Μπορεί να μην είμαστε ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι… (3η Ενότητα, Νεοελληνική Γλώσσα Γ Γυμνασίου)

Η τρίτη ενότητα του βιβλίου της Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ Γυμνασίου έχει θέμα το ρατσισμό. Με τους μαθητές του Γ6 αφιερώσαμε μια τρίωρη διδασκαλία στο θέμα χρησιμοποιώντας το υλικό από το Εργαστήρι 1: «Οι διαφόρων ειδών Άλλοι» από τα εκπαιδευτικά προγράμματα της βουλής των Ελλήνων.

Οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες και μελέτησαν τα άρθρα που τους δόθηκαν σε φωτοτυπίες κρατώντας σημειώσεις και απαντώντας σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Στη συνέχεια εκπρόσωπος της κάθε ομάδας παρουσίασε στην ολομέλεια της τάξης το θέμα με το οποίο ασχολήθηκε η ομάδα του κάνοντας μια μικρή εισήγηση και απαντώντας στα ερωτήματα που του έθεσαν οι συμμαθητές του. Επιμείναμε περισσότερο στην προφορικότητα του λόγου και η συζήτηση ήταν τόσο ενδιαφέρουσα και γεμάτη αντιπαραθέσεις που δανειστήκαμε και τρίτη ώρα προκειμένου να ολοκληρώσουμε τη μελέτη του θέματος. Η εργασία που είχαν στη συνέχεια τα παιδιά ήταν, αφού μελετούσαν το υλικό που τους δόθηκε και έκαναν και μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο, να παρουσιάσουν μια υποθετική συνέντευξη με κάποιο άτομο που βίωσε ρατσισμό ή περιθωριοποίηση.

Ακολουθούν τρεις συνεντεύξεις των παιδιών.

Συνέντευξη από ένα άτομο με αναπηρία (Δημήτρης Φρούντζας)

Είναι  16:50.  Έχω έρθει  10 λεπτά  νωρίτερα  στο ραντεβού μου. Συνήθως  αργώ  όταν πρέπει να πάω κάπου,  σήμερα όμως είναι εξαίρεση. Κοιτάζω αυτές τις καρέκλες εδώ στην καφετέρια  - μάλλον είναι παλιές,  διότι το ξύλο έχει αρχίσει να αλλάζει χρώμα.  Τέλος πάντων ας κοιτάξω λίγο τηλεόραση  - μια Samsung,  καινούργια λογικά-  έχει συνέντευξη του πρωθυπουργού : <Η Ελλάδα θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια της>. Έτσι λέει. Στα πόδια της…

 Τώρα που το διάβασα αυτό πήγε το μυαλό μου 2 μέρες πριν. Έβρεχε και το κρύο ήταν τσουχτερό. Είχα πάει σε ένα μίνι μάρκετ για να καλυφτώ από την βροχή και εκεί είδα τον κύριο Σεμπάστιαν. Ήταν ντυμένος με μαύρα ρούχα, και φορούσε κάτι μαύρα παπούτσια Nike η μάλλον φορούσε 1 μαύρο παπούτσι Nike. Αφού περίμενα λίγο πήρα το θάρρος τον ρώτησα εάν μπορώ να του πάρω μια συνέντευξη . Δέχτηκε..

Η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα ένα άνθρωπος ντυμένος πάλι στα μαύρα (μάλλον θα είναι το αγαπημένο του χρώμα) και κρατούσε μια πατερίτσα .Ήρθε προς το μέρος μου,  έβγαλε το μπουφάν του και το άφησε πάνω στην καρέκλα - αυτήν με το χαλασμένο ξύλο - φωνάξω τον σερβιτόρο και παρήγγειλε μια πορτοκαλάδα. Με κοίταξε με ένα χαμόγελο. Βλέπω το ρολόι μου και καταλαβαίνω πως πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε.

Δ- Ευχαριστώ που δεχτήκατε να μου μιλήσετε

Σ-Εεε εντάξει δεν είμαι και ο Ομπάμα.  Μην κάνεις έτσι και μιλά μου καλυτέρα στον ενικό, γιατί με κάνεις να νιώθω παππούς.

Δ-Εντάξει όπως θέλεις. Λοιπόν ας αρχίσουμε γιατί ο χρόνος είναι χρήμα. Καταρχάς ποσά χρόνια έχεις αυτό το πρόβλημα;

Σ-Πάνε 15 χρόνια από τότε που έχασα το πόδι μου. Περίπου όταν ήμουν 20 χρονών.

Δ-Δεν έχει και πολύ μεγάλη σχέση με τη συνέντευξη,  αλλά μήπως θα μπορούσες να μου πεις πως το έπαθες;

Δαγκώνει τα χείλη του..Ένδειξη αμηχανίας και αδυναμίας προφανώς δεν θέλει να μιλήσει για αυτό..

Σ-Λοιπόν, αφού το θες, θα σου πω. Ήταν καλοκαίρι βράδυ και είχα πάει βόλτα με τους φίλους μου σε ένα μπαρ. Είχα πιει λίγο παραπάνω ή μάλλον πολύ παραπάνω από όσο έπρεπε για να οδηγήσω μηχανή το βράδυ . Έτρεχα πολύ. Σε κάποιο σημείο έχασα τον έλεγχο της μηχανής και μετά βρέθηκα στο νοσοκομείο σε τραγική κατάσταση .Οι γιατροί είπαν ότι είμαι ζωντανός από θαύμα και ότι ένα πόδι ήταν το λιγότερο που θα μπορούσα να χάσω.

Δ-Μόλις κατάλαβες ότι ήσουν πλέον ένα άτομο με προβλήματα αναπηρίας πως ένιωσες και ποιες ήταν οι πρώτες σου αντιδράσεις;

Σ-Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου. Ευχόμουν να είχα πεθάνει… Δεν το πίστευα ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω πλέον μια κανονική ζωή.

Δ-Μέχρι εκείνη την ημέρα ποια ήταν η συμπεριφορά σου στα άτομα με αναπηρία;

Σ-Κοίτα , απλώς τους αγνοούσα . Όταν μου έλεγαν στο σχολειό για αυτούς τους ανθρώπους εγώ έλεγα από μέσα μου «Εεε εντάξει τι να κάνουμε τώρα εμείς για αυτούς, ο κόσμος είναι άδικος και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει».

Φαντάζομαι ότι η επομένη ερώτηση σου θα είναι ποια ήταν η συμπεριφορά μου όταν έγινα και εγώ  «ανάπηρος». Όποτε στην απαντώ από τώρα . Το πρωί που έφυγα από το νοσοκομείο και βγήκα για πρώτη φορά έξω μονός μου άλλαξε όλη μου η νοοτροπία για αυτούς τους ανθρώπους. Σκεπτόμουν ότι εγώ είμαι σε αυτή την κατάσταση μόνο για κάποιες μέρες και ήδη νιώθω έτοιμος να τα παρατήσω. Ενώ οι άνθρωποι που γεννιούνται έτσι είναι αναγκασμένοι να το περνούν αυτό για όλη τους τη ζωή, χωρίς  κανένας να νοιάζεται για τις ανάγκες τους. Ένιωσα απαίσιος άνθρωπος..

Ο σερβιτόρος έφερε την πορτοκαλάδα , την ακούμπησε μπροστά του ,έκανε μια περίεργη έκφραση καθώς έπινε (λογικά δεν του άρεσε ).Ας συνεχίσω.

Δ-Έχεις νιώσει ποτέ ρατσισμό;

Σ-Φυσικά! Πολλές φορές ακούω στο δρόμο ανθρώπους να γαλανέ μαζί μου, αρκετοί  φίλοι που είχα τώρα πλέον έχουν κόψει κάθε επαφή μαζί μου - διότι τι να κανείς με έναν κουτσό..Αλλά κυρίως οι ματιές..Ο χειρότερος ρατσισμός πιστεύω που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος με αναπηρία είναι οι ματιές… Ο τρόπος που σε κοιτάζουν από τη στιγμή που θα βγεις από το σπίτι σου είναι σαν να βλέπουν ένα φρικιό..Και σε αυτή την περίπτωση αυτό το βλέμμα μιλάει.. Έχεις την εντύπωση ότι σου λέει πως δεν ανήκεις εδώ, πως πρέπει να κλειστείς σπίτι σου να μην βγαίνεις έξω απλά επειδή διαφέρεις από εμάς.

Δ-Πραγματικά δεν το φαντάστηκα ποτέ αυτό..Λοιπόν κάτι ακόμα αρκετά σημαντικό ποια είναι η γνώμη σου για μια πόλη όπως η Κως , ευνοεί ένα άτομο με αναπηρία;

Σ-Χα χα χα ελπίζω να αστειεύεσαι έτσι .Σορρυ που θα σε απογοητεύσω αλλά μια πόλη όπως η Κως όχι μόνο δεν ευνοεί ένα άτομο σαν και έμενα,  αλλά μου κάνει και την ζωή πιο δύσκολη. Δεν θα μιλήσω για τα δημόσια κυρίως  χτίρια χωρίς ασανσέρ που έχουν μόνο σκάλες. Θα σου πω όμως το πρόβλημα με τα δέντρα στην μέση του πεζοδρομίου . Τραγική κατάσταση. Θυμάμαι πως πάντα μου άρεσε να κάνω βόλτα κάτω από τα δέντρα, τώρα όμως είναι αδύνατο να περάσω από εκεί διότι δεν έχω χώρο να κινηθώ.

 Δ-Μάλιστα..Λοιπόν και κάτι τελευταίο . Πως κατάφερες να ξεπεράσεις το γεγονός δηλαδή θέλω να πω είχες κάποια άτομα να σε στηρίξουν η να σε βοηθήσουν;  

-Σ Κοιτά ήμουν με μια κοπέλα τότε,  η όποια με στήριξε και ακόμα με στηρίζει (ως γυναίκα μου τώρα  και μέλλουσα μητέρα του παιδιού μου σε 5 μήνες περίπου).Οι γονείς μου φυσικά με στήριζαν και ακόμα με στηρίζουν και με βοηθάνε όσο μπορούν. Το μόνο καλό είναι ότι το ατύχημα δεν επηρέασε την δουλειά μου - είμαι ζωγράφος - οπότε μπορούσα τουλάχιστον να ζωγραφίζω κανονικά. Σκέψου όμως ότι εγώ είχα και έχω ανθρώπους διπλά μου, άλλα άτομα το περνάνε όλο αυτό μονοί τους  και πολύ  σπάνια καταφέρνουν να ζήσουν μια κανονική σχετικά ζωή. Α! Και πριν φύγεις θα ήθελα να σου πω κάτι και να το βάλεις καλά στο μυαλό σου: ο κόσμος μπορεί να είναι άδικος αλλά εάν μπορείς να κανείς κάτι που να τον κάνει λίγο πιο δίκαιο για κάποιους,  τότε να το κανείς!! Για εσένα μπορεί να μην έχει μεγάλη σημασία όμως για αυτούς μπορεί να αλλάξει τη ζωή τους.

Δ-Ναι έχεις δίκιο..Λοιπόν εγώ να φεύγω τώρα σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και καλή συνέχεια στην ζωή σου.

Όταν γυρνούσα σπίτι σκεπτόμουν τα λόγια του…. Ίσως να έχει δίκιο…

Συνέντευξη από έναν μετανάστη (Ένι Χίντα)

-Από που κατάγεστε;

-Κατάγομαι από την Συρία και έφυγα από την χώρα μου λόγω του πολέμων.

-Πόσα χρόνια ζείτε εδώ;

-Στην Ελλάδα ήρθα πριν από πέντε μήνες.

-Γιατί εγκαταλείψατε την πατρίδα σας;

-Εγκατέλειψα αρχικά την χώρα μου για μια καλύτερη ζωή εδώ , αλλά μετά αφού είχα μαζέψει αρκετά χρήματα γύρισα πίσω στην οικογένειά μου όμως λόγω του πολέμου που γίνεται τώρα πήρα την οικογένειά μου και ήρθα πάλι εδώ.

-Ποια εμπόδια συναντήσατε και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζετε τώρα;

-Συνάντησα δυσκολίες καθώς ερχόμουν στην Ελλάδα γιατί παρότι είχα την οικονομική άνεση για να έρθω ως εδώ σαν ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπόρεσα διότι αρχικά μας έπιασαν οι Τζιχαντιστές μια ομάδα ανθρώπων ανάμεσά τους εγώ και η οικογένειά μου καταφέραμε να ξεφύγουμε. Όταν ήρθαμε εδώ όμως δεν είχαμε τα χαρτιά οπότε μας έβαλαν φυλακή. Εγώ δεν είχα πρόβλημα διότι τα έχω ξαναπεράσει αυτά αλλά ανησυχούσα για την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Αφού βγήκαμε από την φυλακή κάναμε όλοι τα χαρτιά μας και ήμασταν επιτέλους νόμιμοι στην χώρα. Οι άνθρωποι όμως μας βλέπουν και πάλι σαν κλέφτες και εγκληματίες πράγμα το οποίο δεν με ευχαριστεί ιδιαίτερα.

-Ποια είναι τα συναισθήματα και πώς βλέπετε το μέλλον σας;

-Τα συναισθήματα δεν είναι και τα καλύτερα αλλά μπορώ να τα αντιμετωπίσω. Για το μέλλον μου δεν μπορώ να πω και πολλά γιατί δεν ξέρω ούτε ο ίδιος τι θα μου ξημερώσει αύριο.

-Πώς σε αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι εδώ;

-Δεν μπορώ να πω πως οι άνθρωποι εδώ είναι μες στην τρελή χαρά όταν με βλέπουν αλλά όχι ότι θα με σκοτώσουν κιόλας. Αν και ο ρατσισμός δεν λείπει ποτέ από καμία χώρα οπότε τους δικαιολογώ κάπως τους ανθρώπους εδώ.

-Τι έχεις να πεις σε όλους αυτούς που σου συμπεριφέρονται άσχημα;

-Έχω να πω πως πριν αντιδράσουν σε οποιονδήποτε πρέπει να τον γνωρίσουν πρώτα και μετά να πουν ότι έχουν να πουν για αυτούς διότι μπορεί να κάνουν λάθος , όλοι άνθρωποι είμαστε και κάνουμε λάθη στην ζωή μας!!!

Συνέντευξη από έναν μετανάστη  (Χρυσάνθη Χατζηχριστοφή)

-Από πού κατάγεσαι;

-Από την  Βουλγαρία ..

-Πόσα χρόνια βρίσκεσαι στην Ελλάδα ;

- Είμαι εδώ τα τελευταία 5 χρόνια…

- Γιατί φύγατε από την πατρίδα σας;

-Τα χρήματα που έπαιρνα ήταν λίγα και δεν έφταναν για να ζήσω την οικογένειά μου. Αποφάσισα λοιπόν να φύγω και να έρθω στην Ελλάδα, για να βρω μια δουλειά και να βοηθήσω την οικογένειά μου.

-Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε ;

-Η πρώτη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν ότι δεν γνώριζα τη γλώσσα και έτσι δεν μπορούσα να συνεννοηθώ τόσο εύκολα.

-Πώς σας  αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι εδώ;

-Δεν έχω υποστεί κάποιου είδους ρατσιστικά σχόλια .. Αυτοί που δουλεύουν μαζί μου είναι φιλικοί..Και κάποιοι άλλοι δεν μου μιλάνε καθόλου .. και με αγνοούν..

-Τι έχεις να πεις σε όλους αυτούς που σου συμπεριφέρονται άσχημα;

-Αυτό που θα πω δεν το λέω αποκλειστικά για μένα αλλά για όλους διότι εγώ δεν έχω υποστεί κακή συμπεριφορά αλλά έχω γίνει μάρτυρας πολλές φόρες …Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι μπορεί να μην είμαστε ίδιοι αλλά είμαστε ίσοι… 

Ευχαριστούμε για τον χρόνο σας

Συνέντευξη από έναν ομοφυλόφιλο (Φατμά Χατζησουλειμάν)

-Σε ποια  ηλικία  συνειδητοποιήσατε τη σεξουαλικότητα σας; Ποιες ήταν οι πρώτες σας αντιδράσεις;

 

-Εγώ όταν πήγαινα σχολείο δεν είχα παρέα ,ούτε στο δημοτικό ,ούτε στο γυμνάσιο. Όταν πήγα λύκειο  απόκτησα έναν πραγματικό φίλο. Και αυτός ήταν σαν εμένα , ήταν απομονωμένος  από τα άλλα παιδιά. Γνωριστήκαμε ,και έτσι γίναμε καλοί φίλοι. Με τον καιρό δεθήκαμε πιο πολύ ο ένας με τον άλλον. Σχεδόν κάθε μέρα είμαστε μαζί, πηγαίναμε μαζί βόλτες ,ακούγαμε την ίδια μουσική ,παίζαμε τα ίδια ηλεκτρονικά παιχνίδια ,είχαμε τα ίδια γούστα. Αισθανόμουν  κάτι διαφορετικό για αυτόν ,όπως και αυτός για εμένα. Τότε κατάλαβα ότι ήμουν ομοφυλόφιλος. Στην αρχή προσπάθησα να αλλάξω τον εαυτό μου ,αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να πληγωθώ. Στην ηλικία των δεκαεπτά παραδέχτηκα ότι είμαι ομοφυλόφιλος.

 

-Οι γονείς σου πως το αντιμετώπισαν;

 

-Φοβόμουν τόσο πολύ να τους πω ότι ήμουν ομοφυλόφιλος. Αν τους το έλεγα ήμουν σίγουρος ότι θα με έδιωχναν από το σπίτι. Έτσι δεν τους είπα τίποτα μέχρι να το καταλάβουν από μόνοι τους ( αν το καταλάβαιναν  ποτέ ). Προσπαθούσα να μην τους φανερώσω τίποτα . Πέρασαν τρία χρόνια κρύβοντάς τους ότι είμαι ομοφυλόφιλος. Μέχρι την στιγμή που άρχισαν να μου λένε για γάμο ,οικογένεια  και  παιδιά. Είχα  βαρεθεί  να ζω μια κρυφή ζωή και έτσι τους το είπα. Βέβαια  με έδιωξαν από το σπίτι , ο πατέρας μου δεν μου μιλούσε καθόλου και η μαμά μου στεναχωριόταν για εμένα. Ο πατέρας μου ντρεπόταν που είμαι γιος του.

 

 

-Γενικά η κοινωνία πως σε αντιμετωπίζει; Νιώθεις περιθωριοποιημένος;

 

-Η κοινωνία ήταν που δεν μας ήθελε. Όπως το κρύβαμε από τους γονείς μας , έπρεπε να το κρύψουμε και από τους γύρω μας. Στα είκοσι  μου που όλοι πλέον ήξεραν ότι είμαι ομοφυλόφιλος άρχισαν να λένε διάφορα για εμένα. Δεν μπορούσαν να με αποδεχτούν  έτσι όπως είμαι. Οι συγγενείς μου προσπαθούσαν να με αλλάξουν και με καταπίεζαν λέγοντας διάφορα πράγματα για τους ομοφυλόφιλους . Εγώ βέβαια δεν τους άκουγα! Ήξερα τι ήμουν και είχα παραδεχτεί τον εαυτό μου έτσι όπως είμαι . Εγώ και ο σύντροφος μου δεν ήμασταν πολύ ελεύθεροι . Δεν μπορούσαμε να πηγαίνουμε όπου θέλουμε , επειδή φοβόμασταν τις αντιδράσεις των ανθρώπων .  Αγοράσαμε ένα σπίτι και ζούσαμε εκεί πέρα μαζί. Στην αρχή δεν βρίσκαμε σπίτι εύκολα επειδή δεν ήθελαν να πουλήσουν το σπίτι τους σε ομοφυλόφιλους. Ευτυχώς ο σύντροφος μου είχε έναν φίλο που πουλούσε το σπίτι του και έτσι μας το πούλησε . Από τότε μέχρι και τώρα ζούμε σε αυτό το σπίτι .

 

 

-Εσύ τι προτείνεις για να σταματήσουν να φοβούνται οι άνθρωποι ;

 

-Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι οι ομοφυλόφιλοι ,οι μετανάστες ,οι άνθρωποι με αναπηρία , και με νοητική υστέρηση (κ.α. ) είναι κακοί . Εννοείται πως έχουν άδικο! Ο καθένας μας είναι διαφορετικός και έχει διαφορετικό χαρακτήρα . Και ένας φυσιολογικός άνθρωπος ,χωρίς αναπηρίες ,χωρίς να είναι μετανάστης  μπορεί να είναι κακός. Οι άνθρωποι φοβούνται το διαφορετικό ,γιατί δεν γνωρίζουν . Ίσως αν το γνώριζαν ,να μην το θεωρούσαν διαφορετικό και μη φυσιολογικό. Εγώ προτείνω οι άνθρωποι πριν κρίνουν τους άλλους ,να μπουν πρώτα στην θέση τους . Ίσως να καταλάβουν -αν καταλάβουν – πως νιώθουν ακούγοντας τα ρατσιστικά σχόλια από όλο τον κόσμο. Ίσως να καταλάβουν πόσες δυσκολίες αντιμετωπίζουν.

Ποιο το παρόν της Ελλάδας;

         Η Ελλάδα, τι να πρωτοπείς για την Ελλάδα; Λες, λες και σε παίρνει ώρα να τελειώσεις. Δεν έχει αλλάξει ούτε προς το καλό, ούτε προς το κακό. Έχει καταλήξει πολλές φορές σε κρίση, δεν είναι η πρώτη φορά, οπότε δεν είναι κάτι το καινούριο για εκείνην.

   Πριν την κρίση όλοι έτρεχαν στα μαγαζιά και στις καφετέριες, είχαν 4-5 τσάντες με αγορασμένα ρούχα και άλλα πράγματα. Τώρα όλοι έχουν αλλάξει, όλοι ανησυχούν για το μέλλον τους και περισσότερο των παιδιών τους και οι καθημερινές βόλτες περιορίζονται. Αντί να αγοράζουν ρούχα, σκέφτονται τι να ψωνίσουν από το Super Market και αν θα τους φτάσουν τα λεφτά για όλα τα τρόφιμα. Παρόλ'αυτα, ακόμη και να μην έχουν λεφτά τους βλέπεις όλους με ένα iPhone στο χέρι. Είναι στην φύση των Ελλήνων να καυχιούνται για το τι έχουν, ενώ στην ουσία σιγά σιγά τα χάνουν. Είναι περήφανοι για τα κατορθώματα των προγόνων τους, αλλά ταυτόχρονα άμα τους ρωτήσεις δεν ξέρουν τίποτα για αυτούς, έτσι απλά προσπαθούν να κάνουν φιγούρα.

  Από την άλλη η Ελλάδα φημίζεται για την ιστορία της και διάφορα μνημεία έχουν σωθεί για να μας θυμίζουν το παρελθόν. Αν δεν αξιοποιήσουν όμως οι Έλληνες το παρελθόν,  δεν θα έχουν κανέναν μέλλον…

Λέντια Χιούσι, Γ6

....Αφού η Ελλάδα μας πληγώνει όσο κανείς...

                   

Η Ελλάδα είναι σαν μια μεγάλη έπαυλη τεράστιας αξίας.   Στην πραγματικότητα είναι ένα τεράστιο κτίριο εγκαταλελειμμένο,  ρημαγμένο και παρατημένο στην τύχη  του.   
Το γέμισαν σκουπίδια και το άλλαξαν όλοι αυτοί που κοιτάνε μόνο το δικό τους συμφέρον και ο φτωχός λαός χάνεται μέσα στην ανάγκη και την φτώχεια αποθεώνοντας και λατρεύοντας Έλληνες από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που τους προβάλλουν συνέχεια.  

                                                                        

Τα νέα παιδιά μεταναστεύουν σε άλλες χώρες με καλύτερες συνθήκες για το μέλλον τους, αφού η πατρίδα τους δεν μπορεί να τους τις προσφέρει.

Υπάρχει όμως και η άλλη Ελλάδα που αγωνίζεται και προσπαθεί να αξιοποιήσει σωστά όλα τα δώρα του Θεού (πλούσιο φυσικό περιβάλλον όπως ο ήλιος, η θάλασσα).

Υπάρχουν οι Έλληνες που παρ’ όλη την φτώχεια τους σέβονται τον συνάνθρωπο τους, αγαπούν την πατρίδα τους και προσπαθούν να τη σώσουν. Για μένα η Ελλάδα είναι μια χώρα με ικανούς ανθρώπους που παλεύουν για το καλύτερο και όσο και να με πληγώνει δεν θα την άλλαζα ποτέ. 

Λευτέρης Χατζηνικολάου, Γ6

Ελλάδα, μια χώρα εγωιστών.

Η Ελλάδα είναι μία από τις καλύτερες χώρες του κόσμου! Τα πάντα είναι υπέροχα! Οι παραλίες και η θάλασσα είναι πεντακάθαρες, πουθενά δεν θα βρεις το παραμικρό σκουπίδι, όλοι σέβονται την φύση και κάνουν τα πάντα για να την προστατεύσουν. Και οι άνθρωποι; Αυτοί είναι πάντα χαμογελαστοί, δεν τους λείπει τίποτα και όλοι περνάνε μια χαρά!

Μα ποιον κοροϊδεύω; Υπάρχει άνθρωπος που θα πάει να πετάξει τα σκουπίδια του στον κάδο; Σιγά τώρα μην κάνουν 10 βήματα και χάσουν κανένα γραμμάριο! Ή να πας τα μπάζα στον σκουπιδότοπο; Γιατί βρε αδερφέ να κάψεις τόσα καύσιμα για να πας μέχρι εκεί πέρα όταν έχεις τόσο δάσος και τόσες παραλίες να τα πετάξεις; Λες και θα σου ζητήσει κανείς τον λόγο γιατί τα πέταξες εκεί. Σεβόμαστε την φύση; Ποιος; Όταν το 70% των πυρκαγιών είναι εμπρησμοί ενώ το άλλο 20% είναι επειδή βαριόσουν να ανοίξεις το τασάκι του αυτοκινήτου σου και πέταξες έξω το τσιγάρο; Στην τελική από πότε απαγορεύεται να καπνίζεις όταν οδηγάς;

Βγες τώρα έξω και μέτρα πόσους χαρούμενους θα δεις. Βαριέσαι εεε; Που να σηκωθείς τώρα από τον καναπέ, να βγεις έξω και να νοιαστείς για τους συνανθρώπους σου; Θα σου πω εγώ λοιπόν! Οι μόνοι που θα δεις να γελάνε θα είναι κάποιοι 20άρηδες οι οποίοι ζούνε με το επίδομα ανεργίας και εις βάρος των γονιών τους. Και αντί να πάνε να δουλέψουν σε κανένα χωράφι μπας και βγάλουν κανένα φράγκο κάθονται στις καφετέριες όλη μέρα. Και αυτός που πραγματικά έχει ανάγκη τα λεφτά της ανεργίας γιατί είναι κουτσός, τυφλός ή οτιδήποτε άλλο κάθεται και πεθαίνει από την πείνα και το κρύο επειδή εσείς οι 20άρηδες φοβάστε να δουλέψετε! Αλλά να μου πεις πώς να δουλέψεις όταν δεν έχεις αγγίξει στην ζωή σου εργαλείο και δεν ξέρεις ούτε μια βίδα να βιδώσεις;

Αλλά δεν φταίτε εσείς, οι γονείς φταίνε που σας μάθανε έτσι. «Μην γρατζουνιστεί το παιδί μου γιατί μπορεί να πάθει κάτι!» Και να ‘μαστε τώρα, με μία γενιά ανίκανη που όταν επιτέλους βρει δουλειά σε ένα γραφείο κάθετε όλη μέρα και παίζει στον υπολογιστή του γραφείου μέχρι να τον απολύσουν. Τότε βουτάει τα λεφτά της αποζημίωσης και πάει στο σπιτάκι του. Ένα σπίτι 500 τετραγωνικών για μια 3μελή οικογένεια. Ένα σπίτι φτιαγμένο με λεφτά άλλων τα οποία κάποτε δανείστηκαν, μα ποτέ δεν επιστράφηκαν.

Αλλά βέβαια δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν και αυτοί που είναι ακριβώς το αντίθετο. Αυτοί που δεν έχουν ούτε φαγητό να φάνε, χρωστάνε 4 μήνες ενοίκιο και άλλους τόσους το ρεύμα στην ΔΕΗ. Αυτοί που παίρνουν μισθό αρκετό μόνο για μία φρατζόλα ψωμί την μέρα, άντε και λίγο κανονικό φαγητό μία φορά τον μήνα.

Και η εύλογη ερώτηση είναι: Καλά τι κάνουμε γι’ αυτό; Εεε λοιπόν να τι κάνουμε: Βάζουμε ηλίθιους να μας κυβερνήσουν οι οποίοι δεν ξέρουν που πάν’ τα τέσσερα επειδή ποτέ δεν βρέθηκαν σε κατάσταση ανάγκης για χρήματα. Ποτέ δεν δούλεψαν για να ξέρουν. Και όταν πια πάρουν τον ίσιο δρόμο και αρχίσουν να αλλάζουν τα πράγματα έστω και λίγο, τσουπ, πεταγόμαστε εμείς γιατί δεν θέλουμε να χάσουμε τις πολυτέλειες που συνηθίσαμε. Εκεί που πάνε να δυσκολέψουν τα πράγματα στα σχολεία για να πάρει ο καθένας τον δρόμο που του αξίζει και όχι να πάει να τελειώσει ένα πανεπιστήμιο μετά από 10 χρόνια και στο τέλος να μην ξέρει τίποτα, βγαίνει ο καθένας και λέει ότι δεν είναι σωστό γιατί δεν έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες! Φυσικά και δεν τις έχουν! Ακριβώς γι’αυτό δεν χρειαζόμαστε άλλους άχρηστους που βγαίνουν από ένα καλό πανεπιστήμιο, άλλα κάποιους χρήσιμους που μαθαίνουν αυτό που μπορούν.

Και για όλα αυτά ποιος ευθύνεται; «Ποιος ξέρει;» ή «Ποιος νοιάζεται;» θα απαντήσεις. Λοιπόν αυτό ακριβώς ευθύνεται. Το ότι το μόνο που σε νοιάζει είναι ο εαυτός σου και το χρήμα. Δεν σε νοιάζει ο συνάνθρωπος σου ή το κράτος σου. Σε νοιάζει να περάσεις καλά, να ζήσεις μέσα στην πολυτέλεια και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούνε. «Τι με νοιάζει εμένα που ο άλλος αυτοκτόνησε γιατί δεν ήθελε να πεθάνει ταπεινωμένος γιατί δεν είχε λεφτά να πάρει ψωμί να φάει;»  λες από την πολυθρόνα σου όταν αυτά τα 20€ που φυλάς καλύτερα από την ζωή σου θα μπορούσαν να σώσουν αυτόν τον άνθρωπο; Και γιατί να πάρεις καναπέ 1500€ όταν θα μπορούσες να πάρεις έναν με 200 ή έστω 500 και τα άλλα να τα δώσεις σε κάποιον που τα έχει ανάγκη;

Ναι είμαι σίγουρος ποια για το τι είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι μια χώρα εγωιστών. Είναι η χώρα στην οποία εύχομαι καμία άλλη χώρα να μην μοιάσει. Και όχι δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω. Είμαι και εγώ σαν όλους τους άλλους. Ίσως να μην ζω σε ένα σπίτι που το χρωστάνε ακόμα οι γονείς μου και να έχω σπαταλήσει χρήματα για πολυτέλεια αλλά τουλάχιστον το αποδέχομαι. Και ίσως να είμαι 15 χρονών αλλά έχω δουλέψει περισσότερο από τους περισσότερους 20άρηδες και έχω βγάλει πολύ περισσότερα χρήματα από αυτούς. Γιατί αν μου έμαθαν κάτι οι γονείς μου αυτά τα 15 χρόνια αυτό είναι πώς να είμαι δίκαιος και πώς να αναλύω πράγματα σε βάθος και να βλέπω την αλήθεια. Μα πάνω απ’ όλα μου έμαθαν να έχω δική μου άποψη και να μην ακολουθώ ότι είπε κάποιος άγνωστος, σε αντίθεση με τους περισσότερους.
Σ.Λ

Είσαι πρώτα Άνθρωπος και μετά Έλληνας...

Η μαθήτρια Αιτέν Πασσά από το Γ3 δημιούργησε ένα πολύ όμορφο βίντεο ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.Ο ρατσισμός δεν είναι επιλογή των μαθητών μας, δεν πρέπει να είναι επιλογή κανενός.Γιατί όπως εύστοχα λέει και η Αιτέν:Πρώτα είμαστε άνθρωποι και μετά Έλληνες!


 

Δημιουργική γραφή - Χριστούγεννα στο παιδικό χωριό ΣΟΣ

                                                                                                                         

                                                                                                                    23/12/12

Αγαπητέ Κώστα,

       Είναι προπαραμονή των Χριστουγέννων και εδώ το χιόνι πέφτει ασταμάτητα! Βλέπεις σε αντίθεση με την Αθήνα, το χωριό που μεταφέρθηκα μετά το θάνατο των γονιών μου είναι ορεινό. Αυτή η ημέρα, είναι ημέρα λύπης για μένα. Σαν σήμερα πριν από έξι χρόνια έγινε το δυστύχημα που είναι και ο λόγος που βρίσκομαι σήμερα εδώ. Αυτή τη στιγμή κάθομαι στο παράθυρο και παρατηρώ κάθε νιφάδα χιονιού που πέφτει στην αυλή. Νομίζω πως ακούω τη μαμά μου να με φωνάζει όμως είναι ο αέρας που φυσάει. Νομίζω πως βλέπω τον μπαμπά μου να έρχεται όμως είναι η σκιά του χιονάνθρωπου που φτιάξαμε στην αυλή! Μου λείπουν οι γονείς μου!

       Εδώ όλοι είναι ευγενικοί και καλοί μαζί μου και προσπαθούν να με κάνουν να ξεχάσω την απώλεια των γονιών μου! Η κυρία Άννα, η θετή μας μαμά, μου συμπαραστέκεται σε κάθε άσχημη στιγμή! Ο Γιάννης, ο Πέτρος, ο Ηλίας, η Όλγα και η Σταματία, τα νέα μου αδέρφια, προσπαθούν, παρακινώντας με, να παίξω μαζί τους, να με κάνουν να σταματήσω να κλαίω. Πολλές φορές το καταφέρνουν όμως ποτέ δεν τους βγάζουν από το μυαλό μου.

       Σήμερα στολίσαμε το δέντρο και το σπίτι. Εγώ προσπαθούσα να φαίνομαι χαρούμενος, ώστε να μη χαλάω την ωραία Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Αφού στολίσαμε το δέντρο, φορέσαμε μπουφάν, κασκόλ, γάντια και σκούφους, για να βγούμε έξω να στολίσουμε με φωτάκια τα κάγκελα των μπαλκονιών και την πόρτα. Με το που τελειώσαμε τα στολίσματα κρεμάσαμε ο καθένας την μπότα του στο τζάκι.

       Το σπίτι εδώ είναι μεγάλο. Εγώ μοιράζομαι ένα δωμάτιο με το Γιάννη. Ο Γιάννης είναι πολύ καλό παιδί, ψηλός και του αρέσει το μπάσκετ όσο και εμένα! Είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την φιλία μας. Έτσι κι αλλιώς είναι σαν αδερφός μου εφόσον ζούμε στο ίδιο σπίτι.

       Η κ.Άννα έχει πάρει δώρα για όλους μας! Μας το κρατάει για έκπληξη, όμως εγώ την τσάκωσα να τα κρύβει. Στεναχωρήθηκε, αλλά μου είπε να μην πω τίποτα σε κανέναν άλλο. Λοιπόν, το λέω σε εσένα. Εσύ δεν πιάνεσαι!

       Αύριο θα βγούμε για κάλαντα με τα παιδιά. Ό,τι μαζέψουμε είπαμε να τα δώσουμε στη διεύθυνση του χωριού. Συμφωνήσαμε βέβαια να κρατήσουμε μερικά χρήματα, για να αγοράσουμε δώρο στη μητέρα μας!

       Μόλις τώρα σταμάτησαν τα σχολεία, όμως νομίζω ότι οι μέρες περνούν εξαιρετικά γρήγορα. Θα ξαναρχίσουν τα σχολεία πριν καλά-καλά το καταλάβουμε. Γι’ αυτό προσπαθούμε να χαιρόμαστε τις μέρες που είμαστε «ελεύθεροι».

       Εσύ πως περνάς; Θα φύγεις για διακοπές; Χαιρετίσματα σε όλη σου την οικογένεια και στα παιδιά στο σχολείο. Μου λείπουν πες τους! Μακάρι να μπορέσεις να έρθεις να με επισκεφθείς τώρα στις γιορτές! Θα χαρώ πολύ! Καλά Χριστούγεννα!

                                                                                           

 Με εκτίμηση                                                                                          

Μουστάκης Γεράσιμος, Β4

Μετανάστες και ξενοφοβία

Η μαθήτρια του Γ1 θεοδοσία Διακογιάννη ετοίμασε μια εργασία σχετικά με το ρατσισμό και την ξενοφοβία.Ακολουθεί το κείμενο της.Μπράβο Θεοδοσία!

  

  Δυστυχώς στις μέρες μας, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις και τείνουν να γίνουν καθημερινότητα στην ελληνική κοινωνία.  Τα φαινόμενα είναι πολύ συχνά και οι περισσότεροι φοβούνται και δεν μπορούν να δεχτούν το διαφορετικό και το ξένο. Ο αριθμός των μεταναστών αυξάνεται ραγδαία μέρα με τη μέρα. Φτώχια, πόλεμοι, πολιτικά φρονήματα και άλλοι παράγοντες έχουν ωθήσει δεκάδες μετανάστες να εγκαταλείψουν τη χώρα τους .

   Ο ρατσισμός είναι παντού. Ακόμα και εκεί που δεν τον καταλαβαίνουμε. Όλοι μας τον έχουμε βιώσει και καθημερινά βλέπουμε γύρω μας διάφορες εκφάνσεις του απέναντι: σε αλλοδαπούς, σε αλλόθρησκους, σε άτομα με αναπηρίες, στο γυναικείο φύλο, σε οτιδήποτε δεν μας είναι οικείο. Ωστόσο, ο ρατσισμός απέναντι στους μετανάστες είναι σήμερα ιδιαίτερα εμφανής. Η χώρα μας είναι αλήθεια πως προτιμάται από πολλούς μετανάστες , που ξεριζώνονται από την πατρίδα τους και αναζητούν μία δεύτερη ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή, μακριά από το σπίτι τους. Το πιο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες είναι η ρατσιστική συμπεριφορά απέναντί τους. Τα περισσότερα προβλήματα τους, κατά την προσπάθειά τους να προσαρμοστούν σε μια καινούργια ζωή και να ζήσουν αξιοπρεπώς , πηγάζουν από το ρατσισμό. Οι άνθρωποι αυτοί, έρχονται στη χώρα μας αναζητώντας μια αξιοπρεπή δουλειά και αντιθέτως πληρώνονται με ελάχιστα χρήματα σε  μια δύσκολη και πολύωρη εργασία.

    Όλοι πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι κανένας δεν μπορεί να καταδικάζει έναν άνθρωπο στην απομόνωση. Και βέβαια ακόμα περισσότερο ένα παιδί στερώντας του έτσι τα χρόνια της αθωότητάς του, εξαιτίας  της καταγωγής του.  Είναι βέβαιο πως με αυτή την απαράδεχτη συμπεριφορά η ζωή των παιδιών θα επηρεαστεί αρνητικά. Οι ανασφάλειες που νιώθουν είναι και οι αιτίες για τις οποίες δεν κάνουν εύκολα παρέες και μπλέκουν πιο εύκολα σε επικίνδυνες ιστορίες. Στο σχολείο βιώνουν καθημερινά τον κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό.

    Ο φόβος προς το ξένο, το καινούργιο, το άγνωστο οδηγεί τους ανθρώπους στην ξενοφοβία. Με αυτόν τον όρο δηλαδή αναφερόμαστε στην μη αποδοχή του καινούργιου. Οι ξενοφοβικές σκέψεις, απόψεις, τάσεις που έχει το ένα άτομο ή ομάδα εκφράζονται από τον ρατσισμό. Ο ρατσισμός δεν είναι ενιαίος αλλά αναλύεται σε πολλά είδη, ενώ τα κάποια αίτια γέννησης του ρατσισμού είναι : οι οικονομικοί λόγοι, η έλλειψη παιδείας, τα διάφορα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που έχει μία κοινωνία, η επιθυμία κάποιων για απόκτηση εξουσίας, η επιρροή των θρησκευτικών δοξασιών, η κοινωνική διαστρωμάτωση, οι προκαταλήψεις που δημιουργούνται από την οικογένεια, την παράδοση ή το περιεχόμενο των σπουδών εκπαιδευτικού συστήματος και τέλος τα εθνικιστικά αίτια.

    Οι συνέπειες του ρατσισμού είναι τραγικές! Τα φαινόμενα βίας γίνονται όλο και περισσότερα, ενώ ο φόβος κυριαρχεί μέσα στους ανθρώπους. Ως αποτέλεσμα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας ομάδες και άτομα περιθωριοποιούνται και ο εθνικισμός μπορεί να γίνει η γενεσιουργός αιτία διαφόρων πολεμικών συγκρούσεων. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία θεωρούνται ως θεμελιώδεις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων του ανθρώπου. Τα άτομα που υφίστανται τις συνέπειες του ρατσισμού δέχονται πλήγματα σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης καθημερινότητας.

    Όλοι μας μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το ρατσισμό και τη ξενοφοβία. Μπορούμε να βγάλουμε από το μυαλό μας όλες αυτές τις λανθασμένες αντιλήψεις και να σταματήσουμε να θεωρούμε τους μετανάστες κάτι το ξένο και κάτι το τελείως διαφορετικό. Κάθε ένας από εμάς θα πρέπει να διαθέτει κοινωνική συνείδηση και τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να φροντίσουν έτσι ώστε να μην περνάνε προκαταλήψεις στα νεαρά μέλη της οικογένειας. Ας κρατήσουμε το ρατσισμό έξω από τη ζωή μας!!

 

Θεοδοσία Διακογιάννη, Γ1

Η Θεοδοσία δημιούργησε και ένα συνοδευτικό υλικό για την εργασία της.
 

Μετανάστες και ξενοφοβία by giota_kefala5891

Για ποια Ελλάδα....

                  



Για εμένα,Ελλάδα είναι οι άνθρωποι οι οποίοι την κατοικούν και όχι οι συνθήκες οι οποίες επικρατούν.Οι άνθρωποι είναι αυτοί που την κρατάνε ζωντανή με το πέρασμα των αιώνων.Οι γνωστές και καθημερινές συνθήκες,όπως η προχειρότητα,η φτώχεια,η διαφθορά,η ανεργία,η αδιαφορία,η άθλια εκπαίδευση και η άσχετη πολιτική είναι αποτελέσματα των ανθρώπων που κοιτούσαν το δικό τους καλό και όχι το καλό του συνόλου,δηλαδή, της κοινωνίας της Ελλάδος.
                   Άνθρωποι σαν αυτούς πάσχιζαν να αυξήσουν το κέρδος τους προκειμένου να αγοράσουν ένα μεγαλύτερο σπίτι και ένα καλύτερο αυτοκίνητο χωρίς να σκεφτούν τις επιπτώσεις.Εγώ πιστεύω πως αν όλοι οι πολίτες της Ελλάδος,χωρίς διακρίσεις,ενωθούμε τότε θα καταφέρουμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα που μας απασχολούν ακόμα και την διάσημη κρίση.Αυτή είναι η Ελλάδα...

Γιώργος Αλεξογιαννόπουλος, Γ1


 

Αχ!Ελλάδα σ αγαπώ...

Η Ελλάδα είναι ένα φωτεινό άστρο στον ουρανό, που αγωνίζεται για να μην σβήσει. Ελλάδα του χθες, Ελλάδα του σήμερα, όπως και αν είσαι ντυμένη εγώ θα σ’ αγαπώ.

            Η σύγχρονη Ελλάδα μας δίνει εικόνες αντιφατικές, για τη ζωή, τον πλούτο, την φτώχεια, αυτή η διαφορετικότητα μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους άλλους λαούς.

            Η Ελλάδα πέρα από την ιστορία και τον πολιτισμό της που κληρονομήσαμε, είναι μια χώρα που είναι γνωστή για τον ήλιο της, τις καθαρές θάλασσες της, την φιλοξενία της, τον τρόπο διασκέδασης και γενικά τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Οι ΄Ελληνες είναι άνθρωποι «ζωντανοί», φανατισμένοι σε πολλά θέματα και υπερβολικοί σε ότι κάνουν. Θέλουν μεγάλα σπίτια, αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού, ρούχα με την τελευταία λέξη της μόδας, πολλά ταξίδια, θέλουν τον καφέ τους, του ουζάκι τους σε μικρά ταβερνάκια, θέλουν να χορεύουν μέχρι που να αντέχουν τα πόδια τους, να τραγουδούν, να γελούν και να μιλούν δυνατά, να τσακώνονται και να φανατίζονται για την πολιτική και το ποδόσφαιρο.

            Και ξαφνικά, αλλάζει το σκηνικό της Ελλάδας, χωρίς κανείς να τους προετοιμάσει για την χρεωκοπία, χωρίς να είναι φτιαγμένοι για να γνωρίσουν την φτώχεια, τη δυστυχία, την πείνα, την ανεργία, χωρίς να ξέρουν τον τρόπο να αντιμετωπίσουν όλα αυτά.

            Έχουμε κρίση, λένε όλοι και αυτή η λέξη έφερε απελπισία, απολύσεις εργαζομένων, μειώσεις μισθών και συντάξεων, απεργίες, δυσβάστακτους φόρους, πόνο, δυστυχία, κατάθλιψη, αυτοκτονίες, Καταστήματα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, περιουσίες πουλιούνται, άνθρωποι αναζητούν απελπισμένοι εργασία με μισθούς πείνας, οικογένειες ολόκληρες μα κυρίως νέοι που έχουν τελειώσει τις σπουδές τους μεταναστεύουν σε άλλα μέρη για μια καλύτερη ζωή.

            Τέρμα όμως ως εδώ, πρέπει να ξυπνήσουμε να κάνουμε κάτι, να αγαπήσουμε την πατρίδα μας. Μπορεί να χάθηκε το χαμόγελο όμως βρέθηκε η ανθρωπιά. Όλοι μαζί θα βρούμε τη δύναμη να αναζητήσουμε τη χαμένη ελπίδα από τη χώρα μας, φτάνει να στραφούμε σε άλλους δρόμους, να εκμεταλλευτούμε τον πλούτο που θα μας δώσει η γη μας, να ξαναγεννηθούμε μέσα από τις στάχτες μας.

            Θα κλείσω με τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη:

Αχ! Ελλάδα σ΄αγαπώ

και βαθιά σ΄ευχαριστώ

γιατί μ’ έμαθες και ξέρω

ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ

να πεθαίνω όπου πατώ

και να μην σε υποφέρω.

                                                                                   Αναστασία Παπαγγελή


 

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ : η βιογραφία ενός μεγάλου στοχαστή

Οι μαθητές Γερούκαλης Σταμάτης, Διακονικολής Ιωάννης, Αργυρίου Παναγιώτης και Αντωνάκης Αλέξανδρος μελέτησαν τη ζωή και το έργο του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Ευχαριστούμε την κ.Κρικέλη που μας παραχώρησε τις εργασίες των παιδιών για δημοσίευση στο ιστολόγιο!

Η ΖΩΗ ΤΟΥ MARTIN LUTHER KING