Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010
Άννα Φρανκ

Η Άννα Φρανκ ήταν μια γερμανίδα Εβραιοπούλα που έγραψε ένα ημερολόγιο, ενώ κρυβόταν, μαζί με τους δικούς της και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας. Έπειτα από δύο χρόνια η Γκεστάπο τους ανακάλυψε, από προδοσία, και η οικογένεια στάλθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η μητέρα πέθανε στο Άουσβιτς, ενώ η Άννα και η αδερφή της, Μαργκότ, μεταφέρθηκαν, δυο μήνες πριν το θάνατο της μητέρας τους, στο γερμανικό στρατόπεδο Μπέργκεν – Μπέλσεν. Εκεί, η Άννα έδειξε το ίδιο κουράγιο και καρτερικότητα που την είχαν κάνει γνωστή στο Άουσβιτς. Το Φεβρουάριο του 1945 και τα δυο κορίτσια αρρώστησαν από τύφο. Μια μέρα, η Μαργκό, προσπαθώντας να σηκωθεί από το κρεβάτι της, που βρισκόταν ακριβώς πάνω από το κρεβάτι της Άννας, έχασε την ισορροπία της και έπεσε κάτω. Στην κατάσταση που βρισκόταν, ο οργανισμός της δεν άντεξε το σοκ. Ο θάνατος της αδερφής της προκάλεσε στην Άννα αυτό που όλα τα προηγούμενα βάσανά της δεν μπόρεσαν να προκαλέσουν: έσπασε το ηθικό της. Λίγες μέρες αργότερα, στις αρχές Μαρτίου, πέθανε. Ο πατέρας της, Όττο, ο μόνος που επέζησε από τους οκτώ της σοφίτας, γύρισε μετά το τέλος του πολέμου στο Άμστερνταμ, όπου ανακάλυψε ότι το ημερολόγιό της είχε περισωθεί...
Το "Παράσπιτο", δηλ. το καταφύγιο, το κάλυπτε μια μεγάλη βιβλιοθήκη, η οποία οδηγούσε στην κρυφή πόρτα των δωματίων. Όταν οι ναζιστές ανακάλυψαν το κρησφύγετο, αναγκάστηκαν να παραμερίσουν δεκάδες βιβλία, για να μπουν στα διαμερίσματα και να φτάσουν στην Άννα. Αυτό που δε γνώριζαν, όταν αντίκρισαν την Άννα, ήταν ότι το κορίτσι είχε ήδη δραπετεύσει. Μέσα από ένα ημερολόγιο...
22 Ιουλίου 1941. Το κορίτσι της διπλανής πόρτας παντρεύεται. Η Άννα Φρανκ ακουμπά έξω από το παράθυρο του σπιτιού της στο Άμστερνταμ, για να ρίξει μια καλή ματιά στη νύφη και το γαμπρό. Είναι η μόνη φορά που η Άννα Φρανκ έχει κινηματογραφηθεί.
Ξεναγηθείτε διαδραστικά στο καταφύγιό της, από όπου ξεχείλισε το ελεύθερο πνεύμα αυτού του θαρραλέου κοριτσιού.
Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010
Άγκαθα Κρίστι: 15 Σεπτεμβρίου 1890 - 12 Ιανουαρίου 1976
Με εξαιρετικό συγγραφικό ταλέντο και απίστευτη δεξιοτεχνία η Άγκαθα οδηγούσε τα φαιά κύτταρα του Ηρακλή Πουαρό και τις βελόνες πλεξίματος της Μις Μαρπλ στην ανακάλυψη του δολοφόνου.
Τα πρώτα μυθιστορήματά της που διάβασα ήταν τα κορυφαία: "Δέκα μικροί νέγροι", "Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές" και "Έγκλημα τα Χριστούγεννα". Από τότε έχω απολαύσει άπειρα έργα της.
«Η γραφή της είναι εθιστική. Σαν ναρκωτικό που σε υπνωτίζει. Είναι αδύνατο να διαβάσεις το πρώτο βιβλίο της και να μην αναζητήσεις τα επόμενα. Είναι αδύνατον να ξεκινήσεις ένα βιβλίο της και να το αφήσεις, πριν φτάσεις στην τελευταία του σελίδα», ήταν το συμπέρασμα σχετική έρευνας, που διεξήχθη στην Αγγλία.
"Την είχα ξεχάσει τη φίλη µου την Άγκαθα. Την είχα σπρώξει στα βάθη της µνήµης, τη σύντροφο των εφηβικών µου καλοκαιριών. Το κίτρινο βιβλιαράκι τσέπης. Εκδόσεις Λυχνάρι. Ο τίτλος, µε τις λέξεις «φόνος, δολοφόνος, έγκληµα». Το απαραίτητο σκίτσο µιας, όµορφης µεν έντροµης δε, κοπέλας. Το πιστόλι, το µαχαίρι, οι σταγόνες αίµατος.… Και το ταξίδι ξεκινούσε.… Κλασικό θερινό ανάγνωσµα το αστυνοµικό της κοµψής Αγκαθα. Ποτέ δεν εστίαζε στη φρίκη, ποτέ δεν καταδεχόταν τις ανατριχιαστικές λεπτοµέρειες. Οι φόνοι της ήταν πάντα απολύτως συµβατοί µε το savoir vivre.
Παραδοσιακή Αγγλίδα, ξεδίπλωνε την ιστορία της µε την ίδια αυστηρή ιεροτελεστία που οι Άγγλοι σερβίρουν το τσάι συνοδευµένο απαρέγκλιτα µε µικροσκοπικά σάντουιτς. Μόνο που εκείνη, µε τις ίδιες αβρές κινήσεις, µέσα στο σάντουιτς αντί για αγγούρι έβαζε στρυχνίνη". (Έλενα Ακρίτα, ΝΕΑ)
Δείτε το όμορφο αφιέρωμα του περιοδικού ως3
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι
Είστε στη θάλασσα και ξεκουράζεστε δίπλα στο κυματάκι, πίνοντας το χυμό σας, και ονειρεύεστε ταξίδια θαλασσινά.
Να σ' αγναντεύω, θάλασσα,να μη χορταίνω,
απ' το βουνό ψηλά
στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
απ' τα μαλάματά σου τα πολλά.
Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια,
οι κάβοι, τ' ακρογιάλια σαν μεταξένιοι αχνοί
και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ' ένα καράβι
ν' ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.
Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μου
με μάτια να σε χαίρομαι θολά
και να 'ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά.
Κώστας Βάρναλης
Ένα βιβλίο σας συντροφεύει σε αυτά τα ταξίδια του νου και της φαντασίας.
Σας προτείνουμε λοιπόν..
* Ιούλιο Βερν!
Ένας απίθανος ταξιδευτής του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Πάντα επίκαιρος και πάντα μαγευτικός!
* Αριστουργήματα της ξένης και ελληνικής λογοτεχνίας, που μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
* Μαρία Ιορδανίδου, ειδικά τη "Λωξάνδρα" της.
* Στα Λογοτεχνικά Scrabbles, όλο και κάτι θα βρείτε που θα σας ενθουσιάσει. Θα παίξετε με τους αγαπημένους σας ήρωες, που θα σας προσκαλούν να τους διαβάσετε.
Ελληνική Παιδική και Εφηβική Λογοτεχνία - Ήρωες και Ηρωίδες Ελληνικής Λογογτεχνίας - Ήρωες και Ηρωίδες Ξένης Λογοτεχνίας.
* Στο εφημεριδάκι μας, την "Ηλιαχτίδα", τις προτάσεις των συμμαθητών και συμμαθητριών σας: Απρίλιος 2008 - Οκτώβριος 2008 - Ιανουάριος 2009.
* Στο Schoolde6: Η παρουσίαση βιβλίων - Η Έκθεση Βιβλίου.
Να μας πάρεις μακριά,
να μας πας στα πέρα μέρη.
Φύσα θάλασσα πλατιά,
φύσα αγέρι, φύσα αγέρι!
Διονύσης Σαββόπουλος
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Ηλικιωμένοι
15 Ιουνίου: Ημέρα κατά της Κακομεταχείρισης των Ηλικιωμένων.
Ένα συγκινητικό βίντεο προβληματίζει έντονα για τη στάση μας απέναντί τους..
Και μια ευαίσθητη ιστορία μάς δίνει ένα μάθημα..
"Ο παππούς είχε γεράσει πολύ. Τα πόδια του δεν τον πήγαιναν, τα μάτια του δεν έβλεπαν, τ’ αυτιά του δεν άκουγαν. Δόντια δεν είχε. Κι όταν έτρωγε, του χυνόταν το φαγητό. Ο γιος του και η νύφη του δεν τον έβαζαν πια μαζί τους στο τραπέζι, αλλά του ’διναν να φάει πάνω στη μεγάλη χτιστή χωριάτικη θερμάστρα, όπου πλάγιαζε.
Κάποτε που του βάλανε να φάει στο πήλινο πιάτο, του ξέφυγε από τα χέρια, έπεσε κι έσπασε. Η νύφη του άρχισε τότε να τον μαλώνει πως όλα τα χαλάει στο σπίτι και σπάει τα πιάτα. Τέλος, του είπε πως αποδώ και πέρα θα του ’διναν να τρώει στην ξύλινη γαβάθα. Ο παππούς αναστέναξε μόνο και δεν είπε τίποτα.
Μια μέρα ο άντρας με τη γυναίκα του παρακολουθούσαν που ο γιος τους μαστόρευε κάτι, σκαλίζοντας ένα μικρό κούτσουρο. Ο πατέρας λοιπόν τον ρώτησε:
«Τι φτιάχνεις εκεί, Μίσα;».
Κι ο Μίσα απαντά:
«Φτιάχνω μια μεγάλη γαβάθα, πατερούλη. Όταν εσύ κι η μάνα μου γεράσετε, θα σας ταΐζω σ’ αυτήν τη γαβάθα».
Ο άντρας κι η γυναίκα του κοιτάχτηκαν και δάκρυσαν. Νιώσανε ντροπή που είχαν προσβάλει τον παππού. Κι από τότε τον βάλανε να τρώει μαζί τους στο τραπέζι και τον πρόσεχαν, όπως πρέπει".
Διηγήματα, μύθοι και παραμύθια, μτφρ. Π. Ανταίος, Ωκεανίδα
(από το βιβλίο των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α΄ Γυμνασίου)
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
Συνεργάτες - Ζωγραφικές απόπειρες -2
Συνεργάτες, Βοηθοί σε οτιδήποτε αναλαμβάνουμε μαζί. Παιδιά, Γυμνασίου και Λυκείου, που πάντα βοηθούν, οπουδήποτε χρειαστώ βοήθεια: σε εργασίες, γιορτές, εκδηλώσεις, θεατρικά, εκθέσεις βιβλίων, στα γενέθλια του σχολείου μας, -κυρίως, που έφεραν άπειρες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της παλιάς ζωής-.
Μπορεί να είμαστε εμείς οι δάσκαλοι, αλλά διδασκόμαστε πολλά από τα παιδιά.
6 κοπέλες, 6 από τους βοηθούς, -οι 5 από τις οποίες βοηθούσαν ήδη στην "Ηλιαχτίδα", στο εφημεριδάκι μας, όταν ήταν Γυμνασιόπαιδα-, έφεραν, πριν λήξουν τα μαθήματα, άλλη μια -από τις πολλές- προσφορά για αυτό το blog. H προθυμία τους είναι συγκινητική, γιατί έχουν και το άγχος των μαθημάτων του Λυκείου, έχουν και μένα που τους ..φορτώνομαι. :)
Σας τις παρουσιάζω:
Η μαθήτρια της Β' Δημοτικού, η Μαρία Ευαγγελοπούλου, η ζωγράφος μας!
Οι μαθήτριες της Β' Λυκείου: η Αριστέα Ζαχαράκη, η Μαργαρίτα Κομπογιάννη, η Γωγώ Κοτσιώλη και η Ζωή Κουκόσια, και η μαθήτρια της A' Λυκείου, η Ελισάβετ Κομπογιάννη, οι δεινές και ευαίσθητες αρθρογράφοι μας, αλλά και ικανότατες djs, που μου πρότειναν ωραιότατα και ποιοτικά τραγούδια για το blog μας! [το πόσα τραγούδια και βίντεος ξέρουν όλα τα παιδιά, κατάλληλα για να συνοδεύσουν κάθε εργασία, -διαθεματική, παρουσίαση του powerpoint, γιορτή, εκδήλωση-, θα εκπλαγείτε! Έμαθα πολλά. :)].
Η Μαρία Ευαγγελοπούλου ζωγράφισε κάτι που μου θύμισε έντονα το Δον Κιχώτη και το Σάντσο Πάντσα. Άλλοι μπορεί να βλέπουν 2 ιππότες που μονομαχούν για την όμορφη Δουλτσινέα τους, άλλοι μπορεί να βλέπουν ιππότες που μάχονται ενάντια στον εγωισμό και την αδιαφορία των ανθρώπων για το συνάνθρωπο και τον κόσμο μας. :)
Η έντονη κινητικότητα των μορφών και η αποφασιστικότητα στη σχεδίαση του συμπλέγματος δείχνουν το ταλέντο και το μεράκι της ζωγράφου για αυτό που αγαπά.
Η Αριστέα Ζαχαράκη προσέγγισε τον πίνακα του Πωλ Γκωγκέν, "Arearea", βοηθούμενη από το βιβλίο των Ιμπρεσσιονιστών, των εκδ. Γκοβόστη.
Γράφει: Ο Πωλ Γκωγκέν ταξίδεψε δύο φορές στην Ταϊτή. Η πρώτη του επίσκεψη εκεί ήταν ένα ανακάτωμα του θαυμαστού από τη ζωή των ντόπιων και τη φύση και του βρώμικου από τη συμπεριφορά των λευκών. Ο ζωγράφος, αηδιασμένος από τη συμπεριφορά και την ανοησία των λευκών, αποφάσισε να ακολουθήσει τον τρόπο ζωής των Ταϊτινών και, έτσι, δημιούργησε και το έργο του, "Arearea".
Όπως διαφαίνεται στον πίνακα, ο Γκωγκέν έχει ζωγραφίσει μια σκηνή από την καθημερινότητα των Ταϊτινών, όπου χρησιμοποίησε έντονα χρώματα, για να τονίσει την ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος και να αποδώσει τον ενθουσιασμό που ένιωθε για τη ζωή του στην Ταϊτή.
Είναι ένας πίνακας γεμάτος ζωντάνια, ομορφιά, χρώματα, και, ταυτόχρονα, μέσα από όλα αυτά, μπορεί να διακριθεί μια ηρεμία, που σε γαληνεύει και σε ταξιδεύει σε μέρη εξωτικά, όπου μπορεί να βρει κανείς την ησυχία μακριά από τη θορυβώδη ζωή του πολιτισμού, δηλαδή αυτό ακριβώς που έψαχνε ο Γκωγκέν.
Μέσα από αυτό τον πίνακα, ο ζωγράφος, ίσως, θέλει να περάσει διάφορα μηνύματα, με κυρίαρχο την ήρεμη ζωή των Ταϊτινών στη φύση, που έρχεται σε αντίθεση με τη ζωή που προσφέρει η βαρβαρότητα του πολιτισμού. Αυτό, άλλωστε, φαίνεται από τα χρώματα του πίνακα και από την ηρεμία που έχουν στο βλέμμα τους οι δύο γυναίκες.
Οι δύο γυναίκες παρουσιάζονται καθιστές, ήρεμες, με μια λιτή ενδυμασία, της οποίας τα χρώματα είναι το λευκό και το γαλάζιο, δύο χρώματα που συμβολίζουν την αγνότητα και την αισιοδοξία των ψυχής αυτών των ανθρώπων. Η μία από τις δύο γυναίκες παίζει μουσική με τη φλογέρα της, παραπέμποντας στη χαρά, στην ευτυχία, στη γαλήνη, στην ηρεμία. Το ζώο που φαίνεται μπροστά από τις δύο γυναίκες δείχνει τη στενή επαφή που έχουν εκεί οι άνθρωποι με τα ζώα και τη φύση.
Ο Πωλ Γκωγκέν, πριν από το ταξίδι του στην Ταϊτή και σε άλλα μέρη, έγραψε στο Σουηδό δραματουργό Αύγουστο Στρίντμπεργκ: "Πολιτισμός που σε κάνει να υποφέρεις. Βαρβαρισμός που σε κάνει να ξανανιώνεις" (1891).
Μπράβο, Αριστέα!
Και ένα βίντεο από τα άπειρα τραγούδια που πρότειναν η Μαργαρίτα, η Γωγώ, η Ζωή, η Ελισάβετ. Μπράβο σας!
Σας ευχαριστούμε πολύ!
Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

5 Ιουνίου και Περιβάλλον.
Η Φύση δεινοπαθεί από τον άνθρωπο, δεν παύει, όμως, να είναι πανέμορφη και ξεχωριστή και να μας δείχνει ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να προστατεύσουμε το γαλάζιο μας πλανήτη.
Πέρυσι, τα παιδιά της Β΄ Γυμνασίου, ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένα σε περιβαλλοντικά θέματα, παρακινήθηκαν από ένα scrabble και μια παρουσίαση και έφτιαξαν τις δικές τους παρουσιάσεις (1η - 2η) για ένα Ινδιάνο και τις αφίσες τους.

Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
Παρουσίαση βιβλίων
Παιδιά, διαβάσαμε αρκετά βιβλία, τα παρουσιάσαμε στις τάξεις μας, διοργανώσαμε και μια έκθεση βιβλίου και απολαύσαμε τα βιβλία που φέρατε όλοι, δραματοποιήσαμε και παίξαμε το Μικρό Πρίγκιπα. Κουραστήκαμε πολύ, αλλά άξιζε τον κόπο. Τέτοιες δουλειές μας δένουν πιο πολύ και θα τις θυμόμαστε για πάντα.
Δείτε και τη σπουδαία δουλειά των παιδιών της Περισπωμένης. Παρουσίασαν τα δικά τους βιβλία και, μάλιστα, την υπέροχη "Ιστορία ενός γάτου που έμαθε το γλάρο να πετάει", του Λουίς Σεπούλβεδα, που προσεγγίζουμε αυτή την εβδομάδα.
Για το έργο αυτό του Σεπούλβεδα, απολαύστε την ξεχωριστή εργασία του 3ου Γυμνασίου Τούμπας Θεσσαλονίκης και το video.
Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010
Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού Βιβλίου: 2 Απριλίου 2010
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
Παραμυθάδες
Αφού γράψαμε τα παραμύθια μας και τις ιστοριούλες μας, θα διαβάσουμε τις ιστορίες της Ρονταρικιάς. Γραμμένες με ξεχωριστό ταλέντο, γάργαρο λόγο και ευαίσθητη ματιά.
Δείτε μερικές ιστορίες της στα παρακάτω links που προτείνει. 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10
Τα παραμύθια μας πού είναι;
Σε κάθε πράγμα είναι κι ένα κρυμμένο.
Μέσα στο ξύλο, μες στη βροχή,
μες στο ποτήρι, μέσα στη γη.
Μοιάζει σαν να ’ναι η κοιμωμένη
που περιμένει ένα φιλί
από τον πρίγκιπα, τον ποιητή,
που σαν δεν έρθει να τη φιλήσει
αυτή ποτέ δε θα ξυπνήσει.




