"Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ’ όσον βλέπουν οι άλλοι", Μια συνέντευξη με τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Πρέπει να ήταν Τρίτη. Ναι, ήταν Τρίτη και είχαμε ιστορία την 7η ώρα. Κάναμε για την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ομολογώ πως χάνω εύκολα την προσοχή μου στο μάθημα τον τελευταίο καιρό. Πρέπει να είναι η άνοιξη που φταίει, καλοκαιριάζει κιόλας… Ε, ήταν και τελευταία ώρα… και ιστορία… Τέλος πάντων, θωρούσα τον πίνακα με την γνωστή απέραντη κενότητα του ταξιδιωτικού μου βλέμματος. Η καθηγήτρια είχε προβάλει στον πίνακα την παρουσίαση του μαθήματος. Στην εισαγωγή είχε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο γραφείο του να με κοιτά με ένα εξίσου βαθυστόχαστο βλέμμα.  Όσο τον κοιτούσα τόσο πιο έντονη γινόταν η οπτική μας επαφή και τόσο χαμήλωνε η φωνή της καθηγήτριας, ώσπου προφανώς ο Βενιζέλος αποφάσισε να αναστηθεί και να αρχίσει να περπατά στην αίθουσα προβάροντας έναν λόγο. Δεν μπορώ να πω πως είχα καταλάβει τι ακριβώς γινόταν, πάντως συνέχισα να τον παρατηρώ. Έπειτα από αρκετούς κύκλους μπροστά από τον πίνακα περνώντας μέσα από αντικείμενα, ορισμένες φορές και μέσα από την καθηγήτρια, προσηλωμένος στην ομιλία του, κατευθύνεται προς την πόρτα, την ανοίγει και βγαίνει έξω από την αίθουσα. Βλέποντας πως κανένας συμμαθητής μου δεν είχε αντιληφθεί την παρουσία του ιστορικού αυτού προσώπου και δεδομένου του ότι δεν συνηθίζεται να σε επισκέπτεται στο σχολείο αναστημένος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, δεν δίστασα να τον ακολουθήσω. Είχε βγει στο προαύλιο όπου εξακολουθούσε να περπατά συλλογιζόμενος. Τον πλησίασα και παριστάνοντας ότι τον συνάντησα τυχαία στον δρόμο, αποφάσισα να πάρω μια συνέντευξη, σίγουρα προοριζόμενη για πρωτοσέλιδο:

- Με συγχωρείτε κύριε, πρέπει να είστε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Είναι τιμή μου που σας γνωρίζω.

- Αα νεαρέ, δεν είναι συνήθειά μου να δέχομαι επισκέπτας όσο βρίσκομαι εις τον κήπον μου, βεβαίως, δεν είναι επίσης συνήθειά μου να διώχνω νεαρούς επισκέπτας, οι οποίοι κάνουν τον κόπον να με πλησιάσουν. Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω, νεαρέ κύριε;

Προφανώς είχε την εντύπωση πως βρισκόταν στην οικία του, αλλά δεν έδωσα καμία σημασία.

- Κύριε Βενιζέλε, καταλαβαίνω πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος σας και δεν θα ήθελα να σας αποσυντονίσω, αλλά θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα εάν απαντούσατε σε μερικές ερωτήσεις μου.

- Εννοείται πως θα απαντήσω, απλά μπορείτε σας παρακαλώ, νεαρέ, να μου εξηγήσετε ποίον ιδίωμα της ελληνικής χρησιμοποιείτε, διότι οφείλω να ομολογήσω πως μου έχει κάνει εντύπωσιν.

Δεν είχα φανταστεί πως θα το παρατηρούσε αυτό, έτσι, απάντησα όπως νόμιζα.

- Εμ, κατάγομαι από την Κω, ίσως γι’ αυτό να σας προκαλεί περιέργεια ο λόγος μου.

- Ενδιαφέρον, δεν έχω επισκεφτεί ποτέ την Κω. Τέλος πάντων, ας αρχίσουμε με τις ερωτήσεις σας, νεαρέ.

- Λοιπόν, κύριε Βενιζέλε, θα ήθελα να ξεκινήσω από την στιγμή που αρχίζει το έργο σας στην Αθήνα. Πείτε μου, για ποιόν λόγο δεν δεχτήκατε εξ’ αρχής να αναλάβετε την διοίκηση της χώρας, όταν σας έγινε η πρόταση από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο;

- Βλέπετε, είχα προτείνει την αντικατάστασιν του Βασιλέως Γεωργίου με τον διάδοχον Κωνσταντίνον ή κάποιον εκ των νεώτερων υιών του Γεωργίου. Πάντως, εις καμίαν περίπτωσιν δεν έθεσα θέμα καταργήσεως της βασιλείας ή εκθρονίσεως της δυναστείας. Επίσης απέρριψα σθεναρώς την πρόταση μελών του Συνδέσμου να αναλάβω ως δικτάτωρ την διακυβέρνησιν της χώρας. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος – η μόνη πηγή στηρίξεως μιας δικτατορίας – δεν ήτο πλέον αρκετά ισχυρός για να επιβάλει αυτήν την λύσιν. Εις αντιδιαστολήν, πρότεινα αφενός την προκήρυξιν εκλογών για τη σύγκλησιν Αναθεωρητικής Εθνοσυνελεύσεως και όχι Συντακτικής, και αφετέρου την διάλυσιν του Στρατιωτικού Συνδέσμου και την επιστροφήν των στρατιωτικών εις τους στρατώνας. Ο Σύνδεσμος όφειλε να κυβερνήσει δικτατορικά την χώραν για έναν χρόνον. Εν συνεχεία, ήτο απαραίτητος η σύγκλησις της Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως, που θα επέβαλλε ριζικές αλλαγές εις το πολίτευμα και θα μείωνε την ουσιαστικήν και τυπικήν εξουσίαν του Βασιλέως.

- Μάλιστα, κύριε Πρωθυπουργέ. Θα ήθελα να προχωρήσουμε στο θέμα των διενέξεών σας με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο, τον λεγόμενο «Εθνικό Διχασμό». Πώς αισθανθήκατε που υπήρξε ανάγκη για συμμαχική επέμβαση στα στρατιωτικά θέματα της χώρας μας;

- Νεαρέ, η κατάστασις του κράτους μας ήτο ιδιαιτέρως αμήχανος. Θα μπορούσα κάλλιστα να είχα υποχωρήσει ως κύριος παράγων της ενάρξεως των διενέξεων, όμως ως εκπρόσωπος σημαντικού μέρους του ελληνικού πληθυσμού και των διαθέσεων του έναντι των θέσεων των Ανακτόρων, εγνώριζα πως μόνον με την συνεχή προσπάθειαν για την εύρεσιν μιας μέσης λύσεως, η οποία θα αποσκοπούσε εις το καλόν του λαού, θα έπραττα το σωστόν ως ηγέτης. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως από την στιγμήν που αι αγγλογαλλικαί δυνάμεις αποφάσισαν να αποβιβαστούν εις Μακεδονίαν, έχοντας λάβει την συναίνεσίν μου, είχα καταφέρει να εξασφαλίσω μίαν χείρα βοηθείας, την οποίαν ο Βασιλεύς ηρνείτο να δώσει.

- Απολύτως κατανοητή η θέση σας, κύριε Βενιζέλε. Τώρα, όσον αφορά τον ιδιώνυμο νόμο κατά της κομμουνιστικής ιδεολογίας, οφείλω να σας πω πως έχει προκληθεί πλήθος αντιδράσεων. Πολλοί σας έχουν χαρακτηρίσει ως αντιδημοκρατικό αλλά και ως δικτάτορα που περιορίσατε την διάδοση μιας πολιτικής νοοτροπίας. Τι έχετε να δηλώσετε επάνω στο συγκεκριμένο θέμα;

- «Όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμών, τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξ μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται δια της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Με τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ-άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις. Ως ιδιαιτέρα επιβαρυντική περίπτωσις, θεωρείται η εκτέλεσις της πράξεως εν δημοσίω τόπω παρόντων πολλών ή δια του τύπου, ή εάν ο προσηλυτισμός ενεργείται δια χρημάτων, ή απευθύνεται προς ανηλίκους, στρατιωτικούς εν γένει ή δημοσίους λειτουργούς», όπως απάντησα και εις μίαν παλαιοτέραν συνέντευξιν. Βλέπετε, νεαρέ, δεν με ενδιαφέρει σε κανέναν βαθμόν ποίες είναι οι αντιδράσεις του καθενός εις τα μέτρα τα οποία λαμβάνω. Γνωρίζω απολύτως τι πράττω και γνωρίζω απολύτως τι είναι ωφέλιμον δια την ελληνικήν κοινωνίαν. Μίαν ιδεολογίαν αποσκοπούσαν εις την ανατροπήν του δημοκρατικού πολιτεύματος και τον περιορισμόν των προσωπικών ελευθεριών, έχω κάθε δικαίωμα να την περιορίσω και να την καταστήσω αδίκημα, διότι ως δημοκράτης οφείλω να διαφυλάξω την ακεραιότηταν του πολιτεύματος. Ναι, εάν το γεγονός ότι είμαι πατριώτης και ενδιαφέρομαι για το καλό του λαού μου με κάνει αντιδημοκρατικόν και δικτάτορα και φασίσταν εις τα μάτια διαφόρων, ας είναι, κύριε, εγώ γνωρίζω ποίος είμαι και όσοι πραγματικά ασπάζονται τας ιδέας μου μπορούν να κατανοήσουν τας προθέσεις μου.

- Έχετε καλύψει πλήρως το θέμα, πραγματικά θαυμάζω την δυναμικότητά και την νοοτροπία σας. Για να κλείσω, θα ήθελα να αναφέρετε το πρότυπο ενός ηγέτη για εσάς.

- Σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας, νέε, με χαροποιεί ιδιαιτέρως να γνωρίζω πως έχω την κατανόησιν και την υποστήριξιν της νεολαίας. Κατ’ εμέ, «Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ’ όσον βλέπουν οι άλλοι. Αν δεν έχη το χάρισμα τούτο, είναι αδύνατον να μην οδηγήσει την πατρίδα αυτού εις συμφοράς και καταστροφή».

- Κύριε Ελευθέριε Βενιζέλε, ήταν τιμή μου που συνομίλησα μαζί σας. Ελπίζω να συνεχίσετε το έργο σας με τον ίδιο ζήλο για το υπόλοιπο της ζωής σας. Η χώρα μας χρειάζεται ηγέτες σαν εσάς.

Και κάπου εδώ τελείωσε η παράδοξα αληθοφανής συνάντησή μου με τον αείμνηστο Έλληνα Πρωθυπουργό, Ελευθέριο Βενιζέλο. Επίσης παράδοξα, δεν είχε περάσει λεπτό από την στιγμή που βγήκα από την αίθουσα. Έτσι είχα στην διάθεσή μου ακόμη σαράντα λεπτά στοχασμού και επανεξέτασης των γεγονότων που έλαβαν χώρα στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα.

   Καραβίτης Διονύσης

Συνέντευξη με το Λουί Παστέρ

Παναγίτσα μου, κλείσαμε για διακοπές . Αλλά τι να το κάνεις ,δυο εβδομάδες είναι όλες κι όλες το Πάσχα .Το μόνο που με ευχαριστεί είναι ότι θα πάμε διακοπές ,αν βέβαια καταφέρει ο αδέξιος ο αδελφός μου να κατεβάσει τις βαλίτσες από το πατάρι.

-«Ρε μαμά τι έβαλες το νιάνιαρο να βγάλει τις βαλίτσες».

-«Σουτ, Αναστασία ,μην λες έτσι τον αδελφό σου»

-«Καλά ,καλά».

«Μέχρι να τις κατεβάσει σωθήκαμε. Πάω να τον βοηθήσω».

-«Άστο βρω αγοράκι μου, αφού είσαι άχρηστο».

-«Μμ, μίλησε η επιστήμονας».

-«Είδαμε και εσένα».

«Καλά άστα αυτά ,πρόσεχε μην μου φέρεις καμία βαλίτσα στο κεφάλι».

-«Καλή ιδέα! Μπας και γλιτώσω κάποια μέρα από εσένα».

-«Χαχα, γελάσαμε».

Το’πε  και το’κανε όμως .Μου έφερε την βαλίτσα καπέλο .Βέβαια δεν το ήθελε .Όταν συνήλθα μετά από πολλή ώρα και μου είπαν τι είχε συμβεί δεν θυμόμουν τίποτα ,παρά μόνο αυτό το πανέμορφο αξέχαστο και γεμάτο εμπειρίες όνειρο .

Μετά το χτύπημα στο κεφάλι δεν επανήλθα κατευθείαν στο παρόν, αλλά ταξίδεψα στο παρελθόν την εποχή των εφευρέσεων και των πολύ σπουδαίων  επιστημόνων. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα να συναντήσω κάποιον παλιό επιστήμονα που είχε σχέση με την ιατρική και τα κατάφερα .

Προσθήκη λεζάντας

Ήταν απίστευτο το ότι βρισκόμουν στο σπίτι του .Ένας σπουδαίος άνθρωπος να δεχτεί μια ταπεινή και φτωχή κοπέλα σαν κι εμένα .Όμως ήταν καλόκαρδος και πονόψυχος .Δεν τον είχαν συνεπάρει τα πλούτη και η φήμη του .Ήταν ένας ταπεινός άνθρωπος που συνέχεια σκεφτόταν το μέλλον αυτού του κόσμου .Μα φυσικά δεν ήταν άλλος από τον πολυτάλαντο Λουί Παστέρ.

Φτάνοντας στο σπίτι του ένιωσα μια οικειότητα και μια ζεστασιά . Με καλησπέρισε και μου είπε να περάσουμε στο σαλόνι για να είμαστε πιο άνετα .Αμέσως ήρθε μια ευγενέστατη κυρία για να μας ρωτήσει τι θα πιούμε .Όλα έμοιαζαν υπέροχα.

-Λοιπόν ποιος είναι ο λόγος την επίσκεψης σου δεσποινίς μου ; ακούστηκε ξαφνικά.

-Καταρχάς, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που με δεχτήκατε .Ο λόγος που σας επισκέφτηκα είναι μια εργασία που έχω να κάνω και έχει σχέση με πολύ σπουδαίους επιστήμονες .Έτσι δεν σκέφτηκα κανέναν άλλο παρά μόνο εσάς, το είδωλό μου ,απάντησα εγώ με τρεμάμενη φωνή.

-Ακούω !Τι θα ήθελες να μάθεις;

-Ξεκινώντας που γεννηθήκατε και πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

-Μα καλά δεν τα γνωρίζεις αυτά ,αφού λες ότι είμαι το είδωλο σου;

-Μα φυσικά και γνωρίζω τα πάντα για εσάς απλά θα ήθελα να διασταυρώσω τις πληροφορίες μου.

-Όπως νομίζεις.

Λοιπόν, γεννήθηκα στο Ντάλ του Ούρα και μεγάλωσα στην μικρή πόλη της Άμπου .Ήταν μια ήσυχη πόλη με πολύ λίγους κατοίκους, αλλά πάνω απ’ όλα καλόκαρδους και φιλόξενους.

-Από μικρή ηλικία αναδέχθηκε το ταλέντο σας .Ποιος ήταν αυτός που κατάλαβε τα προσόντα σας;

-Ένας εξαιρετικός εκπαιδευτικός και άνθρωπος . Ήταν ο διευθυντής του σχολειού που πήγαινα τότε ο όποιος με προέτρεψε να κάνω αίτηση για την «Εκόλ νορμάλ» .Πιστεύω πως αν δεν ήταν αυτός , εγώ δεν θα ήμουν εδώ που είμαι.

-Τα πρώτα χρόνια μετά τις σπουδές σας πως ήταν; . Βρήκατε κατευθείαν δουλειά;

-Μετά από λίγο καιρό ανέλαβα καθηγητής φυσικής στο λύκειο της Ντιζόν και περίπου ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκα στο πανεπιστήμιο του Στρασβούργου ως καθηγητής χημείας.

-Ααα! Ένα σημαντικό μέρος για εσάς μιας και εκεί γνωρίσατε και ερωτευτήκατε σφοδρά την γυναίκα της ζωής σας ,σωστά ;

 -Σωστά. Εκεί γνώρισα το άλλο μου μισό . Ένιωθα ότι η Μαρία με γέμιζε ,ότι όταν την έβλεπα άλλαζα διάθεση λες και πατούσε ένα κουμπί .Βέβαια τον έρωτα μας συμπλήρωσε απόλυτα και ο ερχομός των παιδιών μoυ .Η οικογένεια μου για μένα είναι τα πάντα.

-Τι σας ώθησε στο να ασχοληθείτε με την ιατρική;

-Είχα τρέλα από μικρός .Ήταν όνειρο ζωής για μένα .Αλλά το τελειωτικό χτύπημα ήταν ο θάνατος των παιδιών μου .Ήθελα να μάθω ,να ερευνήσω ,να αισθανθώ ότι τίμησα την μνήμη τους και να σιγουρευτώ για το ότι κανένας άλλος γονιός δεν θα νιώσει αυτό που ένιωσα εγώ.

-Θα θέλατε να μιλήσετε γι αυτό το τραγικό γεγονός?

-Όπως είπες είναι τραγικό .Να μην το νιώσει κανένας πραγματικά ,είναι σαν να σου ξεριζώνουν την κάρδια . Σε μένα βέβαια την ξερίζωσαν τρεις φορές.

-Αυτό που με χει παραξενέψει είναι ο συνδυασμός όλων αυτών των ερευνών που έχετε κάνει.

-Η αλήθεια είναι ότι όλους τους παραξενέψει .Ήταν πολλά πράγματα που με ενδιέφεραν τις ίδιες σχεδόν χρονικές στιγμές, τα οποία δεν ήταν εντελώς άσχετα μαζί τους .Είχαν όλα κάτι κοινό: τα μικρόβια. Από μικρός είχα τρέλα με αυτά και αποφάσισα να ασχοληθώ και να ανακαλύψω καινούρια πράγματα.

-Ποιο πιστεύετε πως είναι το σημαντικότερο σας επίτευγμα και πως φτάσατε σε αυτό;

  -Λοιπόν το σημαντικότερο μου επίτευγμα πιστεύω πως είναι η παστερίωση .Εξ' ού και το ότι πήρε το όνομα μου .Σκοπός μου ήταν να αφαιρέσω  τα μικρόβια με την μέθοδο του βρασμού και να αποδείξω πως τα μικρόβια κάθε είδους ήταν υπεύθυνα για τις μεταβολές/ασθένειες που δημιουργούνταν .Άρα τα μικρόβια είναι υπεύθυνα για τις φυσιολογικές αλλά και παθογόνες λειτουργίες.

-Μάλιστα! Με κάλυψαν απόλυτα οι απαντήσεις σας κύριε Παστέρ! Και πάλι ευχαριστώ και εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα.

-Εγώ σας ευχαριστώ δεσποινίς μου ,εύχομαι η εργασία σας να είναι τέλεια.

……πωπω ,γιατί νιώθω το κεφάλι μου βαρύ; τι έγινε;;

Τίποτα μου απάντησαν με μια φωνή.

 «Απλά ο Γιάννης ,κατά λάθος, σου έριξε την βαλίτσα στο κεφάλι!»

«Πρώτη φορά έκανε κάτι σωστό αυτό το παιδί.

Ευχαριστώ…»

«Παιδάκι μου είσαι καλά; Να πάρουμε κανένα γιατρό να έρθει να σε δει; «

«Όχι,  είπα εγώ» και έτρεξα να δω αν ο Παστέρ υπήρχε στην τρελή εργασία της καθηγήτριας μου.

Ναι ρε φιλέ ,βρήκα τι θα κάνω για να μην έχει να λέει πάλι…..

Αναστασία Καλούδη, Γ2

"Οι επαναστάσεις είναι η ατμομηχανή της ιστορίας!", Μια συνέντευξη από τον Κάρλ Μάρξ

Το έτος είναι 2056. Ο άνθρωπος έχει κάνει τεράστια άλματα όσον αφορά την τεχνολογία. Έχουν εγκατασταθεί παντού ηλιακά πάνελ και μαζί με τις  ανεμογεννήτριες είναι τα κύρια μέσα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στο γεγονός ότι η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να «δαμάσει» τον χρόνο. Ναι, μαντέψατε σωστά! Υπάρχουν χρονομηχανές σαν αυτές που βλέπουμε στις ταινίες sci-fi και κάθε πόλη επιτρέπει στους κατοίκους της να την χρησιμοποιούν μία φορά, καθώς η χρήση τους είναι πολύ δαπανηρή. Έχω μάθει και πώς λειτουργούν αλλά θα «κόβατε φλέβες», άμα σας εξηγούσα.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να επισκεφτώ τον Νίκολα Τέσλα, αφού τρελαίνομαι για την φυσική. Καθώς έφθανε η μέρα που θα επισκεπτόμουν το ίνδαλμα μου, αγχωνόμουν. Έκανα πρόβα τις ερωτήσεις που θα του έκανα στο μπάνιο. Φανταστείτε ένα μουσείο που κάθε του έκθεμα είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος. Κάπως έτσι είναι το ταξίδι μέσα στο χρόνο, μόνο που μπορείς να ταξιδέψεις μόνο μία φορά.

Όταν έφτασα στην χρονομηχανή λογομαχούσαν δύο καλοντυμένοι άνδρες περί πολιτικών. Αχχ, πόσο μισώ να ακούω για πολιτική! Πληκτρολόγησα τον χρόνο στον οποίο επιθυμούσα να ταξιδέψω και σκεφτόμουν τον Τέσλα. Αν κάτι σου αποσπούσε την προσοχή, έστω και για λίγο, πήγαινες σε λάθος χρονική στιγμή. Ένα ρίγος διαπέρασε το σώμα μου και ξαφνικά βρέθηκα σε ένα όμορφο σπίτι και βλέπω έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα με γενειάδα σαν του Αι Βασίλη να γράφει σε ένα βιβλίο. Τον ρωτάω:

- Μήπως είναι εδώ ο κ. Τέσλα;

- Ο ….., ποιος; Συγγνώμη, νέε μου, αλλά είμαι μόνος μου τις τελευταίες μέρες διότι συγγράφω το καινούριο μου βιβλίο «Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Ας συστηθώ. Το όνομα μου είναι Καρλ Χάινριχ Μαρξ, είμαι φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, και πολιτικός οικονομολόγος και με τον συνεργάτη μου, Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος λείπει σήμερα, γράφουμε αυτό εδώ το βιβλίο σχετικά με τον κομμουνισμό. Ο κομμουνισμός είναι πολύ περίπλοκος και μόνο αν ενδιαφέρεσαι θα στον εξηγήσω ως την τελευταία λεπτομέρεια. Λοιπόν, θες;

Είχα πάθει σοκ. Η μόνη ευκαιρία μου να συναντήσω το ίνδαλμά μου πήγε χαμένη. Αυτοί που τσακωνόντουσαν για πολιτικά φταίνε! Εξαιτίας τους βρίσκομαι εδώ.

-Όχι, απαντάω ξερά.

Η καρδιά μου ήθελε, αλλά ο θυμός μου έπνιγε αυτή τη θέληση. Τέλος αποφάσισα πως άλλο τέτοιο ταξίδι δεν θα ξαναέκανα και έδωσα τόπο στην οργή μου. Ο γέρος είχε πέσει με τα μούτρα στο γράψιμο και επικρατούσε για λίγο σιωπή αμηχανίας, ώσπου αποφάσισα να σπάσω τον πάγο.

-Τελικά θα ενδιαφερόμουν να μάθω για τον κομμουνισμό, κ. Μαρξ.

-Χαίρομαι αγόρι μου. Ο κομμουνισμός  σχετίζεται με μια μορφή κοινωνίας η οποία θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και αποκεντρωμένα, δημιουργώντας ένα κράτος πρόνοιας και εξαλείφοντας τις διακριτές  κοινωνικές τάξεις. Στον κομμουνισμό, η ύπαρξη του κράτους ως μηχανισμού παγίωσης της εξουσίας της άρχουσας τάξης, όπως και οι ίδιες οι κοινωνικές τάξεις είναι πλέον περιττά. Το χρήμα στην κομμουνιστική κοινωνία χάνει την ανταλλακτική του αξία και χρησιμοποιείται ως απλή λογιστική μονάδα ανταλλαγής αγαθών (και όχι πια προϊόντων), βάση της αξίας χρήσης των αγαθών αυτών. Στον κομμουνισμό τα μέσα παραγωγής (γη, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις) αποτελούν κοινωνική / κοινοτική ιδιοκτησία και όχι ατομική, ενώ υφίστανται συλλογική διαχείριση από τους εργαζόμενους/παραγωγούς, με στόχο την κάλυψη των υλικών αναγκών όλων των πολιτών

-Ποιος είναι ο σκοπός του κομμουνισμού;

-Το έχω συζητήσει με τον Φρίντριχ και ομόφωνα συμφωνούμε στο σκοπό του κομμουνισμού. Ονειρευόμαστε έναν κόσμο όπου ο κομμουνισμός είναι εξαπλωμένος παντού, εξουδετερώνοντας έτσι τον ιμπεριαλισμό αρκετών χωρών. Έναν κόσμο όπου θα  πάψουν να υπάρχουν συμφεροντολόγοι εργολάβοι οι οποίοι εκμεταλλεύονται και «ξεζουμίζουν» τους εργάτες τους. Έναν κόσμο όπου οι προλετάριοι θα ξεσηκωθούν και θα παλέψουν για ίσες ευκαιρίες.

-Δηλαδή υποστηρίζετε τις επαναστάσεις;

-Σαφώς! Οι επαναστάσεις είναι η ατμομηχανή της ιστορίας! Ας πάρουμε την Γαλλική Επανάσταση ως παράδειγμα, μιας και είναι και πρόσφατη. Αυτοί οι απλοί άνθρωποι, χωρίς μια αιματοβαμμένη επανάσταση, δεν θα αποκτούσαν ποτέ αυτό που ζητούσαν: Σύνταγμα. Κοίτα τώρα τι κατάφεραν! Άλλαξαν εντελώς την ροή της ιστορίας.

Με εξέπληξε η ευφράδειά του και φαντάστηκα πως είχε και ρητορικές ικανότητες. Το γραφείο του ήταν ακατάστατο, σκισμένες σελίδες απλώνονταν σε όλη του την έκταση. Χαμένος στις σκέψεις μου κατάφερα να διακρίνω ένα που έγραφε «Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».

-Κύριε Μαρξ. είστε άθεος; Γιατί γράφετε πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού;

-Είμαι άθεος, αν και είναι δύσκολο να το μοιράζομαι με άλλους. Η θρησκεία είναι το ναρκωτικό του λαού. Αυτό ισχύει σε αμόρφωτους ανθρώπους που όταν τους συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, είτε ζητούν βοήθεια από τον θεό, είτε τον καταράζονται. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ψάχνουν να βρουν δικό τους τρόπο σε κάτι, δικό τους μονοπάτι στη ζωή, αλλά περιμένουν να τους έρθει έτοιμη η λύση , στην προκειμένη περίπτωση ουρανοκατέβατα. Για αυτό και στρέφονται στις εκκλησίες και στον θεό.

Τελικά είχα αλλάξει γνώμη και χαίρομαι που με έφερε η χρονομηχανή στο λάθος μέρος. Δυστυχώς όμως πέρασα το όριο του επιτρεπόμενου χρόνου, χωρίς καν να το προσέξω. Καθώς μιλούσε θυμήθηκα αρκετά πράγματα που συνέβησαν στον 20^ο αιώνα, όπως καΙ αρκετούς επαναστάτες, που βασίστηκαν στις ιδέες του Καρλ Μαρξ. Αν και μόνο ονομαστικά ξέρω μερικούς: ξέρω τον Βλάντιμιρ Λένιν, τον πρωταγωνιστή της Οκτωβριανής Επανάστασης, τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο, τους πρωταγωνιστές της Κουβανέζικης Επανάστασης. Εντάξει δεν προσέχω ποτέ στο μάθημα της Ιστορίας. Εγώ φταίω που είναι βαρετό; Χαιρέτησα το καινούριο ίνδαλμα μου, βγήκα από το πολυτελές σπίτι του και πάτησα το κουμπί που θα με μετέφερε στο παρόν. Ευτυχώς δεν είπα κάτι που θα προκαλούσε αναταραχές λέγοντας την συνέχεια της ιστορίας. Επέστρεψα στο παρόν σώος και αβλαβής. Συνήθως πηγαίνω σπίτι με λεωφορείο, αλλά εκείνη την μέρα αποφάσισα να περπατήσω, βυθισμένος στις σκέψεις μου…

5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας έχει πια πτυχίο οικονομικών επιστημών.

Καβαδάκης Σωτήρης, Γ2

"Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια γι' αυτήν " Μια ονειρική συνάντηση με τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Δήμητρα- Καλά κοιμήθηκα !  Μα πού είμαι;

Νοσοκόμα- Ξύπνησε, ξύπνησε γιατρέ.

Δημ- Γιατρέ; Που είμαι; Τι έγινε;;

Νοσ- Πολύ παράξενη προφορά δεν έχει αυτό το παιδί;;

Στο μεταξύ μόλις είχε εισέλθει στο χώρο δια μαγείας ο Ντοστογιέφσκι.

Δημ - Παράξενη προφορά;; Ελληνικά δεν μιλάμε;

Ντοσ- Τι λες παιδί μου; Ρώσικα μιλάμε!

Δημ- Ρώσικα;; Κατέλαβαν οι Ρώσοι την Ελλάδα; Πότε και εγώ δεν το θυμάμαι; Τι γίνεται;; γιατί δεν μου λέτε;;

Και κάπου εδώ η νοσοκόμα έφριξε, με αυτά που άκουγε και αποχώρησε σιωπηλή από το δωμάτιο.

Ντοσ- Ηρέμησε παιδί  μου και σταμάτα να λες ανοησίες! Καταρχάς είσαι στην Ρωσία και πριν αρχίσεις να ρωτάς δεν ξέρουμε πως βρέθηκες εδώ. Σε βρήκαμε πεσμένη κάτω και νομίσαμε πως χτύπησες, αλλά από ότι φαίνεται δεν έχεις τίποτα! Μην φοβάσαι!

Δημ- Ωραία, με διαφωτίσατε τώρα. Και εσείς ποιος είστε;

Ντοσ- Εγώ είμαι ο Ντοστογιέφσκι.

Δημ- Δηλαδή είμαι στον 19ο αιώνα;;

Τότε ο Ντοστογιέφσκι έπιασε ένα ημερολόγιο για να με πείσει και είπε:

Ντοσ- Ναι 1 Απριλίου 1871. Που το παράξενο;;

Δημ- Δηλαδή εσείς έχετε ήδη γίνει διάσημος με όλα αυτά τα μυθιστορήματα που έχετε γράψει;;

Ντοσ- Εντάξει δεν θα έλεγα και διάσημος, περισσότερο γνωστός και ακόμα περισσότερο μισητός, αφού με έβαλαν και φυλακή και με εξόρισαν το 1949!

Δημ- Ναι ναι το ήξερα αυτό. Το μόνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί επιστρέψατε πάλι στην ιατρική, αφού σας άρεσε τόσο να γράφετε μυθιστορήματα!

Ντοσ- Ναι, άφησα αυτό το επάγγελμα καιρό πριν, απλά σε βρήκαν μέσα στο σπίτι μου και αφού είμαι γιατρός είπα να σε εξετάσω εγώ. Και όπως ίσως γνωρίζεις η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια για αυτή.

Δημ- Εσείς δεν το είπατε αυτό;

Ντοσ- Ναι μόλις, δεν ακούς; Και έσπευσε να πιάσει ένα εργαλείο να ελέγξει την ακοή μου.

Δημ- Όχι μια χαρά ακούω μην ανησυχείτε, αλλά τι άλλο μπορείτε να μου πείτε για την ζωή σας;( Και κάπου εκεί αποφάσισα πως ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να τελειώσω την εργασία της ιστορίας).

Ντοσ- Λοιπόν, κανείς πρέπει να μιλά ανοιχτά με τους άλλους ώστε να αποκαλύπτει τις σκέψεις του μέσα από το πρόσωπό του, που δείχνει την ανησυχία που κρύβει η καρδιά του. Μια λέξη που λέγεται με πειθώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα δισταγμό , ενώ  κοιτάς τον άλλον μέσα στα μάτια σημαίνει πολλά περισσότερα από ότι πολλές σελίδες από ένα βιβλίο. Έτσι και εγώ θα σου μιλήσω ειλικρινά.

Καταρχάς ο πατέρας μου ήταν κληρικός και σύμφωνα με την παράδοση έπρεπε και εγώ να γίνω κληρικός, όμως κατόρθωσα να γίνω γιατρός. Εφόσον τελείωσα την καριέρα μου ως διευθυντής ενός πτωχοκομείου στη Μόσχα άρχισα να γράφω μυθιστορήματα για πάρα πολλά χρόνια.

Δημ- Ναι από το 1846 μέχρι το 1880.

Ντοσ- Πώς ξέρεις εσύ τι θα κάνω εγώ σε ένα χρόνο από τώρα;

Δημ-Είναι ένα θέμα που ούτε και εγώ έχω κατανοήσει απόλυτα. Δε μου λέτε όμως καλύτερα για την ερωτική σας ζωή, αν και είναι μία κάπως αδιάκριτη ερώτηση.

Ντοσ- Δεν υπάρχουν αδιάκριτες ερωτήσεις, μόνο αδιάκριτες απαντήσεις!

Δημ- Αααα, ώστε από εσάς το έκλεψε ο Όσκαρ Ουάιλντ!

Ντοσ- Ο ποιος;  Αναρωτήθηκε – και με τα δίκια του δηλαδή- ο Ντοστογιέφσκι.

Δημ- Ναι .. αφήστε τον αυτόν και απαντήστε σας παρακαλώ στην ερώτησή.

Ντοσ- Ναι, λοιπόν είμαι παντρεμένος 2 φορές, την πρώτη με την ψυχοπαθή αλλά γοητευτική Μαρία και την δεύτερη με την Άννα. (Μου έκανε κάπως εντύπωση που δεν χαρακτήρισε με κάποιον τρόπο και την Άννα αλλά δεν είπα τίποτα.)

Δημ- Διδάξατε ποτέ στη ζωή σας μέχρι τώρα;

Ντοσ- Ποτέ δεν θέλησα είναι η αλήθεια να διδάξω στην ανθρωπότητα την καλοσύνη και την ανθρωπιά. Προσπαθώ να μάχομαι με την Ηθική, γιατί έχω την δύναμη να διεισδύσω στην ανθρώπινη συμπεριφορά και θέλω να αποκαλύψω με τον πιο πειστικό τρόπο ότι αυτό που η Ηθική παρουσιάζει σαν "ηθικό"δεν είναι ποτέ αμιγώς "καλό" , γιατί, το πρόσωπο μπορεί να είναι σοφό αλλά για να ενεργεί σοφά η εξυπνάδα δεν φτάνει.

Και κάπου εκεί πριν προλάβω να κάνω την επόμενη ερώτηση ακούστηκε μία φωνή..

Μαμά- Δήμητρα, Δήμητρα ξύπνα έχεις γαλλικά θα αργήσεις.

Δημ- Μαμά; Πότε ήρθα σπίτι από του Ντοστογιέφσκι και με πήρε κιόλας ο ύπνος;

Μαμά- Τι λες παιδάκι μου; Σου σάλεψε; Ήρθες χθες από το σχολείο ταραγμένη, γιατί σας έβαλαν μια εργασία που δεν μου είπες τι θέμα έχει και όταν μπήκα μετά από λίγο μέσα κοιμόσουνα.

Δημ- Αααα ώστε έτσι εξηγούνται όλα. Εγώ πάντως τον συνάντησα τον τύπο από τον 19^ο αιώνα και του πήρα και συνέντευξη. Ελπίζω να της αρέσει της φιλολόγου, γιατί αλλιώς ποιος κάθεται να βρει τώρα τρόπο να πάει στο παρελθόν…

Δήμητρα Παππά, Γ4

"Η ζωή πολλές φορές προκαλεί τρόμο". Βίνσεντ Βαν Γκόγκ

Σταροχώραφο με κοράκια, έργο της Κων/νας Ξαντά

Άνοιξα την πόρτα και το δέμα που είχα παραγγείλει είχε φθάσει. Το πήρα λοιπόν και κάθησα κάτω να το συναρμολογήσω. Ήταν και καλά μια χρονομηχανή έλεγε η ιστοσελίδα, αλλά εγώ το αγόρασα μόνο και μόνο για να δω τί είναι, και επειδή ήταν πάμφθηνο. Ετοιμάζω την μηχανή, κλείνω τα μάτια και ελπίζω να γίνει κάτι. Τίποτα. Μετά από λίγο βαρέθηκα να προσπαθώ και είπα να βγώ απ’ το σπίτι. Έτσι όπως κατέβηκα τις σκάλες και άνοιξα την πόρτα, είδα μία περιοχή που δεν ήξερα. Έκλεισα την πόρτα. “Τι ήπια χθες βράδυ; Παραισθήσεις έχω;” σκέφτηκα. Η απάντηση ήταν όχι. Μάλλον η χρονομηχανή που έφτιαξα δούλεψε!

      Άνοιξα την πόρτα για άλλη μια φορά και τότε συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε αυτή τη μικρή περιοχή της Γαλλίας, την Ωβέρνη. Έτσι κατάλαβα τι έπρεπε να κάνω και ξεκίνησα το ταξίδι μου με σκοπό να βρω τον Βαν Γκογκ. Περιπλανώμενη στους δρόμους φθάνω στο καφενείο κοντά στο κίτρινο σπίτι και ρωτάω δύο περαστικούς πού βρίσκεται ο Βίνσεντ. Έριξα μια ματιά στην εφημερίδα τους για την ημερομηνία. Ήταν 2 Μαΐου 1890. Γελώντας μου λένε πως δεν ξέρουν και στην συνέχεια βρίσκω τον Αρμάν, τον γιό του ταχυδρόμου. Για κάποιο λόγο μου μιλούσε λες και με ήξερε, αλλά εγώ δεν είπα τίποτα.

«Καλημέρα Αρμάν. Ξέρεις που μπορεί να βρίσκεται ο Βίνσεντ;»

«Ναι, τον είδα πρωί πρωί να κουβαλάει τα πράγματα του και να κατευθύνεται έξω απ’την πόλη προς τα χωράφια.

«Θέλω να του πάρω μία συνέντευξη, μπορείς να μου δείξεις τον δρόμο;»

«Εάν είναι για τόσο σημαντικό λόγο» λέει κοροϊδευτικά « ευχαρίστως.»

Καθώς περπατάμε με ρωτάει, «Για ποιο πράγμα πρέπει να του πάρεις συνέντευξη;»

«Η Κυρία Κεφαλά απειλεί όλη την τάξη ότι θα μας μειώσει τον βαθμό αν δεν κάνουμε αυτή την εργασία, οπότε αφού πάντα το ήθελα, θα πάρω συνέντευξη από τον Βίνσεντ.»

«Τι;»με ρωτάει ξαφνικά.

«Τίποτα!»

Με συνοδεύει μέχρι ένα σημείο και στο τέλος τον βλέπουμε μπροστά από τον καβαλέτο του να ζωγραφίζει.

«Νατος. Καλή τύχη.» μου λέει, και φεύγει.

Περπατώ ανάμεσα σε ψηλά στάχια και κάτω από τον λαμπερό ήλιο που μου καίει το δέρμα μέχρι που τον έχω μπροστά μου. Μαζί του είχε άλλη μία καρέκλα, οπότε κάθισα και έβγαλα έξω το μπλοκάκι μου. Για άλλη μια φορά του μιλούσα και μου μιλούσε στον ενικό, λες και γνωριζόμασταν.

«Καλημέρα Βίνσεντ, ήρθα να σου πάρω μία συνέντευξη» είπα και εκείνος με κοίταξε περίεργα.

«Από εμένα; Είσαι σίγουρη;»

«Ναι! Τέλος πάντων, θα ήθελα να σε ρωτήσω, τί είναι αυτό που ζωγραφίζεις;»

« Ένας εργάτης εδώ πιο κάτω που κάνει τι δουλειά του μέσα στο σταροχώραφο και τον ήλιο»

«Για πες μου, γιατί ζωγραφίζεις ανθρώπους που δουλεύουν στα χωράφια;»

«Το θεωρώ άδικο ότι δουλεύουν τόσες ώρες και θέλω να απεικονίσω την δύσκολη ζωή τους μέσα από τους πίνακες μου. Κανένας όμως δεν τους αγοράζει.»

«Έχεις πάρει την γνώμη άλλων ανθρώπων για τους πίνακες σου;»

Σταματάει να ζωγραφίζει για λίγο και κοιτάει κάτω. «Είτε το θέλω είτε όχι πολλοί μου έχουν πει κακά αλλά και καλά λόγια. Ο Γκωγκέν για παράδειγμα πάντα νόμιζε ότι τέτοιου είδους πίνακες ποτέ δεν θα πουλήσουν.»

«Αλήθεια, τι έγινε με τον Γκωγκέν;»

Γύρισε και με κοίταξε κατάματα με ένα τρομαγμένο βλέμα. «Ο Γκωγκέν είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης... αλλά απ’ ότι φαίνεται υπήρχαν πολλά προβλήματα μεταξύ μας.» σταμάτησε για να σκουπίσει τα χέρια του στα ρούχα του και στη συνέχεια το μέτωπο του. «Ένα βράδυ είχαμε μαλώσει άσχημα και θυμάμαι ότι μου φώναζε πολύ. Είπε ότι θα έφευγε και ότι θα πήγαινε στο Παρίσι. Μετά από αυτό τα αυτιά μου βούιζαν, εκείνος είχε φύγει. Βρήκα ένα ξυράφι και κοίταξα στον καθρέφτη αλλά είδα κάποιον θολό άνδρα με αίμα στο αριστερό αυτί.»

Δεν ήξερα τι να πω. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. «Μετά τι θυμάσαι;»

«Από τις ακόλουθες μέρες όχι πολλά. Έναν γιατρό, τον αδερφό μου να μου μιλάει και την είσοδο μου σε αυτό το άσυλο.»

«Τι έγινε μέσα στο άσυλο;» τον ρώτησα.

«Θα ήθελα να μην μιλήσω για αυτό. Αυτό που έχω να πω είναι πως η ζωή σε αλλάζει: Από το να νιώθεις ήρεμα στο να αισθάνεσαι τρόμο και πόνο όσο αναπνέεις.»

Ήξερα πως δεν θα ήθελε να μιλήσει άλλο, οπότε ρώτησα μία τελευταία ερώτηση. «Ελπίζεις να συνεχίσεις την ζωγραφική;»

«Βεβαίως. Αν και αυτήν την στιγμή ψάχνω την ελπίδα πάντα βρίσκω χαρά στον να ζωγραφίζω. Η φύση είναι τόσο όμορφη που ελπίζω να ζήσω περισσότερο για να την δω.»

Είχα πια ιδρώσει τόσο πολύ που ήταν η ώρα μου να φύγω. « Σε ευχαριστώ Βίνσεντ.» είπα ενώ του έσφιξα το χέρι.

«Καλό ταξίδι» μου ευχήθηκε.

Κων/να Ξαντά, Γ4