Ενδιαφέρον των ΗΠΑ να «βάλουν πόδι» στην Κριμαία

την Κριμαία, που είναι Αυτόνομη Δημοκρατία που υπάγεται στην Ουκρανία και από το 1997 η Ρωσία έχει δικαίωμα χρήσης των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στη Σεβαστούπολη μέχρι το 2017, βρέθηκε την περασμένη βδομάδα ο Ουίλιαμ Τέιλορ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία. Ο εν λόγω αξιωματούχος κατά την επίσκεψή του αυτή δήλωσε πως οι ΗΠΑ «θέλουν να βοηθήσουν, να βελτιώσουν τη ζωή στην Κριμαία»... Ακριβώς αυτό το «ενδιαφέρον» που εκδήλωσαν για την Κριμαία οι ΗΠΑ, προκάλεσε την ανησυχία κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων της περιοχής. Πολύ περισσότερο που ο Αμερικανός πρέσβης πρόλαβε να ανακοινώσει την επιθυμία των ΗΠΑ να εγκαταστήσουν στην πρωτεύουσα της αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας ένα αμερικανικό «σημείο παρατήρησης», όπως είπε.

Στη συνέντευξη τύπου, όπου συμμετείχαν μόνον επιλεγμένοι δημοσιογράφοι, ο Τέιλορ δήλωσε πως «πολύ χαίρομαι που βρίσκομαι στην Κριμαία στη μέρα της ένωσής της με την Ουκρανία, νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να είναι η Ουκρανία ενωμένη...». Σε ερώτηση δημοσιογράφου από το ραδιοφωνικό σταθμό «Κρίμσκοε Εχο», για το τι εννοεί ο πρέσβης όταν μιλά για «ενωμένη Ουκρανία», ο Τέιλορ απάντησε: «Εχω υπόψη το να είναι η Ουκρανία ενωμένη μπροστά σε όλες τις δοκιμασίες που έχει να αντιμετωπίσει». Απαντώντας σε ερώτηση του ίδιου δημοσιογράφου, σχετικά με το «τι συμφέρον έχουν οι ΗΠΑ από την Κριμαία και για ποιο λόγο χρειάζεται το «σημείο παρατήρησής τους», ο Αμερικάνος πρέσβης δήλωσε: «Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται πολύ για την Ουκρανία συνολικά και ιδιαίτερα για την Κριμαία. Οι ΗΠΑ θέλουν να είναι η Ουκρανία μια επιτυχημένη χώρα στην οικονομία, στην πολιτική, στην ασφάλειά της. Θα θέλαμε να επεκτείνουμε τη βοήθεια, στον τουρισμό καθώς και στις επενδύσεις στην Κριμαία. Για να συμμετάσχουν περισσότεροι μαθητές και σπουδαστές στις διεθνείς ανταλλαγές. Για να έχουν τη δυνατότητα οι πολίτες της Κριμαίας να κάνουν ερωτήσεις στους Αμερικανούς για τις σχέσεις των ΗΠΑ και την πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Νομίζουμε πως ένας τέτοιος διάλογος θα βελτιώσει την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των Αμερικανών και κατοίκων της Κριμαίας. Νομίζουμε πως αυτό θα είναι καλό...».

Μετά από αυτά έγινε η εξής άβολη ερώτηση στον Τέιλορ: «Βλέπετε στα όνειρά σας τα εκατομμύρια σκοτωμένους Ιρακινούς και πόσους κατοίκους της Κριμαίας σχεδιάζουν να σκοτώσουν οι ΗΠΑ για να εξορύξουν πετρέλαιο στη Μαύρη Θάλασσα;»... Η απάντηση του πρέσβη ήταν χαρακτηριστική: «Επόμενη ερώτηση, παρακαλώ»!

Ο Α' αντιπρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου της Κριμαίας, Σεργκέι Τσέκοφ, στη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρέσβη χαρακτήρισε απαράδεκτη την εγκατάσταση αμερικανικού προξενείου («σημείου παρατήρησης»), σημειώνοντας πως «εδώ δεν έχουμε Αμερικανούς πολίτες», πολύ περισσότερο, που όπως πρόσθεσε, ένα τέτοιο «σημείο» θα αποτελέσει «εστία» των διαμαρτυριών για την πολιτική των ΗΠΑ. Αντιπροτείνοντας στον Αμερικάνο πρέσβη... να αλλάξουν πρώτα οι ΗΠΑ πολιτική. Θυμίζουμε πάντως ότι στην Κριμαία αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια ένα ισχυρό αντι-ΝΑΤΟικό κίνημα. Το τοπικό Κοινοβούλιο της Κριμαίας, με ψήφους 61 υπέρ σε σύνολο 78 βουλευτών, έχει ανακηρύξει την Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας σε «ζώνη ελεύθερη από το ΝΑΤΟ».

Σχετική απόφαση έχει λάβει και το Δημοτικό Συμβούλιο της Σεβαστούπολης, ενώ ο λαός της Κριμαίας πρωτοστατεί στις κινητοποιήσεις ενάντια στα γυμνάσια του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

strategy-geopolitics

Οι χαμένεs πατρίδεs τηs Αμπχαζίαs

Πηγή: ΕΘΝΟΣ


Η άλλοτε πανίσχυρη ελληνική κοινότητα έχει χάσει κάθε δικαίωμα επιστροφής στα πάτρια εδάφη.

Ενας από τους παραδοσιακά πιο αξιοσέβαστους ρόλους στον Καύκασο είναι αυτός του «Ταμαντά». Πρόκειται για τον άνθρωπο που επιλέγεται «αρχηγός» στο εκάστοτε τραπέζι και ο οποίος καθορίζει τον ρυθμό με τον οποίον οι υπόλοιποι θα πρέπει να αδειάζουν τα ποτήρια βότκας που βρίσκονται μπροστά τους.
Αλλο ένα καθήκον του «Ταμαντά» είναι να αποφασίζει εάν το τραπέζι είναι «ανοιχτό» ή «κλειστό». Στην πρώτη περίπτωση ο καθένας πίνει όσο αντέχει. Στη δεύτερη θα πρέπει να πιει όσο του υποδεικνύουν. Οποιος λυγίσει και αποχωρήσει δεν μπορεί να επιστρέψει στο τραπέζι.
Κάπως έτσι θα μπορούσε να εξετάσει κανείς τα όσα συνέβησαν τον τελευταίο αιώνα στην Αμπχαζία, οδηγώντας στην εξάλειψη της ελληνικής μειονότητας στην περιοχή.
Η άλλοτε πανίσχυρη ελληνική κοινότητα, διαγραμμένη από την ιστορική πατρίδα της και βλέποντας τους αριθμούς της να συρρικνώνονται δραματικά ύστερα από τέσσερις διαδοχικούς ξεριζωμούς, ...παρέδωσε τελικά τα όπλα, χάνοντας...- σύμφωνα με τους σκληρούς κανόνες του παιχνιδιού στον Καύκασο- κάθε δικαίωμα επιστροφής.
«Πώς χάσαμε αυτά τα χώματα;», διερωτάται η κ. Αθηνά περιπλανώμενη στους δρόμους του Σουχούμι, την πρωτεύουσα της Αμπχαζίας. «Κάποτε», αναπολεί η Ελληνοπόντια, «σε κάθε γωνιά της πόλης άκουγες να μιλάνε ελληνικά».
Εκτοτε η κ. Αθηνά επισκέπτεται το Σουχούμι τρεις φορές τον χρόνο, διψασμένη για μια τζούρα χαμένης πατρίδας. Ακούραστα μας ξεναγεί σε κάθε αρχοντικό, κάθε σπίτι που έχτισαν οι άλλοτε εύποροι Ελληνες της Αμπχαζίας, οι πρώτοι εκ των οποίων έφτασαν σε αυτόν τον παράκτιο παράδεισο της Μαύρης Θάλασσας τον 8ο αιώνα π.Χ. ιδρύοντας τους «Διόσκουρους», δηλαδή το σημερινό Σουχούμι.
Σύμφωνα με τα υπάρχοντα -συχνά ανεπιβεβαίωτα- στοιχεία, από τους τουλάχιστον 50.000 Ελληνες που κατοικούσαν στην Αμπχαζία τη δεκαετία του 1920, ο αριθμός τους άγγιζε μετά βίας τους 20.000 το 1991. Σήμερα, και ενώ έχει διαμεσολαβήσει ο πόλεμος του 1992-93, δεν ξεπερνάνε τους 1.600.
Σημάδια πολέμου. Δεκαπέντε χρόνια μετά την 30ή Σεπτέμβρη του 1993, ημέρα κατά την οποία οι Αμπχάζιοι -με τη βοήθεια Τσετσένων και Ρώσων μαχητών, αλλά όχι και με αυτήν της Μόσχας- χρίστηκαν νικητές του πολέμου, το Σουχούμι φέρει βαθιά τα σημάδια των συγκρούσεων.
Οι γιγαντοαφίσες των ηρώων που έπεσαν στη μάχη για την ανεξαρτησία ξεφυτρώνουν ανά πέντε μέτρα στα πεζοδρόμια, στις προσόψεις των κτιρίων, στα διαφημιστικά μπλουζάκια. Τα νεαρά ζευγάρια, λίγα λεπτά προτού ενωθούν με τα δεσμά του γάμου, αποτίουν φόρο τιμής στο μνημείο των πεσόντων.
Σε μια νότα παράδοξης αρμονίας, εκατοντάδες μισοβομβαρδισμένα και καλυμμένα από κισσό νεοκλασικά σπίτια, γίνονται ένα με την πόλη που, παρά την αιματηρή κληρονομιά της, αποπνέει μια γαλήνη.
Οσο για τη «χούφτα» των Ελλήνων που παραμένουν εδώ, προτιμώντας -όπως λένε- να τους αποκαλούν «Ελληνες» στην Αμπχαζία από το να τους χαρακτηρίζουν «Ρωσοπόντιους» στην Ελλάδα, αυτοί συνεχίζουν να δίνουν μια άνιση μάχη για να διατηρήσουν μια κάποια, οποιαδήποτε, επαφή με την ιστορική πατρίδα, έστω και αν αυτή περιορίζεται σε ένα πακέτο «Καρέλια».

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ
Φοβάσαι να πας ακόμα και για διακοπές
Η σοβιετική νοοτροπία που κυριαρχεί ακόμα στην Αμπχαζία έναντι της ιδιωτικής περιουσίας -ότι, δηλαδή, είναι ανύπαρκτη- σε συνδυασμό με την αδιαφορία των ελληνικών αρχών έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο τους Ελληνοπόντιους που διεκδικούν την επιστροφή των περιουσιών τους.
Η απόφαση της Αθήνας, να επιτρέψει στην Τιφλίδα την ένταξη των ελληνικών σπιτιών στο πρόγραμμα MyHome με το οποίο διεκδικεί την επιστροφή των γεωργιανών περιουσιών, αποτελεί, όπως υποστηρίζουν, «το τελειωτικό χτύπημα». «Τι αποτέλεσμα περιμένουμε να έχουμε όταν αναθέτουμε τη διεκδίκηση των περιουσιών μας στους ορκισμένους εχθρούς των Αμπχάζιων;» διερωτώνται.
Μετά την απώθηση των γεωργιανών δυνάμεων που είχαν καταλάβει τα περισσότερα σπίτια, πολλά από αυτά έπεσαν στα χέρια Αμπχάζιων που με τη σειρά τους άρχισαν να τα μεταπωλούν.
Πολλές κατοικίες έχουν αλλάξει από δύο μέχρι τρεις ιδιοκτήτες οι οποίοι συχνά επιδεικνύουν επιθετικές διαθέσεις κατά οποιουδήποτε αμφισβητήσει το δικαίωμά τους επί του ακινήτου. Βέβαια, υπάρχουν και ορισμένα σπίτια που παραμένουν εγκαταλελειμμένα, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις συναντήσαμε τους άλλοτε γείτονες των Ελλήνων -κυρίως Αρμένιους- να αγωνιούν για την τύχη των «αδελφών» τους .
Σύμφωνα με τη δημοσιογράφο Νάντια Βενεντίκτοβα, η οποία έχει ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα των χαμένων περιουσιών, το κουτί της Πανδώρας άνοιξε πέρσι. «Μέχρι πρότινος», υποστηρίζει, «το πρόβλημα περιοριζόταν σε όσους άρπαξαν σπίτια μετά τον πόλεμο». «Ο έλεγχος χάθηκε πέρσι», επισημαίνει, «όταν ψηφίστηκε ένας νόμος βάσει του οποίου όποιος αποδείξει ότι κατοικεί στο σπίτι τα τελευταία δέκα χρόνια αποκτά τον τίτλο ιδιοκτησίας του». Σύμφωνα με τη δημοσιογράφο, στόχος της κυβέρνησης ήταν να φορολογηθούν όσοι τόσα χρόνια απέφευγαν κάθε φόρο μένοντας σε ξένα σπίτια.
Το μέτρο όμως πυροδότησε κύμα πλαστογραφήσεων αποδεικτικών εγγράφων με αποτέλεσμα να «καπαρωθούν» εκατοντάδες κατοικίες. «Πλέον», όπως επισημαίνει η Βενεντίκτοβα, «φοβάσαι να πας ακόμα και διακοπές. Κινδυνεύεις να γυρίσεις πίσω και να μην έχεις σπίτι!».

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Οσοι Ελληνοπόντιοι παραμένουν σήμερα στην περιοχή αδυνατούν να μιλήσουν τη γλώσσα τους. Αυτή τη φορά, όμως, όχι επειδή κάποιος τους το απαγορεύει, αλλά λόγω της ανύπαρκτης ομογενειακής πολιτικής της Αθήνας.
Στο Σουχούμι, ο πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου, Νικόλαος Ισαάκοφ, κατάφερε να συγκεντρώσει χρήματα από Ελληνοπόντιους πρόσφυγες της Ρωσίας και να αγοράσει εκ νέου ένα παλιό ελληνικό σχολείο. Η επισκευή του όμως απαιτεί τη χρηματική υποστήριξη της Ελλάδας, η οποία υποσχέθηκε το 2004 να αναλάβει τα έξοδα. Αποτέλεσμα; Η ελληνική κοινότητα της Αμπχαζίας ακόμα περιμένει αυτά τα χρήματα.

Η αδιάκοπη περιπλάνηση των Ελλήνων

Χιλιάδες εκτελέστηκαν επί Στάλιν, ο οποίος είχε προηγουμένως βάλει λουκέτο σε όλα τα ελληνικά (και όχι μόνο) σχολεία, εφημερίδες και θέατρα. Ακόμα περισσότεροι άφησαν την τελευταία τους πνοή στο Καζακστάν, όπου τους εκτόπισε μαζικά ο πρώην Σοβιετικός ηγέτης το καλοκαίρι του 1949. «Μας ξύπνησαν μέσα στη νύχτα και μας στοίβαξαν σαν ζώα στα βαγόνια ενός τρένου», διηγείται σήμερα η Κλάρα Ευφραιμίδου. Τότε οι γονείς της, μαζί με τη γιαγιά και τον παππού της, έμεναν στο χωριό Χέβι.
«Αδειασαν όλο το χωριό μέσα σε μία νύχτα» συνεχίζει, «και κανένας δεν γνώριζε πού μας πηγαίνουν». Οταν το 1956 τους επέτρεψαν να γυρίσουν πίσω -μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953- αρκετοί εξ αυτών, ανάμεσά τους και η οικογένεια της Κλάρας, εγκατέλειψαν το βιος τους στο Καζακστάν και αποφάσισαν να πάρουν τον δρόμο για το αγαπημένο τους παραθαλάσσιο Σουχούμι. Εκεί όμως ήρθαν αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη έκπληξη.
Οι «έποικοι». Μέσα στα σπίτια τους είχαν εγκατασταθεί Γεωργιανοί και Ρώσοι «έποικοι», τους οποίους είχε φέρει ο -γεωργιανής καταγωγής- Στάλιν στην προσπάθειά του να αλλάξει τον πληθυσμιακό συσχετισμό της Αμπχαζίας, την οποία είχε εν τω μεταξύ «υποτάξει» στην Τιφλίδα υποβιβάζοντάς την στο καθεστώς της «αυτόνομης Δημοκρατίας εντός της Γεωργίας».
«Οταν φτάσαμε σπίτι», θυμάται η Κλάρα, «μας άνοιξε την πόρτα μια ηλικιωμένη Γεωργιανή και μας είπε ότι της ανήκει γιατί της το έκανε δώρο ο Στάλιν». «Ετσι», συνεχίζει, «υποχρεωθήκαμε να ξεκινήσουμε από το μηδέν και να χτίσουμε ένα καινούργιο».
Οι περιπέτειες των Ελλήνων της Αμπχαζίας όμως δεν έμελλε να τελειώσουν εκεί. Η εμφάνιση των εθνοτικών συγκρούσεων μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης το 1991 τους βρήκε εγκλωβισμένους ανάμεσα στις ολοένα και επιθετικότερες διαθέσεις της Τιφλίδας, που υπό τον πρόεδρο Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια διεκδικούσε μια «Γεωργία για τους Γεωργιανούς», και των Αμπχάζιων που έδειχναν αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία τους.
Το τελικό χτύπημα. Το ξέσπασμα του πολέμου το 1992 αποτέλεσε το τελειωτικό χτύπημα για την ταλαιπωρημένη ελληνική κοινότητα. Η πολιορκία του Σουχούμι από τους Γεωργιανούς στις αρχές της σύρραξης οδήγησε αρκετούς Ελληνες -μαζί με Αρμένιους και Ρώσους- να στρατευτούν στο πλάι των Αμπχάζιων. Η πλειονότητα όμως της ελληνικής μειονότητας δεν ήταν διατεθειμένη να χύσει άλλο αίμα, με αποτέλεσμα να αφήσει για ακόμα μία φορά πίσω της, στους Γεωργιανούς που βρίσκονταν πλέον στο κατώφλι της, όλα τα υπάρχοντά της.
Οσοι δεν πρόλαβαν να περάσουν στη Ρωσία ξημεροβραδιάζονταν στο λιμάνι του Σουχούμι, περιμένοντας να εμφανιστεί κάποιο πλοίο που θα τους μετέφερε στην Ελλάδα. Εναν ολόκληρο χρόνο μετά, η ελληνική κυβέρνηση έστειλε το πλοίο Viscountess για την απομάκρυνσή τους.
Η Κλάρα μας δείχνει τη «μαγική» σφραγίδα στο διαβατήριό της, με την οποία της αναγνώριζαν το δικαίωμα επιβίβασης στο πλοίο μαζί με άλλους 1.013 Ελληνες. Δεν το έκανε. «Οι γονείς μου δεν άντεχαν να ξαναφύγουν», εξηγεί. «Ηταν ποτέ δυνατόν να τους αφήσω να πεθάνουν εδώ μόνοι τους;», διερωτάται με σπαστά ελληνικά, τα οποία έμαθε μελετώντας τα βιβλία που βρήκε πεταμένα στο κατεστραμμένο 14ο Δημοτικό Σχολείο.

ΧΡΟΝΙΚΟ

1918-1922: Επέλαση του τουρκικού στρατού στις περιοχές του Πόντου. Οι Ελληνες οδηγούνται σε μαζική έξοδο προς τον Καύκασο και τη Ρωσία.
1937: Ο Στάλιν κλεινει τα ελληνικά σχολεία, εφημερίδες κλπ. επιβάλλοντας καθεστώς τρόμου.
1949: Η ελληνική κοινότητα της Αμπχαζίας εξορίζεται εξ ολοκλήρου -μέσα σε ελάχιστες ώρες- στο Καζακστάν.
1956: Τρία χρνια μετά τον θάνατο του Στάλιν, επιτρέπεται στους Ελληνες να γυρίσουν στις περιοχές από τις οποίες είχαν εκτοπιστεί. Οσοι επιστρέφουν στην Αμπχαζία βρίσκουν μέσα στα σπίτια τους Γεωργιανούς και Ρώσους «εποίκους».
1991: Πτώση της σοβιετικης ενωσης και άνοδος του εθνικιστή Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια στην εξουσία της Γεωργίας. Αναζωπύρωση των εθνοτικών συγκρούσεων.
Ιούνιος 1992: Ξέσπασμα του πολέμου μεταξύ Γεωργίας-Νότιας Οσετίας και Γεωργίας-Αμπχαζίας. Ανατροπή του Γκαμσαχούρντια στην Τιφλίδα και άνοδος του Εντουαρντ Σεβαρντνάντζε στην προεδρία. Το Σουχούμι πολιορκείται από τους Γεωργιανούς και οι Ελληνες εγκαταλείπουν τα σπίτια τους.
Αύγουστος 1993: Η ελληνική κυβέρνηση στέλνει το πλοίο Viscountess για την εκκένωση των Ελλήνων. Ο καθένας από τους 1.013 πρόσφυγες που επιβιβάζεται στο πλοίο δεν μπορεί να φέρει αποσκευές άνω των 100 κιλών.
Σεπτέμβριος 1993: Οι αμπχάζιοι κερδίζουν τον πόλεμο.

ΜΕΛΙΝΑ ΧΑΡΙΤΑΤΟΥ, ΕΘΝΟΣ
xaritatou@pegasus.gr

Η Ρωσία κέρδισε και τον "πόλεμο των αγωγών"

Πηγή : Foreign Press

του Τάσου Κοκκινίδη
(απόσπασμα του άρθρου δημοσιεύθηκε στην Ισοτιμία, 23-24 Αυγούστου)
Οι Ρώσοι «τρίβουν τα χέρια τους» με την αυτοκτονική πρόκληση της Τιφλίδας. Κατάφεραν να διαμελήσουν την Γεωργία καταφέροντας ισχυρό πλήγμα στον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή και παράλληλα υπονόμευσαν τις εναλλακτικές διαδρομές των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ προσπαθούν εδώ και χρόνια να προωθήσουν αγωγούς που δεν θα διασχίζουν το έδαφος της Ρωσίας. Φοβούνται ότι ο ασφυκτικός έλεγχος που αποκτά το Κρεμλίνο στην παροχή ενέργειας προς την Ευρώπη δίνει την δυνατότητα εκβιασμού. Καθιστά την Ευρώπη ευάλωτη στις ρωσικές προθέσεις. Με μια κίνηση η Μόσχα μπορεί να κλείσει την στρόφιγγα και να παραλύσει τις χώρες της ΕΕ που εισάγουν κατά μέσο όρο το ένα τέταρτο των αναγκών τους σε φυσικό αέριο από την Ρωσία.

Στα πλαίσια αυτού του γεωπολιτικού παιγχνιδιού η Γεωργία απέκτησε τεράστια στρατηγική σημασία. Αποτελεί έναν εναλλακτικό και φιλικά προσκείμενο κόμβο για την παροχή ενέργειας προς την Δύση. Από το έδαφος της χώρας περνούν τρεις αγωγοί. Ένας αγωγός φυσικού αερίου και δυο αγωγοί πετρελαίου.

Αγωγοί που διασχίζουν την Γεωργία

‘Ενας εξ αυτών είναι ο Μπακού-Σούπσα, που κατασκευάσθηκε επί Σοβιετικής ‘Ενωσης αλλά αναβαθμίσθηκε και εγκαινιάσθηκε εκ νέου το 2008. Ο αγωγός αυτός είναι μικρής δυναμικότητας μεταφέροντας 150 χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου την ημέρα. Η BP που έχει τον έλεγχο του αγωγού αναγκάσθηκε να τον κλείσει καθώς περνά πολύ κοντά από το μέτωπο των εχροπραξιών στην Νότια Οσετία και ο ρωσικός στόλος είχε επιβάλει αποκλεισμό του λιμανιού της Σούπσα στην Μαύρη Θάλασσα απαγορεύοντας τις εξαγωγές πετρελαίου.


Σημαντικότερος είναι ο αγωγός Μπακού-Τιφλίδα- Τσεϊχάν (BTC). Ο αγωγός τέθηκε σε λειτουργία το 2006. ‘Εχει μήκος 1.768 χιλιομέτρων και όπως υποστηρίζει η BP – ο μεγαλύτερος εταίρος στην κοινοπραξια εκμετάλλευσης – είναι υπόγειος σε όλο το μήκος του. Ο αγωγός διοχετεύει κάτι λιγότερο από 1 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα στις διεθνείς αγορές. Με δεδομένο ότι η παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου είναι περίπου 90 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, ο συγκεκριμένος αγωγός μπορεί να είναι σημαντικός αλλά δεν είναι κρίσιμος για την παγκόσμια οικονομία.

Η αξία του δεν προέρχεται από την ποσότητα του πετρελαίου που μεταφέρει αλλά από το γεγονός ότι δεν περνά από ρωσικό έδαφος. Τις πρώτες μέρες του πολέμου η κυβέρνηση της Γεωργίας άφηνε να διαρρεύσει ότι τα ρωσικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον αγωγό. Η Τιφλίδα προσπάθησε να παίξει ένα επικοινωνιακό παιγχνίδι για να «σύρει» εμπλεκόμενες χώρες με τον αγωγό – όπως την Βρετανία και τη Τουρκία – στο πλευρό της. Οι Ρώσοι φυσικά και δεν έπεσαν στη παγίδα. Το επικοινωνιακό παιγχνίδι της Τιφλίδας όμως μπορεί να γίνει μπούμεραγκ καθώς οι πετρελαϊκές εταιρείες σε όλο το κόσμο δεν μπορεί να έμειναν αδιάφορες στους κινδύνους των μελλοντικών επενδύσεων τους στη περιοχή.

Αβέβαιο το μέλλον του Ναμπούκο

Παράλληλη πορεία με αυτήν του BTC έχει και ο αγωγός φυσικού αερίου του Νότιου Καυκάσου που καταλήγει κοντά στο Ερζερούμ της ανατολικής Τουρκίας. Ο αγωγός αυτός είναι σημαντικός γιατί θα αποτελέσει κομμάτι του υπό σχεδιασμό αγωγού Ναμπούκο (Nabucco).

Ο Ναμπούκο είναι ίσως η πιο φιλόδοξη προσπάθεια της Ευρώπης για να μειώσει την εξάρτηση της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ο αγωγός είναι ανταγωνιστικός προς τον ρωσικό Σάουθ Στριμ και θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Τουρκμενιστάν –μέσω της Κασπίας Θάλασσας – στο Αζερμπαϊτζάν και μέσω Γεωργίας στη Τουρκία. Από το Ερζερούμ της Τουρκίας θα συνεχίζει βόρεια προς την κεντρική Ευρώπη.

Όπως και με τον BTC έτσι και με τον Ναμπούκο η Δύση φαίνεται ότι δεν έχει εναλλακτική λύση στην διέλευση των αγωγών από το έδαφος της Γεωργίας. Κυρίως γιατί η Τουρκία, από το έδαφος της οποίας περνάει το μεγαλύτερο κομμάτι των αγωγών, έχει θέσει βέτο στην συμμετοχή της Αρμενίας. Αν δεν υπάρξει δραματική βελτίωση των σχέσεων Τουρκίας-Αρμενίας, ο Ναμπούκο ίσως παραμείνει για πάντα σχέδιο επί χάρτου.
Ποιός θα αναλάβει το ρίσκο;

Το ερώτημα που τίθεται πλέον ανοικτά είναι ποιός θα αναλάβει το ρίσκο της επένδυσης για ένα έργο που διασχίζει εμπόλεμη περιοχή;
Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μπορεί να καταδικάζουν και να στέλνουν ανθρωπιστική βοήθεια αλλά, προς το παρόν, δεν θέλουν και δεν μπορούν να επέμβουν για να διασφαλίσουν την σταθερότητα της περιοχής. Ο κίνδυνος ενός νέου ψυχρού πολέμου με τη Ρωσία είναι ορατός. Τα σχέδια για να χρησιμοποιηθεί η Γεωργία ως «γέφυρα» για την μεταφορά ενέργειας στην Ευρώπη τορπιλλίζονται καθώς ο πόλεμος αποδεικνύει την ανασφάλεια της διαδρομής, έγραφε χαιρέκακα πριν λίγες μέρες άρθρο των Τάιμς της Μόσχας.

Αναμφίβολα, ο πόλεμος στο Καύκασο υπονομεύει την ενεργειακή πολιτική των ευρωπαικών χωρών που προσπαθούν να βρουν εναλλακτικές διαδρομές για την κάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών. Η ειρωνία της όλης υπόθεσης είναι ότι η δυσμενής αυτή εξέλιξη προήλθε από την άστοχη πρωτοβουλία ενός φίλου. Αν έχεις φίλους σαν τον Σαακασβίλι τι τους θέλεις τους εχθρούς...

Σχετικά άρθρα από Foreign Press

Ενεργειακός κόμβος η Ελλάδα
Ποιά η σχέση διεύρυνσης ΝΑΤΟ και ενέργειας;

"Πλήγμα" για την Ευρώπη

Ελλάδα-ΠΓΔΜ-Γεωργία-Ρωσία και … Ράντυ Σόινεμαν.

Πηγή : politis-gr

Η ανυποχώρητη στάση των Σκοπίων και του Ν. Γκρούεφσκι στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά αυτό που επανειλημμένα σας έχω ήδη αναφέρει (εδώ) και (εδώ).

Το σχέδιο που έχει καταστρωθεί περιλαμβάνει την μεταφορά της αντιπαράθεσης πρωτίστως στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε δεύτερη φάση στον Καναδά .

Στόχος του σχεδίου είναι να αλλάξει το μέγεθος και το είδος των διαπραγματεύσεων και ταυτόχρονα να κατηγορηθεί η χώρα μας ότι παραβιάζει κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ένα μέρος αυτού του σχεδίου προβλέπει σε σύντομο χρόνο την έναρξη αγωγών των …..«Μακεδόνων του Αιγαίου» εναντίον του ελληνικού κράτους.

Συγχρόνως θα δημιουργηθεί μια βιομηχανία φανερών πληρωμένων δημοσιεύσεων αλλά και αντίστοιχων κρυφίως «πληρωμένων» άρθρων ξένων αναλυτών και δημοσιογράφων .

Για τον λόγο αυτό έχει στηθεί ένας μηχανισμός που περιλαμβάνει εκτός των δημοσιογράφων και αναλυτών (και …Ελλήνων), διαφόρους επιχειρηματίες αλλά και ξένους διπλωμάτες.

Τον συντονισμό, έχει αναλάβει η εταιρεία ORION Strategies, την οποία έχει ιδρύσει ο Ράντυ Σόινεμαν, ….. σύμβουλος του προεδρικού υποψηφίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Τζον Μακ Κέιν.

Η πληρωμή της ORION Strategies γίνεται από τον Μέτο Κολόσκι , πρόεδρο της οργάνωσης «United Macedonian and Diaspora».

Την ανωτέρω εταιρεία την έχουμε συναντήσει αρκετές φορές στα …βήματα μας , αφού μέλη της ως επί το πλείστον παρεμβάλλονται σε διαλέξεις ,συνέδρια και άλλες εκδηλώσεις, όπου ομιλούν Έλληνες διπλωμάτες.

Κύρια … «εργασία» τους είναι να εγείρουν ερωτήσεις σχετικά με τη «μακεδονική μειονότητα», παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως μία μη δημοκρατική χώρα, όπου καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα..

Στον μηχανισμό υποστηρικτών της σκοπιανής προπαγάνδας που έχει στηθεί μετέχουν μεταξύ των άλλων και οι Μάικ Ζαφιρόφσκι (πρόεδρος της εταιρείας Nortel και μέλος στο επιτελείο του προέδρου Τζορτζ Μπους), ο ..γνωστός μας (εδώ) και (εδώ) Εντουαρντ Τζόζεφ (...Αναλυτής), ο Σλάβκο Μαντζαρόφ, (ισχυρός επιχειρηματίας από τη Νιου Τζέρσεη και χρηματοδότης της ομάδας των φίλων της «Μακεδονίας» στο Κογκρέσο, την οποία αποτελούν τρεις νομοθέτες), ο Λόρενς Μπάτλερ (Βοηθός υφ. Εξωτερικών και πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στα Σκόπια ), ο Πολ Φέιφερ, (στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αλλά συγχρόνως και σύμβουλος και πληροφοριοδότης της σκοπιανής ηγεσίας και του Σκοπιανού πρέσβη στην Ουάσιγκτον), και φυσικά ο γνωστός μας ….Daniel Fried (εδώ) και (εδώ) .

Ας σταθούμε όμως για λίγο στο ….«βιογραφικό» του Ράντυ Σόινεμαν (φωτο) που έχει ίδρυσει την ORION Strategies.

Το δεξί χέρι για θέματα εξωτερικής πολιτικής του Τζον ΜακΚέιν αποτελεί ένα από τους ισχυρότερους λομπίστες της Ουάσινγκτον, εκπρόσωπο πετρελαϊκών συμφερόντων, καθώς και διαφόρων … προβληματικών χωρών όπως η FYROM , αλλά και η ….Γεωργία !!

Μέλος του σκληρού πυρήνα των γερακιών, αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα κορυφαία στελέχη του νεοσυντηρητικού κατεστημένου με ενεργή συμμετοχή στη δημιουργία του περίφημου Σχεδίου για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα (PNAC), του θεωρούμενου ως «ευαγγελίου» των νεοσυντηρητικών γερακιών.

Ως πρόεδρος της Επιτροπής για την Απελευθέρωση του Ιράκ, (ενός οργάνου που δημιουργήθηκε μετά τις .....τρομοκρατικές (...) επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Ο Ράντυ Σόινεμαν έχει λάβει (επίσημα , γιατί…ανεπίσημα το ποσό έχει πολλά μηδενικά).) το ποσό των 800.000 από την Γεωργία του Μιχαήλ Σαακσβίλι.

Οι ....συμπτώσεις αρχίζουν και γίνονται όλο και πιο ενδιαφέρουσες, αν λάβει κανείς υπόψη ότι την ημέρα ακριβώς (17 του περασμένου Απριλίου) που ο ΜακΚέιν είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Μιχεήλ Σαακσβίλι και αμέσως μετά προχωρούσε σε δημόσια δήλωση καταδίκης της Μόσχας και στήριξης των ...δικαίων της Γεωργίας επί της αποσχισθείσας Νότιας Οσσετίας, η Orion Strategies υπέγραφε την ανανέωση της συνεργασίας της με την Τιφλίδα, έναντι ….200.000 δολαρίων... (Είπαμε ..επίσημα, μη ζαλιστούμε από τα ….ανεπίσημα).

Είχε άδικο λοιπόν ο Βλαντίμιρ Πούτιν όταν έλεγε ότι ο Λευκός Οίκος προκάλεσε την κρίση για να βοηθήσει το Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο Τζων Μακ Κέην να κερδίσει τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές ;

Το θύμα γίνεται θύτης και ο θύτης ..θύμα !

ΥΓ. Μόνο τυχαίος ΔΕΝ είναι ο συσχετισμός Ελλάδος- Σκοπίων- Γεωργίας-Ρωσίας και …. Ράντυ Σόινεμαν. Σας το έχω ξαναπεί (εδώ).

Πηγές: «Εthnos»«Skai»«Ν.Υ Times»

Ελλάδα – Ρωσία: Έχει πολλές κινήσεις ακόμα η ..παρτίδα!

Πηγή : politis-gr

Για μια ακόμη φορά η υπουργός εξωτερικών κα. Μπακογιάννη επιχείρησε να …ναρκοθετήσει το άριστο κλίμα που επικρατεί μεταξύ Ελλάδας –Ρωσίας.
Μετά την παντελώς άστοχη , παλαιότερα ,τοποθέτηση της στο θέμα της αντιπυραυλικής ασπίδας ,κάτι που έκανε το Μαξίμου να τρέχει να εξηγήσει τα …..ανεξήγητα, προέβη την εβδομάδα που μας πέρασε σε νέες … «προσωπικές και επενδυτικές ναρκοθετήσεις», γεγονός που έκανε τον Ρώσο πρέσβη στην χώρα μας κ. Α. Βντόβιν να αναρωτηθεί δημόσια : «αν με την ίδια σπουδή το ΥΠΕΞ έσπευσε να καταδικάσει και τις χώρες που έχουν αναγνωρίσει το Κόσσοβο».
Εντύπωση προκάλεσε και το πλήρως νοημάτων ερώτημα του: «γιατί τρίτες χώρες προσπαθούν να δίνουν εντολές», στις άλλες χώρες.
«Νομίζω ότι κανείς δεν πράττει εναντίον των συμφερόντων του», τόνισε χαρακτηριστικά με νόημα ο Ρώσος διπλωμάτης.

Το ευτύχημα για την χώρα μας είναι ότι τις αποφάσεις σε ότι αφορά την εξωτερική μας πολιτική, τις παίρνει καθαρά ο πρωθυπουργός .

Είναι γεγονός ότι τα διαδραματιζόμενα στον Καύκασο ως ντόμινο «έσπρωξαν» τον κ. Καραμανλή να κάνει την κίνηση του στο γεωπολιτικό παιχνίδι.
Ανταπάντησε άμεσα τοποθετούμενος στο διεθνές timing στέλνοντας για επικύρωση στην Ελληνική Βουλή τη συμφωνία για τον αγωγό South Stream .

Στα διεθνή ΜΜΕ επισημάνθηκε ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα της Ε.Ε. που προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση μετά την επίθεση της Ρωσίας στη Γεωργία.
Με μια άλλη ενέργεια έγινε αναγγελία εορτασμού της επετείου των 180 ετών από την σύναψη διπλωματικών σχέσεων Ελλάδος και Ρωσίας!
Η εκδήλωση αυτή μάλιστα λαμβάνει ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα από το γεγονός ότι έχουν προσκληθεί να είναι παρόντες ο Έλληνας Πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής και ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας κ. Σεργκέι Λαβρόφ.

Στο διεθνές timing έχει και αυτή το ιδιαίτερο νόημα της ,καθώς η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τέσσερις ημέρες μετά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλες την 1η Σεπτεμβρίου…… όπου καλούνται οι ηγέτες των 27 χωρών για να λάβουν …μέτρα εναντίον της Ρωσίας για τα τελευταία πολεμικά γεγονότα στον Καύκασο.
Ανάλογο μήνυμα που θα περιμένει και αυτό το κατάλληλο διεθνές timing , θα είναι και οι οριστικές υπογραφές για την αγορά των αρμάτων BMP-3M.
Παρότι η Ρωσία ανακοίνωσε ότι παγώνει οποιαδήποτε στρατιωτική συμφωνία με χώρες του ΝΑΤΟ, η συμφωνία για τα BMP-3M προχωρά κανονικά .
Τις επόμενες δε ημέρες θα βρίσκεται στην χώρα μας και ρωσική επιτροπή αρμόδια για την εξέλιξη της διακρατικής συμφωνίας.

Θα είναι μία ακόμη επιβεβαίωση της άποψης κατά την οποία ο κ. Καραμανλής απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ΗΠΑ κοιτάζοντας προς τη Μόσχα και την «παλαιά Ευρωπαϊκή Ένωση».
Δεν είναι τυχαίο ότι στα τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ ο πρωθυπουργός έχει επισκεφτεί δύο φορές τις ΗΠΑ και τρεις φορές την Ρωσία.(συν τέσσερις κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τον Β. Πούτιν, δύο φορές στην Αθήνα, μία στη Χαλκιδική και μία στην Κωνσταντινούπολη).
Η «εγκάρδια συνεννόηση» του κ. Καραμανλή με το Γάλλο πρόεδρο Σαρκοζί και τα λόγια του τελευταίου ότι «θα εκμεταλλευτούμε ως ΕΕ, την εξωτερική πολιτική του κ. Καραμανλή», αλλά και οι συχνές επικοινωνίες του με τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ έχουν προκαλέσει αίσθηση και έντονη ανησυχία στην Ουάσιγκτον.
Και φυσικά ….αντιδράσεις από την πλευρά τους.! Μετά την απουσία φέτος αμερικανικού περιπτέρου στη ΔΕΘ (εδώ) που σηματοδοτεί την απειλή άρσης του αμερικανικού επενδυτικού ενδιαφέροντος, είναι πολύ πιθανό ότι μέσα στην εβδομάδα θα ανακοινωθεί και η αποχώρηση της Shell από την ελληνική αγορά.
Βλέπετε τα χτυπήματα είναι συνεχή και από τις δύο πλευρές. Είχε προηγηθεί η εισήγηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού για την επιβολή προστίμου 50 εκατ. ευρώ στην Shell (και 57 εκατ. στην BP) για καρτέλ στα καύσιμα.
Η Shell απειλεί να ….. παρουσιάσει τις ανησυχίες για το αρνητικό κλίμα στους επενδυτές της Ελλάδας και στις εταιρείες που…. ιστορικά συνδέονται με εσωτερικά και εξωτερικά κεφάλαια…( sic !)
Προσέξτε ποιοι θα αναφερθούν στο γεγονός με «δεκάρικους» made in Shell (ακόμη και μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο) και ….βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
Δεν πειράζει κύριοι της Shell. Στο καλό! Όσο για τα 1.000 πρατήρια σας υπάρχει ενδιαφέρον από …Ρωσική εταιρεία. Για ρωτήστε τους !

ΥΓ. Φυσικά μέσα στις ..κινήσεις από τους Υπερατλαντιστές περιλαμβάνεται και το ΑLPHA… «Βατοπαιδίου». Αλλά γι` αυτό απαιτείται ξεχωριστό post !!

Η μεγάλη σκακιέρα της Ευρασίας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ο Κόσμος του Επενδυτή" (14-8-2008)

Σε μια από τις σημαντικότερες διεθνείς κρίσεις (και μια από τις μεγαλύτερες διεθνείς προβοκάτσιες) των τελευταίων δεκαετιών εξελίσσεται η σύγκρουση στον Καύκασο, κρίση που δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα επεκταθεί σε άλλες περιοχές της πρώην ΕΣΣΔ και ιδίως της Μέσης Ανατολής. Για ορισμένα από τα στοιχεία της κρίσης μπορεί κανείς να είναι ήδη βέβαιος, για άλλα πρέπει να διατηρεί μια επιφύλαξη. Το «παιχνίδι άνοιξε» με την επίθεση των γεωργιανών δυνάμεων στο Τσχινβάλι, δεν είναι όμως τοπικό, οι αιτίες του δεν έχουν να κάνουν με τις ταραγμένες σχέσεις των εθνοτήτων της πρώην ΕΣΣΔ, ούτε με τις ιδιορρυθμίες του Καυκάσου. Αυτά δεν είναι παρά το φόντο για μια παρτίδα σκάκι, ή μάλλον για δύο, συνδεόμενες μεταξύ τους και αλληοεπηρεαζόμενες: τον αγώνα για τον έλεγχο του μετασοβιετικού χώρου και τον «περιορισμό» της Ρωσίας, που συνεχίζεται εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, τον αγώνα για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και, δι’ αυτής, σε όλο τον κόσμο, που μπήκε στην πιο ενεργητική και φιλόδοξη φάση του στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και πιθανώς βρίσκεται στο πιο αποφασιστικό σημείο του, παραμονές μιας απίθανης κλιμάκωσης με την επίθεση στο Ιράν – μια επίθεση για την οποια χρειάζεται, αν όχι η συγκατάθεση, τουλάχιστο η «ουδετεροποίηση» της Ρωσίας και της Ευρώπης (η Ευρώπη έχει ήδη σε μεγάλο βαθμό περάσει με το μέρος των φιλοπόλεμων δυνάμεων, μετά την αντικατάσταση του Προέδρου Σιράκ από τον Νικολά Σαρκοζί). Αυτή η μάχη είναι τώρα η μεγάλη μάχη για την παγκόσμια κυριαρχία.

Ποιός και γιατί προκάλεσε τα γεγονότα στον Καύκασο
Στην πρόσφατη γεωργιανή κρίση δεν είχαμε καμμιά «τοπική» εξέλιξη, ή κάποια λαϊκή κινητοποίηση, είτε στη Γεωργία, είτε στη Νότιο Οσσετία ή την Αμπχαζία, κανένα «τυχαίο» ή «ανεξέλεγκτο» γεγονός που να οδηγήσει σε κλιμάκωση. Στην πράξη, Ν. Οσσετία και Αμπχαζία υφίστανται ανεξάρτητες, υπό την προστασία ρωσικών δυνάμεων, εγκατεστημένων εκεί ως ειρηνευτικών δυνάμεων και θα μπορούσαν να συνεχίσουν επ’ άπειρον, αν η γεωργιανή κυβέρνηση του Προέδρου Σαακασβίλι δεν επιχειρούσε, την ημέρα έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, να καταλάβει την Νότια Οσσετία. Προς στιγμήν μάλιστα κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό της την πρωτεύουσα Τσχινβάλι, επιφέροντας, σύμφωνα με ρωσικές πηγές, τον θάνατο 2000 αμάχων και την καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης, όπως και την «ισοπέδωση» σειράς οσσετιανών χωριών.

Ακόμα και οι πιο φανατικοί φίλοι του μιλάνε για την «ιδιορρυθμία» του σχετικά νέου απόφοιτου του Χάρβαρντ Σαακασβίλι, μεγαλωμένου στο σεράι των αμερικανικών ινστιτούτων και μυστικών υπηρεσιών, όπως και τόσα άλλα «πουλέν» από την Ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες, «προορισμένα» να τις κυβερνήσουν, μετά την απαραίτητη εκπαίδευση. ‘Οπως κι αυτοί, ο Σαακασβίλι αντιμετωπίζει την Αμερική και το ΝΑΤΟ ως επίγειους Θεούς και το πνευματικό και πολιτικό του σύμπαν έχει διαμορφωθεί από την περίοδο των μεγαλύτερων ιστορικά αμερικανικών θριάμβων και μιας εξίσου πρωτοφανούς περιόδου ρωσικής αδυναμίας. Στερείται ιστορικού βάθους. Δεν υπάρχει άλλωστε αμφιβολία ότι αυτοί τον επέβαλαν επικεφαλής της Γεωργίας, όταν εξέπνευσε η χρησιμότητα του ‘Εντβαρντ Σεβαρντνάντζε, μετά από μια «ροζ επανάσταση».

‘Ομως, ακόμη και ένας ηλίθιος καταλαβαίνει ότι επιτιθέμενος εναντίον του ρωσικού στρατού, θα λάμβανε τη σκληρή απάντηση που έλαβε. Η πιθανότητα να αφήσει το Κρεμλίνο και η Στάραγια Πλόσεντ του Πούτιν αναπάντητη μια τέτοια ένοπλη επίθεση εναντίον Ρώσων στρατιωτών, πολιτών και του κύρους της Ρωσίας ήταν μία στο δισεκατομμύριο. ‘Οσο «ιδιόρρυθμος» κι αν είναι ο Σαακασβίλι, ακόμη και ηλίθιος αν δεχθούμε ότι είναι, δεν μπορούσε να αναμένει θρίαμβο, εκτός κι αν είχε διαβεβαιώσεις. Ακόμα κι αν ο ίδιος είχε πεισθεί με κάποιο τρόπο ότι τον αναμένει τέτοιος θρίαμβος, δεν μπορούσαν να αναμένουν θρίαμβο οι εκατοντάδες αμερικανοί και ισραηλινοί πολιτικοί και στρατιωτικοί σύμβουλοί του (μεταξύ των οποίων και ο «ημέτερος» σύμβουλός του ‘Αλεξ Ρόντος, πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου και πρωταγωνιστής της ανατροπής του Μιλόσεβιτς). «Κατά κάποιο τρόπο, ο Σαακασβίλι «παγιδεύτηκε» από τις ευρύτερες δυνάμεις στο παιχνίδι», αναγνωρίζει ο πρώην Πρέσβης του Ισραήλ στη Μόσχα και κορυφαίος Ισραηλινός ειδικός σε θέματα Ευρασίας Ζβι Μάγκεν (Jerusalem Post, 10.8.08). Ποιοί και γιατί όμως «παγίδευσαν» τον Σαακασβίλι; Προτού αποπειραθούμε μια απάντηση σε αυτό, ας εξετάσουμε καλύτερα ποιοί και πως ετοίμασαν τον πόλεμο.

Ποιός (δεν) κρύβεται πίσω από τον Σαακασβίλι!
Υπό μία έννοια είναι ανοησία να μιλάει κανείς για κυβέρνηση της Γεωργίας – η κυβέρνηση αυτή είναι μια εικονική πραγματικότητα ως γεωργιανή κυβέρνηση. Την περασμένη Δευτέρα, οι New York Times «εξιστόρησαν» σε ένα άρθρο τους την μακρά επιχείρηση του αμερικανικού Πενταγώνου να αναδιαρθρώσει «από την κορυφή μέχρι τα νύχια» τον γεωργιανό στρατό, που διαθέτει τις μεγαλύτερες δυνάμεις στο κατεχόμενο Ιράκ μετά τις ΗΠΑ και τη Βρετανία! «Στο ανώτερο επίπεδο», γράφει η αμερικανική εφημερίδα, «οι Ηνωμένες Πολιτείες βοήθησαν στο ξαναγράψιμο του γεωργιανού αμυντικού δόγματος και στην εκπαίδευση των διοικητών και επιχειρησιακών αξιωματικών του. Στο βασικό επίπεδο, Αμερικανοί πεζοναύτες και στρατιώτες εκπαίδευαν τους Γεωργιανούς στραιώτες στα στοιχειώδη της μάχης. Η Γεωργία άρχισε να επανεξοπλίζει τον στρατό της με ισραηλινά και αμερικανικά πυροβόλα όπλα, αναγνωριστικά αεροσκάφη, υλικό επικοινωνίας και διαχείρισης πεδίου μάχης, οχήματα και πυρομαχικά».

Η επίθεση μπορεί να έγινε αιφνιδιαστιακά, προετοιμάζεται όμως αρκετά χρόνια. «Προβλέφθηκε» από τον σύμβουλο του Σαακασβίλι (και πρώην σύμβουλο του Γιώργου Παπανδρέου) Alex Rondos στην «International Herald Tribune», εδώ και δύο μήνες, με την προτροπή μάλιστα στην Ευρώπη να πάρει το μέρος της Τιφλίδας εναντίον της Μόσχας. Την ίδια περίπου στιγμή, Αμερικανικές και Γεωργιανές δυνάμεις πραγματοποιούσαν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Σύμφωνα με ισραηλινές πηγές (Debka.com, 8.8.08), η γεωργιανή επίθεση «βοηθήθηκε από τους Ισραηλινούς συμβούλους» της κυβέρνησης Σαακασβίλι. Κατά την γεωργιανή εφημερίδα Rezonansi (6.8.08), η Γεωργία απέκτησε μερικά «ισχυρά όπλα με την αναβάθμιση αεροσκαφών Su-25 και συστημάτων πυροβολικού στο Ισραήλ». Πρόσφατα την Τιφλίδα επισκέφθηκε η Κοντολίζα Ράις που ενεθάρρυνε δημόσια το σχέδιο του Γεωργιανού Προέδρου να αποκαταστήσει την «κυριαρχία της χώρας» του στην Οσσετία και την Αμπχαζία. Είναι προφανές ότι ο κ. Σαακασβίλι δεν μπορεί να μην συζήτησε με την Υπουργό το σχέδιο επίθεσης που ήδη είχε καταρτισθεί με τη βοήθεια των Αμερικανών και Ισραηλινών συμβούλων του!

Η Γεωργία ετοιμάστηκε για την επίθεση δεκαπλασιάζοντας (αν και οικονομικο-κοινωνικά κατεστραμμένη) τις στρατιωτικές δαπάνες της τα τελευταία χρόνια και εκσυγχρονίζοντας τον στρατό της με τη μαζική εξοπλιστική βοήθεια του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Δεκάδες αμερικανοί σύμβουλοι και δεκάδες απόστρατοι Ισραηλινοί στρατιωτικοί, υπό τον στρατηγό Γκαλ Χιρς, εργάσθηκαν σύμφωνα με την ισραηλινή «Χααρέτζ», για την αναβάθμιση του γεωργιανού στρατού, που, μόνος του είναι μάλλον για τα πανηγύρια. Η Τουρκία εκπαιδεύει 700 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς των γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων. Μια σειρά ΝΑΤΟϊκών χωρών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, που προσέφερε δύο πυραυλάκατους και εξήντα όλμους, επιστρατεύτηκαν στη «μεγάλη υπόθεση» της αναδιοργάνωσης του στρατού της Γεωργίας. Μπορεί οι Γεωργιανοί να μην έχουν να φάνε και να κλείνονται οι γυναίκες σε κουτιά για δυο και τρεις μέρες, για να έρθουν παράνομα να δουλέψουν ως παραδουλεύτρες, για τριάντα ευρώ την ημέρα, μερικές ακόμα και με διδακτορικό δίπλωμα, ο Πρόεδρος όμως δεν αντιμετώπισε καμμιά δυσκολία για τη χρηματοδότηση του μνημειώδους Στρατού του.

Δεν ήταν μόνο ο Rondos. Ο Σαακασβίλι έγινε ενθουσιωδώς δεκτός από τον φιλοισραηλινό Πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί στο Παρίσι, ενώ η Κοντολίζα Ράις συναντήθηκε τρεις φορές μαζί του και τον «ενεθάρρυνε» τους τελευταίους μήνες. Ξεκινώντας τον πόλεμο, ο ίδιος ο Σαακασβίλι τον ενέταξε στον αγώνα για την «νέα παγκόσμια τάξη». Μόλις την περασμένη Κυριακή, όταν οι Γεωργιανοί νόμιζαν ακόμα ότι κέρδιζαν τον πόλεμο, όπως μας πληροφορεί η ισραηλινή Χααρέτζ (11/8/08) «ο Εβραίος Γεωργιανός Υπουργός Τεμούρ Γιακομπσβίλι εξήρε τον ρόλο των Ισραηλινών Δυνάμεων ‘Αμυνας για τον ρόλο τους στην εκπαίδευση των Γεωργιανών». Ο Γιακομπσβίλι διέκοψε προς στιγμήν τις πολεμικές του ασχολίες για να δώσει συνέντευξη (στα εβραϊκά, μας πληροφορεί η Χααρέτζ) στο ραδιόφωνο του ισραηλινού στρατού. Χάρη στην εκπαίδευση που μας παρέξατε, μια μικρή ομάδα Γεωργιανών μπόρεσε να «καθαρίσει» μια ρωσική μεραρχία και να καταρρίψει 11 ρωσικά αεροπλάνα. «Μόνο χτες σκοτώσαμε 60 Ρώσους στρατιώτες», δήλωσε ενθουσιασμένος ο Υπουργός. Μερικές μέρες αργότερα, ο Γεωργιανός επιτετραμένος στο Ισραήλ Κωνσταντινίδης, διαμαρτυρόταν γιατί και το Ισραήλ είχε αφήσει στα «κρύα του λουτρού» την κυβέρνησή του, περιοριζόμενο σε πλατωνικού χαρακτήρα εκκλήσεις για ηρεμία. Οι Γεωργιανοί δεν ήξεραν προφανώς ότι ήταν αναλώσιμοι. Ειρήσθω εν παρόδω, δύο από τους άμεσα εμπλεκόμενους στην κρίση Υπουργούς της Γεωργίας, ο Υπουργός Ενοποίησης (αρμόδιος για την Οσσετία και την Αμπχαζία) και ο Υπουργός ‘Αμυνας προέρχονται από τη μικροσκοπική εβραϊκή κοινότητα της Γεωργίας. Αν η κοινότητα είναι μικροσκοπική, το ισραηλινό λόμπυ στην Τιφλίδα είναι το ισχυρότερο στον κόσμο μας πληροφορεί μια από τις καλύτερα ενημερωμένες τουρκικές ιστοσελίδες, η ‘ΙντερνετΧαμπέρ.

Και για να μη φέρει κανείς αντιρρήσεις στον κ. Σαακασβίλι, ο Γεωργιανός Δημοκράτης, είδωλο και ένας από τους εργοδότες του κ. Ρόντου, κατέστειλε με τη βία κάθε εναλλακτική πολιτική δύναμη, με τον κυριότερο αρχηγό της αντιπολίτευσης να πεθαίνει μυστηριωδώς στη Βρετανία, όπου κατέφυγε ελπίζοντας ότι θα σώσει το «κεφάλι» του.

Η κίνηση «Γκαμπί» στο σκάκι και τα διλήμματα των Ρώσων
Υπάρχει ένα άνοιγμα στο σκάκι. Λέγεται Γκαμπί. Θυσιάζει η μια πλευρά ένα πιόνι,
στην προσπάθειά της να πάρει τη βασίλισσα του αντιπάλου, ή κάτι τέτοιο. Η άποψη ότι ο πόλεμος άρχισε για να τον κερδίσει η Γεωργία και να πετάξει τους Ρώσους έξω από την Οσσετία και την Αμπχαζία, απλά δεν αντέχει σε στοιχειώδη λογική εξέταση. Ο Σαακασβίλι είναι το πιόνι. Ποιά όμως είναι η Βασίλισσα;

Ο πόλεμος «κερδήθηκε» από τη Ρωσία. ‘Ηδη όμως, ο μεγάλος δυτικός τύπος άρχισε μια έξαλλη καμπάνια δαιμονοποίησης της Μόσχας. Ο Πρόεδρος Μπους και ο αντιπρόεδρος Τσένευ χρησιμοποιούν ψυχροπολεμικούς τόνους απέναντι στη Μόσχα. Το Κρεμλίνο βλέπει να «απομονώνεται» ακόμα περισσότερο από την Ευρώπη. Ανεξαρτήτως του ποιός κέρδισε, η σύγκρουση διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στους λαούς της πάλαι ποτέ σοβιετικής Ομοσπονδίας. Η Ρωσία ανακατέλαβε αυτό που είχε: την Αμπχαζία και την Οσσετία. Δεν μπορεί, για πολιτικούς λόγους, να καταλάβει τη Γεωργία, ούτε καν να εξασφαλίσει την ουδετερότητά της.

Η αμερικανική και ΝΑΤΟϊκή στρατηγική είναι σαφής και συνεπής. Είναι η διάλυση του πρώην σοβιετικού χώρου και η απομάκρυνση των πρώην σοβιετικών Δημοκρατιών από τη Μόσχα. Ο Πωλ Γκομπλ, ο άνθρωπος των Τεξανών πετρελαιάδων για τον Καύκασο, έγραφε πρόσφατα ότι η Δύση και το ΝΑΤΟ μπορούν τώρα να «πάρουν» την Αρμενία (η πρόσβαση της Ρωσίας στην οποία ελέγχεται από τη Γεωργία). Το μεγαλύτερο ατού της Δύσης, υποστηρίζει ο Γκομπλ, είναι η απουσία στρατηγικής και πρότασης του Κρεμλίνου για την πρώην ΕΣΣΔ. Η Ρωσία δεν έχει να προτείνει αξιόπιστη εναλλακτική – περιορίζεται εδώ και είκοσι χρόνια, να αμύνεται, άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε χωρίς, στην προσπάθεια των ΗΠΑ να διευρύνουν την επιρροή τους στην πρώην ΕΣΣΔ, άλλοτε με την επέκταση του ΝΑΤΟ, άλλοτε με τους αγωγούς (Μπακού-Τσεϊχάν), άλλοτε με την υποδαύλιση των «έγχρωμων επαναστάσεων».

Το λιγότερο, η γεωργιανή κρίση υπέδειξε στη Μόσχα σε τι «μπελάδες» μπορεί να μπει και στον Κάυκασο και στην Ουκρανία, μια χώρα εξήντα εκατομμυρίων, όπου μια διένεξη μπορεί να πάρει τη μορφή μείζονος ευρωπαϊκής σύρραξης. Είναι αλήθεια ότι επί Πούτιν η Ρωσία έδειξε τα «δόντια» της. Στην πραγματικότητα δεν έκανε πολύ περισσότερα από το να τερματίσει είκοσι χρόνια ιστορικά πρωτοφανούς «εξαφάνισης», στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, του ρωσικού κράτους. Μπορεί για τους Ρώσους αυτό να είναι ένα έργο συγκρίσιμο με αυτό του Μεγάλου Πέτρου, το ερώτημα όμως παραμένει για τη μελλοντική πορεία της Ρωσίας, που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρότατα εσωτερικά προβλήματα, ενώ ασαφής παραμένει η θέση της τόσο στον μετασοβιετικό χώρο, όσο και διεθνώς.

Δύο απόψεις διακρίνονται στη ρωσική ηγεσία για την αντιμετώπιση της δυτικής επιθετικότητας. Η μια είναι η κλιμάκωση και ο δημόσιος εκφραστής αυτής της άποψης στο Κρεμλίνο είναι ο στρατηγός Λεονίντ Ιβασώφ. Δεν μπορεί ασφαλώς να θεωρηθούν τυχαία τα πρόσφατα δημοσιεύματα της Ιζβέστια, σύμφωνα με τα οποία αντιμετωπίζεται η εγκατάσταση ρωσικών στρατηγικών βομβαρδιστικών στην Κούβα σε αντίδραση προς την αντιπυραυλική ασπίδα, ενώ αξιοσημείωτη είναι η στρατιωτική συνεργασία με τον Τσάβες της Βενεζουέλας. Μια πιο ήπια εκδοχή της ίδιας στρατηγικής είναι η σύμπηξη μιας τριμερούς συμμαχίας Ινδίας-Κίνας-Ρωσίας.

Αυτά όμως έχουν το μειονέκτημα για μία σημαντική μερίδα της ρωσικής ηγεσίας να απομακρύνουν τη Ρωσία από τη Δύση, να τη βάζουν σε ένα δρόμο αντιπαράθεσης ανάλογο με αυτό της ΕΣΣΔ – και η σημερινή Ρωσία δεν νοιώθει ότι διαθέτει τα μέσα, αλλά και την ιδεολογία για να παίξει τον ρόλο της ΕΣΣΔ. Αλλά και δεν το θέλει – τμήμα της Ευρώπης θέλει να είναι,οπως εξηγεί ο Πρέσβης της στο ΝΑΤΟ Ντιμίτρι Ραγκόζιν, παρά τις «εθνικιστικές προδιαγραφές» του. Αυτή η συζήτηση γίνεται στο Κρεμλίνο και αυτή τη συζήτηση θα επηρρεάσει η κρίση στη Γεωργία. Η απάντηση κρίνεται ικανοποιητική. Από δω και πέρα τι;

Σύμφωνα με επανειλημμένα δημοσιεύματα του ισραηλινού τύπου, το Ισραήλ έδωσε πολλές φορές στους Ρώσους την υπόσχεση να περιορίσει τη στρατιωτική συνεργασία με τη Γεωργία, αν η Μόσχα δεν παραδώσει τους αντιθαεροπορικούς πυραύλους Ες-300 στην Τεχεράνη. Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο του κορυφαίου Τούρκου ειδικού στα ενεργειακά Φικρέτ Ερτάν («Ες 300, ΗΠΑ και Ισραήλ», Ζαμάν, 27/7/08), το Ισραήλ φοβάται την (ήδη καθυστερημένη) παράδοση των Ες 300, που τοποθετεί τον επόμενο μήνα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του Αμερικανού Υπουργού ‘Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς. Τη στιγμή που οι Γεωργιανοί επιτίθεντο στην Οσσετία, ο Ισραηλινός Πρόεδρος Πέρες ζητούσε και έβλεπε στο Πεκίνο τον Πρωθυπουργό Πούτιν, που δήλωνε, μετά τη συνάντηση, ότι «δεν επιθυμεί ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα». Αν ο πόλεμος είναι μια κίνηση Γκαμπί κι αν ο Σαακασβίλι είναι το πιόνι, το Ιράν θα μπορούσε να είναι η βασίλισσα. Θα «τσιμπήσουν» όμως οι Ρώσοι; Σε αυτό το σημείο μπαίνει στην εξίσωση ο Νικολά Σαρκοζί.

Ο ρόλος του Σαρκοζί, η εξήγηση του Βουκουρεστίου και το προηγούμενο Καραμανλή
Σε μια συνέντευξη τύπου, προτού εκλεγεί, ο Νικολά Σαρκοζί εξήγησε ποιά θα είναι η «πρώτη προτεραιότητά» του ως Προέδρου της Γαλλίας. Με τα δικά του λόγια, «το Ιράν πρέπει να εμποδιστεί με κάθε μέσο να αποκτήσει πυρηνικά όπλα». Είτε το μέσο είναι διπλωματικό, είτε στρατιωτικό, προϋπόθεση επιτυχίας μιας τέτοιας επιδίωξης είναι η πλήρης απομόνωση του Ιράν. Κι ο Σαρκοζί δεν είναι ένα «μπουλντόκ», όπως οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, είναι μάλλον ένας «πονηρός ανατολίτης»

Τι είδαμε πρόσφατα; Πρώτον, τον Σαρκοζί να πραγματοποιεί ένα εντυπωσιακό άνοιγμα προς τον Πρόεδρο ‘Ασαντ της Συρίας, κυριότερο σύμμαχο του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Δεύτερο, ο Σαρκοζί πρωταγωνίστησε στη σύνοδο του του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, αρνούμενος, προς το παρόν βέβαια, τη διεύρυνση της Συμμαχίας στη Γεωργία, την Ουκρανία και τα Σκόπια. Σύμφωνα με πολύ αξιόπιστες πληροφορίες ζήτησε σε αντάλλαγμα από την ελληνική κυβέρνηση συμπόρευση στα πολεμικά σχέδια κατά του Ιράν – και λίγο αργότερα, η Αθήνα διέθεσε τη μισή ελληνική αεροπορία και τα συστήματα Ες 300 που μόνη διαθέτει στην Κρήτη για τη «γενική δοκιμή¨» μιας επίθεσης στο Ιράν. (Οι Ες 300 δεν ήταν πλήρως έτοιμοι και η ελληνική αεροπορία πίεσε τους Ρώσους να ολοκληρώσουν την επιχειρησιακή ετοιμότητα του συστήματος πριν από την άσκηση). Πρόσφατα, το ελληνικό Υπουργείο ‘Αμυνας αποφάσισε την αποστολή φρεγάτας στα στενά του Ορμούζ.

Το 2003, έγινε μια αληθινή σύγκρουση Γαλλίας και Γερμανίας με τις ΗΠΑ για το Ιράκ. ‘Ολος ο πλανήτης το κατάλαβε ότι υπάρχει διαφωνία. Κανείς δεν κατάλαβε κάποια σοβαρή σύγκρουση Αμερικής και Ευρώπης στο Βουκουρέστι, ούτε το γιατί ο Αμερικανός Πρόεδρος διακινδύνευσε να γίνει «ρόμπα», προτείνοντας μια διεύρυνση που ήξερε ότι θα απορρίψουν οι σύμμαχοί του! Το αποτέλεσμα του συνόδου του Βουκουρεστίου ήταν να διατυπωθεί μια απειλή για τη Μόσχα, αλλά και να δημιουργηθεί το σκηνικό που επιτρέπει τώρα στο Νικολά Σαρκοζί να «μεσολαβεί» μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας και να προτείνει τις «καλές υπηρεσίες» του στους Ρώσους για να αποτρέψει έναν νέο «ψυχρό πόλεμο». Θα το κάνει, αλλά πόσο πιθανό είναι να μη ζητήσει κι εδώ ένα «αντάλλαγμα», όπως ζήτησε από τον Καραμανλή για την υποστυήριξη στο όνομα. Δεν μπορεί μόνο να «γαυγίζεις», πρέπει να προσφέρεις ταυτόχρονα και μια διέξοδο.

Για τη Μόσχα το «δόλωμα» Σαρκοζί είναι πολύ γοητευτικό.’Οχι γιατί θα την κοροϊδέψει, αλλά γιατί δίνει μια διέξοδο στις δυνάμεις που δεν θέλουν μια κρίση με τη Δύση και δεν έχουν καμμιά διάθεση να γίνουν σύμμαχοι της Κίνας ή,πολύ περισσότερο, του Ισλάμ. Υπάρχει όμως και άλλη μερίδα των «σκληρών», που υποστηρίζει ότι αν η Μόσχα «θυσιάσει» το Ιράν, θα διευκολύνει μια κολοσσσιαία νίκη των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. «Μήπως δεν θάρθει μετά η σειρά μας, τι θα τους σταματήσει μετά;» διερωτώνται οι φίλοι του στρατηγού Ιβασώφ στη Μόσχα, θυμίζοντας το ιστορικό προηγούμενο του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ. Τις επόμενες μέρες, βδομάδες ή μήνες, θα μάθουμε την απόφαση του Κρεμλίνου.

Δύο προηγούμενα (‘Ιμρε Νάγκυ και Δημήτριος Ιωαννίδης)
Τον Φεβρουάριο του 1956, ο σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουστσώφ ξεκίναγε την πιο φιλόδοξη προσπάθεια να μεταρρυθμίσει το σταλινικό οικοδόμημα εκφωνώντας την περίφημη μυστική ομιλία του στο 20ό συνέδριο. Γρήγορα, παρά τον μυστικό χαρακτήρα της, η ομιλία θα γίνει γνωστή στη Δύση μέσω ενός Πολωνού κομμουνιστή που την παρέδωσε στην Πρεσβεία του Ισραήλ στη Βαρσοβία, προκαλώντας μια μεγάλη ηθικο-πολιτική κρίση στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Η CIA, που δεν επιθυμεί επιτυχία της μεταρρύθμισης Χρουστσώφ, αποκαλύπτει από την πλευρά της στην Κα Γκε Μπε τις πραγματικές ταυτότητες των διαφωνούντων συγγραφέων Σινιάφσκι και Ντάνιελ, προκαλώντας τη σύλληψη και απέλασή τους, που έρχεται να σκιάσει την ακτινοβολία του χρωστσωφικού πειράματος.

Η «αποσταλινοποίηση» προκαλεί εκρηκτικά προβλήματα σε Πολωνία και Ουγγαρία. Στη Βαρσοβία καταφέρνει να τα διαχειρισθεί η ηγεσία του ΚΚ, όχι όμως και στη Βουδαπέστη, όπου παίρνουν τον χαρακτήρα λαϊκής επανάστασης. Στις 23 Οκτωβρίου, διαδηλωτές και η πολιτική αστυνομία ανταλάσσουν πυροβολισμούς στη Βουδαπέστη. Το ίδιο βράδυ ο μεταρρυθμιστής κομμουνιστής ‘Ιμρε Νάγκυ παίρνει την εξουσία και, ενθαρυμμένος, λέγεται, από δυτικές διαβεβαιώσεις, «περνάει» τον Ρουβίκωνα που δεν μπορεί να ανεχθεί ο Χρουστσώφ: εκδηλώνει την πρόθεσή του να αποχωρήσει από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Ο σοβιετικός στρατός επεμβαίνει, οι νεκροί είναι χιλιάδες, ο Νάγκυ απαγχονίζεται. Η επέμβαση θα σημάνει την αρχή του τέλους για το κραταιό, με την αίγλη ακόμα της αντίστασης στον Χίτλερ και της σοβιετικής νίκης, δυτικοευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα. Τις ίδιες μέρες που παίζεται η εξουσία και το μέλλον του κομμουνισμού στη Βουδαπέστη, από τις 22 ως τις 24 Οκτωβρίου, Γάλλοι, Βρετανοί και Ισραηλινοί αντιπρόσωποι επεξεργάζονται μυστικά το σχέδιο επέμβασης στο Σουέζ. Η σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία «σκεπάζει» την επέμβαση κατά του Νάσσερ και η επέμβαση κατά του Νάσσερ «σκεπάζει» την επέμβαση στη Βουδαπέστη.

Τον Νοέμβριο του 1973, ανατρέπεται ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, που είχε χάσει, λέγεται, την εύνοια της Ουάσιγκτον μετά την άρνησή του να διαθέσει τις ελληνικές εγκαταστάσεις για τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Μερικούς μήνες αργότερα, το σκάνδαλο Γουώτεργκαίητ εξουδετερώνει τον Νίξον κι αφήνει παντοδύναμο τον Κίσσινγκερ. Οι άνθρωποί του (και οι άνθρωποι ενός ακόμα κράτους) πείθουν τον Ιωαννίδη να προχωρήσει στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, νομίζοντας ότι θα ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα και προσφέροντας το ιδανικό πρόσχημα για την τουρκική εισβολή. Αφού προκάλεσαν την κρίση, οι Αμερικανοί «μεσολαβούν» αποτρέποντας πόλεμο μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, επιτρέποντας στην Τουρκία να καταλάβει τη μισή Κύπρο και εξασφαλίζοντας την «ομαλή» μετάβαση σε μια φιλοδυτική «κατάσταση» στην Αθήνα. Και σήμερα ακόμα, οι κυβερνήσεις των Αθηνών και της Λευκωσίας στην Ουάσιγκτον τρέχουν για να τους λύσει το πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε.

Θα μπορούσαμε να πολαπλασιάσουμε τα προηγούμενα,όπως την ενθάρρυνση στον Σαντάμ να εισβάλει στο Κουβέιτ και στον Μιλόσεβιτς να επιτεθεί στον UCK.


Το στάτους της Νότιας Οσσετίας και η σοβιετική κληρονομιά
Η Νότια Οσσετία αναγνωρίζεται διεθνώς ως έδαφος της Γεωργίας, στην πραγματικότητα όμως δεν υπήρξε ποτέ τμήμα της ανεξάρτητης, μετά το 1991, Γεωργίας, η οποία μάλιστα επεχείρησε, μόλις έγινε ανεξάρτητη, να καταργήσει τυην αυτονομία της. Η υπαγωγή της στη Γεωργία οφείλεται στους υπολογισμούς της σταλινικής πολιτικής εθνοτήτων και στον τρόπο που χάραξε η Μόσχα τα σύνορα των ομόσπονδων και αυτόνομων Δημοκρατιών και Περιοχών της ΕΣΣΔ. Δεν έχει καμμιά ιδιαίτερη εθνοτική ή ιστορική νομιμοποίηση, με δεδομένο μάλιστα ότι η Βόρειος Οσσετία ανήκει στην Ρωσική Ομοσπονδία και οι Οσσέτοι αισθάνονται κοντά στους Ρώσους και όχι στους Γεωργιανούς. Επιπλέον, τα σύνορα των κρατών που προήλθαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ νομικά στηρίζονται στη σοβιετική συνταγματική τάξη – είναι δηλαδή τα σύνορα που προβλέπει αυτή. Το σοβιετικό σύνταγμα όμως έδινε τη δυνατότητα ανεξαρτησίας και απόσχισης σε αυτόνομες Δημοκρατίες, όταν οι Ομόσπονδες Δημοκρατίες στις οποίες υπήγοντο ανεξαρτοποιούνταν από την ΕΣΣΔ.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Ο Κόσμος του Επενδυτή (14-8-2008)

FSB vs CIA.