ΟΤΑΝ Η ΦΥΣΗ ΤΑ ΒΑΦΕΙ ΜΑΥΡΑ

...είναι γιατί το φως είναι τόσο δυνατό

που δεν αφήνει περιθώρια να δούμε τα άλλα χρώματα

και αν και οι αντιθέσεις του άσπρου και του μαύρου στην παλέτα της φύσης

είναι μεν δυναμικές

καθόλου δε δεν μας τρομάζουν

 τι γίνεται όμως με το ασπρόμαυρο που κατακλύζει τις ζωές μας

με τα όνειρα που δεν είναι πια ροζ, όπως μας τραγουδούσε ο Μηλιώκας

τι γίνεται όταν σύννεφα, όχι σαν κι αυτά

αλλά σύννεφα καπνού και χημικών, μας πνίγουν;

τι γίνεται όταν το μέλλον είναι πιο ομιχλώδες από αυτό το τοπίο του Δομοκού

και δεν ξέρουμε πια τι αιωρείται πάνω απ' τα κεφάλια μας;

ελπίδες κρυμμένες,

τρομάζεις και μόνο να σκεφτείς

να τις αφήσεις να φανούν

δειλά να ξεμυτίσουν

 κι ας ξέρεις, ότι κάπου εκεί ψηλά μπορούν και να πετάξουν

κι αν συναντήσουν απότομα το φως μήπως καούν;

από τη μήτρα της μάνας γης

αν ξεπηδήσουν

και μεις ασπίδες τις υψώσουμε

μήπως και το κακό ξορκίσουμε

κι ό,τι θολά προβάλλει

σαν αχτίδα φωτός να αφήσουμε να ξεχυθεί

ίσως καταφέρουμε τον κόσμο αφ΄ υψηλού να τον κοιτάξουμε

τα φτερά μας να ετοιμάσουμε

κι' από τις ξόβεργες που μας έστησαν να ξεκολλήσουμε

πάνω από κορφές να αιωρηθούμε

εκεί που φαίνεται το φως τα σύννεφα να διαπεράσουμε

προσεχτικά μονάχα να μην καούμε

με σεβασμό και ωριμότητα να το χειριστούμε

κι ίσως όχι ο καθένας μοναχός

κι από τα έγκατα που μας έστειλαν

σκαλί σκαλί

τη σωτηρία μας να συναντήσουμε...

photos by nelly