Παρότι οι θεωρίες συνωμοσίας αποτελούν, πλέον, αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας, δεν είναι ένα νέο φρούτο της εποχής. Αντιθέτως, κρατάνε από αρχαιοτάτων χρόνων και στην πιο σύγχρονη περίοδο θα μπορούσαν να συγκριθούν με τις δεισιδαιμονίες των μεσαιωνικών χρόνων.
Αν και η μετεξέλιξη της συνωμοσιολογίας περιλαμβάνει πολλές ακόμα παραμέτρους, ένα από τα σταθερά, διαχρονικά της δεκανίκια αποτελεί η θρησκοληψία. Ίσως, χωρίς αυτή να μην έβρισκε γόνιμο έδαφος και τόσο μεγάλη αποδοχή.
Πέρα από τη θρησκοληψία, όμως, υπάρχει και η επιστημονική εξήγηση με τις περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες κάνουν τους ανθρώπους δεκτικούς στις εύκολες και έτοιμες εξηγήσεις – συνωμοσίες εν προκειμένω. Έτσι αποφεύγεται η κόπωση της σκέψης και των βαρέων εγκεφαλικών δραστηριοτήτων. Αυτό, φυσικά, δε συμβαίνει με εκείνους που έχουν αναπτύξει την κριτική σκέψη μέσα από την πνευματική καλλιέργεια και την επεξεργασία της πληροφορίας.
