Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑΣ προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος δια το θέμα της "κάρτας του πολίτου"...

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου τη 1η Οκτωβρίου 2010 

 

Αριθ. Πρωτ.: 962
Προς
την Αγίαν και Ιεράν Σύνοδον
της Εκκλησίας της Ελλάδος
Ιω. Γενναδίου 14
ΑΘΗΝΑΣ

Μακαριώτατε,

Άγιοι Συνοδικοί,

Δια της υπ’ αριθ. 3008/30-7-10 Συνοδικής Πράξεως της Διαρκούς Ιεράς ημών Συνόδου επληροφορήθημεν τα θέματα της ημερησίας διατάξεως, τα οποία θα απασχολήσουν την τακτικήν Συνέλευσιν της αγίας και Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος από 5ης έως 8ης Οκτωβρίου.

Τα προς συζήτησιν θέματα της ημερησίας διατάξεως χρήσιμα και λίαν επίκαιρα ουδείς αρνείται ότι θα ωφελήσουν όλους τους αγίους αδελφούς Αρχιερείς και δι’ ημών όλον το πλήρωμα της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Επιτρέψατέ μου όμως, όλως υιικώς να υπογραμμίσω ότι υπάρχουν και άλλα θέματα ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτα και επείγοντα σήμερον, δια τα οποία ο πιστός και συνειδητώς ζων το θέλημα του Τριαδικού Θεού λαός, ζητεί να πληροφορηθή την υπεύθυνον γνώμην των ποιμένων του.

Ταπεινώς προάγομαι να αναφέρω εν εξ αυτών.

Οἱ χριστιανοί μας συνεχώς μας ερωτούν πως πρέπει να αντιμετωπίσουν την «κάρτα του πολίτου». Ζητούν και περιμένουν την υπεύθυνον γνώμην και τοποθέτησιν της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας ανεκοίνωσεν επισήμως την καθιέρωσιν της «κάρτας του πολίτου» από τας αρχάς του 2011.

Η κάρτα αυτή, μία μορφή ηλεκτρονικής ταυτότητος, ανησυχεί τους χριστιανούς μας, όταν μάλιστα και σοβαροί επιστήμονες θετικών επιστημών εκφράζουν σοβαράς επιφυλάξεις.

Μας διδάσκουν, Μακαριώτατε και άγιοι Αρχιερείς, οι χριστιανοί μας όταν προτιμούν οιανδήποτε θυσίαν από την άρνησιν του θελήματος του Θεού και την προδοσίαν της αμωμήτου πίστεως.

Περιμένουν λοιπόν, την υπεύθυνον, επιστημονικώς ηλεγμένην, την αγιογραφικώς και πατερικώς κατοχυρωμένην γνώμην και απόφασιν της αγίας Ιεραρχίας δια να ηρεμήσουν και να μην αμαρτάνουν - καθώς πιστεύουν - δια να ζουν με ευλογίαν και συνέπειαν το θέλημα του Θεού. Εάν δεν ακούσουν, δεν γνωρίσουν, δεν στερεώσουν εις την καρδίαν των την υπεύθυνον φωνήν των πνευματικών πατέρων, των ποιμένων τους, των Επισκόπων, θα ζουν μέσα εις την σύγχυσιν, την αγωνίαν, τον φόβον, την οργήν, τα οποία σήμερον δημιουργούν οι πονηροί σκοποί των σκοτεινών αντορθοδόξων και ανθελληνικών δυνάμεων.

Το βασικόν και λίαν σοβαρόν δια την πνευματικήν ζωήν όλων μας αυτό θέμα ταπεινώς φρονώ ότι, εάν θα συζητηθή κατά τας συνεδριάσεις της σεπτής Ιεραρχίας, θα ωφελήση και ημάς αλλά και όλον το συνειδητόν πλήρωμα της αγίας ημών Εκκλησίας.

Ο λαός μας είναι ανάγκη να ενημερώνεται, να ενισχύεται και ημείς ποιμένες ανύστακτοι, άγρυπνοι εις τας επάλξεις να τον περιφρουρούμεν από τους εχθρούς της σωτηρίας του.

Εκζητών την συγγνώμην και τας αγίας Υμών ευχάς διατελώ

Μετα βαθυτάτου σεβασμού,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΚΟΣΜΑΣ

ΠΗΓΗ: http://anastasiosk.blogspot.com/2010/10/blog-post_05.html

 

Ναυπάκτου Ιερόθεος: "οι μεταφράσεις των λειτουργικών κειμένων"...

Τον τελευταίο καιρό επιτείνεται μια τάση που παρετηρείτο και παλαιότερα, δηλαδή επικρατεί μια «φρενίτις» μεταφράσεων των λειτουργικών κειμένων και μάλιστα των λειτουργικών ευχών με απρόβλεπτες συνέπειες.
Μια από τις συνέπειες, η χαρακτηριστικότερη, είναι να δημιουργούνται νέες ευχές της θείας Λειτουργίας, με την χρησιμοποίηση ομηρικών λέξεων. Δηλαδή, ενώ μερικές κινήσεις απλοποιούν τις ευχές στην λειτουργική γλώσσα, άλλες τις «εμπλουτίζουν» με ομηρικές λέξεις, πράγμα που δεν έκαναν οι Πατέρες της Εκκλησίας που γνώριζαν πολύ καλά και τον Όμηρο.
Θεωρώ ότι όλη αυτή η νοοτροπία πρέπει να αντιμετωπισθή από την Ιερά Σύνοδο, γιατί οι αυθαιρεσίες πρέπει να σταματήσουν. Στις ημέρες μας επιχειρείται αυτό που δεν γινόταν επί Τουρκοκρατίας, αν και τότε το μορφωτικό επίπεδο ήταν χαμηλό, ενώ σήμερα υψηλό.
Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα που έχουν διατυπωθή από πολλούς εναντίον της μεταφράσεως των λειτουργικών ευχών, ακόμη και τότε που ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος προσπάθησε να εισαγάγη την παράλληλη ανάγνωση των βιβλικών κειμένων και στην δημοτική γλώσσα και όπως είναι γνωστόν ο ίδιος αντιλήφθηκε την ζημιά που γινόταν στην ενότητα της Εκκλησίας και επανέφερε τα πράγματα στα παραδεδομένα. Πόσον μάλλον θα προκαλέση ζημιά η νέα τάση το να αλλοιώνωνται τα κείμενα της θείας Λειτουργίας, των ιερών Μυστηρίων και άλλων λειτουργικών κειμένων και να εισάγεται η δημοτική γλώσσα όχι παράλληλα με το πρωτότυπο κείμενο, αλλά αποκλειστικά. Κινδυνεύουμε να δούμε σχίσματα μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας μας.
Παρακάμπτοντας πολλά επιχειρήματα κατά της εισαγωγής της δημοτικής γλώσσας στην θεία Λατρεία που ήδη έχουν διατυπωθή, θα αρκεσθώ μόνον στο να τονίσω ότι μια τέτοια προσπάθεια συνιστά έλλειμμα αληθινής ορθόδοξης θεολογίας, για να μην εκφρασθώ πιο σκληρά. Δείχνει ότι δεν υπάρχει η στοιχειώδης ορθόδοξη θεολογία, η μάλλον με τέτοιες ενέργειες εκφράζεται μια επιφανειακή ορθόδοξη θεολογία, που στηρίζεται στην πρακτική ωφελιμότητα. Η νοοτροπία αυτή ξεκινά από μια ποιμαντική ανάγκη, αλλ' όμως επιλέγεται η πιο εύκολη λύση. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια επιρροή από τον δυτικό σχολαστικισμό.
Ουσιαστικά, αυτή η νοοτροπία συνδέεται με τον «τελευταίο πειρασμό» του Χριστού που αντιμετώπισε επάνω στον Σταυρό από τους παρευρισκομένους εκεί: «σώσον σεαυτόν και κατάβα από του σταυρού... ο Χριστός ο βασιλεύς του Ισραήλ καταβάτω νυν από του σταυρού, ίνα ίδωμεν και πιστεύσωμεν αυτώ» (Μαρκ. ιε΄ 30-32).
Όπως οι σύγχρονοι του Χριστού Ιουδαίοι, και μάλιστα οι Γραμματείς και οι Αρχιερείς, ήθελαν να κατεβή ο Χριστός από τον Σταυρό για να πιστεύσουν σε Αυτόν ότι είναι υιός του Θεού, ουσιαστικά ενέπαιζαν τον Χριστό, έτσι και τώρα με την πράξη της μεταφράσεως των λειτουργικών κειμένων, κατά κάποιον τρόπο, θέλουν να κατεβάσουν την γνώση της θείας Λειτουργίας στο λογικό επίπεδο και όχι στην βίωση του μυστηρίου του Σταυρού. Ο Ιγνάτιος Μπραντζιανίνωφ έλεγε: «Ο Σταυρός είναι η καθέδρα της ορθοδόξου θεολογίας».
Όμως, όπως ο Χριστός δεν ικανοποίησε αυτό το αίτημα και παρέμεινε στον Σταυρό, σώζοντας έτσι τους ανθρώπους από τον θάνατο, έτσι και εδώ, τηρουμένων των αναλογιών, πρέπει η θεία Λειτουργία και τα Μυστήρια να παραμείνουν στο ύψος της ορθοδόξου θεολογίας, που είναι εμπειρία του Σταυρού και της Αναστάσεως, και όχι να κατεβούν στο επίπεδο της νοησιαρχίας, του ορθολογισμού.
Λυπάμαι που κάνω αυτήν την αναφορά, αλλά θα προσπαθήσω να το επεξηγήσω με τα ακόλουθα.

1. Η γλώσσα των συμβόλων.

Μέσα στην θεία λατρεία εκτός από την λεκτική γλώσσα υπάρχει και η γλώσσα των συμβόλων, δια της οποίας γίνονται κατανοητά και όσα δεν μπορούν να κατανοηθούν δια της γλωσσικής διατυπώσεως, η οποία ούτως η άλλως δεν είναι αρκετή για την πλήρη κατανόηση των λεγομένων και γιγνομένων.
Η γλώσσα των συμβόλων βιώνεται με το άναμμα του κεριού, τον ασπασμό των ιερών εικόνων, τις κανδήλες που φωτίζουν με το ιλαρό φως τους, τα ιερά σκεύη και όλα τα ευρισκόμενα και τελούμενα στον Ιερό Ναό, με τον τρόπο που γίνεται η Μικρά και η Μεγάλη Είσοδος, με την τυπική διάταξη των ιερών Ακολουθιών, με τις ιερατικές κινήσεις και ευλογίες κ.α.
Αξίζει να σημειωθή ότι ο Ιερεύς προκειμένου να εκφωνήση την αποστολική ευλογία ή να ειρηνεύση, συγχρόνως ευλογεί και δια της χειρός τους παρευρισκομένους, οπότε η γλώσσα των λέξεων συμπληρώνεται με την γλώσσα των συμβόλων. Υπάρχει δε περίπτωση κάποιος να δη την Χάρη της ευλογίας, όπως συνέβη με έναν Τούρκο, τον Αχμέτ, ο οποίος δεν γνώριζε την ελληνική γλώσσα, αλλά είδε τον Πατριάρχη να ευλογή και δια της ευλογίας είδε τις ακτίνες της θείας Χάριτος να εκπορεύωνται από την ευλογούσα χείρα του και να κατευθύνωνται στις κεφαλές όλων των παρισταμένων Χριστιανών, εκτός της δικής του, πράγμα που τον έκανε να πιστεύση στον Χριστό, να βαπτισθή και στην συνέχεια να μαρτυρήση.
Μέσα στην θεία Λειτουργία και μόνον με την γλώσσα των συμβόλων μπορεί να συμμετάσχη το μικρό παιδί, ο κωφάλαλος, αλλά και εμείς όταν συμμετέχουμε σε θεία Λειτουργία που γίνεται σε ξένες γλώσσες, τις οποίες δεν κατάνοούμε λογικά. Η ταύτιση της συμμετοχής μας στην θεία Λειτουργία η την λατρεία μόνον με την λεκτική γλώσσα, παραθεωρώντας την σημασία της συμβολικής γλώσσας, ουσιαστικά θεωρεί ότι πολλές κατηγορίες Χριστιανών δεν συμμετέχουν στην θεία Λειτουργία.
Επομένως, η υποτίμηση της γλώσσας των συμβόλων και η υπερτίμηση της λογικής επεξεργασίας στην μέθεξη της θείας λατρείας αποτελεί σοβαρό θεολογικό πρόβλημα.

2. Η λογικοκρατική θεώρηση της λατρείας.

Η μετάφραση ευχών με σκοπό να κατανοηθή η θεία Λειτουργία, αναποδράστως οδηγεί στην άποψη ότι εκλαμβάνεται η λογική ως κέντρο της εκκλησιαστικής και μυστηριακής ζωής, πράγμα που συνιστά την λογικοκρατία και τον ορθολογισμό.
Λέγοντας αυτά, γνωρίζω ότι άλλο είναι ο ορθός λόγος που είναι απαραίτητος για την συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων, για την συγκρότηση και διάρθρωση της σκέψεως σε λογικά σχήματα, σε προτάσεις και την χρησιμοποίηση των λέξεων, και άλλο είναι ο ορθολογισμός που θεωρεί κέντρο όλων των πραγμάτων την λογική και δι' αυτής ερμηνεύει ακόμη και όσα έχουν σχέση με τον Θεό και τον άνθρωπο.
Κατά τους Πατέρας της Εκκλησίας η ψυχή του ανθρώπου δεν έχει μόνον την λογική ενέργεια, αλλά έχει και άλλες ενέργειες, όπως την νοερά ενέργεια, την φαντασία, την αίσθηση κλπ. Ακόμη, η λογική δεν είναι πηγή της γνώσεως, ακόμη και για τα ανθρώπινα πράγματα. Γι' αυτό και στην επιστήμη αναπτύχθηκε η λεγόμενη «συναισθηματική νοημοσύνη» που ισχυρίζεται ότι υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο «δύο μυαλά», ήτοι η λογική και το συναίσθημα και θεωρεί ότι είναι αναπηρία το να απολυτοποιή κανείς μόνον την λογική. Αυτό αποδεικνύεται και από την απεικόνιση του εγκεφάλου.
Επίσης, στις ημέρες μας αναπτύχθηκε και η λεγομένη υπαρξιακή φιλοσοφία και ψυχολογία, που θεωρούν ότι πέρα από την λογική υπάρχουν και άλλες λειτουργίες στο ανθρώπινο πρόσωπο. Εδώ βρίσκεται και το λάθος του διαφωτισμού, όπως απέδειξε αργότερα ένα άλλο ρεύμα ο ρομαντισμός, και αργότερα η μετανεωτερικότητα, που κατέρριψε την αυθεντία της λογικής.
Εάν αυτό συμβαίνη στα ανθρώπινα πράγματα, πολύ περισσότερο συμβαίνει στην ορθόδοξη θεολογία. Είναι γνωστόν ότι η άποψη ότι κέντρο της θείας γνώσεως είναι η λογική και η επεξεργασία που γίνεται από αυτήν, δημιούργησε τον σχολαστικισμό και όλο αυτό το σχολαστικό-ορθολογικό σύστημα που συναντούμε στον Θωμά τον Ακινάτη και μάλιστα στο έργο του «Summa Theologica».
Διαποτισμένος και ο Βαρλαάμ από τον δυτικό σχολαστικισμό έφθασε σε έναν αγνωστικισμό και ακόμη υποτιμούσε τις Αποκαλύψεις του Θεού και γι' αυτό θεωρούσε τους αρχαίους Έλληνας φιλοσόφους ανώτερους των Προφητών και των Αποστόλων. Θεωρώντας ότι η λογική είναι το ευγενέστερο στοιχείο του ανθρώπου που δόθηκε από τον Θεό, έθετε σε υποδεέστερη θέση τις οράσεις των Προφητών, που τις θεωρούσε «χείρω της ημετέρας νοήσεως».
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κονιορτοποίησε κυριολεκτικά το σημείο αυτό, γιατί, όπως δίδαξε, οι οράσεις των Προφητών, το άκτιστο Φως που είδαν οι Μαθητές στο Όρος Θαβώρ είναι μεγάλη αποκάλυψη και φανέρωση του Θεού στον άνθρωπο. Οπότε οι αγράμματοι Μαθητές αποδείχθηκαν ανώτεροι από τους φιλοσόφους που είχαν έντονη λογική.
Παρέθεσε μάλιστα πλήθος αγιογραφικών και πατερικών χωρίων, όπως και το εκπληκτικό χωρίο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου ότι οι ορθόδοξοι θεολογούν «αλιευτικώς (όπως οι αγράμματοι Απόστολοι που ήταν αλιείς) και όχι αριστοτελικώς». Είναι δε κλασσικό το απόφθεγμα του ίδιου Αγίου: «θεόν φράσαι αδύνατον, νοήσαι (=στοχασθήναι) δε αδυνατώτερον». Δεν μπορεί κανείς με την λογική να κατανοήση τον Θεό. Ο Θεός αποκαλύπτεται στην καρδιά του ανθρώπου και στην συνέχεια η λογική διατυπώνει, όσον είναι δυνατόν, αυτήν την Αποκάλυψη.
Το εκπληκτικό σύγγραμμα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά «Περί των ιερώς ησυχαζόντων», οι λεγόμενες «Τρεις τριάδες», αναλύει διεξοδικώς το θέμα αυτό και ουσιαστικά έχει κατοχυρωθεί συνοδικά.
Η άποψη ότι απαιτείται η λογική κατανόηση των λειτουργικών κειμένων για να συμμετέχουμε στην θεία λατρεία και να αποκτήσουμε την γνώση του Θεού αποκλείει τους αγραμμάτους από την λατρεία και την θεογνωσία, στερεί τα βρέφη, τα νήπια και τα παιδιά από την λατρεία και την θεία Κοινωνία.
Ο δυτικός σχολαστικισμός είναι εκείνος που οδήγησε στην πρακτική της αποσυνδέσεως του μυστηρίου του Βαπτίσματος από το μυστήριο του Χρίσματος και κατ' επέκταση από το μυστήριο της θείας Κοινωνίας μέχρι την εφηβεία. Η βάση αυτής της πρακτικής είναι ότι για να δεχθή το παιδί το Χρίσμα και να λάβη την θεία Κοινωνία πρέπει να κατανοή με την λογική του τα γινόμενα.
Εμείς χρίουμε τα βρέφη και τα κοινωνούμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, γιατί γνωρίζουμε από την θεολογία μας ότι και τα βρέφη λαμβάνουν την Χάρη του Θεού και πριν αναπτυχθή ο εγκέφαλος και η λογική, αφού και τότε ενεργεί μέσα τους η νοερά ενέργεια. Ακόμη και τα έμβρυα μπορούν να λαμβάνουν το Άγιον Πνεύμα, όπως έγινε με τον Τίμιο Πρόδρομο, που όταν ήταν έμβρυο έξι μηνών έγινε από τότε Προφήτης και κατέστησε και την Μητέρα του Προφήτιδα, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.
Αισθάνομαι ότι μια σχολαστική νοοτροπία επιχειρείται να εισαχθή στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τις μεταφράσεις των λειτουργικών κειμένων, ότι πρέπει να καταλαβαίνουμε τα κείμενα λογικά για να συμμετέχουμε, πράγμα που ανατρέπει την βασική θεολογική αρχή περί της διπλής μεθοδολογικής γνώσεως, σύμφωνα με την οποία με άλλον τρόπο γνωρίζει κανείς την κτιστή αλήθεια και με άλλον τρόπο γνωρίζει κανείς την άκτιστη αλήθεια, τον Θεό, και μετέχει αυτής. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει μια ενιαία αλήθεια για τον Θεό και τον κόσμο, και δεν υπάρχει μια ενιαία μέθοδος γνώσεως του Θεού και του κόσμου, όπως υπεστήριζε στην πράξη ο δυτικός σχολαστικισμός.
Επομένως, η λογικοκρατική θεώρηση της θείας Λατρείας εισάγει ένα είδος σχολαστικισμού στην ορθόδοξη θεολογία.

3. Η λογική και νοερά λατρεία.

Συνέπεια των προηγουμένων είναι ότι η λατρεία της Εκκλησίας διαιρείται σε λογική λατρεία και νοερά λατρεία και ο άνθρωπος που ζη πραγματικά μέσα στην Εκκλησία μπορεί να μετέχη παράλληλα και στις δύο λατρείες. Αυτή είναι η βάση του ορθοδόξου ησυχασμού, της ορθοδόξου νηπτικής ζωής. Κατά την διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας η ψυχή του ανθρώπου είναι λογική και νοερά. Κατ' επέκταση υπάρχει η λογική λατρεία και η νοερά λατρεία.
Από την παράδοση της Εκκλησίας γνωρίζουμε ότι τα βρέφη έχουν νοερά ενέργεια, δια της οποίας μπορούν να βλέπουν αγγέλους και αγίους, ενώ δεν έχει ακόμη αναπτυχθή η λογική λειτουργία του εγκεφάλου, που θα τελειοποιηθή αργότερα, καθώς το παιδί θα μεγαλώνη.
Έτσι, κατά την θεία Λειτουργία δεν αρκεί μόνον η ανάπτυξη της λογικής λειτουργίας, αλλά κυρίως η ανάπτυξη της νοεράς λειτουργίας. Δηλαδή, η μετάφραση της αποστολικής ευλογίας στην δημοτική γλώσσα, ως «η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατέρα και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να είναι μαζί σας», δεν θα μπορέση ποτέ να δώση στον άνθρωπο να καταλάβη λογικώς τι είναι Χάρη του Κυρίου, η αγάπη του Θεού Πατέρα και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, τι είναι ο Τριαδικός Θεός και πως μπορούμε να μεθέξουμε της Χάριτός Του.
Αυτή η γνώση είναι θέμα νοεράς καρδιακής εμπειρίας. Ο Απόστολος Παύλος κάνει λόγο για αρραβώνα που δίνεται στην καρδιά: «Ο δε βεβαιών ημάς συν υμίν εις Χριστόν και χρίσας ημάς Θεός, ο και σφραγισάμενος ημάς και δους τον αρραβώνα του Πνεύματος εν ταις καρδίαις ημών» (Β΄  Κορ. α΄ 21-22).
Άλλωστε, ο Χριστός στους μακαρισμούς Του τόνισε την απαραίτητη προϋπόθεση της καθαρής καρδιάς για την όραση του Θεού και όχι την έξαψη της λογικής: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. ε΄ 8). Το ίδιο συναντούμε και στις επιστολές των Αποστόλων, όπου γίνεται λόγος για την καρδιά ως προϋπόθεση και βάση της θεοπτίας.
Είναι δε γνωστόν ότι ο Χριστός όταν εμφανίσθηκε στους Μαθητές Του «διήνοιξεν αυτών τον νουν του συνιέναι τας γραφάς» (Λουκ. κδ΄ 45). Η γνώση του μυστηρίου που εκφράζεται με λέξεις γίνεται στον νου του ανθρώπου δια της Αποκαλύψεως του Θεού. Αυτό το βλέπουμε εμφανώς στην ευχή προ του Ευαγγελίου: «Έλλαμψον εν ταις καρδίαις ημών, φιλάνθρωπε Δέσποτα, το της σης θεογνωσίας ακήρατον φως και τους της διανοίας ημών διάνοιξον οφθαλμούς (τον νου) εις την των ευαγγελικών σου κηρυγμάτων κατανόησιν... Συ γαρ ει ο φωτισμός των ψυχών και των σωμάτων ημών...».
Ο βασικός σκοπός του ανθρώπου δεν είναι να κατανοήση λογικώς τις λέξεις, αλλά να εισέλθη στο βάθος του μυστηρίου, να βιώση και να μεθέξη την κένωση του Υιού και Λόγου του Θεού, δια της αποκαλύψεως του Θεού στην καθαρή καρδιά του. Γι' αυτό και η αποφατική θεολογία είναι «ο Γολγοθάς της ανθρώπινης λογικής».
Αυτό σημαίνει ότι η θεία Λειτουργία, που είναι λογική λατρεία, συνδέεται στενά και με την νοερά λατρεία. Άλλωστε, η Βασιλεία του Θεού για να την οποία κάνουν λόγο πολλοί σύγχρονοι ερμηνευτές και ακαδημαϊκοί διδάσκαλοι, που είναι η φανέρωση και η μέθεξη της ακτίστου Χάριτος του Θεού, δεν είναι υπόθεση λογικής επεξεργασίας, αλλά υπόθεση καθαρού νοός και καθαράς καρδίας.
Τα βρέφη, τα παιδιά και οι Άγιοι συμμετέχουν στην θεία Λειτουργία, κάνοντας νοερά λατρεία μπορεί να βλέπουν υπερκόσμια χοροστασία, για την οποία ομιλούν οι Άγιοι, μπορεί να βλέπουν αγγέλους, ενώ όσοι στηρίζονται στην λογική κατανόηση των λέξεων έχουν πλήρη άγνοια της γνώσεως του Μυστηρίου.
Στην βιογραφία του αγίου παπα-Νικόλα Πλανά διαβάζουμε ότι ένα παιδάκι που είχε ανεπτυγμένη την νοερά ενέργεια έβλεπε τον λειτουργούντα άγιο παπα-Νικόλα να υπερυψούται του εδάφους, και το φώναξε με ενθουσιασμό στην μητέρα του. Θεωρώ ότι το παιδάκι αυτό μετείχε της θείας Λειτουργίας πραγματικά, έστω κι αν δεν καταλάβαινε τις λέξεις, ενώ οι άλλοι που πρόσεχαν με την λογική απλώς παρακολουθούσαν. ΄Η για να εκφρασθώ με άλλον τρόπο, δεν μπορώ να αποκλείσω το παιδάκι αυτό από την μέθεξη της λατρείας, επειδή δεν μπορούσε να κατανοήση τις λέξεις. Μάλλον θεωρώ ότι μετείχε της θείας Λειτουργίας καλύτερα από άλλους εγκρατείς φιλολόγους που γνωρίζουν την ετυμολογία και την έννοια των λέξεων.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «η ικανότης ημών εκ του Θεού, ος και ικάνωσεν ημάς διακόνους καινής διαθήκης, ου γράμματος, αλλά πνεύματος· το γαρ γράμμα αποκτέννει, το δε πνεύμα ζωοποιεί» (Β΄  Κορ. γ΄ 5-6).
Επομένως, η παραθεώρηση της νοεράς λατρείας συνιστά έλλειμμα ορθοδόξου θεολογίας.
Γενικά, όσοι απλοποιούν τις λέξεις της θείας λατρείας ακόμη και αυτές που έχουν «υψηλό, εννοιολογικό, εικονικό, συμβολικό και βιωματικό επίπεδο» για να γίνουν κατανοητές λογικά αφ' ενός μεν καταστρέφουν τον πολιτισμικό μας πλούτο, αφ' ετέρου δε αγνοούν την ορθόδοξη θεολογία στην πλήρη έκφρασή της. Η ορθόδοξη θεολογία δεν είναι σχολαστική, ορθολογιστική, αλλά αποκαλυπτόμενο μυστήριο. Και το μυστήριο δεν κατανοείται απλώς λογικά.
Έτσι, από το γράμμα προχωρούμε στο πνεύμα μέσα από όλη την ασκητική παράδοση της Εκκλησίας. Αυτό σημαίνει ότι όσοι ακούνε αναλύσεις των γινομένων και πραττομένων στην θεία Λειτουργία –άλλωστε αυτή είναι η αξία του κηρύγματος– η όσοι μετέχουν τακτικά στην θεία Λειτουργία μπορούν να κατανοήσουν ευχερώς και το γράμμα, κυρίως όμως μπορούν να εισχωρήσουν στο πνεύμα με την καθαρότητα της καρδιάς και την γνώση της συμβολικής γλώσσας της Εκκλησίας.
Οι φιλοκαλικοί Πατέρες του 18ου αιώνος, ενώ έκαναν μεταγλωττίσεις σε διάφορα πατερικά κείμενα, δεν τόλμησαν να μεταγλωττίσουν τις ευχές της θείας Λειτουργίας και των Μυστηρίων, αν και το διανοητικό επίπεδο του λαού ήταν χαμηλό.
Οπότε, όσοι παραμένουν στο επίπεδο της λογικής κατανόησης των λειτουργικών κειμένων δείχνουν ότι αγνοούν την ορθόδοξη θεολογία, γι' αυτό κατά τον Μέγα Βασίλειο «τεχνολογούσι και ου θεολογούσι». Δεν χρειάζεται απλώς η λογική κατανόηση των κειμένων η μετάφρασή τους, αλλά η μύηση στην ζωή της Εκκλησίας και στο μυστήριο της κενώσεως του Χριστού και της θεώσεως του ανθρώπου.

Νομίζω ότι μερικοί σύγχρονοι έχουν έλλειμμα ορθοδόξου θεολογίας και εκφράζουν μια θεολογία, η οποία έχει επηρεασθή από τον παπικό σχολαστικισμό και τον προτεσταντικό ηθικισμό, γι' αυτό και αυτοσχεδιάζουν αυθαίρετα μέσα στην Εκκλησία.

ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4790:-q-q&catid=13

 

ΔΙΩΚΕΤΑΙ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΣΕΡΒΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΡΑΣΚΑΣ-ΠΡΙΖΡΕΝΗΣ κ. ΑΡΤΕΜΙΟΣ

ΣΧΟΛΙΟ "ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΓΙΩΝ": Πρωτοφανείς διώξεις του Πατριαρχείου της Σερβίας εναντίον του αγωνιστή ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ Ιεράρχη Ράσκας-Πριζρένης κ. ΑΡΤΕΜΙΟΥ, γνήσιο τέκνο του ομολογητή Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Με πρόσχημα "οικονομικές ατασθαλίες" διώκεται η μοναδική ίσως φωνή μέσα στην Ι. Σύνοδο του Πατριαρχείου Σερβίας εναντίον του ξεριζώματος των Σέρβων από την ιστορική τους Μητρόπολη με ευθύνη των Νατοϊκών-Αμερικανικών στρατευμάτων, αλλά και εναντίον των οικουμενιστικών "ανοιγμάτων" της Σέρβικης Διοικούσης Εκκλησίας προς τον Πάπα και το "Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών" (βλ. αιρέσεων). 

Μάλιστα ο Σεβασμιώτατος Αρτέμιος ήταν από τους πρώτους Αρχιερείς, που είχε υπογράψει την "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ" (βλέπε στην αριστερή στήλη του ιστολογίου μας).

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Η βίαιη εισβολή στη Γκρατσάνιτσα και τα μέτρα εις βάρος του Μητροπολίτου Αρτεμίου

Τα παρακάτω δύο κείμενα δημοσιεύτηκαν (στα σερβικά) στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Ράσκας και Πριζρένης την Κυριακή (λίγο πριν την κατάργηση της ιστοσελίδας) από όσους παραμένουν στο πλευρό του Μητροπολίτη Αρτέμιου και περιγράφουν τα όσα συνέβησαν εκεί με την έλευση του Τοποτηρητή που έστειλε το Πατριαρχείο Σερβίας, επισκόπου Αθανάσιου Γιέφτις

ΑΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΣΤΗΝ ΓΚΡΑΤΣΑΝΙΤΣΑ

Ο πρώην Ερτζεγοβίνης Αθανάσιος Γιέφτιτς και ο βοηθός Επίσκοπος του Σεβασμιωτάτου Αρτεμίου, Θεοδόσιος Σίμπαλιτς, εισέβαλαν βιαία στους ιδιωτικούς χώρους του Μητροπολίτη Αρτεμίου και των συνεργατών του στην Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα
Οι ένοπλες δυνάμεις καθιστούν δυνατή την πραγματοποίηση της βίας από τον Αθανάσιο Γιέφτιτς
Ο άνομος Αθανάσιος Γιέφτιτς και οι συνάδελφοί του λυσσομανούν κατά της Μητρόπολης Ράσκας-Πριζρένης....

Το Σάββατο στις 13 Φεβρουαρίου, μόνο μια ώρα μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, στην οποία αποφασίστηκε να διοριστεί ως τοποτηρητής της Μητρόπολης Ράσκας-Πριζρένης ο Αθανάσιος Γιέφτιτς, ο ίδιος αμέσως βρέθηκε στην έδρα του Μητροπολίτη Αρτεμίου και άρχισε την θηριώδη επέμβασή του. Πως μπόρεσε τόσο γρήγορα να φτάσει, εάν πράγματι η απόφαση δεν είχε ληφθεί μερικές μέρες νωρίτερα και η ίδια η συνεδρίαση της 13ης Φεβρουαρίου ήταν τελικά μια απλή παράσταση;
Στη συνοδεία του βρισκόταν ο πιστός του υπάκουος Θεοδόσιος Σίμπαλιτς και μερικοί μοναχοί από τη μονή Βίσοκι Ντέτσανι, ήδη γνωστοί για την αδίστακτη και βίαιη συμπεριφορά, οι οποίοι το καλοκαίρι του 2008 επιτέθηκαν κατά του ηγουμένου της Ιεράς Μονής Μπάνισκα Συμεών, προκαλώντας του βαριά σωματικά τραύματα. Ένας από τους κύριους προστάτες τους τότε και υπερασπιστής της πραγματοποιημένης ανομίας ήταν ο Αθανάσιος Γιέφτιτς.
Αμέσως μετά από την εισβολή στην Γκρατσάνιτσα στις 13 Φεβρουαρίου, μερικές ώρες πριν από την άφιξη του Μητροπολίτη Αρτεμίου κατόπιν της συνεδρίασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, άρχισαν με τα σπασίματα των κλειδαριών και τη διάρρηξη των ιδιωτικών χώρων του Μητροπολίτη Αρτέμιου, προκαλώντας φρίκη και αφήνοντας εμβρόντητους τους μοναχούς που βρίσκονταν εκεί. Εισέβαλαν στα κελλιά των μοναχών και έκαναν έρευνα, σαν οι πιο μοχθηροί ανακριτές. Με ποια εξουσιοδότηση, σύμφωνα με ποιους νόμους, βάσει ποιών κανόνων;
Παρόλο που η ανάληψη καθηκόντων ήταν σχεδιασμένη για την επόμενη μέρα, την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου, το τεράστιο μίσος που υπήρχε από την πλευρά των δραστών, χυνόταν αδιάκοπα στην αυλή της Ιεράς Γκρατσάνιτσας. Αυτή τη φορά ένα μίσος όχι αγαρινό και αλβανικό, αλλά μίσος εκείνων που παρουσιαζόταν ως κήρυκες της Αγάπης.
Την ίδια μέρα, το Σάββατο στις 13 Φεβρουαρίου, πριν από οποιαδήποτε ανάληψη της τοποτηρητείας, και σε απουσία του Σεβασμιότατου Αρτεμίου, ο Αθανάσιος Γιέφτιτς υποσκέλισε τον γραμματέα του Διοικητικού Συμβουλίου της Μητρόπολης, ιερομόναχο Ειρηναίο, και διόρισε νέο – τον ιερέα Σρτζαν Στάνκοβιτς, ο οποίος βύθισε στα μαύρα τη Μητρόπολη Ράσκας-Πριζρένης με τις μηχανορραφίες και την ανταρσία του κατά την θητεία του στην ίδια θέση του γραμματέα του ΔΣ της Μητρόπολης στην περίοδο 2003-2006.
Είναι τραγικό που όλα τα αναφερόμενα διαδραματίζονται και πραγματοποιούνται με ευλογία του Παναγιωτάτου Πατριάρχη των Σέρβων κ.κ. Ειρηναίου, καθώς και των μελών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, από τα οποία μερικοί ακόμη απολαμβάνουν κάποια φήμη στους Σέρβους.
Η άφιξη του Αθανασίου Γιέφτιτς στην Γκρατσάνιτσα ήταν σήμα και για τη βίαιη εισβολή μερικών μοναχών από τη Βίσοκι Ντέτσανι στη μονή Γκόριοτς, στα Μετόχια. Σε μια ατμόσφαιρα τρόμου και φόβου, ανακοινώθηκε στην ηγουμένη Ανθούσα ότι μπορεί να «φύγει», και αμέσως προήχθη η μοναχή Μάρθα Σίμπαλιτς, μητέρα του Θεοδοσίου Σίμπαλιτς. Η μακρόχρονη επιθυμία του Σίμπαλιτς να διορίσει τη μητέρα του για ηγουμένη κοντεύει να πραγματοποιηθεί, έστω και με τρόμο και απειλές.
Στην Θεία Λειουργία που τελέστηκε την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου, την οποία τέλεσαν ο Αθανάσιος Γιέφτιτς και ο Θεοδόσιος Σίμπαλιτς, οι μοναχές της Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα δεν παρουσιάστηκαν, με εξαίρεση ολίγων. Ο πιστός λαός στεκόταν γύρω από το ναό, χωρίς να μπαίνει μέσα, και οι δυνάμεις της ΚΦΟΡ διατηρούσαν την «τάξη». Στο ναό, όμως, στην Λειτουργία ήταν παρόντες μόνο οι λεγόμενοι αλβανικοί Σέρβοι, ήτοι οι Σέρβοι οι οποίοι βγήκαν στις εκλογές τις οποίες πρόσφατα διοργάνωσε ο Χασίμ Τάτσι, και οι οποίοι σήμερα, παίρνοντας μεγάλους μισθούς, συμμετέχουν στους αλβανικούς θεσμούς.
Η κτηνωδία και η ιταμότητα, με συνεχείς απειλές, με τις οποίες από την πλευρά του Αθανασίου Γιέφτιτς, πραγματοποιείται η «εκκαθάριση» στη Μητρόπολη Ράσκας-Πριζρένης, κατέπληξαν τους πιστούς μοναχούς και μοναχές της Μητρόπολης και το σερβικό λαό, οι οποίοι δεν περίμεναν ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος θα τους χαρίσει τέτοιες ευλογίες.
Υπό τις συνθήκες δεινοπαθημάτων διάρκειας μιας δεκαετίας από την πλευρά των Αλβανών, θα μπορούσε κανείς να αναμένει μια τέτοια δοκιμασία την οποία προόρισε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στη Μητρόπολη Ράσκας-Πριζρένης;

14 Φεβρουαρίου 2010
πηγή: БЕЗАКОЊЕ И НАСИЛНИШТВО У ГРАЧАНИЦИ
_____________________________

"Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Ο ΞΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ
ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΟΜΙΕΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΕΦΤΙΤΣ

 
Αμέσως μετά τη χθεσινή άφιξη στη Μητρόπολη Ράσκας-Πριζρένης, ο Αθανάσιος Γιέφτιτς με τους συνοδούς του διέκοψε τη διαδικτυακή και την τηλεφωνική σύνδεση στους χώρους του Μητροπολίτη Αρτεμίου. Από τι φοβούνται τόσο πολύ, επιβάλλεται το ερώτημα, μήπως να μην ανακοινώσει κανείς για τον τρόμο που γίνεται;
Ήδη αναγγέλθηκε η εκκαθάριση και για τις επόμενες μέρες, οι πρώτοι στη σειρά είναι οι μονές Μπάνισκα και Τσρνα Ρέκα. Χρειάζεται, προφανώς, να καταστραφούν και εξολοθρευτούν όλοι όσοι έμειναν πιστοί και αφοσιωμένοι στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αρτέμιο. Για να πραγματοποιηθεί ο σκοπός αυτός, δεν διστάζουν να καλούν σε βοήθεια την αλβανική αστυνομία και τις διεθνείς ένοπλες δυνάμεις.
Διαμηνύθηκε με απειλές επίσης στους μοναχούς που με τον Μητροπολίτη Αρτέμιο βρίσκονται στην Γκρατσάνιτσα, ότι πρέπει σήμερα να εγκαταλείψουν τη μονή και ότι μαζί με τον Μητροπολίτη Αρτέμιο δεν μπορούν να μείνουν περισσότεροι από 1-2 μοναχοί. Εκφράζοντας τη στήριξη προς το Μητροπολίτη και πνευματικό τους ξεκίνησαν οι μοναχοί και μοναχές από πολλά μοναστήρια της Μητρόπολης, αλλά οι ισχυρές δυνάμεις της ΚΦΟΡ και της αλβανικής αστυνομίας του Κοσσόβου περικύκλωσαν τη μονή και δεν αφήνουν κανέναν μέσα. Γύρω από τη μονή Γκρατσάνιτσα βρίσκεται ο πιστός λαός, τον οποίο επίσης οι ένοπλες δυνάμεις εμποδίζουν να μπει στη μονή και να δώσει υποστήριξη στον Μητροπολίτη του και τους μοναχούς.
Η αλβανική αστυνομία στο Βούτσιτρν σταμάτησε ένα πικάπ με το οποίο ταξίδευαν οι Σέρβοι για τη Γκρατσάνιτσα να δώσουν υποστήριξη στο Μητροπολίτη Αρτέμιο. Συνέλαβαν το Σέρβο Μ. Ράϊκοβιτς, του φόρεσαν χειροπέδες, με την αιτιολογία ότι έχουν διαταγή να τον συλλάβουν, διότι ο ίδιος ήταν ένας από τους διοργανωτές της χτεσινής συγκέντρωσης μπροστά από το Πατριαρχείο στο Βελιγράδι.
Η ανομία και η βία που πραγματοποιούνται στη Μητρόπόλη Ράσκας-Πριζρένης έχει, κρίνοντας από όλα, σημάδια της Ιεράς εξέτασης, προσάπτονται κατηγορίες χωρίς αποδείξεις και βάσεις, εφεσιβάλλονται αποφάσεις χωρίς δίκες, δεν τηρείται καμία διαδικασία, παραβιάζονται όλοι οι ανθρώπινοι και οι θείοι νόμοι... Οι συκοφαντίες, οι αναλήθειες, τα κατασκευάσματα και οι εσκεμμένες διαδικασίες είναι μέθοδος η οποία εφαρμόζεται κατά του Μητροπολίτη Αρτεμίου και της Μητρόπολης Ράσκας-Πριζρένης εδώ και μερικά χρόνια, για την ακρίβεια πέντε.
Σε ερώτηση του Μητροπολίτη Αρτέμιου μετά τη χθεσινή συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, για ποιον λόγο με τόση βιασύνη τώρα πραγματοποιείται η διαδικασία κατά του ιδίου, ενώπιον της έναρξης της Μεγάλης Σαρακοστής 15 Φεβρουαρίου, ένας από τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου απάντησε ότι δεν πρόκειται καθόλου για βιασύνη, αντιθέτως, ότι όλα αυτά διαρκούν πέντε πλήρη έτη!
Κατευθύνεται μήπως η διαδικασία αυτή από την Ουάσινγκτον, με εντολή του Τζόζεφ Μπάιντεν, όπως πριν από πέντε χρόνια όταν έφτασε η εντολή από την Ουάσινγκτον ότι πρέπει να υπογραφεί το Υπόμνημα (Memorandum) για την αναστήλωση των εκκλησιών στο Κόσσοβο και τα Μετόχια, ενώ οι πρεσβευτές των δυτικών χωρών στο Βελιγράδι επίμονα, εδώ και καιρό απαιτούν να απομακρυνθεί ο Μητροπολίτης Αρτέμιος από την θέση του Μητροπολίτη της Ράσκας-Πριζρένης;

14.2.2010.

πηγή: ШИПТАРСКА ПОЛИЦИЈА И ТУЂИНСКА ВОЈСКА ПОКРИВАЈУ БЕЗАКОЊА АТАНАСИЈА ЈЕВТИЋА

και http://anavaseis.blogspot.com/2010/02/blog-post_18.html

Δημοσιεύουμε νέο κείμενο (μεταφρασμένο στα ελληνικά) με πληροφορίες για τους λόγους της δίωξης του Μητροπολίτη Αρτέμιου, τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σε αυτές και την εμπλοκή εξωτερικών δυνάμεων στην όλη υπόθεση.
πηγή: http://www.eparhija-prizren.info/novo/?page_id=62

ΘΗΡΙΩΔΕΣ ΠΥΡ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Εκατομμύρια ευρώ από διάφορες πηγές διακινούνται μέσω των λογαριασμών της Μονής Βίσοκι Ντέτσανι χωρίς έλεγχο.
Οι Σέρβοι στην Γκρατσανίτσα φώναζαν στον Θεοδόσιο Σίμπαλιτς «προδότη», «Αλβανέ»......

Οι Σέρβοι οι οποίοι προσπαθούσαν σήμερα το απόγευμα να διεισδύσουν στη μονή Γκρατσάνιτσα και να δώσουν υποστήριξη στον Μητροπολίτη Αρτέμιο επιτέλους έσπασαν τον κλοιό των ενόπλων δυνάμεων και μπήκαν στην αυλή. Έχοντας διεισδύσει στην αυλή και βλέποντας τον Θεοδόσιο Σίμπαλιτς άρχισαν να τον φωνάζουν «προδότη», «Αλβανέ», κλπ. Στην αυλή της μονής Γκρατσανίτσα εγκαταστάθηκαν 5 μεγάλα τεθωρακισμένα οχήματα της ΚΦΟΡ, με μεγάλο αριθμό ένοπλων στρατιωτών και Αλβανών αστυνομικών οι οποίοι βρίσκονται εκεί να διατηρούν την «τάξη».
Παρά τη θύελλα αυτή που σηκώθηκε στη Μητρόπολη Ράσκας και Πριζρένης και των ορατών πρωταγωνιστών που την πραγματοποιούν, προμελετημένα κρύβεται μακριά από τα μάτια του κοινού ο κύριος ιδεολόγος της ο πρωτοσύγκελος Σάββας Γιάνιτς από τη μονή Βίσοκι Ντέτσανι.
Μήπως ο σκοπός του Μητροπολίτη Αρτεμίου να ελέγξει επιτροπικά την οικονομική επιχείρηση της μονής Βίσοκι Ντέτσανι, κατά του οποίου εδώ και καιρό η διοίκηση της μονής επίμονα εναντιώνεται, ήταν η αφορμή που επιτάχυνε την έναρξη του πρόσφατου κυνηγητού κατά της Μητρόπολης Ράσκας και Πριζρένης; Είναι γνωστό ότι εκατομμύρια ευρώ από διάφορες πηγές, τοπικές και ξένες, διακινούνται από λογαριασμούς της μονής Βίσοκι Ντέτσανι χωρίς κανένα έλεγχο. Ένα μέρος των χρημάτων αυτών χρησιμοποιείται με σκοπό την απόκτηση της υποστήριξης του λαού και για εξαγορά της εύνοιας των μοναστηριών της Μητροπόλεώς μοιράζοντας διάφορα δώρα, αγελάδες, πρόβατα... Μια πρακτική η οποία σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας υπόκειται σε τιμωρία.
Προς τον Μητροπολίτη Αρτέμιο και τους μοναχούς του εφαρμόζονται μυστικά μέτρα παρακολούθησης των συζητήσεών τους, πράγμα που του ειπώθηκε ανοιχτά και από τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Για ποια Εκκλησία πρόκειται εδώ;
Στην Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα ακόμη βρίσκεται ο Θεοδόσιος Σίμπαλιτς με τους γνωστούς του «κοκαλοσπάστες» μοναχούς Ιεζεκιήλ, Δανιήλ και Ησαϊα. Καυχιόνταν κάποτε πως εάν ο ηγούμενος Συμεών έρθει ξανά στη μονή Βίσοκι Ντέτσανι ότι θα του σπάσουν και το άλλο πόδι. Στην Γκρατσανίτσα προς το παρόν έσπαζαν μόνο τις κλειδαριές στις πόρτες των κελλιών, και απειλούσαν με τη συμπεριφορά τους σαν να υπαινίσσονται την περαιτέρω «εξέλιξη των γεγονότων».
Ο Αθανάσιος Γιέφτιτς απειλητικά ανάγγειλε στους μοναχούς του Μητροπολίτη Αρτεμίου ότι θα τους απαγορέψει, ως τοποτηρητής της Μητροπόλεως, να εξομολογούνται από εδώ και πέρα στον πατέρα και πνευματικό τους Σεβασμιώτατο Αρτέμιο. Κατά θηριώδη τρόπο άρχισε η βιαστική διαδικασία διάσπασης της Μητροπόλεως Ράσκας και Πριζρένης και η εξαφάνιση των πνευματικών καρπών της σχεδόν εικοσάχρονης εργασίας του Μητροπολίτη Αρτεμίου, γνωστού στην Εκκλησία μας για το σπάνιο δώρο του φιλομοναχικού χαρίσματος.
Πολυετείς συκοφαντίες που δημιουργούνταν και διαδίδονταν παροξυσμικά από τη Βίσοκι Ντέτσανι, από τις οποίες η πιο θηριώδης, την οποία άτεγκτα μετέδιδε ο Αθανάσιος Γιέφτιτς, είναι ότι ο Μητροπολίτης Αρτέμιος και ο ηγούμενος της μονής Μπάνισκα Συμεών το 2006 διοργάνωσαν απόπειρα δολοφονίας εναντίον του ιερέα Σρτζαν Στάνκοβιτς, τότε γραμματέα του Διοικητικού Συμβουλίου της Μητρόπολης, προηγούνται των σημερινών γεγονότων.
Σύμφωνα με τους κανόνες θα λογοδοτήσουν κάποτε για τις πολυάριθμες συκοφαντίες, αναλήθειες , κλπ.;
Στην Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα και πάνω από την Μητρόπολη Ράσκας και Πριζρένης κατεβαίνει ακόμη μια νύχτα γεμάτη αγνωνία, ανησυχία, έγνοια... Αυτό είναι και η προαναγγελία του πνεύματος που θα διέπει τη διοίκηση υπό τον Αθανάσιο Γιέφτιτς και τον Θεοδόσιο Σίμπαλιτς.

14.2.2010.

 πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com/2010/02/blog-post_8526.html

16/02/2010

Δείγματα του αντιοικουμενιστικού αγώνα του Μητροπολίτου Ράσκας κ. Αρτεμίου

Στη σημερινή του δήλωση συμπαράστασης προς τον Μητροπολίτη Ράσκας και Πριζρένης κ. Αρτέμιο ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ τον ονομάζει "αγωνιστή της Πίστεως και ομολογητή αυτής" και "αντιοικουμενιστή Ιεράρχη".
Πράγματι ο Μητροπολίτης Αρτέμιος είναι ένας από στους στύλους του αντιοικουμενιστικού αγώνα. Ως γνωστόν είναι ένας από τους επισκόπους που υπέγραψαν την "Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού" της Συνάξεως κληρικών και μοναχών. (Την Ομολογία έχει υπογράψει και ο συμπαραστεκόμενος στο Μητροπόλίτη Αρτέμιο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ).
Εξάλλου στα πλαίσια της αντιπαπικής του δράσης ο Μητροπολίτης Αρτέμιος είχε απευθυνθεί με Επιστολές τόσο προς τη ΔΙΣ όσο και προς την Ιεραρχία του Πατριαρχείου Σερβίας θέτοντας τα ζητήματα του "κειμένου της Ραβέννας" και της συνέχισης του Διαλόγου με τους Παπικούς στην Κύπρο. Τις επιστολές αυτές είχαμε δημοσιεύσει τον Οκτώβριο, οπότε διεξήχθη ο διάλογος Ορθοδόξων - Παπικών στην Πάφο. Τις αναδημοσιεύουμε σήμερα με αφορμή τις άδικες διώξεις εις βάρος του Μητροπολίτου Αρτεμίου.......

Ορθόδοξος Μητροπολίτης
Ιεράς Μητροπόλεως
Ράσκας και Πριζρένης
Αρ. Πρωτ. 815
28.9.2009.
Πριζρένη – Ι. Μ. Γκρατσάνιτσα

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΗ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ
Β Ε Λ Ι Γ Ρ Α Δ Ι

Πατέρες και αδελφοί,
Σε δέκα μέρες θα κλείσουν δυο πλήρη χρόνια από τη ΡΑΒΕΝΝΑ η οποία επί πολύ καιρό ήταν πέτρα σκανδάλου και πηγή σύγχυσης σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο, καθώς και στο δικό μας τον σερβικό λαό. Πολλά λέγονταν, γράφονταν, συζητιόνταν για την Ραβέννα τ.ε. για το ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ, όμως πολλά ζητήματα σχετικά με αυτό έμειναν χωρίς απάντηση, τουλάχιστον όσον αφορά την συμμετοχή και το ρόλο των εκπροσώπων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην εργασία της Μικτής διεθνούς επιτροπής για τον θεολογικό διάλογο μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Με σκοπό την εξακρίβωση ορισμένων εκ των αυτών ζητημάτων, η ημετέρα ταπεινότης στις 19 Μαίου το 2008 υπέβαλε ΕΠΙΣΤΟΛΗ στη Σύνοδο της Ιεραρχίας (αριθμός 363) με εννέα (και αριθμητικά: 9) συγκεκριμένες ερωτήσεις σχετικά με τη Ραβέννα, αλλά τότε δεν τους δόθηκε κατάλληλη προσοχή, οπότε έμειναν χωρίς απαντήσεις.
Και το κύριο ζήτημα στην Επιστολή προς την Σύνοδο της Ιεραρχίας ήταν: «Πως είναι δυνατό να γίνει συζήτηση περί `της θέσεως του επίσκοπου Ρώμης στην Εκκλησία`, αφού ο `επίσκοπος-πάπας` Ρώμης δεν βρίσκεται στην Εκκλησία αλλά στην αίρεση, εκτός της Εκκλησίας; Ως απαραίτητη προϋπόθεση της συζητήσεως περί της θέσεώς του στην Εκκλησία, δεν θα ήτο η επιστροφή του στην Εκκλησία; Με το `Κείμενο της Ραβέννας` δεν προκαταλήφθηκε η ένωσι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας»;
Μετά από δυο χρόνια εμφανίζονται νέες εκπλήξεις και νέες ταραχές στον Ορθόδοξο κόσμο. Πράγματι, από 16 μέχρι 23 Οκτωβρίου αυτού του 2009 έτους θα λάβει χώρα νέα συνεδρίαση της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής για τον διάλογο στην Κύπρο, όπου θα συνεχιστεί η συζήτηση περί του θέματος στο οποίο η Ραβέννα έθεσε τα θεμέλια, και αυτό είναι το ζήτημα της «θέσεως του επίσκοπου Ρώμης στην Εκκλησία», ήτοι το ζήτημα πρωτείου του Πάπα, του κύρους του και της εξουσίας του εφ’ ολοκλήρου της Εκκλησίας του Χριστού.
Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και μοιραίο. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραβλεφθεί και αφεθεί σε έναν ή δυο εκπροσώπους μας σε αυτή τη συνάντηση. Περί τούτου πρέπει να δηλωθεί και να πάρεί θέση ολόκληρη η ιεραρχία της Άγιας Εκκλησίας μας. Για το λόγο αυτό θεωρούμε απαραίτητο να παρακαλέσουμε την Διαρκή Ιερά Σύνοδο να συγκαλέσει τη Σύνοδο της Ιεραρχίας όσο πιο γρήγορα γίνεται, προ της συνελεύσεως της Κύπρου, με κύριο και καίριο θέμα τη συμμετοχή των ημετέρων εκπροσώπων στη συνάντηση αυτή, ούτως ώστε να καθοριστεί συνοδικώς η στάση της Εκκλησίας μας, την οποία η εκπρόσωποί μας στη Μικτή Διεθνή Επιτροπή θα υποστηρίζουν και υπερασπίζουν.
Πόση σημασία δίδεται στην επερχόμενη συνάντηση στην Κύπρο στις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίας, μαρτυρεί καλύτερα το παράδειγμα του καθ. Δημητρίου Τσελεγγίδη από την Θεσσαλονίκη, του οποίου το κείμενο απευθύνσεως προς τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος διαβιβάζουμε στο εσώκλειστο.
Πεπεισμένοι ότι και η ημετέρα Διαρκής Ιερά Σύνοδός θα κατανοήσει τη σοβαρότητα της στιγμής, και θα δεχθεί την ταπεινή μας πρότασι,
Διατελώ
Ελάχιστος εν Χριστώ αδελφός
Ο Μητροπολίτης Ράσκας και Πριζρένης
+АΡΤΕΜΙΟΣ
Κοινοποίηση: Σε όλους τους Ιεράρχες
της Εκκλησίας της Σερβίας

______________________________________________________
Ορθόδοξος Μητροπολίτης
Ιεράς Μητροπόλεως
Ράσκας και Πριζρένης
Αρ. Πρωτ. 363
19.5.2008.
Πριζρένη – Ι. Μ. Γκρατσάνιτσα

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

Εδώ και οκτώ μήνες η Σερβία βουίζει περί της «ΡΑΒΕΝΝΑΣ», και αυτό το θέμα δεν βρίσκεται στην «Ημερήσια διάταξη» της Συνόδου της Ιεραρχίας. Ο πιστός λαός, ο οποίος ανησυχεί για την Ορθόδοξη πίστη του, αναμένει από αυτή τη Σύνοδο της Ιεραρχίας μια σαφή απάντηση για το τι συνέβη στη Ραβέννα από 8 εως 15 Οκτωβρίου το 2007. Και όχι μόνο ο λαός. Αυτό το αναμένει και η πλειοψηφία των Ιεραρχών οι οποίοι καθόμαστε εδώ. Κι εμείς έχουμε πολλές ερωτήσεις και αμφιβολίες οι οποίες θα ήταν καλό να επιλυθούν εδώ.
Ο συμμέτοχος των συμβάντων στη Ραβέννα, ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Μπάτσκας κύριος Ειρηναίος καταθέτει στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, μετά από πέρασμα πάνω από τρεις μήνες (23 Ιανουαρίου 2008), την δική του «Έκθεση περί της δεκάτης συνεδριάσεως της Ολομέλειας της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής για τον θεολογικό διάλογο μεταξύ της Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που έλαβε χώρα στη Ραβέννα (Ιταλία) από 8 μέχρι 15 Οκτωβρίου το 2007.» Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος το αποστέλλει στους Αρχιερείς στις 5 Φεβρουαρίου 2008, και Εμείς το λαμβάνουμε, ο καθένας, ανάλογα με τη διάσταση των εδρών μας και της αμεσότητας του ταχυδρομείου.
Εν τω μεταξύ στο διάστημα αυτό, από τον Οκτώβριο του 2007 μέχρι το Φεβρουάριο του 2008, υπήρχε πολύς χρόνος για διάφορες εικασίες, υποθέσεις, μαντεψιές και γητέματα - τι πραγματικά συνέβη στη Ραβέννα; Τι υπογραφόταν; Από ποιόν; Με συγκατάθεση και ευλογία τινος; Στο όνομα των ιδίων των συμμετσχόντων ή στο όνομα όλων των Αρχιερέων και του πιστού λαού;
Λαμβάνοντας την υπ’ αρ. 131/ 66 από 5 Φεβρουαρίου του 2008 επιστολή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, με την εσώκλειστη Έκθεση του αδελφού Ειρηναίου, αναμέναμε να βρούμε στην ίδια τις στις αναφερόμενες ερωτήσεις απαντήσεις. Αλλά δεν τις βρήκαμε. Έμεινε η ελπίδα ότι περί τούτου θα μάθουμε σε αυτή τη συνεδρίαση της Συνόδου της Ιεραρχίας, όμως, αυτό το θέμα δεν υπάρχει καν στην Ημερήσια διάταξη!
Για να μη μείνουμε περαιτέρω στον λαβύρινθο πολλών ερωτήσεων, Εμείς υποβάλλουμε προς την Σύνοδο της Ιεραρχίας αυτή την Επιστολή με την επιθυμία ότι θα μάθουμε επισήμως:
1. Πότε, με ποια απόφαση και από ποιο εκκλησιαστικό σώμα ορίστηκαν οι εκπρόσωποι της ημετέρας Εκκλησίας ο Επίσκοπος Μπάτσκας Ειρηναίος και ο Επίσκοπος Μπρανίτσεβο Ιγνάτιος, να συμμετάσχουν στην εργασία της «Μεικτής διεθνούς επιτροπής για τον θεολογικό διάλογο μεταξύ Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας»;
2. Με την Απόφαση αυτή (εφόσον υπάρχει) δόθηκε σε αυτούς τους εκπροσώπους της Εκκλησίας μας «ισόβια θητεία» ή συγκεκριμένη ευλογία για τη συμμετοχή τους στην συγκεκριμένη συνεδρίαση της Επιτροπής αυτής;
3. Оι εκπρόσωποι της Εκκλησίας μας πριν την αναχώρηση στις συναντήσεις αυτές είναι υποχρεωμένοι να συμβουλευτούν την Διαρκή Ιερά Σύνοδο ή τη Σύνοδο της Ιεραρχίας, και συμμορφώνονται οι θέσεις τις οποίες οι ίδιοι στο όνομα της Εκκλησίας μας θα υποστηρίζουν;
4. Συγκεκριμένα, σχετικά με τη Ραβέννα, μαθαίνουμε από την Έκθεση του Επίσκοπου Μπάτσκας, ότι το Κείμενο αυτό που υιοθετήθηκε στη Ραβέννα αποτελεί «θεολογική εισαγωγή στη συζήτηση περί της θέσεως του επίσκοπου Ρώμης στην Εκκλησία», και αναρωτιόμαστε: Πως είναι δυνατό να γίνει συζήτηση περί της «θέσεως του επίσκοπου Ρώμης στην Εκκλησία», αφού ο «επίσκοπος-πάπας» Ρώμης δεν βρίσκεται στην Εκκλησία αλλά στην αίρεση, εκτός της Εκκλησίας; Ως απαραίτητη προϋπόθεση της συζητήσεως περί της θέσεώς του στην Εκκλησία, δεν θα ήτο η επιστροφή του στην Εκκλησία; Με το `Κείμενο της Ραβέννας` δεν προκαταλήφθηκε η ένωσι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας;
5. Θέλουμε να μας παρουσιαστεί η λίστα των συμμετεχόντων στη Ραβέννα 2007 τουλάχιστον όσον αφορά τις τοπικές, Ορθόδοξες Εκκλησίες.
6. Ο υποβάλλων την Έκθεση στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο, ο Επίσκοπος Μπάτσκας μιλάει περί «εικασιών των ΜΜΕ για κάποια υπογραφή του Κειμένου αυτού και για δήθεν εκχωρήσεις», ισχυριζόμενος ότι αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά «χαζά ψέματα και ανοησίες». Όμως, από άλλες πηγές μαθαίνουμε ότι ναι μεν υπήρχαν και «υπογραφές και εκχωρήσεις», και ότι αυτό δεν είναι «ψέματα και ανοησίες», αλλά πικρή αλήθεια και δεδομένα.
7. Αναμένουμε από αυτή τη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας να πάρει θέσει σχετικά με το θέμα αυτό, να απορρίψει το Κείμενο της Ραβέννας, και ό’τι σχετικό οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας μας έκαναν εκεί, και σε τι δεν είχαν την συγκατάθεση αυτής της Συνόδου της Ιεραρχίας.
8. Προσδοκούμε επίσης, αυτή η Σύνοδο της Ιεραρχίας να θεωρήσει ξανά και μελετήσει ξανα την απόφασή της περί της συμμετοχής της Εκκλησίας της Σερβίας στην εργασία της «Μικτής Διεθνούς Επιτροπής για τον θεολογικό διάλογο μεταξύ Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας», αφού μετά από κάθε τέτοιο «διάλογο» στο εκκλησιαστικό πλήρωμα της Εκκλησίας της Σερβίας δοκιμάζουμε καταστρεπτικούς σεισμούς και κατάρρευση της εμπιστοσύνης των πιστών μας στις στάσεις των Αρχιερέων της Εκκλησίας μας.
9. Αναμένουμε ότι αυτή η Σύνοδος της Ιεραρχίας αναψηλαφώντας την Απόφαση αυτή, θα ενισχύσει και θα πραγματοποιήσει την Απόφασή της από το 1997 περί ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΩΣ της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», και έτσι θα καθοδηγήσει τον λαό της στον δρόμο του Χριστού και στον δρόμο του Αγίου Σάββα, ο οποίος είναι και ο μοναδικός δρόμος της σωτηρίας.

Κατακλείων τήν Ημετέραν αίτησιν, υποσημειούμαι ευπειθέστατος,
Ο Μητροπολίτης Ράσκας και Πριζρένης
+АΡΤΕΜΙΟΣ

ΠΗΓΗ: http://thriskeftika.blogspot.com/2010/02/blog-post_6892.html
 

ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΟΥΝ ΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΙ...

Του αγιορείτου μοναχού Μωϋσέως

(Αναδημοσίευση από τον ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ της 22-1-2010)

ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ δημοσιευθείσης επιστολής στην εφημερίδα σας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ.Μελετίου, θα θέλαμε να καταθέσουμε την έκπληξη και την πικρία μας επί των γραφομένων του, επιθυμώντας να δικαιολογήσει σοβαρά ατοπήματα του π. Κ. Μπέη.

Ο Σεβασμιώτατος είναι πνευματικός γόνος επιλέκτων ιερών μορφών, φορά το τίμιο ράσο επί έξι δεκαετίες και πλέον, είναι γνωστός για την υψηλή του μόρφωση, την πλούσια ποιμαντική του διακονία, το φιλομόναχο και ασκητικό του ήθος, τη συγγραφή και μετάφραση αξιόλογων βιβλίων, ως το εξαιρετικό «Η Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος», το οποίο βραβεύθηκε δίκαια από την Ακαδημία Αθηνών, τη γλωσσομάθεια και ευρυμάθειά του. Συμπληρώνει δε τριαντακονταετία στον αρχιερατικό θρόνο της Νικοπόλεως.

Ως εκ τούτου, αν μπορούμε να πούμε, οι απαιτήσεις μας είναι μεγαλύτερες εξ αυτού. Κατά καιρούς βέβαια μας έχει λυπήσει με θέσεις του και γραφές του· για τους αντιχαλκηδόνιους- μονοφυσίτες, εσχατολογικά θέματα, την έκδοση της «αγίας επιστολής», τη μετάφραση της θείας Λειτουργίας και ιερών Ακολουθιών και την τέλεσή τους στην επαρχία του στη δημοτική γλώσσα, και τώρα την υποστήριξη ατόπων ενεργειών του π. Κ.Μπέη. Σημασία βέβαια δεν έχει ότι λυπηθήκαμε εμείς. Ποιοί είμαστε άλλωστε; Σημασία έχει ότι σκανδαλίσθηκαν και σκανδαλίζονται ψυχές.

Προκαλεί απορία πάντως μεγάλη ένας επίσκοπος ως ο Νικοπόλεως Μελέτιος να συνευδοκεί ένας κληρικός του να υπογράφει δίχως την ιερατική του ιδιότητα με τη δικαιολογία ότι αυτό το κάνουν και άλλοι. Ντρέπεται ότι είναι ιερεύς;

Πολύ καλά κάνει ο Σεβασμιώτατος για όσα καλά επαινεί τον ιερέα του. Πιστεύουμε όμως ότι δεν επιτρέπονται στην θ. Λειτουργία αλλαγές, προσθέσεις, αφαιρέσεις, τομές για καλύτερες προσεγγίσεις.

Η θ. Λειτουργία δεν είναι κάτι το ιδιωτικό, το συναισθηματικό, το ιδεολογικό, κατά πως μου αρέσει, βολεύει και αναπαύει ψυχολογικά. Το νʼ ανάβει κανείς κερί σε βουδιστικό ναό και να μεταλαμβάνει σε αγγλικανικό και ρωμαιοκαθολικό ναό δεν είναι εκδηλώσεις ύποπτου φρονήματος; Πως να τις ονομάσουμε; Γνησίου Ορθοδόξου Εκκλησιαστικού φρονήματος; Είναι ζηλωτισμός κάτι τέτοιο, όταν επικρίνεται; Επειδή είμεθα αμαρτωλοί δεν μπορούμε να κρίνουμε; Ποιος είναι αναμάρτητος, για να κρίνει; Πρέπει να παύσει η κριτική; Μόνο ννά επαινούμε; Ο Σεβασμιώτατος μπορεί άνετα να μας λέει ότι όλα ναυτά είναι καλά καμωμένα; Άλλο κατανόηση και άλλο υποστήριξη τέτοιων θέσεων.
Δεν φαίνεται ότι τα γράφει αυτά μετανοώντας ο π. Κ.Μπέης.Ένας σχολιασμός ανίερων καταστάσεων δεν σημαίνει ότι κάποιος υβρίζει. Γιατί σφάλλουν οι κρίνοντες; Γιατί λένε την αλήθεια; Γιατί υποστηρίζουν τήνΟρθόδοξη Παράδοση;

Στην προσωπική του προσευχή μπορεί να εκφράζεται κανείς όπως θέλει, μπορεί και κατανοεί, αλλά όχι στην θ. Λειτουργία. Ό,τι λάθος είναι κατακριτέο. Μη προσπαθούμε να κάνουμε ισοσκελισμό λαθών των μεν και των δε. Είπαμε πως οι όποιες προσθαφαιρέσεις στην θ. Λειτουργία είναι ανεπίτρεπτες. Δεν υπάρχει καμιά προσωπική αντιδικία με τον π. Κ. Μπέη, ούτε κανείς τον υβρίζει, όταν υποδεικνύει τα λάθη του. Μη τον ηρωοποιήσουμε κιόλας. Ο Σεβασμιώτατος δυστυχώς λυπεί ξανά πολλούς με το να προσπαθεί να δικαιολογήσει τʼ αδικαιολόγητα. Η Εκκλησία δεν χρωστά σε κανένα τίποτε. Όλοι μας της οφείλουμε πολλά. Μη σκανδαλίζουμε με καινοτομίες. Ας υποταχθούμε ταπεινά στην ζωηφόρο ιερά παράδοση της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι υποκειμενισμοί, οι αυταρέσκειες, οι εμμονές, οι απορρίψεις όσων δεν συμφωνούν με καινοφανείς ιδέες, δηλώνουν αλλότριο πνεύμα, ξένο από το ταπεινό, υπάκουο και νηφάλιο των αγίων πατέρων.

ΠΗΓΗ: http://egolpio.wordpress.com/2010/01/21/preveza_23/#more-4602

Γιά να ενημερωθήτε για το θέμα διαβάστε:

http://thriskeftika.blogspot.com/2009/07/blog-post_1077.html ,

http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3852:2009-12-26-17-32-55&catid=26:2009-12-18-08-38-40&Itemid=123 ,

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=240  , και

http://egolpio.wordpress.com/2009/11/27/enoriaka_3/