"Ενώνουμε τις φωνές μας για να γκρεμίσουμε τα τείχη του ρατσισμού."από το ΕΠΑΛ Κω.

Σήμερα 21 Μαρτίου παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, στο νησί μας κάποια παιδιά αποφάσισαν να κινητοποιηθούν, να γεμίσουν το βράδυ μας με ενδιαφέροντα πράγματα, να μας διασκεδάσουν και φυσικά να μας διδάξουν. Μέσα από την εκδήλωση που ετοίμασε το ΕΠΑΛ με την βοήθεια των καθηγητών τους παρουσίασαν και έθιξαν θέματα επίκαιρα για την εποχή μας. Άρχισαν την εκδήλωσή τους μιλώντας για τον σχολικό εκφοβισμό, γνωστό και ως bullying. Ο σχολικός εκφοβισμός υπάρχει σε πολλές χώρες και όμως όλοι γυρνάμε την πλάτη μας, γιατί δεν έχει συμβεί ακόμα σε εμάς τους ίδιους. Πολλά παιδιά υποφέρουν αλλά και πάλι προτιμάνε να το κρατάνε μέσα τους με αποτέλεσμα πολλοί να δίνουν ένα τέλος στη ζωή τους, συνήθως μικρά παιδιά και έφηβοι που δεν μπορούν να το αντέξουν ψυχολογικά.

Για αυτή τους την εκδήλωση ζήτησαν από σχολεία στο νησί και σε όλη την Ελλάδα να κάνουν κάτι σχετικό για την ημέρα έτσι ώστε να το προσθέσουν στην εκδήλωση. Κάποια σχολεία ανταποκρίθηκαν αμέσως και κάποια παιδιά έγραψαν τραγούδι, ειδικά για την ημέρα και την εκδήλωση. Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει το δικό μας σχολείο, 1ο Γυμνάσιο, το οποίο έφτιαξε ένα πανό κατά του ρατσισμού και το έβαλε στην εκδήλωση.

Πολλά όμορφα βίντεο με μουσική γέμιζαν την εκδήλωση. Όπως επίσης και μερικά βίντεο τα οποία είχαν φτιάξει τα ίδια τα παιδιά. Παρακολουθήσαμε ένα κουκλοθέατρο και στη συνέχεια, στη σκηνή ανέβηκαν παιδιά του νηπιαγωγείου και μας τραγούδησαν. Όπως επίσης όμορφα τραγούδια ακούσαμε και από την χορωδία του 2ου Δημοτικού σχολείου. Τα κορίτσια του ΕΠΑΛ μας παρουσίασαν μια υπέροχη χορογραφία, η οποία απεικόνιζε  όσα δεν μπορούμε να πούμε με τις λέξεις.

Η εκδήλωση δεν τελειώνει εδώ. Συνέχισαν θίγοντας ακόμη περισσότερα θέματα -την μετανάστευση, τον φυλετικό ρατσισμό, τον κοινωνικό ρατσισμό όπως επίσης και για τον ρατσισμό με την μορφή του σεξισμού. Ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον θέμα για το οποίο είδαμε είναι η κλειτοριδεκτομή, η γυναικεία περιτομή, η οποία δυστυχώς ακόμα και σήμερα γίνεται σε πολλές χώρες με αποτέλεσμα μικρά ακόμα κορίτσια να υποφέρουν και μερικά καταλήγουν στον θάνατο.

Αυτά ήταν τα καταθλιπτικά και όμως αληθινά γεγονότα της εκδήλωσης.

Είχε έρθει η ώρα για χαμόγελο. Πολύ διασκεδαστικό ήταν το θεατρικό το οποίο έδειχνε την καθημερινότητα μιας γυναίκας. Ως γνωστών τρέχουμε όλη μέρα, στο τέλος δεν προλαβαίνουμε και ακούμε την μουρμούρα των ανδρών. Έτσι είναι η ζωή! Το θεατρικό αυτό έκανε πολλούς ανθρώπους να ταυτιστούν με τους ρόλους όπως επίσης και να γελάσουν με την ψυχή τους. Δυστυχώς όμως τις γυναίκες, λίγο πολύ, τις έβγαλαν άχρηστες και στο τέλος δεν έλειψε και το κέρατο. Να τονίσουμε βέβαια πως οι γυναίκες δεν είναι άχρηστες απλά θέλουν να δίνουν στους άνδρες την χαρά του ότι είναι οι κολόνες του σπιτιού. Τέλος την εκδήλωσή τους την έκλεισαν με μια κοπέλα της Γ Λυκείου η οποία μας τραγούδησε με την υπέροχη φωνή της και μας έκανε να ανατριχιάσουμε. Φυσικά από την εκδήλωση δεν θα μπορούσε να λείπει η πλάκα και το γέλιο.

Το σημαντικότερο από όλα είναι το μήνυμα που πέρασαν τα παιδιά μέσα από αυτήν την εκδήλωση.! Όλοι είμαστε άνθρωποι και οφείλουμε να σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας ανεξάρτητα από το φύλο, το χρώμα, την καταγωγή, την θρησκεία, τις σεξουαλικές προτιμήσεις και πολλά άλλα.! Όπως επίσης θα πρέπει να βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας σε μια δύσκολη κατάσταση αντί να γυρνάμε την πλάτη μας. Αντί να κλείσουμε τα μάτια μας και να προχωρήσουμε σε έναν μονόδρομο στη ζωή μας, πρέπει να ρισκάρουμε και να μιλήσουμε.! Να ακουστεί η φωνή μας δυνατά, σε όλο τον πλανήτη.

"Ενώνουμε τις φωνές μας για να γκρεμίσουμε τα τείχη του ρατσισμού."

Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά και στους καθηγητές του ΕΠΑ.Λ διότι το αποτέλεσμα ήταν απλά φανταστικό. Μπράβο και στα παιδιά του σχολείου μας που εργάστηκαν και έφτιαξαν ένα όμορφο πανό για αυτή τη μέρα, δίνοντας έτσι το παρόν, στηρίζοντας την εκδήλωση αυτή.

Συγχαρητήρια σε όλους και ελπίζω αυτή η ένωση που υπήρχε σήμερα ανάμεσα στους ανθρώπους και αυτό φιλικό κλίμα το οποίο σε συγκινούσε να συνεχίσει να υπάρχει και να κρατήσει για πάντα.

Σέια Ντρέου, Γ4 (πρόεδρος του δεκαπενταμελούς του 1^ου Γυμνασίου Κω)

.

21η Μαρτίου : Πολεμάμε το ρατσισμό με την ποίηση!

Όλοι γνωρίζουμε ότι η 21η Μαρτίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού αλλά και Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Έτσι φέτος είπαμε να τιμήσουμε την Ημέρα με μια σειρά δράσεων, που θα αποδεικνύουν ότι και η ποίηση αποτελεί όπλο ενάντια στον ρατσισμό. !Αρχίζουμε με την ανάρτηση του ποιήματος που έγραψε ο Γιώργος ο Ρουτζαμάνης από το Γ4 ειδικά για τη μέρα αυτή.

Είδα το Χριστό σε αγκυλωτό σταυρό,

σταυρωμένο με ένα μαύρο κι ένα Ασιάτη

αμαρτωλοί κριθήκαν κάτω από τον ουρανό

που βρέχει καρφιά ματωμένα αντί νεράκι

 

Χαμένοι στο οικοδόμημα του δαίδαλου

μες στο μυαλό λαβύρινθος, μίτο να κρατάνε

ένα καθρέφτη μέσα αντί μινώταυρο

το τέρας στους άλλους, στο εγώ τους το κοιτάνε.

 

Με ένα ουράνιο τόξο

ρίχνονται τα βέλη με χρώματα επάνω στις καρδιές

αφού περάσει η καταιγίδα και φανεί ο ήλιος

να γυρίσουν οι νυχτερίδες πίσω στις σπηλιές

 

οι ψυχές οι θυμωμένες, που βάφτηκαν στο αίμα

σαν ζωγράφοι του πόνου με καμβάδες τις ουλές

καταλάβαν πως η τέχνη που μάθαν είναι ψέμα

γιατί οι ζωγραφιές που τέλειωναν ήτανε λευκές

 

Στον εαυτό σας πάντα ψέματα του λέγατε

Αιγαίο Στύγα όταν ήρθανε οι βάρκες

κρυφό μίσος που ψάχνει αιτία για να βγει

ο ρατσισμός για λίγους, είναι έχθρα για τους πάντες

 

Αναστήθηκε ο Χριστός και μετανάστευσε

την αγάπη δεν ακούσατε, μίσος μόνο δώσατε

ακόμα οι τρύπες στις παλάμες ανοιχτές

να νιώθει το πόνο της μάνας που γιο της σκοτώσατε

"Νερό και αλάτι, 300 βράχοι"

Η 21η Μαρτίου, πρώτη ημέρα της άνοιξης έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης αλλά και Παγκόσμια Ημέρα Κατά του ρατσισμού. Η Νεφέλη έφερε στο σχολείο ένα ποίημα-τραγούδι για τους 300 μετανάστες εργάτες-απεργούς πείνας, το οποίο βρήκε σε μια εφημερίδα.Το τραγούδι το έχουν γράψει οι Υπεραστικοί,οι οποίοι συμμετέχουν στην συλλογικότητα εργαζομένων καλλιτεχνών "Τέχνη εν Κινήσει". Το τραγούδι αυτό το εμπνεύστηκαν και το αφιέρωσαν στον αγώνα των 300 απεργών πείνας.
Ένας από τους 300 εργάτες μετανάστες απεργούς πείνας, έγραψε τα ακόλουθα:

«...Για τους δικούς σου, από την ώρα που φεύγεις μετανάστης είσαι ήδη σαν νεκρός, στρώνουν κάθε βράδυ τραπέζι κι εσύ λείπεις. Τους είπα να με κλάψουν 40 μέρες, κι αυτό ήταν. Κι εμείς αν πεθάνουμε, θα κοιμόμαστε για πάντα ήσυχοι. Όμως, αυτοί που δε μας δίνουν μια σφραγίδα δε θα κοιμούνται ήσυχοι ποτέ. Θέλω να πω και μια κουβέντα στους Έλληνες φίλους που έκανα: μπήκατε στην καρδιά μου. Ζήσαμε ευτυχισμένοι. Και σε όλους αυτούς που μας φέρθηκαν άσχημα, μας έφαγαν λεφτά: σας τα χαρίζω, σαν να μην έχει γίνει τίποτα. Αντίο σας».
Χασάν.