Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΩΔΕΙΟΝ ΑΘΗΝΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΩΔΕΙΟΝ ΑΘΗΝΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011

ΤΟ ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ


ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΟΥ ΤΟ ΒΑΡΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΤΑΜΕΙΑ


ΘΑΛΑΣΣΑ ΟΙ ΑΝΕΞΟΦΛΗΤΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

ΑΧΤΙΔΑ ΦΩΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

 ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΝΑ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΝΝΕΦΑ

ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΠΑΛΙ ΜΑΥΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΤΑ ΝΟΜΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ

ΑΝΑΚΟΠΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ


ΚΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΗ ΕΧΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΟΥΣ

ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝΕ ΤΟ ΦΩΣ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ

ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΟΤΙ Ο ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ

ΠΙΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ

ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΗ ΜΕΡΑ






photos by nelly

Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011

ΕΠΙΤΑΓΗ!




Κάποτε οι άνθρωποι αντάλλασσαν μεταξύ τους προϊόντα,

μέχρι που εφευρέθηκε η εργασία...

Τι είναι η εργασία;

Προσφορά υπηρεσιών αντιστοιχούντων κάποτε σε ποσότητες αγαθών-προϊόντων, σήμερα σε κάποιο χρηματικό ποσό, το οποίο κάποτε καθοριζόταν αυθαίρετα, μέχρι που ήρθαν οι νόμοι και καθόρισαν για ίδια προσφερόμενη εργασία ίση αμοιβή...







Έχουμε σκεφτεί αλήθεια, πόσες φορές μέχρι σήμερα έχει αυτό κατααστρατηγηθεί;

Δυό εργαζόμενοι προσφέρουν την ίδια εργασία, αλλά ο ένας είναι έκτακτος και ο άλλος μόνιμος, ή ο ένας ωρομίσθιος και ο άλλος συμβασιούχος και φυσικά παίρνουν εντελώς διαφορετικές αμοιβές






Τα τελευταία όμως χρόνια και μια τρίτη κατηγορία έκανε την εμφάνισή της, αυτή των εργαζομένων που δεν αμοίβονται!!!

Που εργοδότες εκμεταλλεύονται το προϊόν της εργασίας, αλλά χωρίς καταβολή αμοιβής, με μόνη δικαιολογία οτι δεν έχουν να πληρώσουν...

Και οι εργαζόμενοι καθίστανται όμηροι ενός καθεστώτος χωρίς στην ουσία δυνατότητα αντίδρασης

Συνεχίζουν να εργάζονται από σεβασμό ή από αγάπη προς το αντικείμενο, ή από φόβο ή από ανάγκη περιμένοντας πότε ο εργοδότης θα δεήσει να βάλει το χέρι στην τσέπη

Έτσι χιλιάδες εργαζόμενοι υπομένουν και υποφέρουν και ελπίζουν, την ίδια στιγμή που οι εργοδότες εκμεταλλευόμενοι την "κρίση", αυτό το δικό τους δημιούργημα, απαντούν πολύ απλά "δεν έχω"






Έτσι και οι εργαζόμενοι στο Ωδείο Αθηνών χρόνια τώρα βιώνουν την κρίση, πολύ πριν αυτή πατήσει το πόδι της στην Ελλάδα

Εργαζόμενοι, όμηροι μιας εργασίας που αγαπούν, μιας εργασίας που θεωρούν λειτούργημα, αλλά και όμηροι συναισθημάτων όπως ό φόβος, η αγωνία, η ατολμία. Ακριβώς ό,τι ισχυροποιεί ένα "αφεντικό"!






Μέσα σε αυτό το κλίμα κάποιοι τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι

Να διεκδικήσουν ό,τι τους ανήκει

Να ξεχωρίσουν το συναίσθημα από την ανάγκη,

την υποχρέωση από την κοροϊδία,

το σεβασμό από την εκμετάλλευση...





Γιατί το να διεκδικείς το αυτονόητο, που είναι η αμοιβή σου για την εργασία που με φιλότιμο, με αγάπη, με σαβασμό, με κόπο έχεις προσφέρει, δεν είναι ντροπή, δεν είναι θράσος, δεν είναι κακό, δεν είναι επιλήψιμο...

Αντιθέτως είναι αξιοπρέπεια!





Σήμερα λοιπόν είναι η μέρα μιας μικρής δικαίωσης, γιατί χάρη στην ελληνική διακαιοσύνη, που στέκεται ακόμη στο πλευρό του εργαζόμενου, 10 εργαζόμενοι κατάφεραν με ασφαλιστικά μέτρα να πάρουν κάποιους από τους μισθούς που τους ανήκουν.

Γιατί ούτε μια μέρα δεν σταμάτησαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε αυτό το ίδρυμα που τόσο πληγώνει, στοχοποιεί, υποβιβάζει...





Δεν έχει σημασία που δεν είναι όλοι οι μισθοί, γιατί εν τω μεταξύ έξι μήνες πέρασαν από την ημέρα της δίκης, για τους οποίους ούτε ένα ευρώ δεν έχει δοθεί επίσης...






Έχει σημασία που κράτησαν την αξιοπρέπειά τους και το κεφάλι ψηλά, που το δικαστήριο τους δικαίωσε και που σήμερα πήραν στα χέρια τους επιτέλους μια επιταγή.

Έχει σημασία, γιατί η εργοδοσία επιτέλους θα καταλάβει οτι κάποιοι δεν φοβούνται. Το δίκιο είναι με το μέρος τους.

Έχει σημασία, γιατί οι συνάδελφοι, που δεν τόλμησαν και παραμένουν απλήρωτοι, θα καταλάβουν ότι τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς κόπο και χωρίς τόλμη.

Έχει σημασία, γιατί τώρα οι εργαζόμενοι έμαθαν τον δρόμο και δεν θα ξαναχαθούν σε ψέμματα και υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα.

Έχει σημασία, γιατί στο φινάλε το Ωδείο είναι οι άνθρωποί του, οι εργαζόμενοι, οι δάσκαλοι για τους οποίους το προτιμούν οι σπουδαστές!

Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010

Η συμβολή της Μουσικής στην εξέλιξη του Ανθρώπου



Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Υπουργό Πολιτισμού


Κύριο Παύλο Γερουλάνο:



photo by nelly: εορτή Αγίου Διονυσίου στις Βολίμες Ζακύνθου


Ορισμένα από τα δομικά της στοιχεία είναι διαχρονικά και οικουμενικά

The Economist

Η μουσική είναι ένα μυστήριο. Υπήρξε, και παραμένει, συστατικό κάθε γνωστού πολιτισμού στη Γη. Οστά μεταμορφωμένα σε φλογέρες χρησιμοποιούνταν πριν από 40.000 χρόνια. Η μουσική αποσπά την προσοχή των ανθρώπων πολύ πιο συνεκτικά από κάθε τι άλλο: εγκεφαλογραφήματα δείχνουν πως όταν οι άνθρωποι ακούνε μουσική, όλες σχεδόν οι περιοχές του εγκεφάλου γίνονται πιο ενεργές.

Παρόλ’ αυτά, η μουσική δεν υπηρετεί κάποιον ορατό εξελικτικό σκοπό.

Ο Κάρολος Δαρβίνος, στην «Καταγωγή του ανθρώπου», παρατήρησε ότι «ούτε η απόλαυση ούτε η ικανότητα παραγωγής της μουσικής είναι χαρίσματα που χρησιμεύουν άμεσα κατά οποιονδήποτε τρόπο στις συνήθεις ανάγκες της ζωής του ανθρώπου». Απρόθυμος να πιστέψει ότι η μουσική είναι εντελώς άχρηστη, ο Δαρβίνος συμπέρανε ότι πιθανόν να βοηθούσε τους προγόνους του ανθρώπου να είναι πιο επιτυχημένοι στο ζευγάρωμα. Ωστόσο, αν ίσχυε αυτό, θα ήταν αναμενόμενο το ένα φύλο να είναι καλύτερα προικισμένο μουσικά από το άλλο, και κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ποιος είναι λοιπόν ο στόχος της μουσικής;


Ο Στίβεν Πίνκερ, ένας γνωσιακός ψυχολόγος ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Το ένστικτο της γλώσσας», έχει αποκαλέσει τη μουσική «ακουστική τούρτα, ένα φίνο γλύκισμα φτιαγμένο για να ερεθίζει τα ευαίσθητα σημεία τουλάχιστον έξι διανοητικών λειτουργιών μας». Εάν εξαφανιζόταν από το είδος μας, «ο τρόπος ζωής μας θα παρέμενε, κατά τα άλλα, σχεδόν απαράλλαχτος». Αλλοι υποστηρίζουν ότι, αντιθέτως, η μουσική, μαζί με τις εικαστικές τέχνες και τη λογοτεχνία, αποτελεί μέρος αυτού που μας κάνει ανθρώπους.

Η απουσία της θα είχε αποκτηνωτικές συνέπειες.

Στο βιβλίο του «The Music Instict: How Music Works and Why We Can’t Do Without It» («Το μουσικό ένστικτο. Πώς λειτουργεί η μουσική και γιατί δεν κάνουμε χωρίς αυτήν», εκδ. Bodley Head), ο Φίλιπ Μπολ, Βρετανός επιστημονικός συγγραφέας και φανατικός φιλόμουσος, στέκεται κάπου στη μέση. Υποστηρίζει ότι η μουσική είναι ενσωματωμένη στις ακουστικές, γνωσιακές και κινητικές μας ικανότητες.

Εχουμε μουσικό ένστικτο όσο και ένστικτο της γλώσσας, και δεν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από αυτό ακόμα κι αν το προσπαθούσαμε.

Η μουσική μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Παρότι όμως είναι πολιτιστικά εξειδικευμένη, ορισμένα από τα δομικά στοιχεία της είναι οικουμενικά: μελωδία, αρμονία, ρυθμός, το ηχόχρωμα που παράγεται από μια ποικιλία οργάνων και το διακριτό στυλ που προστίθεται από τους επιμέρους συνθέτες. Σχεδόν όλα τα μουσικά συστήματα βασίζονται σε κλίμακες ορισμένης έκτασης - με όριο τη νότα που ηχεί το ίδιο όπως αυτή με την οποία ξεκινήσαμε, μόνο σε υψηλότερο ή χαμηλότερο βαθμό οξύτητας.

Ο Πυθαγόρας


Ο Ελληνας φιλόσοφος Πυθαγόρας, που έζησε γύρω στο 500 π.Χ., λέγεται ότι είχε ανακαλύψει πως οι νότες οι οποίες ηχούν αρμονικά μαζί, έχουν απλούς λόγους συχνοτήτων μεταξύ τους: για παράδειγμα, μια νότα που είναι μια οκτάβα υψηλότερη από μιαν άλλη έχει διπλάσια συχνότητα.

Η «διατονική» κλίμακα του Πυθαγόρα, που αποτελεί ακόμα τη βάση της δυτικής μουσικής, αποτελείται από επτά νότες. Δεν είναι όμως η μόνη, κάθε άλλο.

Τα μουσικά σύνολα γκαμελάν της Ιάβας χρησιμοποιούν δύο κλίμακες με νότες διαφορετικού αριθμού. Η μουσική της βόρειας Ινδίας έχει 32 διαφορετικές κλίμακες.


Ο Αρνολντ Σένμπεργκ επινόησε ένα δωδεκάφθογγο σχήμα ατονικής μουσικής πριν από έναν αιώνα.

Ο Φίλιπ Μπολ εξετάζει με τη σειρά κάθε συστατικό της μουσικής για να εξηγήσει πώς λειτουργεί, χρησιμοποιώντας άφθονα παραδείγματα που τα αντλεί από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, από τον Μπαχ έως τους Μπιτλς και από τα νανουρίσματα έως την τζαζ. Αν μπορείς να διαβάσεις μουσική, θα βρεθείς να μουρμουρίζεις μελωδίες για να καταλάβεις τι εννοεί. Αν δεν μπορείς, ίσως κάποιες στιγμές να χαθείς μέσα στις τεχνικές λεπτομέρειες. Προτού όμως τα πράγματα αρχίσουν να δυσκολεύουν, η ικανότητα του συγγραφέα να μετατρέπει περίπλοκα δεδομένα σε απλή γλώσσα έρχεται και σώζει την κατάσταση.

Το βασικό του μήνυμα είναι ενθαρρυντικό και αισιόδοξο:

οι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα πράγματα για τη μουσική απ’ όσα νομίζουν. Αρχίζουν να αφομοιώνουν τους κανόνες από τη στιγμή που γεννιούνται, ίσως και νωρίτερα, ακούγοντας τα πάντα γύρω τους.

Παιδιά πολύ μικρής ηλικίας μπορούν να πουν αν ένας τόνος ή μια αρμονία δεν είναι σωστή. Μια από τις χαρές της μουσικής είναι η γενική εξοικείωση με τον τρόπο που είναι οικοδομημένη, το να ξέρεις μέσες-άκρες τι να περιμένεις κι έπειτα να διαπιστώνεις με ποιους ιδιαίτερους τρόπους καλύπτονται ή ξεπερνιώνται οι προσδοκίες σου. Οι περισσότεροι ενήλικες μπορούν να διακρίνουν τις διαφορές ανάμεσα στα είδη της μουσικής ακόμα κι αν δεν έχουν καμιά εκπαίδευση.

Η μουσική είναι τελείως sui generis. Δεν οφείλει να αφηγηθεί, μια μη-μουσική ιστορία ο ακροατής θα την αποκωδικοποιήσει για τον εαυτό του. Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, έχουν βιώσει ξαφνικά φουντώματα συγκίνησης ακούγοντας ένα συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι· ενθουσιασμό ή ανατριχίλα, μια αίσθηση έξαψης, ανάτασης ή ιλαρότητας. Μπορεί ακόμα να συγκινηθούν μέχρι δακρύων χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν γιατί. Μουσικοί αναλυτές έχουν προσπαθήσει σκληρά να βρουν πώς συμβαίνει αυτό, αλλά με μικρή επιτυχία. Ισως μερικά μυστήρια είναι καλύτερα να παραμείνουν μυστήρια.





photo by nelly: Athens 2010




Στην Ελλάδα όμως του 2010:


Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών δεν έχει Διευθυντή από τον Αύγουστο του 2009

Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης δεν έχει Διευθυντή από τον Ιούνιο

Η Ορχήστρα των Χρωμάτων το ίδιο.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή κινδυνεύει να κλείσει.

Η Ορχήστρα της ΕΡΤ σε αναβρασμό.

Το Ωδείο Αθηνών έχει απλήρωτο το διδακτικό προσωπικό εδώ και 13 μήνες

Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης έχει απλήρωτο το διδακτικό προσωπικό με ατομικές συμβάσεις και τους αορίστου χρόνου περίπου 5 μήνες.

Το Δημοτικό Ωδείο Βόλου έχει απλήρωτο το προσωπικό κιαυτό κάτι μήνες τώρα

Οι παλαιότεροι καθηγητές σαξοφώνου έχουν στα χέρια τους διπλώματα χωρίς ισχύ, εν αντιθέσει με τα διπλώματα των μαθητών τους που έχουν κατοχυρωθεί.

Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο χωρίς Μουσική Ακαδημία

και φυσικά όλων μας οι σπουδες δεν έχουν διαβάθμιση!

Και πόσα ακόμη που δεν γνωρίζουμε....





Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010

ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟ-ΠΟΣΟ ΟΜΟΙΟ ΘΕΕ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!


Όταν έναν ολόκληρο χρόνο έχεις δουλέψει αμισθί, προσφέροντας γνώση, αγάπη, μουσική, όνειρα, στόχους στους μαθητές σου, η ζωή μοιάζει σαν το φως του ήλιου, το κρυμμένο πίσω από αυτή τη γέφυρα της Αττικής Οδού.





Κοιτάς μπροστά σου, κοιτάς ψηλά και οι καρέκλες διευθυντών, υπουργών, συμβούλων, μπερδεύονται σε έναν άτακτο χορό, σαν τα καλώδια του Προαστιακού πάνω από τα κεφάλια μας




Ο ήλιος, το φως, η ελπίδα, κρέμονται από τις εισηγήσεις των υπευθύνων για το χάλι μας,
που μονίμως σκαλώνουν από γραφείο σε γραφείο, σαν τον ήλιο, που σκάλωσε εδώ πάνω στον στύλο της ΔΕΗ (πάει κι αυτή;)





κι όταν ξεμπλοκάρει





εμείς έχουμε μπει στο τούνελ της καταστροφής και τρέχουμε αγωνιωδώς!




θα προκάνουμε να ξαναδούμε το φως;






Τρίτη 20 Ιουλίου 2010

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ




Υπογράφουμε



την συμπαράστασή μας


στους απλήρωτους εργαζόμενους


στο Ωδείο Αθηνών εδώ και έναν χρόνο!

http://www.gopetition.com/petition/37845.html
η φωτογραφία δανεική από το διαδίκτυο μιας και οι δικές μου χάθηκαν όλες απο ανίατη ασθένεια που χτύπησε το pc μου

Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010

ΩΔΕΙΟΝ ΑΘΗΝΩΝ




Έναν χρόνο απλήρωτα δεδουλευμένα στο ωδείο Αθηνών!
Το Ωδείο Αθηνών τρώει τα παιδιά του!

Το πρώτο μουσικό εκπαιδευτικό Ίδρυμα της νεότερης ηπειρωτικής Ελλάδας,
ο "Μουσικός και Δραματικός Σύλλογος <Ωδείον Αθηνών>"
ιδρύθηκε το 1871 με πρωτοβουλία φιλομούσων της εποχής,
μεταξύ των οποίων και ο τότε πρωθυπουργός Α. Κουμουνδούρος,
με σκοπό την καλλιέργεια της δραματικής και της μουσικής τέχνης στη χώρα.
Σημαντικές προσωπικόττηες του χώρου πέρασαν από τους κόλπους του όπως οι Σπύρος Σαμάρας, ο Δημήτηρης Μητρόπουλος, ο Νίκος Σκαλκώτας, η Μαρία Κάλλας, η Τζίνα Μπαχάουερ, η Αλεξάνδρα Τριάντη, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Δημήτρης Σγούρος και άλλοι πολλοί.

Το Ωδείο στεγάστηκε αρχικά στο κτίριο της οδού Πειραιώς 35,
το οποίο χτίστηκε το 1832 από τον Βλαχούτση,
αλλά υπέστη μετατροπές από τον διάσημο Τσίλλερ,
για να μπορέσει να λειτουργήσει ως Ωδείο, ο οποίος έκανε και την προσθήκη του θεάτρου.



Σήμερα στεγάζεται στη συμβολή των οδών Βασ. Κων/νου, Βασ. Γεωργίου Β' (17-19) και Ρηγίλλης, σε καλλιμάρμαρο αρχιτεκτόνημα του Ιωάννη Δεσποτόπουλου, μετά από δωρεά στο Δημόσιο του παλαιού κτιρίου της Πειραιώς.



Η δωρεά έγινε με τρεις όρους:

α: Το Δημόσιο να σβήσει τα χρέη του Ωδείου προς αυτό,
β: να αποπερατώσει το νέο κτίριο (δεν έχει γίνει έως σήμερα) και
γ: εις το διηνεκές να επιχορηγεί και να καλύπτει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του Ιδρύματος για μισθοδοσία και ανελαστικές δαπάνες.

Επίσης το Ωδείο παραχώρησε στο Υπουργείο Πολιτισμού προς χρήση για σκοπούς της μουσικής τους χώρους, που σήμερα στεγάζεται το ΕΜΣΤ (περίπου 2000 τμ).



Από την άλλη το Δημόσιο οφείλει να συμμετέχει σε όλα τα ΔΣ του Ιδρύματος με έναν εκπρόσωπο του ΥΠΠΟΤ και έναν του Υπ. Οικονομικών και να καταρτίζουν από κοινού τον προϋπολογισμό, γεγονός που σπανίως έχει συμβεί.

Το πρώτο 35μελές ΔΣ του 1871 περιέλαβε στις τάξεις του ορισμένα από τα πιο σημαίνοντα πρόσωπα της πρωτεύουσας.
Η καλλιτεχνική διεύθυνση του Ιδρύματος κατά την πρώτη περίοδο ασκήθηκε από τον έφορο και καθηγητή του Ωδείου Α. Κατακουζηνό ώς το 1890 που ανέλαβε ο Γ. Νάζος.

Στη νεότερη ιστορία του διευθυντής ήταν ο Μ. Παλλάντιος (1962-1986) και από το 1987 ως σήμερα ο και καθηγητής πιάνου,απόφοιτος του Εθνικού Ωδείου και από το 2006 και Πρόεδρος του 7μελούς πια ΔΣ, Άρης Γαρουφαλής.

Το 1983 η Πολιτεία πρότεινε στη διοίκηση του ωδείου την κρατικοποίησή του, μα η απάντηση ήταν αρνητική!!!!

Το 2006 ο Σύλλογος Διδασκόντων περιελάμβανε 80 άτομα (από 100 που ήταν παλαιότερα, αφού ήδη είχαν γίνει απολύσεις και συνταξιοδοτήσεις) και περίπου 20 άτομα ήταν το διοικητικό προσωπικό.
Την ίδια χρονιά ζητήθηκε από το διδακτικό προσωπικό να λύσει τη ΣΣΕ αορίστου χρόνου και να γίνουν νέες ατομικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου, αφού από τη διεύθυνση θεωρήθηκε η ύπαρξη συλλογικής σύμβασης η αιτία των οικονομικών προβλημάτων του Ωδείου.
Φυσικά η απάντηση ήταν αρνητική.
Το Ωδείο,λοιπόν, θεωρώντας ως αιτία του κακού την ύπαρξη συλλογικής σύμβασης -υπογεγραμμένης ίσως από ιδρύσεώς του- επιδίδεται σε ομαδικές απολύσεις ανθρώπων, που έγραψαν την ιστορία του και δούλεψαν εκεί σαν είλωτες, αδιαμαρτύρητα για τις χρόνιες καθυστερήσεις της καταβολής των δεδουλευμένων, που έβγαλαν γενιές και γενιές μαθητών!


Στα 4 αυτά χρόνια έχουν απολυθεί ή συνταξιοδοτηθεί 23 διδάσκοντες με ΣΣΕ, ενώ έχουν προσληφθεί έως σήμερα 50 περίπου διδάσκοντες με ατομικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου και ποσοστά 85% επί των διδάκτρων ανά μαθητή ή με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Όμως οι αριθμοί δείχνουν ότι άν και οι απολύσεις και προσλήψεις έγιναν, όπως διατείνεται η Διεύθυνση, για να μειώσουν τα έξοδα του Ωδείου, η τακτική αυτή απέτυχε παταγωδώς.
Από το 2006 έως σήμερα η μισθοδοσία έχει αυξηθεί κατά 50% περίπου και το ΙΚΑ κατά 90%περίπου ενώ η μείωση του προσωπικού με ΣΣΕ έφτασε το 30%!!!!
Όμως οι απολύσεις προκάλεσαν αποζημιώσεις και μάλιστα υψηλότατες, αφού ούτε η αρχή της πρόνοιας του εργοδότη δεν τηρήθηκε και απολύθηκαν εργαζόμενοι με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας, ακόμη και πολύτεκνοι, όπως ο διευθυντής οικονομικών με 8 παιδιά ή καθηγητής τρίτεκνος κλπ
Αλλά οι απολύσεις προκάλεσαν και δικαστήρια χαμένα για το Ωδείο
άρα νέες αποζημιώσεις.
Και τις απολύσεις ακολούθησαν σωρηδόν νέες προσλήψεις (όπως είπαμε παραπάνω 50 άτομα περίπου έως σήμερα) με ποσοστό 85% επί των διδάκτρων για κάθε νεοπροσληφθέντα και μόνο 15% για το Ωδείο!
Και τις απολύσεις και τις προσλήψεις ακολούθησε τραπεζικός δανεισμός.
Όλα αυτά δεν μπορούσαν παρά να επιβαρύνουν τον ήδη επιβαρυμένο προϋπολογισμό του Ωδείου και να μεγαλώσουν την μαύρη τρύπα.

Το Υπουργείο από την άλλη, επί σειρά ετών δίνει πάντα λιγότερα από αυτά, που η διεύθυνση αιτείται, με αποκορύφωμα φέτος και ενώ γνωρίζει ότι οι οφειλές σε μισθοδοσία ξεπερνούν τις 800000 ευρώ, να δώσει το ποσό των 850000 ευρώ!!!!!
Τι θα πρωτοκαλύψουν με αυτό το ποσό;
Τις οφειλές 12 μισθών στο προσωπικό;
Τις οφειλές στο ΙΚΑ;
Τις οφειλές στα δάνεια;
Ή τις νέες προσλήψεις που κάνει συνεχώς η διεύθυνση;
Ή τα τρέχοντα έξοδα;
Ή την τρέχουσα μισθοδοσία;
Η μηνιαία δόση του προϋπολογισμού αρκεί μόνο για το ΙΚΑ και τις δόσεις του διακανονισμού για τα ληξιπρόθεσμα χρέη. Τίποτα δεν μένει για μισθοδοσία!!!!

Για την πλειοψηφία των εργαζομένων εκεί, ή μάλλον...για όσους απέμειναν μετά τις ομαδικές απολύσεις... το ωδείο Αθηνών είναι δεύτερο σπίτι, αφού εκεί σπουδάσαμε εκεί σπουδάζουν τα παιδιά μας, εκεί διδάσκουμε.

Όμως τα τελευταία χρόνια το διδακτικό προσωπικό εργάζεται αμισθί!
Τελευταία καταβολή μισθού για τον μήνα Αύγουστο του 2009!!!!


Από τον Άννα στον Καΐάφα, μας ξαποστέλνουν διεύθυνση του Ωδείου και Υπουργείο, με αποτέλεσμα σήμερα ένα χρόνο απλήρωτοι να κινδυνεύουν άνθρωποι να χάσουν τα σπίτια τους, να οφείλουν στις τράπεζες, να είναι άρρωστοι και να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν τα έξοδα τους.

Παρ' όλα αυτά σαν ρομαντικοί, ιδεολόγοι ή ηλίθιοι Δον Κιχότηδες για το καλό των παιδιών και του ίδιου του Ωδείου, το διδακτικό προσωπικό συνεχίζει να διδάσκει ανελλειπώς!

Έκκληση κάνουμε στον Υπουργό, να καλύψει τους οφειλόμενους μισθούς με έκτακτη επιχορήγηση, μας το οφείλει, ας μην ξεχνάμε, βάσει της σύμβασης
και από κει και πέρα ας βάλει τάξη στα οικονομικά του Ωδείου με την παρουσία των εκπροσώπων της η πολιτεία.

Αλλά ας μην παίζουν το παιγνίδι της γάτας και του ποντικού στις πλάτες αθώων εργαζομένων!
Και το χειρότερο, ακόμη και σήμερα που μιλάμε, ο διευθυντής μας και πρόεδρος του ΔΣ του Μουσικού και Δραματικού Συλλόγου Ωδείο Αθηνών μα και καθηγητής με τόσες οφειλές στην πλάτη του, μας δήλωσε πως προσλαμβάνει από 1/7/2010 νέο γραμματέα για το Ωδείο, κάποιον μαθητή του
και ενώ διαθέτει ήδη περίπου 18 άτομα διοικητικό προσωπικό
και προσωπική γραμματέα!


Ακούς Κύριε Γερουλάνε;








...Η Νορούζ μας... καθόλου δεν συμμερίζεται τον πόνο μας...

Συλλογή υπογραφών εδώ!!!

Αν δεν μπορέσετε να υπογράψετε άμεσα, παρακαλώ ξαναπροσπαθείστε αργότερα, γιατί πιθανόν να μην έχει ενεργοποιηθεί ακόμη...
photos 1, 5, 6 by nelly
2, 3, 4 by διαδίκτυο...

Πέμπτη 17 Ιουνίου 2010

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΡΕ...ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;


Θέλω να ουρλιάξω,
θέλω να βγω στους δρόμους και να φωνάξω,
θέλω να κάνω ό,τι χειρότερο μπορώ
και δεν ξέρω αν τρομάζω πιότερο με τον εαυτό μου
ή με όσα συμβαίνουν γύρω μας,
χωρίς εμάς για μας...

Πού πάμε;
Πώς μας συνθλίβουν έτσι;


Το μυαλό μου τρέχει από τον διευθυντή και πρόεδρο του Ωδείου Αθηνών
στον Υπουργό Εργασίας και στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
( σκεφτείτε να μην ήταν και σοσιαλιστικό)
και από κει σε κείνον τον σοφό άνθρωπο,
που κυβέρνησε μια χώρα, που εμείς οι "πολιτισμένοι" κοιτάμε αφ' υψηλού
τον Μαχά-άτμα Γκάντι και τις σοφές κουβέντες του:


ΤΑ ΕΠΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ

1) ΠΛΟΥΤΟ ΧΩΡΙΣ ΜΟΧΘΟ
2) ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΕΣ
3) ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ
4) ΓΝΩΣΗ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
5) ΕΜΠΟΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΗΘΟΣ
6) ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑ
7) ΛΑΤΡΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΘΥΣΙΑ


Πώς γίνεται και ο άνθρωπος, όταν παίρνει στα χέρια του εξουσία ξεχνά;
Ξεχνά το βασικότερο:
ότι είναι άνθρωπος
και ότι είναι μέρος ενός συνόλου, που κάποτε ονομάσαμε κοινωνία;
Ότι υπάρχουν αξίες,
ότι υπάρχουν ήθη
ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός;

Πώς όλοι αυτοί οι διευθυντάδες, οι υπουργοί, οι πρωθυπουργοί, οι άρχοντες
θα ζητούν από τον κόσμο πειθαρχία και σεβασμό στους νόμους,
όταν αυτοί οι ίδιοι όλα τα ποδοπατούν;





Θαρρώ, πρέπει να σβήσουμε τη λέξη σεβασμός από όλες τις γλώσσες του κόσμου
επίσης τη λέξη ισότητα
τη λέξη κοινωνία
τη λέξη ελευθερία
τη λέξη δικαιώματα
τη λέξη δημοκρατία!

Αν αυτό είναι δημοκρατία,
τότε τι είναι ολιγαρχία,
τι είναι πλουτοκρατία,
τι είναι δικτατορία,
τι είναι αναρχία;


Και δεν εννοώ την αναρχία που κάποτε δόμησαν σαν έννοια φιλόσοφοι όπως ο Ζήνων, ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, ο Μαλατέστα, ο Προυντόν και άλλοι
Εννοώ την αναρχία,
που όποιος έχει στα χέρια του κάποια μορφή εξουσίας, ότι γουστάρει κάνει
χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν.



Ωραία κύριοι,
κόψτε μας τους μισθούς, κόψτε μας τις αποζημιώσεις,
πετάξτε μας απ΄τις δουλειές σαν τα ψόφια κουφάρια που βρωμούν,
αφήστε μας να πεινάσουμε,
αλλά τον αέρα που αναπνέουμε δεν θα μας τον κόψετε ποτέ
το μυαλό θα είναι ελεύθερο να πετά,
να σκέφτεται,
να οργανώνει
και κάποτε,
όταν συνέλθουμε από αυτό το σοκ
και όταν οι ίδιοι θα έχουμε γίνει καλύτεροι άνθρωποι,
γιατί θα γίνουμε,
τότε θα έρθει η μέρα της κρίσης για όλους εσάς,


που καθίσατε σε μια καρέκλα,
πίσω από ένα γραφείο,
που κάποιοι ισχυρότεροι από σας
σας τοποθέτησαν εκεί σαν μαριονέτες,
σαν κούκλες, εκτελεστικά όργανα μεγάλων συμφερόντων
και τότε θα γίνουμε όλοι πάλι άνθρωποι!


Γιατί όσο ζούμε και αναπνέουμε και σκεφτόμαστε
θα ελπίζουμε
κι αυτό είναι η ευτυχία μας!


γιαυτό



* ο τίτλος δανεισμένος από το υπέροχο ομώνυμο βιβλίο

photos by nelly



Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Αγαπητοί μου φίλοι
η προηγούμενη ανάρτηση αναφερόταν στην ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και στα όσα δυσάρεστα συνέβησαν εκείνη την καταραμένη μέρα πάνω στα καράβια.
Ζητώ συγγνώμη, που δεν απάντησα στα σχόλια, μα σας ευχαριστώ όλους θερμά!
Ζητώ συγγνώμη, που δεν περνώ απ΄τα μέρη σας, μα δεν υπάρχει χρόνος.
Ούτε μυαλό!
24 ώρες το εικοσιτετράωρο είναι κολλημένο σ΄αυτό το δεύτερο σπίτι μας, που μας αφήνει απλήρωτους δέκα μήνες τώρα και που σαν τις σακούλες του Σούπερ Μάρκετ μας αδειάζει και μας πετά...
Και όλη την ημέρα τρέξιμο
ασταμάτητο τρέξιμο
για τα αυτονόητα,
που τελικά για μερικούς ή ίσως και για έναν,
δεν είναι τόσο αυτονόητα...

Αν σας ρωτήσω, τί βλέπετε στην παραπάνω εικόνα,
το πιθανότερο είναι να μου πείτε
χορτάρι, ήλιο, σκιά, μια μοναχική άσπρη πέτρα.
Αν ρωτήσετε τον κάθε εργαζόμενο στο Ωδείο Αθηνών,
θα σας πει,
μια διαχωριστική γραμμή.
Από δω είμαστε όλοι εμείς!
Από κει...
μια πέτρινη καρδιά...
Πού σκέψη για μπλογκς λοιπόν...

Εύχομαι σε όλους σας, να μη ζήσετε αυτό που ζούμε εμείς
και εύχομαι σε όλους μας, από αυτή την κρίση την γενικότερη
και από αυτά τα ανθεργατικά μέτρα
να βγει ο Άνθρωπος ισχυρότερος!

Να αναθεωρήσουμε αξίες
Να ξαναμάθουμε να αγωνιζόμαστε
Να πετάξουμε κάθε τι περιττό
και να κρατήσουμε τα απαραίτητα:

Ανθρωπιά
Συναδελφικότητα
Σεβασμό!
Καλό ξημέρωμα φίλοι μου!



Σάββατο 1 Μαΐου 2010

ΩΔΕΙΟΝ ΑΘΗΝΩΝ! ΠΑΖΑΡΙ!



Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς













στο έρημο παζάρι.


Ξεπούλημα ψυχών













σε αναμονή!


Πολυθρόνες μοναξιάς













που τρίζουν,


κόντρα στο πρώτο φως του ήλιου













που μας κοιτάει λοξά,


κάτω από τέντες προστασίας...


















Ψίχουλα δεν θα ανεχτούμε να μας πετούν













πολύχρωμοι αρχοντάδες!


Με ό,τι δυνάμεις έχουμε,













θα αντισταθούμε...


Γιατί στις τσέπες των καλοκαιρινών μας σακακιών













την αξιοπρέπεια φυλάμε!


Όχι,













δεν την ξεπουλάμε!



Σαν την πραμμάτεια στο παζάρι,













δεν θα την αναρτήσουμε!


Μα σαν ο ήλιος













ανέβει για τα καλά στον ουρανό,



κλίμακες στο φως













θα αναζητήσουμε.


Eμείς oi μικροί,













τα σκαλοπάτια να ανεβούμε θα παλέψουμε,




τη λύτρωση αναζητώντας!



















Δεν θα δεχτούμε













άλλες φρούδες υποσχέσεις,


ΓΙΑΤΙ


στην πίσω πλευρά του σκοταδιού













υπάρχει φως, ζωή!






Την Ελπίδα













ζωντανή θα διατηρήσουμε!


Αφιερωμένο σ' όλους αυτούς, που θέλουν

να μετατρέψουν το Ωδείο Αθηνών


σε μπακαλικάκι!!!



ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ!



photos by nelly