Τι ωραία που ήρθε και μας αγκάλιασε η σιγανή βροχούλα, έτσι όπως ξεχαστήκαμε διαβάζοντας κάτω από τις μουριές!
Πόσο ευεργετικά ήρθε και μας τύλιξε η φρεσκάδα του νοτισμένου χώματος, έτσι όπως απομείναμε να χαζεύουμε τη γκρίζα, μα ήρεμη θάλασσα!
Πόσο μουσικά ήρθε και μας πήρε το σιγανό κροτάλισμα της βροχής πάνω στα φύλλα, έτσι όπως χαθήκαμε σε ταξίδια μνήμης, πόθου, νοσταλγίας!
Πόσο απαλά μας χάιδεψε η βροχή το πρόσωπο, έτσι που στάλα-στάλα μέσα μας βαθειά να φτάσει, εκεί που χέρι ανθρώπινο ποτέ δεν θα τα καταφέρει!
(Τα φύλλα ήρθαν από τον Ηλιογράφο να συντροφεύσουν τη σιγανή βροχούλα μου, αφού είχα κάνει την ανάρτηση και τον ευχαριστώ θερμά!!!)
