράξεις τους.

Κύριες και κύριοι κάπου εδώ έφτασε στο τέλος της η σημερινή μας μετάδοση. Θα σας ενημερώσω εάν  έχουμε νέες εξελίξεις, αν και δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη καταστροφή από αυτή!

Μαρία Χαραπά, Β8

 

Σοφία Φουντωτού. Ανταπόκριση από Κωνσταντινούπολη. Γύρω μου βλέπετε ένα σκηνικό καταστροφής και λεηλασίας. Οι ναοί, οι οποίοι στην προηγούμενη επίσκεψη μου έλαμπαν από καθαριότητα, πλούτο και ομορφιά, εκεί όπου τις ημέρες του Πάσχα πήγαιναν χιλιάδες πιστοί να προσευχηθούν, σήμερα είναι κατεστραμμένοι, πολλοί από αυτούς καμένοι και τα ιερά αντικείμενα κλεμμένα. Τα σπίτια έχουν σπασμένες πόρτες και παράθυρα και ο ιδιοκτήτες τους, αν δεν έχουν σκοτωθεί και είναι καταπλακωμένοι από τα συντρίμμια, τότε σίγουρα τα έχουν εγκαταλείψει, προσπαθώντας να βρουν ένα ασφαλές καταφύγιο για την οικογένεια τους, το οποίο στη συγκεκριμένη εποχή είναι είτε σε φιλικά σπίτια, είτε στους απομακρυσμένους αγρούς είτε στα απρόσιτα ψηλά βουνά.

Στους δρόμους δεν κυκλοφορούν ντόπιοι κάτοικοι παρά μόνο σταυροφόροι κατακτητές με τα μεταλλικά τους κράνη και τις πανοπλίες τους που έχουν πάνω έναν μεγάλο σταυρό. Μπαίνουν στα πλούσια σπίτια, ψάχνοντας να βρουν πολύτιμα αντικείμενα να κλέψουν ή να σκοτώσουν κρυμμένους ανθρώπους. Πολλοί είναι μεθυσμένοι κρατώντας κούπες με κρασί και γελάνε και χαίρονται με τις κατακτήσεις.

Η εικόνα της Βασιλεύουσας δεν θυμίζει σε τίποτε την παλιά, όμορφη, πλούσια Βασίλισσα των Πόλεων.

 Σοφία Φουντωτού, Β8

 

 

Ο Απρίλιος αυτός ήταν  ένας μήνας πένθους των βυζαντινών. Κανονικά θα ήταν ένας ανοιξιάτικος Πασχαλινός μήνας που τα παιδιά θα έτρεχαν χαρούμενα στους δρόμους για να πουν κάλαντα, ενώ οι νοικοκυρές θα έκαναν προετοιμασίες για το Πάσχα φτιάχνοντας νόστιμα κουλουράκια και βάφοντας κόκκινα αβγά. Όμως όλα άλλαξαν…

       Η 12η Απριλίου, ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Ο καλός καιρός έδωσε ελπίδα στους Βυζαντινούς. Στην πραγματικότητα όμως ήταν απλά η γαλήνη πριν την καταιγίδα. Οι σταυροφόροι εκμεταλλεύτηκαν τον καλό καιρό και μπήκαν στην πόλη. Η φρουρά προσπάθησε να τους εμποδίσει, αλλά δεν το κατάφερε. Αξίζει όμως να τιμηθούν που έμειναν μέχρι και την τελευταία στιγμή, παρόλο που εγκατέλειψε ακόμα κι ο αυτοκράτορας την ήδη διεφθαρμένη πόλη.

       Χιλιάδες σταυροφόροι πλημμύρισαν την πόλη. Άρχισαν τη λεηλασία. Οι σταυροφόροι ξέχασαν τον αρχικό τους σκοπό και τον κόκκινο Σταύρο στον στήθο τους. Όλα τα ξέχασαν, δεν ξέχασαν μονάχα ότι οι αμαρτίες τους《θα συγχωρεθούν》. Γι’αυτό, δεν περιόρισαν καθόλου το θράσος τους καίγοντας σπίτια και αρπάζοντας βίαια ό,τι έβρισκαν και θεωρούσαν πολύτιμο. Το 1/3 της πόλης κάηκεί. (ποσό πολύ διοξείδιο του άνθρακα να είχε άραγε αποβληθεί εκείνες τις μέρες;) Σπουδαία κτήρια, τράπεζες και εκκλησίες κατεδαφίστηκαν στη μεγάλη φωτιά. Έργα τέχνης και αγάλματα καταστράφηκαν, ούτε οι αυτοκρατορικοί τάφοι δε γλιτωσαν.

       Αυτά ήταν ωστόσο μόνο αρχή γιατί αυτά δεν επαρκούσαν να ικανοποιήσουν τους σταυροφόρους. Δολοφονίες  γυναικών και παιδιών γινόταν στους δρόμους. Παντού ακούγονταν χυδαία λόγια σταυροφόρων,στεναγμοί ανδρών, κραυγές γυναικών και κλάματα παιδιών. Νέες κοπέλες και ηλικιωμένες γυναίκες απογυμνώθηκαν στους δρόμους, βιάστηκαν και εξευτελίστηκαν. Ακόμα και οι άνθρωποι που επέζησαν στην καταστροφή κατέληξαν  πουλημένοι στα δουλοπάζαρα.

         Στην άλωση αυτή, ούτε η Αγία Σοφία που έπαιζε σπουδαίο ρόλο στις βαπτίσεις και κηδείες πολλών αυτοκρατόρων, που έζησε την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 626, που έζησε εφτά οικουμενικές συνοδούς, την εικονομαχία, την ακμή και την παρακμή του Βυζαντίου δεν κατάφερε να γλιτώσει την ταπείνωση  από τους σταυροφόρους. Οι σταυροφόροι μπήκαν στην Αγία Σοφία και μαζί τους πήραν μουλάρια και άλογα για να τους κουβαλήσουν τους θησαυρούς που θα έβρισκαν στον ναό. Εικόνες καταστράφηκαν, ενώ τα πολύτιμα χρυσά σκεύη διαμοιραστηκαν μεταξύ των σταυροφόρων.

         Η Κωνσταντινούπολη καταστράφηκε μέσα σε λίγες μέρες. Η ορθόδοξη εκκλησία είχε πια ανατραπεί. Αμέτρητοι άνθρωποι έχασαν άδικα τη ζωή και την οικογένεια τους. Μα κανένας δεν το περίμενε αυτό. Ποιος φταίει άραγε για όλα αυτά; Οι Σταυροφόροι ; Οι Άγγελοι που δεν διατήρησαν την υπόσχεση τους; Ή ο Ιννοκεντιος ο Γ’ που διέταξε τους σταυροφόρους να κατακτήσουν την πόλη; Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς γιατί όλα αυτά δεν έγιναν μόνο σε μια μέρα ή μόνο με μια απόφαση. Ωστόσο, είναι σίγουρο ότι δεν έφταιγε ο λαός. Ο λαός δεν μπορει να παρεμβαίνει στις αποφάσεις των αυτοκρατορων, αλλά πάντα είναι θυμα της ραδιουργίας των διαφόρων αυτοκρατόρων.

 Τριανταφυλλενια Χουανγκαρα (Γουιτζιά Χουάνγκ)

 

Οι  σταυροφόροι ξεκίνησαν με τις ευχές του πάπα Ιννοκέντιου του Γ’ και κατέχτησαν την Κωνσταντινούπολη , ήταν μια από τις χειρότερες λεηλασίες που υπέστη η Πόλη. Σχεδόν η μισή Πόλη παραδόθηκε στις φλόγες κάηκαν κτίρια και έργα ανεκτίμητης αξίας , μαρμάρινα αγάλματα καταστραφήκαν και  μπρούτζινα έλιωσαν από τις φλόγες . Πίνακες και βιβλία μεγάλης αξίας κάηκαν.           

Λεηλατήθηκαν οι εκκλησίες τις Πόλης  , οι αγίες  τράπεζες καταστράφηκαν , και πήραν όλα τα λάφυρα των εκκλησιών. Στην Αγία Σοφία μπήκαν με μουλάρια για να μεταφέρουν τα λάφυρα , που λύγιζαν από το πολύ βάρος και φόρτωμα.

Παντού υπήρχαν νεκρή , τις γυναίκες τις βίαζαν για πολλές μέρες που κράτησε η λεηλασία. Σε κάθε γωνίας της Πόλης ακουγόντουσαν κραυγές , ουρλιαχτά και θρήνος.        

Ανθή Χάμπα, Β8

 

 

Καλησπέρα σας! Είμαι ο δημοσιογράφος Δημήτρης Χ. και θέλω να σας δείξω εικόνες φρίκης από την κατεστραμμένη Κων/λη από τους σταυροφόρους. Εδώ κύριες και κύριοι βλέπετε τις φωτιές και τις λεηλασίες που βάζουν στα σπίτια των φτωχών ανθρώπων και στους ναούς. Βλέπετε να βάζουν ζώα και ιερόδουλες μέσα στους ναούς, και δείχνουν την ασέβειά τους. Παίρνουν και καταστρέφουν τις εικόνες και τις καίνε. Και βέβαια όπως πάντα την πλήρωσε ο άμαχος πληθυσμός ή αλλιώς τα γυναικόπαιδα. Έφτασαν μέχρι το σημείο να βιάζουν παιδιά και μανάδες στον δρόμο. Και μετά να τους σκοτώνουν. Φανταστείτε την μάνα πως ένιωθε όταν βίαζαν το παιδί μπροστά στα μάτια της. Αλήθεια είμαι πολύ σοκαρισμένος!!! Αυτά έκαναν και πολλά ακόμα φρικτά και αδιανόητα πράγματα οι σταυροφόροι στην Κων/λη.

Δημήτρης Χόνδρος, Β8

Γεια σας είμαι ο Γιάννης Φορόζης ζωντανά από την Κωνσταντινούπολη, μετά την άλωση από τους σταυροφόρους. Οι εικόνες είναι  οι ακόλουθες:

 Προς κάθε κατεύθυνση υπάρχουν νεκροί , τραυματίες, βιασμένες γυναίκες και πάρα πολλά κατεστραμμένα ή καμένα κτίρια. Οι σταυροφόροι έχουν κλέψει κοσμήματα, στολίδια , χρυσαφικά και οτιδήποτε άλλο αξίας. Έχουν αρπάξει γυναίκες , παιδιά, ώστε να τους πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα. Αυτά είχαμε να σας μεταφέρουμε από την Κωνσταντινούπολη, αυτή είναι μια μαύρη μέρα για τον χριστιανισμό.

Γιάννης Φορόζης, Β8

Σέβη Χατζηστέργου , Β8

 

Μια περιπέτεια στην παραλία και μια συνάντηση με τον Ιούλιο Βερν!

 

Το προηγούμενο καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μου διακοπών σε ένα μικρό νησί της Μεσογείου, είχα μια ξεχωριστή εμπειρία, μια ιδιαίτερη συνάντηση. Τις μέρες εκείνες, είχα ανακαλύψει μία ήσυχη παραλία, περιτριγυρισμένη από βράχια και μικρές σπηλιές, κοντά στο σπίτι που μας φιλοξενούσε. Υπήρχαν διάφορες ιστορίες για τις σπηλιές αυτές, ότι τις χρησιμοποιούσαν παλιότερα πειρατές, ότι εμφανιζόντουσαν εκεί γοργόνες και άλλα τέτοια. Εμένα μου άρεσε να τριγυρνάω εκεί τα απογεύματα, να κολυμπάω, να εξερευνώ και να μαζεύω κοχύλια. Είχα βρει κάτι πολύ ωραία, που άλλα είχα σκοπό να τα στολίσω στο δωμάτιό μου και άλλα να τα δωρίσω στις φίλες όταν επέστρεφα σπίτι.

Σε μία από αυτές τις εξορμήσεις μου λοιπόν, κατά το σούρουπο, παρατήρησα ότι μία από τις σπηλιές που βρισκόταν κοντά στην ακτή και που τις υπόλοιπες μέρες η είσοδός της ήταν κατά το περισσότερο καλυμμένη με νερό και είχα φοβηθεί να βουτήξω για να μπω μέσα, εκείνο το απόγευμα για κάποιο λόγο η θάλασσα είχε κάπως τραβηχτεί και το άνοιγμα της σπηλιάς ήταν εντελώς έξω από το νερό. Η παραλία είχε ακόμα κόσμο, παιδιά έπαιζαν με τους γονείς τους πιο πέρα, κάποιοι διάβαζαν ή περπατούσαν. Προς τη σπηλιά υπήρχε ησυχία κι έτσι αποφάσισα να πλησιάσω περισσότερο. Το βάθος της σπηλιάς δεν ήταν μεγάλο κι έτσι μπήκα χωρίς να φοβάμαι. Το κέντρο της φωτιζόταν παράξενα. Από πού ερχόταν αυτό το φως; Πλησίασα περισσότερο και μόλις η δέσμη με κάλυψε, ένιωσα ότι άρχισα να στροβιλίζομαι με μεγάλη ταχύτητα.

Δεν κατάλαβα πόσο κράτησε όλο αυτό, όταν όμως σταμάτησα να περιστρέφομαι εκτός του ότι δεν είχα ζαλιστεί καθόλου, δεν ήμουν πλέον μόνη μου στη σπηλιά. Πάγωσα. Στη μία της πλευρά υπήρχε μια φιγούρα ανθρώπου! Ήταν καθιστός σε μια μεγάλη πέτρα και διάβαζε. Τρόμαξα, έβγαλα μια μικρή κραυγή και έκανα ένα βήμα πίσω. Εκείνη τη στιγμή, σήκωσε το βλέμμα του και με κοίταξε. Κοκάλωσα. Αντί να το βάλω στα πόδια, άρχισα να τον παρατηρώ. Μου φάνηκε σαν ντόπιος ψαράς, με την λευκή του γενειάδα και τα γκρίζα του μαλλιά, αλλά πάλι το ντύσιμο του ήταν κάπως καλό για την περίσταση! Τα μάτια του ήταν ευγενικά και κάποιον μου θύμιζε, αλλά ποιον! Σε δευτερόλεπτα κατάλαβα ποιος ήρθε στο μυαλό μου. Πρόσφατα είχα δει τη φωτογραφία του στο οπισθόφυλλο ενός βιβλίου που ξεφύλλιζα τα μεσημέρια.  Μα ήταν δυνατόν; Αυτός ήταν ίδιος ο Ιούλιος Βερν!

Ταυτόχρονα με τις σκέψεις μου, ο κύριος αυτός με χαιρέτησε. Στα γαλλικά! Τι έγινε τώρα; Με όλη μου την ψυχραιμία του απάντησα. Ας είναι καλά τα μαθήματα γαλλικών! Έδειξε να καταλαβαίνει την έκπληξή μου και πολύ ευγενικά μου εξήγησε ότι πράγματι ήταν εκείνος και ότι βρισκόταν σε ένα από τα ταξίδια του στη Μεσόγειο. Μία κακοκαιρία καταμεσής του καλοκαιριού, τον ανάγκασε να παραμείνει σε αυτό το νησί για περισσότερες μέρες από όσες είχε αρχικά προγραμματίσει και πως ανακάλυψε αυτή τη σπηλιά όπου μπορεί να ηρεμεί και να διαβάζει.

«Μα καλά τι έτος έχουμε;» τον ρώτησα, για να πάρω έκπληκτη την απάντηση ότι βρισκόμασταν στο 1880! Τότε εγώ, για να τον τσεκάρω, αλλά και να κερδίσω λίγο χρόνο μέχρι να συνέλθω από την έκπληξη, τον ρώτησα για ένα βιβλίο που έγραψε με τίτλο «Το Αρχιπέλαγος στις φλόγες», το οποίο μάλιστα αργότερα εκδόθηκε σε διασκευή του Νίκου Καζαντζάκη με τον τίτλο «Οι Πειρατές του Αιγαίου». Μου απάντησε ότι πάντα αγαπούσε την Ελλάδα και τον ενθουσίαζε ο ηρωισμός και η αποφασιστικότητα που οι Έλληνες είχαν δείξει κατά τον αγώνα τους για την απελευθέρωση, για αυτό σε αυτό το βιβλίο, όπως και στο «20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα» η επαναστατημένη Ελλάδα κατέχει τον κύριο ρόλο και γίνονται εκτενείς αναφορές στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της.

Έτσι βρέθηκα να κάθομαι δίπλα του και να του κάνω ερωτήσεις. Αποδέχθηκε αμέσως το γεγονός ότι προέρχομαι από το μέλλον κι έτσι κι εγώ σκέφτηκα ότι αφού είμαι στο παρελθόν με μία τόσο σημαντική προσωπικότητα του 19^ου αιώνα, ας το εκμεταλλευτώ. Ποιος θα το πίστευε ότι θα έπαιρνα συνέντευξη από τον Ιούλιο Βερν!

-                     Γεννηθήκατε στη Γαλλία σωστά;

-                     Ναι, στη Νάντη τον Φεβρουάριο του 1828, πριν από 52 χρόνια, μια παραθαλάσσια, πολυσύχναστη πόλη στις ακτές του Ατλαντικού. Εκεί, σε αυτή την πόλη, από μικρός παρατηρούσα με τις ώρες τα καράβια να περνούν από τον ποταμό Λουάρ και να ξανοίγονται στο πέλαγος. Εκτεθειμένος σε εικόνες με πλοία που αναχωρούν και καταφθάνουν, πυροδοτήθηκε για πρώτη φορά η φαντασία μου και κάπως έτσι ξεκίνησε η δίψα και η λαχτάρα μου για ταξίδια και περιπέτεια.

-                     Και πότε κάνατε το πρώτο σας ταξίδι;

-                     Η πρώτη ανεπιτυχής προσπάθεια για ταξίδι, έγινε όταν ήμουν 11 ετών. Προσπάθησα στα κρυφά να μπω ως μούτσος στο πλήρωμα  ενός εμπορικού πλοίου που θα ταξίδευε στις Δυτικές Ινδίες. Όμως, κάποιος από τους μόνιμους ναύτες του πλοίου ειδοποίησε τον πατέρα μου ότι ο γιος του σχεδίαζε να το σκάσει κι έτσι το ταξίδι μου τελείωσε πρόωρα. Με θυμάμαι πικραμένος να πέφτω στην αγκαλιά της μητέρας μου και να της λέω: «Από τώρα θα ταξιδεύω πια μονάχα με τη φαντασία μου».

-                     Σε πολλά από τα βιβλία που γράψατε αναφέρεστε στη θάλασσα. Γιατί δε γίνατε ναυτικός;

-                     Ο αρχικός μου πόθος να γίνω ναυτικός δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, παρά μονάχα στις σελίδες των μυθιστορημάτων μου. Ο πατέρας μου, ήταν δικηγόρος και επέμενε να γίνω κι εγώ το ίδιο. Με έστειλε λοιπόν στο Παρίσι για να σπουδάσω νομικά. Ποτέ όμως δεν ξέχασα την αγάπη μου για τη θάλασσα.

-                     Πώς ξεκινήσατε να γράφετε;

-                     Καθώς σπούδαζα νομικά στο Παρίσι, ένιωσα μια ακαταμάχητη έλξη για τη λογοτεχνία και το θέατρο. Ξεκίνησα να συχνάζω στα φημισμένα λογοτεχνικά σαλόνια του Παρισιού κι έγινα καλός φίλος μερικών καλλιτεχνών και συγγραφέων, ανάμεσα στους οποίους ο Βίκτωρ Ουγκό, ο Αλέξανδρος Δουμάς και ο γιος του. Αφού πήρα το πτυχίο στη Νομική το 1849, αποφάσισα να παραμείνω στο Παρίσι με σκοπό να ακολουθήσω συγγραφική καριέρα. Βέβαια, αυτό δυσαρέστησε πολύ τον πατέρα μου και οι σχέσεις μας διακόπηκαν όταν απέρριψα την πρότασή του να ανοίξω ένα γραφείο νομικής πρακτικής στη Νάντη.

-                     Και τι κάνατε;

-                     Για δέκα περίπου χρόνια εργαζόμουν ως γραμματέας του Θεάτρου Lyrique. Θυμάμαι πως εκείνη την περίοδο η δίψα μου για διάβασμα ήταν ακόρεστη και ρουφούσα όποιο βιβλίο μπορούσα να αγοράσω ή να δανειστώ. Ο μισθός του θεάτρου ήταν πενιχρός, αλλά εγώ συνέχιζα να γράφω και να ψάχνω κάποιον να εκδώσει τα έργα μου.

-                     Και βρήκατε;

-                     Πάνω που θεωρούσα ότι η λογοτεχνική μου καριέρα είχε αποτύχει να κερδίσει κάποιου είδους προσοχή, γνώρισα έναν από τους πιο σημαντικούς Γάλλους εκδότες του 19ου αιώνα, τον Πιερ-Ζυλ-Ετζέλ– ο οποίος και είχε εκδώσει έργα του Βίκτωρος Ουγκώ, Γεωργίας Σάνδη και Έρκμαν Σατριάν. Δούλευα τότε πάνω σε ένα μυθιστόρημα, στο οποίο είχα  κατορθώσει να διαποτίσω σε μια βαριά επιστημονική έρευνα, μια ευρηματική αφηγηματική τεχνική, κάτι που θεωρήθηκε απορριπτέο από άλλους εκδότες, όχι όμως για τον Ετζέλ. Έτσι το 1863 ο Ετζέλ εξέδωσε το «Πέντε εβδομάδες σε αερόστατο», το πρώτο από μια σειρά περιπετειωδών αφηγημάτων εξωπραγματικής- για την εποχή- διάστασης.

-                     Ό,τι γράφατε ήταν της φαντασίας σας;

-                     Εμπνευσμένος από την αγάπη μου για το ταξίδι και την περιπέτεια, γρήγορα αγόρασα ένα σκάφος και μαζί με την γυναίκα μου περάσαμε αρκετό καιρό ταξιδεύοντας στη θάλασσα. Τα διάφορα ταξίδια μου, ανάμεσα στα Βρετανικά νησιά και τη Μεσόγειο, ήταν αυτά που μου προσέφεραν άφθονο υλικό για τις ιστορίες μου. Το 1867 ταξίδεψα με τον αδερφό μου στις Η.Π.Α. Το ταξίδι αυτό μπορεί να κράτησε μόνο μια εβδομάδα, ήταν ωστόσο εξαιρετικά ωφέλιμο για τη μετέπειτα δουλειά μου.

-                     Α, είχατε οικογένεια;

-                     Το 1857, παντρεύτηκα την Ονορίν ντε Βιαν Μορέλ, μια νεαρή χήρα με δύο κόρες. Δύο χρόνια αργότερα, οι δυο μας επιβιβαστήκαμε για μια μεγάλη περιπέτεια, η οποία περιλάμβανε περίπου 20 ταξίδια στα βρετανικά νησιά. Δούλευα τότε στο χρηματιστήριο. Το πρώτο αυτό ταξίδι  μου έκανε πολύ ισχυρή εντύπωση και με ενέπνευσε πραγματικά. Τότε έγραψα το βιβλίο «Ταξίδι μετ’ εμποδίων στη Βρετανία», αν και το μυθιστόρημα αυτό δεν δημοσιεύθηκε μέχρι πολύ πολύ αργότερα. Στις 3 Αυγούστου 1861 γεννήθηκε ο γιος μου, Μισέλ Βερν. Αχ! Τότε έγραφα το «Πέντε εβδομάδες σε αερόστατο» και θυμάμαι ότι το κλάμα του μωρού αποσπούσε τη συγκέντρωσή μου…

-                     Πάμε λοιπόν και πάλι στο συγγραφικό σας έργο. Φαντάζομαι μετά το «Πέντε εβδομάδες σε αερόστατο» ακολούθησαν όλα τα γνωστά σας έργα.

-                     Κάπως έτσι. Παράτησα πλέον τη δουλειά του χρηματιστή και έγραφα συνεχώς. Το 1864 εκδόθηκε το «Ταξίδι στο κέντρο της Γης». Τον ίδιο χρόνο, ένα άλλο μου βιβλίο το «Παρίσι στον 20ο αιώνα» θα απορριφθεί, αλλά το 1865 επέστρεψα με το «Από τη Γη στη Σελήνη» και το «Τα παιδιά του πλοίαρχου Γκραντ». Το 1867 εκδόθηκε μια ιλουστρασιόν έκδοση της Γεωγραφίας της Γαλλίας και των αποικιών της. Το 1869 ήταν το έτος για τις «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», «Ο γύρος της Σελήνης» και «Η ανακάλυψη της γης».

-                     Ποπό! Πολύ γνωστά έργα! Έχουν πλέον μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το ξέρετε;

-                     Πράγματι, από εκείνη την περίοδο τα έργα μου μεταφράζονται ήδη στα αγγλικά και πλέον μπορώ να ζήσω άνετα, μέσω της συγγραφής μου. Στα τέλη του 1872  εμφανίζεται μια πρώτη έκδοση του «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες».

-                     Αχ το αγαπημένο μου! Το έχω δει και στο θέατρο! Η ιστορία του Φιλέα Φογκ και του Πασπαρτού, με ταξίδεψαν σε μια περιπετειώδη, φανταστική, παγκόσμια διαδρομή και με συνεπήραν σε ένα γοητευτικό ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις!

-                     Πράγματι ωραίο βιβλίο! Είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μου, από άποψη πωλήσεων μέχρι τώρα και αυτό που μου εξασφάλισε πλέον μία πολύ άνετη ζωή! Όμως για μένα το καλύτερο παραμένει πάντα το «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» με το υποβρύχιο «Ναυτίλος».

-                     Υπήρξατε ένας από τους πρωτοπόρους των μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας και σήμερα, στην εποχή από την οποία έρχομαι, θεωρείστε από τους δέκα πιο πολυμεταφρασμένους συγγραφείς όλων των εποχών. Τα βιβλία σας ωστόσο παρουσιάζουν επινοήσεις και τεχνολογικά επιτεύγματα πολύ προηγμένα για την εποχή τους. Το υποβρύχιο «Ναυτίλος» δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ακόμη και από σύγχρονα υποβρύχια, ενώ περιγράψατε λεπτομερώς  το 1886 το ελικόπτερο στο μυθιστόρημά σας «Ροβήρος ο κατακτητής», ενώ η πρώτη πετυχημένη πτήση ελικοπτέρου πραγματοποιήθηκε το 1906 από τους γάλλους αδελφούς Μπρεγκέ. Αν βρισκόμαστε όπως λέτε στο 1880, αυτό θα γίνει σε 26 χρόνια από τώρα! Τι έχετε να πείτε για αυτό;

-                     Είμαι ένας συγγραφέας  επιστημονικών εκπαιδευτικών μυθιστορημάτων. Ο προσεκτικός αναγνώστης των έργων μου, θα πληροφορηθεί πολλά για τη χλωρίδα, την πανίδα, τη γεωγραφία και την ιστορία των περιοχών όπου αυτά διαδραματίζονται. Επίσης οι διάφορες επινοήσεις στα έργα μου δεν είναι προϊόντα φαντασίας, αλλά προσεκτικά ερευνημένες πιθανότητες. Η τεχνολογική έκρηξη της περιόδου που διανύουμε με προμήθευσε ως τώρα και συνεχίζει να με προμηθεύει, με το απαραίτητο υλικό για πολλά από τα έργα μου. Απλώς στηρίχθηκα στη γνωστή επιστήμη και τεχνολογία της εποχής μου για να περιγράψω τη λογική και ίσως πιθανά αναμενόμενη εξέλιξή τους, η οποία, όπως λες μάλλον δεν θα αργήσει να πραγματοποιηθεί. Ο «Ναυτίλος», τον οποίο ο εφευρέτης του, πλοίαρχος Νέμο, χρησιμοποιούσε για να πετύχει την παγκόσμια ειρήνη αλλά και το «αποτυχημένο» ταξίδι στη Σελήνη, κατά το οποίο το διαστημόπλοιο «έχασε» τον στόχο του, λόγω της βαρυτικής πάρελξης ενός αστεροειδούς, αποτελούν εφευρέσεις ή καταστάσεις που φαίνονται «λογικές» στην εποχή μου, ως αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης γνωστών επιστημονικών ανακαλύψεων.

-                     Τα έργα σας συνεχίζουν να έχουν μεγάλη απήχηση σε εκατομμύρια εφήβους ανά τον κόσμο. Πώς αισθάνεστε για αυτό;

-                     Χαίρομαι αφάνταστα. Μακάρι να γράψω κι άλλα βιβλία. Οι εξελίξεις μπορεί να με ξεπεράσουν, αλλά συνεχίζω να έχω κάποιες καλές ιδέες! Μεγάλη μου επιθυμία ήταν να γίνω και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, κάτι που δυστυχώς δεν κατάφερα μέχρι τώρα.

-                     Δε θέλω να σας στενοχωρήσω, αλλά καλύτερα να μην το σκέφτεστε αυτό. Η ιστορία δείχνει ότι δε γίνατε ποτέ μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

-                     Μα αυτό είναι τρομερό! Μόλις επιστρέψω στη Γαλλία, θα πρέπει να συναντήσω ορισμένους ανθρώπους και να πω μερικές κουβέντες μαζί τους! Ακούς εκεί! Μα πως είναι δυνατό!

-                     Μη στενοχωριέστε! Να είστε σίγουρος ότι θα καταφέρετε πολλά περισσότερα από έναν τίτλο! Κάτι ξέρω κι εγώ!

-                     Για να το λες!

-                     Να σας ρωτήσω κάτι ακόμα; Ήδη από το 1870 στείλατε τον «Ναυτίλο» σας, με τον μυστηριώδη Ναύαρχο Νέμο, να διαπλεύσει τα νερά του Αιγαίου. Με τον Ναύαρχο Νέμο δημιουργήσατε έναν μυθικό ήρωα, έναν αμείλικτο εχθρό της αποικιοκρατίας ο οποίος παρέδωσε σε έναν Έλληνα δύτη ράβδους χρυσού, που είχε ανασύρει από τα βάθη του κολπίσκου του Βίγκο, με σκοπό να βοηθήσει την εξέγερση της Κρήτης. Αυτή ήταν η συμβολική βοήθεια σας στην ελληνική υπόθεση και αν τα χίλια κιλά χρυσό που μετέφερε στο υποβρύχιο του ο απόκοσμος καπετάνιος δεν έφθασαν ποτέ στα χέρια των Κρητών αγωνιστών, σίγουρα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας ο αγώνας τους για ελευθερία και δικαίωση έγινε γνωστός σε εκατομμύρια αναγνώστες οι οποίοι διάβασαν και συνεχίζουν να διαβάζουν το βιβλίο. Στο βιβλίο σας «Το Αρχιπέλαγος στις φλόγες» παρακολουθούμε τις περιπέτειες του Γάλλου Φιλέλληνα ναυτικού Ερρίκου Ντ΄αλμπαρέ και την προσπάθεια του ως καπετάνιου Ελληνικού πλοίου να καταστείλει την πειρατεία στο Αιγαίο για λογαριασμό της Ελληνικής κυβέρνησης (στην πραγματικότητα αυτό το έργο το έφερε εις πέρας ο Μιαούλης το 1828 μετά από διαταγή του Καποδίστρια). Περιγράφετε όχι μόνο φυσικά τόπια αλλά και ανθρώπινους χαρακτήρες με βάση τον ελληνικό χώρο και τις ελληνικές συνήθειες. Την Ελλάδα την επισκεφθήκατε ποτέ μέχρι τώρα;

-                     Πάντα υπήρξα υποστηρικτής των Ελλήνων και του αγώνα τους να ελευθερωθούν από τον οθωμανικό ζυγό. Πριν δύο χρόνια διέπλευσα τα στενά του Γιβραλτάρ με το ιστιοφόρο μου Σαιν Μισέλ και περιηγήθηκα και πάλι σε διάφορα σημεία της Μεσογείου αλλά δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι την Ελλάδα. Η κρουαζιέρα μου διακόπηκε για μία ακόμα φορά εξαιτίας μιας τρομερής καταιγίδας και αναγκάστηκα να επιστρέψω σιδηροδρομικώς στο Παρίσι. Έτσι επισκέφθηκα τα νησιά του Αιγαίου με τη φαντασία μου, μέχρι πρόσφατα που κατάφερα να περιπλανηθώ και πάλι στα μέρη αυτά και να σε συναντήσω.

-                     Δεν ξέρω αν είναι της δικής μου φαντασίας όλα αυτά, δε θα ξεχάσω όμως ποτέ τη γνωριμία μας. Να ξέρετε ότι στο έτος 2020 από το οποίο έρχομαι, δεν υπάρχει βιβλιοθήκη στην οποία να μην έχει βιβλία σας, ούτε παιδί που να μη σας γνωρίζει ή να μη θέλησε να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες!

-                     Κι εγώ χάρηκα που σε συνάντησα, κορίτσι του μέλλοντος. Αν είναι αλήθεια όσα λες, νιώθω πολύ ικανοποιημένος. Τόσα χρόνια μετά και να μιλάνε ακόμα για μένα και το έργο μου; Μεγάλη επιτυχία εκ μέρους μου, δε νομίζεις;

-                     Βέβαια! Να είστε μάλιστα σίγουρος, ότι θα παραμείνετε γνωστός για πολλά πολλά χρόνια ακόμα! Είναι τεράστιας σημασίας όσα έχετε προσφέρει στη λογοτεχνία, αλλά και τα μελλοντικά τεχνολογικά επιτεύγματα, αφού πολλοί στηρίχθηκαν σε δικές σας περιγραφές.

-                     Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Μη ξεχνάς ποτέ πως η δύναμη της φαντασίας είναι τεράστια και πως τα βιβλία την ενισχύουν ακόμα πιο πολύ…

Πριν τελειώσει την φράση του, άκουσα να φωνάζουν από τη μεριά της παραλίας το όνομά μου. Με ψάχνανε. Μα πως είναι δυνατόν; Κατάφεραν και άλλοι να βρεθούν στο παρελθόν, ή μήπως…Μέχρι να γυρίσω να δω, ο συγγραφέας είχε εξαφανιστεί. Πόση ώρα είχε περάσει; Θα με πίστευε κανείς, αν του έλεγα για αυτή τη συνάντηση; Λίγο με ενδιαφέρει. Το σημαντικότερο είναι πως έμαθα τόσα πράγματα για τη ζωή και το έργο του σπουδαίου αυτού ανθρώπου που σίγουρα δε θα καθόμουν ποτέ να διαβάσω…

 

Κατερίνα Χατζηστέργου

                                                                                   Γ΄ 7

 

Πηγές

1.    https://www.istorikathemata.com/

2.    https://popaganda.gr/newstrack/

3.    https://www.infokids.gr/

4.    https://www.sansimera.gr/biographies/