Ρωσικό νεομαρτυρολόγιο...

Mοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Βάρνα της Βουλγαρίας (7-11/9/10) ο πρεσβύτερος Κύριλλος Krasnostekov, εκπρόσωπος της Ρωσικής Εκκλησίας, παρουσίασε μια ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική εισήγηση, ύστερα από έρευνα στα κρατικά αρχεία ως μέλος της επιτροπής αγιοκατατάξεως ρώσων νεομαρτύρων στο αγιολόγιο τηςεκκλησίας, όπως μας πληροφόρησε ο καθηγητής π. Βασίλειος Καλλιακμάνης.

Από το 1917 έως το 1987 χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι στη Σοβιετική Ρωσία έχασαν τη ζωή τους για την πίστη τους. Στις 23-1-1918 το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτροπών της Κυβερνήσεως των Μπολσεβίκων δημοσίευσε το “Διάταγμα για τον χωρισμό του κράτους και της εκπαιδεύσεως από την εκκλησία”. Με το διάταγμα αυτό η εκκλησία περιορίστηκε σκληρά. Στις 8-5-1918 το συμβούλιο αυτό οργάνωσε μόνιμο τομέα διώξεως της εκκλησίας. Πρόκειται για τον τομέα Η’, γνωστό για τις πολλές εκκαθαρίσεις του. Σκοπός του ήταν η εξάλειψη κάθε μορφής θρησκευτικής ζωής και δραστηριότητας στη χώρα.

Η μονή Οδηγητρίας Ufim “γκρεμίστηκε και ο ναός συλήθηκε. Οι κρατικοί εντεταλμένοι κατέστρεψαν τα τείχη και έσπασαν τα παράθυρα, οι εικόνες κομματιάστηκα ή αλείφθηκαν με κόπρανα. Ένας από τους δράστες αυτής της βεβήλωσης πήρε στο σπίτι του την Αγία Τράπεζα, για να τη χρησιμοποιήσει ως τραπέζι κουζίνας...”. Στην περίφημη Λαύρα του Κιέβου εγκαταστάθηκε στρατιωτικό απόσπασμα. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας οπλισμένοι στρατιώτες, φέροντας κράνος και καπνίζοντας, εισέβαλαν στους ναούς και βιαιοπραγούσαν κατά των μοναχών.

Τον μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρο πέντε μεθυσμένοι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν, κλέβοντάς του τον σταυρό και το εγκόλπιό του. Πρόκειται για τον πρώτο νεομάρτυρα της κομμουνιστικής θηριωδίας. Ακολούθησε η δολοφονία του μητροπολίτη Tobolski Ερμογένη, του πρεσβυτέρου Πέτρου Karelin, του αρχιεπισκόπου Perm Ανδρονίκου, της τσαρικής οικογένειας και πολλών άλλων.

Στις 5-9-1918 αρχίζει η λεγόμενη κόκκινη τρομοκρατία, με μαζικούς και βίαιους διωγμούς κατά των κληρικών και των μοναχών της Ρωσικής Εκκλησίας, Θύματα αυτού του φοβερού διωγμού υπήρξαν ο επίσκοπος Voslki Γερμανός, οι ιερείς Μιχαήλ Πλάτονοφ, Ανδρέας Βασίλιεβιτς, Ολύμπιος Διάκονοβ, Γεννάδιος Machrovski, Βλαδίμηρος Piksanov, Νικόλαος Lebedevski, Lev Zacharievic Kuntsevic, Ισίδωρος Vostrikov, Μιχαήλ Dobrolymbov και τόσοι άλλοι. Οι περισσότεροι τελειώθηκαν διά τουφεκισμού. Η εκκλησία απάντησε στις διώξεις με προσευχές και λιτανείες. Σε μια τέτοια λιτανεία συνελήφθη ο αρχιεπίσκοπος Μητροφάνης Krasnopolski και ο επίσκοπος Λεόντιος Wimpfenn και εκτελέστηκαν.

Στην Η’ Συνέλευση του κομμουνιστικού κόμματος της Ρωσίας το 1919 αποφασίστηκε να εξαλειφθούν οι θρησκευτικές προκαταλήψεις στη Ρωσία και μαζί με αυτές και η εκκλησία. Η προσκύνηση των τιμίων λειψάνων των αγίων θεωρήθηκε έγκλημα. Τα διακωμωδούσαν δημοσίως και πολλά από αυτά τα κατέστρεψαν. Οι πιστοί με κίνδυνο της ζωής τους τα έκρυβαν όταν μπορούσαν, και αν ανακαλύπτονταν υφίσταντο τα πάνδεινα. Τα μοναστήρια τα ονόμαζαν “μαύρες φωλιές” και τα έκλειναν μετατρέποντάς τα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως αντιφρονούντων. Με αφορμή τον φοβερό λιμό των ετών 1921-1923 έγινε κατάσχεση όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ο Λένιν σε επιστολή του της 19-3-1922 έγγραφε: “Όσους περισσότερους εκπροσώπους του κλήρου και της μπουρζουαζίας εξοντώσουμε, τόσο το καλύτερο...”.

Το 1922 κατηγορήθηκαν και τιμωρήθηκαν 154 κληρικοί στη Μόσχα και 80 στην Πετρούπολη. Στη Μόσχα καταδικάστηκαν διά τουφεκισμού οι ιερείς Αλέξανδρος Zaozevski, Βασίλειος Sokolov, Χριστόφορος Nadezhdin, Μακάριος Τελέγκιν. Στην Πετρούπολη ο μητροπολίτης Βενιαμίν Kazanski, ο αρχιμανδρίτης Σέργιος Seyn και άλλοι εξορίστηκαν στη Σιβηρία. Το 1922 καταδικάστηκαν 732 πιστοί. Οι αρχές δημιούργησαν σειρά σχισμάτων για να διαλύσουν την εκκλησία. Στις 10-10-1937 ο εκτελών χρέη πατριάρχη μητροπολίτης Πέτρος Polyanski μετά οκταετή φυλάκιση και εξορία τουφεκίστηκε με την κατηγορία της “συκοφαντίας κατά του καθεστώτος”.

Στις 15-5-1932 η Ένωση των Πολέμιων Αθεϊστών αποφασίζει το κλείσιμο όλων των εκκλησιαστικών σχολείων, το μαζικό κλείσιμο των ναών, απαγόρευση των εκκλησιαστικών εκδόσεων, εξορία των ιερέων. Την 1-5-1937 η ένωση αυτή αποφασίζει: “Το όνομα του Θεού θα έπρεπε να έχει ξεχαστεί σε όλη την επικράτεια της Σοβιετικής Ένωσης”. Στις 5-12-1931 ανατινάχθηκε με εκρηκτικά ο περίφημος ναός του Σωτήρος Μόσχας. Τα έτη 1929-1933 τέθηκαν υπό κράτηση 40.000 εκκλησιαστικοί παράγοντες και πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν. Το 1937, βάσει αδιάσειστων στοιχείων, φυλακίστηκαν 136.900 ρασοφόροι, από τους οποίους εκτελέστηκαν 85.300. Το 1938 φυλακίστηκαν 283.000, από τους οποίους τελειώθηκαν με διάφορους τρόπους 21.500. Το 1930 υπήρχαν μόνο 14 αρχιερείς. Στη Σοβιετική Ένωση λειτουργούσαν μόνο 400 ναοί.

Παρά την επί 70 έτη σκληρή δίωξη και τη διάλυση της εκκλησίας, επιβίωσε παρουσιάζοντας ένα θαυμαστό κόσμο ομολογητών νεομαρτύρων. Η ορθόδοξη ρωσική εκκλησία αναγεννάται από το νωπό αίμα των πιστών τέκνων της. Η εγκληματική αθεΐα οφείλει να λογοδοτήσει. Τουλάχιστον ας σιωπήσει και να μην επαίρεται για φοβερά εγκλήματα που έρχονται στο φως από επίσημα κρατικά έγγραφα.

ΠΗΓΗ: http://apantaortodoxias.blogspot.com/2010/11/blog-post_4625.html
 

Θλίψη και κατάθλιψη... (του Αγιορείτου Μοναχού π. ΜΩΥΣΗ).

Γράφει ο μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Ο γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης συχνά έλεγε πως η σήμερα τόσο διαδομένη κατάθλιψη συχνά και κύρια οφείλεται στον μεγάλο εγωισμό. Από μικροί μεγαλώνουμε με μια λαθεμένη αγωγή. Των περισσότερων η ανατροφή από μικρά παιδιά είναι μία επιμελής καλλιέργεια ενός λίαν εγωιστικού πνεύματος. Γεννιέται από νωρίς η σφοδρή επιθυμία για διάκριση, έπαινο, εντυπωσιασμό και πρωτοκαθεδρία. Γεννιέται ένα υπερβολικό ενδιαφέρον για την ενδυμασία, την κόμμωση και την επίδοση σε ανάξια λόγου πράγματα. Ο πολύς εγωισμός οδηγεί στον πρωταγωνιστισμό, την απόρριψη των άλλων, τη χρησιμοποίηση υπερβολών, ψευδών και ύβρεων. Ορισμένοι φθάνουν μάλιστα να υπηρετούν το άσχημο και το κακό μόνο και μόνο για να συζητιούνται και να προβάλλονται.

Με μια τέτοια πλεύση και προοπτική τι συμβαίνει; Πολύ συχνά, επειδή τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως ακριβώς θέλουμε, αμέσως στεναχωριόμαστε, ταραζόμαστε, αγχωνόμαστε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας, Παρουσιάζεται μια βαθιά θλίψη μέσα μας ότι δεν μας προσέχουν πολύ, δεν μας αγαπάνε όσο θέλουμε, δεν αναγνωρίζουν την αξία μας και δεν εκτιμούν τα προσόντα και τις δυνατότητές μας. Μία λοιπόν μη αναγνώριση, μια παρατήρηση, μια επίπληξη μας θυμώνει, μας ντροπιάζει, μας αναστατώνει, μας θλίβει. Τούτο συμβαίνει γιατί έχει θιγεί ο εγωισμός, έχει ανατραπεί η ωραία ιδέα που υπήρχε για τον εαυτό μας, την οποία επιθυμούμε να έχουν οπωσδήποτε και οι άλλοι.

Είναι μεγάλη λύπη άξιοι νέοι άνθρωποι να φθάνουν και σ’ αυτήν την αποτρόπαιη αυτοχειρία, γιατί δεν αντέχουν μία αποτυχία, μία απογοήτευση, μία υποτίμηση, μία προσβολή, μία ξαφνική πτώχευση. Ένας ταπεινός, ένας αληθινός Χριστιανός, όλα αυτά τα πικρά γεγονότα τα αντιμετωπίζει πιο ψύχραιμα, πιο αισιόδοξα, πιο καρτερικά και πιο ελπιδοφόρα. Μάλιστα, μερικές φορές μπορούν να γίνουν δυνατές αφορμές πνευματικής ωρίμανσης και ψυχικής καλλιέργειας.

Μια παρατεινόμενη στενοχώρια φέρνει θλίψη και αυτή πάλι τη φοβερή κατάθλιψη, που σήμερα μαστίζει πολλούς. Η κατάθλιψη μπορεί να αδρανοποιήσει τον άνθρωπο κουραστικά. Η κατάθλιψη έχει συνήθη αιτία τον άφθονο εγωισμό. Ο ταπεινός έχει ισχυρά αντισώματα, δεν είναι εύκολο να κυριευθεί από την κατάθλιψη. Τελικά, πιστεύουμε πως ο υπερβολικός εγωισμός είναι μια σκέτη ανοησία και η γνήσια ταπείνωση μια επιλογή ενός υψηλού πνευματικού κέρδους. Ο εγωιστής είναι πάντοτε αχόρταγος, ανικανοποίητος, ανασφαλής και αγχώδης. Αντίθετα, ο ταπεινός είναι ήσυχος, ικανοποιημένος, ευχαριστημένος, άφοβος και ήρεμος. Ο εγωιστής πάσχει να ξέρει πώς τον βλέπουν, πώς τον εκτιμούν και πόσο τον θαυμάζουν. Έτσι είναι συνεχώς ανήσυχος. Αυτό σημαίνει ότι του λείπει η αυτοεκτίμηση και εναγώνια την αποζητά από τους άλλους. Οι άλλοι όμως έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν ασχολούνται τόσο μ’ αυτόν. Αυτοβασανιζόμενος και ταλαιπωρούμενος από νοσηρές επιθυμίες, φαντασίες και ιδέες πονά πολύ. Μην αντέχοντας, καταφεύγει σε διάφορα χάπια, ακόμη και σε αλκοόλ και ναρκωτικά, για να αποφύγει τον εσωτερικό πόλεμο.

Είναι γεγονός πως καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες και μεγάλα ποσά για αντικαταθλιπτικά φάρμακα, αλλά και σε προγράμματα αποτοξινώσεως. Το πρόβλημα όμως δεν θεραπεύεται στη ρίζα του, γιατί παραμένει ισχυρός ο εγωισμός, που δημιουργεί όλα αυτά τα προβλήματα. Το αταπείνωτο φρόνημα των καιρών μας, οι συγκρούσεις, η μη αγωνιστικότητα, η νωχέλεια, οι συχνές απογοητεύσεις οδηγούν στην κατάθλιψη. Ευγενείς, ευαίσθητοι, αδύναμοι και αδρανείς νέοι μπορεί να κυριευθούν από την κατάθλιψη. Θεωρήσαμε την ταπείνωση ολέθριο ελάττωμα.
Αγωνιστήκαμε για άλλα πολλά που δεν ήταν ουσιαστικά και πρωτεύοντα. Μπερδέψαμε την ταπείνωση με την κακομοιριά και την απλοϊκότητα. Μόνο όμως ο αληθινά ταπεινός μπορεί να είναι πραγματικά χαρούμενος, αστεναχώρητος, νηφάλιος, γαλήνιος και υπερβολικά ειρηνικός. Οι ημέρες μας έχουν ιδιαίτερη ανάγκη πνευματικής ενισχύσεως.

ΠΗΓΗ: http://talantoblog.blogspot.com/2010/06/blog-post_2722.html

 

ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΟΥΝ ΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΙ...

Του αγιορείτου μοναχού Μωϋσέως

(Αναδημοσίευση από τον ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ της 22-1-2010)

ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ δημοσιευθείσης επιστολής στην εφημερίδα σας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ.Μελετίου, θα θέλαμε να καταθέσουμε την έκπληξη και την πικρία μας επί των γραφομένων του, επιθυμώντας να δικαιολογήσει σοβαρά ατοπήματα του π. Κ. Μπέη.

Ο Σεβασμιώτατος είναι πνευματικός γόνος επιλέκτων ιερών μορφών, φορά το τίμιο ράσο επί έξι δεκαετίες και πλέον, είναι γνωστός για την υψηλή του μόρφωση, την πλούσια ποιμαντική του διακονία, το φιλομόναχο και ασκητικό του ήθος, τη συγγραφή και μετάφραση αξιόλογων βιβλίων, ως το εξαιρετικό «Η Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος», το οποίο βραβεύθηκε δίκαια από την Ακαδημία Αθηνών, τη γλωσσομάθεια και ευρυμάθειά του. Συμπληρώνει δε τριαντακονταετία στον αρχιερατικό θρόνο της Νικοπόλεως.

Ως εκ τούτου, αν μπορούμε να πούμε, οι απαιτήσεις μας είναι μεγαλύτερες εξ αυτού. Κατά καιρούς βέβαια μας έχει λυπήσει με θέσεις του και γραφές του· για τους αντιχαλκηδόνιους- μονοφυσίτες, εσχατολογικά θέματα, την έκδοση της «αγίας επιστολής», τη μετάφραση της θείας Λειτουργίας και ιερών Ακολουθιών και την τέλεσή τους στην επαρχία του στη δημοτική γλώσσα, και τώρα την υποστήριξη ατόπων ενεργειών του π. Κ.Μπέη. Σημασία βέβαια δεν έχει ότι λυπηθήκαμε εμείς. Ποιοί είμαστε άλλωστε; Σημασία έχει ότι σκανδαλίσθηκαν και σκανδαλίζονται ψυχές.

Προκαλεί απορία πάντως μεγάλη ένας επίσκοπος ως ο Νικοπόλεως Μελέτιος να συνευδοκεί ένας κληρικός του να υπογράφει δίχως την ιερατική του ιδιότητα με τη δικαιολογία ότι αυτό το κάνουν και άλλοι. Ντρέπεται ότι είναι ιερεύς;

Πολύ καλά κάνει ο Σεβασμιώτατος για όσα καλά επαινεί τον ιερέα του. Πιστεύουμε όμως ότι δεν επιτρέπονται στην θ. Λειτουργία αλλαγές, προσθέσεις, αφαιρέσεις, τομές για καλύτερες προσεγγίσεις.

Η θ. Λειτουργία δεν είναι κάτι το ιδιωτικό, το συναισθηματικό, το ιδεολογικό, κατά πως μου αρέσει, βολεύει και αναπαύει ψυχολογικά. Το νʼ ανάβει κανείς κερί σε βουδιστικό ναό και να μεταλαμβάνει σε αγγλικανικό και ρωμαιοκαθολικό ναό δεν είναι εκδηλώσεις ύποπτου φρονήματος; Πως να τις ονομάσουμε; Γνησίου Ορθοδόξου Εκκλησιαστικού φρονήματος; Είναι ζηλωτισμός κάτι τέτοιο, όταν επικρίνεται; Επειδή είμεθα αμαρτωλοί δεν μπορούμε να κρίνουμε; Ποιος είναι αναμάρτητος, για να κρίνει; Πρέπει να παύσει η κριτική; Μόνο ννά επαινούμε; Ο Σεβασμιώτατος μπορεί άνετα να μας λέει ότι όλα ναυτά είναι καλά καμωμένα; Άλλο κατανόηση και άλλο υποστήριξη τέτοιων θέσεων.
Δεν φαίνεται ότι τα γράφει αυτά μετανοώντας ο π. Κ.Μπέης.Ένας σχολιασμός ανίερων καταστάσεων δεν σημαίνει ότι κάποιος υβρίζει. Γιατί σφάλλουν οι κρίνοντες; Γιατί λένε την αλήθεια; Γιατί υποστηρίζουν τήνΟρθόδοξη Παράδοση;

Στην προσωπική του προσευχή μπορεί να εκφράζεται κανείς όπως θέλει, μπορεί και κατανοεί, αλλά όχι στην θ. Λειτουργία. Ό,τι λάθος είναι κατακριτέο. Μη προσπαθούμε να κάνουμε ισοσκελισμό λαθών των μεν και των δε. Είπαμε πως οι όποιες προσθαφαιρέσεις στην θ. Λειτουργία είναι ανεπίτρεπτες. Δεν υπάρχει καμιά προσωπική αντιδικία με τον π. Κ. Μπέη, ούτε κανείς τον υβρίζει, όταν υποδεικνύει τα λάθη του. Μη τον ηρωοποιήσουμε κιόλας. Ο Σεβασμιώτατος δυστυχώς λυπεί ξανά πολλούς με το να προσπαθεί να δικαιολογήσει τʼ αδικαιολόγητα. Η Εκκλησία δεν χρωστά σε κανένα τίποτε. Όλοι μας της οφείλουμε πολλά. Μη σκανδαλίζουμε με καινοτομίες. Ας υποταχθούμε ταπεινά στην ζωηφόρο ιερά παράδοση της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι υποκειμενισμοί, οι αυταρέσκειες, οι εμμονές, οι απορρίψεις όσων δεν συμφωνούν με καινοφανείς ιδέες, δηλώνουν αλλότριο πνεύμα, ξένο από το ταπεινό, υπάκουο και νηφάλιο των αγίων πατέρων.

ΠΗΓΗ: http://egolpio.wordpress.com/2010/01/21/preveza_23/#more-4602

Γιά να ενημερωθήτε για το θέμα διαβάστε:

http://thriskeftika.blogspot.com/2009/07/blog-post_1077.html ,

http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3852:2009-12-26-17-32-55&catid=26:2009-12-18-08-38-40&Itemid=123 ,

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=240  , και

http://egolpio.wordpress.com/2009/11/27/enoriaka_3/

Ο Χριστουγεννιάτικος Παπαδιαμάντης...

 Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης θεωρείται και είναι ο σπουδαιότερος πεζογράφος μας. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν τα μεγάλα ονόματα των ποιητών μας, Γιώργος Σεφέρης και Οδυσσέας Ελύτης.
Είναι ένας εξαιρετικός ηθογράφος, που από νωρίς δήλωσε απερίφραστα: “Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη”.
Χαρακτηρίστηκε εύστοχα ως ο “άγιος των νεοελληνικών γραμμάτων” μας. Ο έξοχος διηγηματογράφος μας συχνά θεολογεί και κηρύττει αλήθειες της πίστεώς μας μ’ έναν ωραίο τρόπο. Στις σελίδες των έργων του κυκλοφορεί ένα πλήθος ανθρώπων που έκαναν κακή χρήση της ελευθερίας τους, αμάρτησαν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Τους συμπαθούμε γιατί τους βρίσκουμε πονεμένους και γιατί στα πρόσωπά τους συναντούμε τους εαυτούς μας. Περιδιαβαίνουν υψηλόφρονες άθεοι, ταραγμένοι μηδενιστές, δυστυχείς αυτόχειρες, βλάσφημοι, ιερόσυλοι, τοκογλύφοι, μέθυσοι, λαίμαργοι, πλουτοκράτες, παιδοκτόνοι, άρπαγες, άδικοι, υποκριτές, φθονεροί, ζηλότυποι, υλιστές και σκανδαλοποιοί. Τους αγαπάμε τους αμαρτωλούς ήρωές του γιατί συνήθως είναι μετανοημένοι. Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για τους ασθενείς, τους αμαρτωλούς, τους πονεμένους.
Ο Παπαδιαμάντης κρίνει τους λαθεμένους εκφραστές της Εκκλησίας για τον σκανδαλισμό που προκαλούν, αλλά καταλήγει: “Εγώ είμαι τέκνον γνήσιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκπροσωπουμένης υπό των επισκόπων της”.
Ο Παπαδιαμάντης βρίσκει ότι η πατρίδα μας κινδυνεύει από την εισβολή του δυτικού τρόπου ζωής, με την αλλοίωση των ηθών, την υποτονικότητα της ευσέβειας του λαού και τη νόθευση της γλώσσας μας. Γι’ αυτό φωνάζει: “Κηρύττεται πλέον φανερά η αγραμματοσύνη και το ανωφελές του ορθώς γράφειν ή ομιλείν”.
Γι’ αυτό γράφει ωραιότατα χριστουγεννιάτικα διηγήματα. Στον Παπαδιαμάντη οφείλουμε πολλά οι Νεοέλληνες. Διέσωσε τη λαϊκή ευσέβεια στ’ αριστοτεχνικά του διηγήματα. Συνετέλεσε στην ορθή ανακαίνιση του κόσμου.
Μπορεί να χαίρεται για την προσφορά του, αλλά και να λυπάται για τη μη εκμετάλλευσή του. Σαν τον Χριστό που ήλθε, και τα Χριστούγεννα εορτάζονται ξανά και ξανά δίχως Χριστό. Ο παπα-Φραγκούλης με κίνδυνο της ζωής του πήγε να λειτουργήσει στον Χριστό στο Κάστρο τα Χριστούγεννα για λίγες ψυχές.
Ο εξαίσιος Παπαδιαμάντης περιγράφει: “Έλαμψε τότε ο ναός όλος, και ήστραψεν επάνω εις τον θόλον ο Παντοκράτωρ με την μεγάλην κ’ επιβλητικήν μορφήν, και ηκτινοβόλησε το επίχρυσον και λεπτουργημένον με μυρίας γλυφάς τέμπλον, με τας περικαλλείς της αρίστης βυζαντινής τέχνης εικόνας του, με την μεγάλην εικόνα της Γεννήσεως, όπου ‘Παρθένος καθέζεται τα Χερουβείμ μιμουμένη’, όπου θεσπεσίως μαρμαίρουσιν αι μορφαί του θείου βρέφους και της αμώμου Λεχούς, όπου ζωνταναί παρίστανται αι όψεις των αγγέλων, των μάγων και των ποιμένων και βαλσαμώνει η σμύρνα, και όπου, ως εάν η γραφική ελάλει, φαντάζεταί τις επί μίαν στιγμήν ότι ακούει το, Δόξα εν υψίστοις Θεώ!”.
Ο Παπαδιαμάντης είναι ένας γνήσιος και ατόφιος άνθρωπος, πιστός χριστιανός, αληθινός Έλληνας, εξαιρετικός λογοτέχνης, χριστουγεννιάτικος διηγηματογράφος, νατουραλιστής ηθογράφος, εκλεκτός πεζογράφος, που παρότι πέρασαν εκατό έτη από τη θανή του παραμένει αγαπητός, ζωντανός, γιατί μιλά στη διψασμένη καρδιά μας για ήθος, τιμιότητα, ειλικρίνεια, πίστη και απλότητα. Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη είναι ορθόδοξα, είναι ελληνικά, είναι αληθινά.
Τα Χριστούγεννα σήμερα είναι αργία, γαλοπούλα, εκδρομή, “Χρόνια πολλά” και “του χρόνου”. Αχ, κυρ Αλέξανδρε, αναπαύσου εν ειρήνη εν Σκιάθω, εν Ιησού Χριστώ Γεννηθέντι, Σαρκωθέντι εκ Παρθένου Μαρίας διά την του κόσμου ζωήν και σωτηρίαν…

Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

από την εφημερίδα: "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" 
ΠΗΓΗ: http://anastasiosk.blogspot.com/2009/12/blog-post_5862.html