...ο φύλακας της θαυματουργής εικόνας θαύμαζε πολύ την Αγία Νεομάρτυρα Ελισάβετ.

 

«...ο φύλακας της θαυματουργής εικόνας θαύμαζε πολύ την Αγία Νεομάρτυρα Ελισάβετ.Η αγάπη του ήταν τόσο βαθιά που,μη έχοντας μία εικόνα της,προσευχόνταν μπροστά στην φωτογραφία της.Αργότερα διαπίστωσε πως όταν μυρόβλυζε η Παναγία η Πορταΐτισσα ,αυτή η φωτογραφία όπως και τα ιερά λείψανα της Νεομάρτυρος βρισκόνταν δίπλα στην εικόνα.

Επίσης ο αδελφός Χοσέ είχε προσέξει πως η εικόνα της Πορταΐτισσας(που του είχαν χαρίσει στο Άγιον Όρος το 1982)είχε φτιαχτεί έναν χρόνο μετά την αγιοκατάταξη των Νέων Μαρτύρων της Ρωσίας.

Η πνευματική συγγένεια των δύο μεγάλων αυτών ψυχών,που τις χώριζε μόνο η ψευδαίσθηση του χρόνου,ήταν προφανής:η ευγένεια και η ακεραιότητα του χαρακτήρα τους,η λεπτότητά τους, η αποφασιστικότητά τους να ακολουθήσουν τον δρόμο του μαρτυρίου και η αγάπη τους για την Αγία Ρωσία κρυμμένες μέσα στις άγιες καρδιές τους.

Η αγάπη σήκωσε μία αόρατη γέφυρα που ένωσε αυτούς τους δύο Αγίους Νεομάρτυρες,την Γερμανίδα πριγκίπισσα και τον Χιλιανό αγιογράφο.Εκείνοι ήταν μετάξυ των πρώτων νεομαρτύρων του 20ου αιώνα,αυτός μεταξύ των τελευταίων.Τώρα μαζί προσεύχονται στην Παναγία που τόσο αγάπησαν

Πηγή

Ένα υπέροχο σύγχρονο πορτραίτο της Αγίας Νεομάρτυρος Ελισάβετ Φεοντόροβνα(1864-1918)

 

Ένα υπέροχο σύγχρονο πορτραίτο της Αγίας Νεομάρτυρος Ελισάβετ Φεοντόροβνα(1864-1918)με φόντο τον ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής για το χτίσιμο της οποίας στα Ιεροσόλυμα συνεισέφερε μαζί με τον σύζυγό της

Από το 1921 τα άγια λείψανά της,μαζί με τα λείψανα της μοναχής Βαρβάρας,βρίσκονται σε αυτόν τον ναό.

ΠΗΓΉ

Akathist to the Holy and Venerable Royal Martyr Grand Duchess Elisabeth with ENGLISH SUBTITLES

Η Οσιομάρτυρας Ελισάβετ Φεόντοροβνα: η ζωή στολισμένη με αγγελικές ψαλμωδίες

Νικόλαος Βολόσιν

Στις 18 Ιουλίου η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη της Οσιομάρτυρος Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα Ρομάνοβα.

Πάνω από τη μικρή ρωσική πόλη Αλαπάεβσκ σουρούπωνε. Η μέρα καταλάγιαζε, αφήνοντας χώρο για τη σιωπή της νύχτας. Πλησίαζε η ώρα της ανάπαυσης. Αλλά οι κάτοικοι στα περίχωρα του Αλαπάεβσκ, τον Ιούλιο του 1918, ήταν ανήσυχοι. Η επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου τους φαινόταν ως μια εξέγερση της ανθρωπότητας ενάντια στον Θεό και στην πίστη των πατέρων. Στη διάρκεια αυτής της γενικευμένης σύγχυσης, έγιναν ξαφνικά αυτόπτες μάρτυρες ενός ανεξήγητου για τον ανθρώπινο νου φαινομένου. Για τρείς ημέρες άκουγαν ότι από το εγκαταλελειμμένο ορυχείο Νόβαγια Σελίμσκαγια έφταναν ήχοι ψαλμωδίας.

Τα λόγια των προσευχών που έφταναν στα αυτιά των κατοίκων, ταίριαζαν με την αναστάτωση που ένιωθαν στις ψυχές τους οι απλοί άνθρωποι. Περίπου για ένα χρόνο η Πατρίδα τους καιγόταν στη φωτιά της επαναστατικής αναταραχής. Οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς να ξέρουν τι θα τους φέρει η επόμενη μέρα. Δεν ήταν σίγουροι αν θα ζουν την επόμενη μέρα ή αν θα παραστούν ενώπιον της Κρίσης του Θεού. Κάθε μέρα προσεύχονταν και πίστευαν βαθιά ότι η ορθοδοξία θα επιβιώσει παρόλες τις δυσκολίες.

Και ξαφνικά, από κάπου κάτω από τη γη, άρχισε να ακούγεται ο ήχος γνωστής σε όλους προσευχής: «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου… Και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…». Η ψαλμωδία τη μια δυνάμωνε και την άλλη έσβηνε. Κάποιες φορές, φαινόταν ότι σταματούσε, αλλά όταν νύχτωνε πάλι άρχιζε. Αυτό συνεχιζόταν για τρείς μέρες. Ύστερα, οι άνθρωποι άκουσαν τον Χερουβικό Ύμνο που θύμιζε το γεγονός της Εισόδου του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ για τα εκούσια σταυρικά Του πάθη. «Οι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες… και τη ζωοποιώ Τριάδι τον Τρισάγιον ύμνον προσάδοντες…» - ακουγόταν από το βάθος του ορυχείου η ψαλμωδία μιας καθαρής και ήρεμης γυναικείας φωνής.

Ήταν λες και, ακριβώς εδώ και τώρα, συνέβαινε κάτι πολύ σπουδαίο. Ήταν ως εάν εκείνη τη στιγμή, όχι ένας άνθρωπος αλλά ο όλος ο λαός μιας χώρας που καταστρέφεται επαναλάμβανε τον αναστεναγμό της προσευχής. «Πάσαν νυν βιοτικήν … αποθώμεθα μέριμναν…» - ακούστηκε από τα έγκατα της γης ακολουθώντας το βραδινό σούρουπο για να ακολουθήσει μια τρομακτική σιγή. Πέρασε μία ώρα, δύο, τρείς … και από το ορυχείο δεν ακούστηκε κανένας ήχος πια.

Οι ντόπιοι καταλάβαιναν ότι ακούν ψαλμωδίες ζωντανών ανθρώπων. Ήξεραν ότι λίγες μέρες πριν, σε αυτό το μέρος, είχε επιβληθεί σκληρή τιμωρία εναντίον αυτών που έμεναν αφοσιωμένοι στην πίστη και στην Πατρίδα τους και για αυτό τους είχαν εκτελέσει με βάναυσο τρόπο. Τόσο που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι κάποιος από τους εκτελεσθέντες θα μπορούσε να επιβιώσει παρόλο που τους έριχναν στη βραχώδη άβυσσο του ορυχείου.

Πέρασαν τρείς μήνες μετά από αυτά τα τραγικά γεγονότα. Όταν έσκαψαν το ορυχείο, ανάμεσα στις πέτρες βρήκαν σώματα ανθρώπων που είχαν ενταφιαστεί ζωντανοί. Ήταν ακρωτηριασμένοι και τραυματισμένοι τόσο που δεν μπορούσες να τους αναγνωρίσεις. Αλλά, ανάμεσα στους άλλους, ξεχώριζε μια γυναίκα με μοναχική ενδυμασία. Στο στήθος της είχε την εικόνα του Σωτήρα. Το πρόσωπό της είχε μια αγγελική ηρεμία και τα δάχτυλα του δεξιού χεριού της ήταν όπως όταν είναι για να κάνουμε τον σταυρό. Έτσι ανακομίστηκε το σώμα της Αγίας Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα που αγόγγυστα είχε ανεβεί τον προσωπικό της Γολγοθά και που είχε παραδώσει την αθάνατη ψυχή της στον Θεό.

Η ζωή της νυν τιμώμενης Αγίας ήταν γεμάτη από επεισόδια και τομές. Να σημειώσουμε τις αναζητήσεις της που είχαν ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη της αληθινής πίστης. Και η μοναχική της κουρά ήταν ξεχωριστό γεγονός στη ζωής της. Αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην προσφορά βοήθειας σε πάσχοντες ανθρώπους. Η δε συγκρότηση της μοναχικής κοινότητας στην καρδιά της Μόσχας δεν ήταν μικρή υπόθεση. Όλα τα παραπάνω από το βίο της Δούκισσας Ελισάβετ είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για το μεγαλείο του χριστιανικού της ανδραγαθήματος. Δεν είναι εύκολο να φανταστούμε πως μια εγγονή της βασίλισσας της Αγγλίας, η πριγκίπισσα Έσσης-Νταρμστάτ Έλλα, που είχε ανατραφεί σε αριστοκρατική οικογένεια, θα έστηνε ρωσικό μοναστήρι και θα είχε μαρτυρικό θάνατο από τα χέρια στρατευμένων θεομάχων.

Ο δρόμος της χριστιανικής της σταυροφορίας άρχισε τη στιγμή που η Δούκισσα επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους, όπου είχαν ξετυλιχθεί τα γεγονότα της ευαγγελικής ιστορίας. Τότε αποφάσισε να εγκαταλείψει την λουθηρανική πίστη και να γίνει ορθόδοξη. Τη δεδομένη στιγμή αυτή η απόφαση σηματοδοτούσε άρνηση της οικογενειακής παράδοσης πολλών αιώνων, αλλά η Ελισάβετ Φεόντοροβνα έμεινε ακλόνητη.

Στην επιστολή προς τον πατέρα της είχε γράψει: «Συνεχώς σκεφτόμουν και διάβαζα και προσευχόμουν στο Θεό να μου υποδείξει το σωστό δρόμο, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μόνο σε αυτή τη θρησκεία μπορώ να βρω την αληθινή και ισχυρή πίστη στο Θεό, την οποία πρέπει να διαθέτει ένας άνθρωπος ώστε να είναι καλός χριστιανός». Το να δεχτούν γονείς στρατευμένοι στον προτεσταντισμό μια τέτοια απόφαση της κόρης τους, ήταν μεν δύσκολο, αλλά σύντομα την αποδέχτηκαν.

Από πολύ μικρή ηλικία, η καρδιά της Έλλας ήταν γεμάτη από συμπάσχουσα αγάπη για τους ανθρώπους. Η αποδοχή της ορθοδοξίας ενδυνάμωσε αυτή την επιθυμία της νεαρής Δούκισσας να βοηθάει τους πάσχοντες. Αφιέρωνε τον εαυτό της στο να υπηρετεί αυτούς που βασανίζονταν από διάφορες ασθένειες και έτσι ανέλαβε τη Διεύθυνση Ερυθρού Σταυρού της Μόσχας.

Με το να συμπάσχει στις τραγωδίες των απλών ανθρώπων, και με το να προφέρει χέρι βοήθειας σε όσους την έχουν ανάγκη με την πρώτη έκκληση, άραγε είχε φανταστεί η Ελισάβετ Φεόντοροβνα, πόσο τραγικός δρόμος ζωής την περίμενε.

Το 1905, από έκρηξη βόμβας που πέταξε ένας τρομοκράτης, πεθαίνει ο άντρας της – ο Δούκας Σέργιος Αλεξάνδροβιτς. Ο θάνατος του συζύγου της συνετέλεσε ώστε η ολοφυρόμενη χήρα να αλλάξει ριζικά τον τρόπο της ζωής της. Ο πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Πόλσκιϊ διηγούταν για αυτήν την περίοδο της ζωής της: «Ο τρόμος που βίωσε άφησε στην ψυχή της μια πολύ βαθιά πληγή η οποία επουλώθηκε μόνο τότε, όταν έστρεψε το βλέμμα της σε αυτά που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου».

Ακολουθώντας τις εντολές του Χριστού, μοίρασε μέρος της περιουσία της στους πλησιέστερους συγγενείς, ένα μέρος το επέστρεψε στο δημόσιο, και με τα περισσότερα από τα χρήματα που έμειναν, αγόρασε ένα κτήμα στο κέντρο της Μόσχας, όπου ίδρυσε την Ιερά Μονή του Ελέους των Αγίων Μάρθας και Μαρίας. Εκεί, το 1909, έλαβε τη μοναχική κουρά. Στις επιστολές της η Ελισάβετ Φεόντοροβνα αποκαλύπτει τις συναισθηματικές αναζητήσεις που την ενθάρρυναν να εγκαταλείψει τον κόσμο. «Το δέχτηκα όχι ως σταυρό, αλλά ως δρόμο που έχει άφθονο φως, δρόμο που μου υπέδειξε ο Κύριος. Νυμφεύομαι τον Χριστό και το έργο Του. Ό,τι μπορώ το δίνω σε Αυτόν και στον πλησίον» - γράφει η Δούκισσα. Σε αυτά τα βαθιά λόγια βρίσκεται το κλειδί για να κατανοήσουμε την πληρότητα της πραγματικής μοναχικής άσκησης.

Η μοναστική δραστηριότητα της Δούκισσας Ελισάβετ ήταν πολύπλευρη. Δημιούργησε στη Μονή το καλύτερο στην πόλη χειρουργικό νοσοκομείο και βιβλιοθήκη για τους φτωχούς και άνοιξε σχολείο για δυσπροσάρμοστους εφήβους. Όταν η χώρα βίωνε τον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο, η Δούκισσα άνοιξε κοντά στο Νοβοροσσίϊσκ στρατιωτικό νοσοκομείο για τραυματίες στρατιώτες.

Η ελεημοσύνη και η απλότητα της Αγίας Ελισάβετ δεν είχαν όρια. Έχει διατηρηθεί η ανάμνηση ενός γεγονότος, όταν η Δούκισσα έπρεπε να επισκεφτεί ένα ίδρυμα για μικρά ορφανά κορίτσια. Όλοι ετοιμάζονταν να δεχτούν αντάξια την ευεργέτιδά τους. Στα κορίτσια είπαν: «Όταν μπει η Μεγάλη Δούκισσα, όλοι με μια φωνή να πείτε ‟Γεια σας!ˮ και φιλήστε το χέρι». Όταν η Ελισάβετ Φεόντοροβνα πέρασε το κατώφλι, άκουσε τη χορωδία των παιδικών φωνών: «Γειά σας και φιλήστε το χέρι!» και όλα άπλωσαν τα χέρια τους προς τη Δούκισσα. Οι νηπιαγωγοί τρόμαξαν: τώρα τι γίνεται! Αλλά η Μεγάλη Δούκισσα δάκρυσε, πλησίασε στο καθένα από τα κορίτσια και τους φίλησε τα μικρά παιδικά χεράκια τους.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 παραβίασε τον ήρεμο ρυθμό της πνευματικής και ιεραποστολικής ζωής της Μονής των Αγίων Μάρθας και Μαρίας. Στην αυγή αυτής της τραγικής εποχής, η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ, αναλογιζόμενη την προοπτική που θα είχε η επικείμενη ζωή της αυτοκρατορίας, απευθύνει επιστολή στον Νικόλαο Β’, στην οποία ανάμεσα στα άλλα έγραφε και τα εξής λόγια: «Όλους εμάς σύντομα θα μας πάρουν μεγάλα κύματα. <...> Όλες οι τάξεις, από τις κάτω έως τις άνω, ακόμα και αυτοί που είναι τώρα στον πόλεμο, έφτασαν στα όρια! <...> Τι άλλες τραγωδίες μπορούν να συμβούν ακόμα; Τι άλλα δεινά μας περιμένουν ακόμα;»

Τα δεινά που ανέμενε η Αγία Δούκισσα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1918. Την Τρίτη ημέρα του Πάσχα, στο μοναστήρι μπήκαν οπλισμένοι άνθρωποι με σκοπό να συλλάβουν την Αγία ιδρύτρια της Μονής. Μαζί με την Μεγάλη Δούκισσα συνέλαβαν και δύο αδελφές – τη Βαρβάρα και την Αικατερίνη. Όπως και οι Άγιοι Βασιλομάρτυρες, οι μοναχές μεταφέρθηκαν στην Αικατερινμπούργκ, και μετά, μαζί με άλλους συλληφθέντες μεταφέρθηκαν στο Αλαπάεβσκ για την οριστική καταδίκη.

Στις 18 Ιουλίου του 1918, ξύπνησαν τους συλληφθέντες τη νύχτα, τους έβαλαν σε κάρα και τους πήγαν στο χωριό Σινιάτσιχα σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο. Τα τελευταία λόγια της Αγίας που είπε, πριν πέσει στο γκρεμό, ήταν η φράση του Σωτήρα που την είπε όταν ανέβαινε τον Γολγοθά: «Κύριε, συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν!». Συνέχιζε να προσεύχεται για τους δολοφόνους της, αφήνοντας τον εαυτό της στα χέρια του Θεού.

Όταν την έριξαν στο ορυχείο, η Δούκισσα επιβίωσε, αν και είχε πέσει σε πέτρινη προεξοχή. Δίπλα της βρίσκονταν και μερικοί άλλοι άνθρωποι. Ακόμα και εδώ, στο κατώφλι του θανάτου, η Ελισάβετ Φεόντοροβνα δεν σταμάτησε να εκτελεί την υπόσχεση που είχε δώσει να υπηρετεί τους ανθρώπους. Έβγαλε το μοναχικό κάλυμμα της κεφαλής, το έσκισε σε λωρίδες και έδεσε την πληγή στο κεφάλι του Δούκα Ιωάννη Κωνσταντίνοβιτς και συνέχισε να βοηθάει όσο μπορούσε και άλλους επιζώντες.

Οι εξαγριωμένοι εκτελεστές, έχοντας πετάξει όλους τους συλληφθέντες στο λάκκο, αποφάσισαν να τελειώσουν την αιματηρή εκτέλεση και άρχισαν να πετάνε στο ορυχείο βόμβες. Εκτός από τις βόμβες με τις εκκωφαντικές εκρήξεις, οι βασανιστές πέταξαν στο λάκκο προσανάμματα και έβαλαν φωτιά. Αλλά από την φωτιά που άναψε ξαφνικά άρχισαν να ηχούν ψαλμωδίες. Οι δολοφόνοι τρόμαξαν και κάποιοι από αυτούς έχασαν τα λογικά τους, όντας μάρτυρες του γεγονότος ότι ο Κύριος με θαυμαστό τρόπο έσωζε τις ζωές των μαρτύρων.

Τρείς μέρες η Αγία Δούκισσα, μαζί με άλλους μάρτυρες, πέρασε στο ορυχείο χωρίς φαγητό και φως και δεν έπαψε να βοηθάει τους τραυματίες και να προσεύχεται συνεχώς. Σε αυτό το εγκαταλελειμμένο ορυχείο, αποδυναμωμένη, πέρασε στην αιώνια γαλήνη. Η αθάνατη ψυχή της, έχοντας απελευθερωθεί από το σώμα και έχοντας ξεπεράσει το πέτρινο εμπόδιο, πέταξε εις τα Ουράνια.

Την Αγία Οσιομάρτυρα Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ τιμούν όχι μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην προτεσταντική εκκλησία την τιμούν βαθιά ως γυναίκα που αφιέρωσε ολοκληρωτικά τη ζωή της στο ιεραποστολικό και κοινωνικό έργο. Ο επικεφαλής των αγγλικανών, ο αρχιεπίσκοπος Καντέρμπερι Τζάστιν Ουέλμπι, σε επιστολή του προς τον Αγιώτατο Πατριάρχη Κύριλλο σημείωνε ότι «η Αγία Ελισάβετ είναι παράδειγμα χριστιανικής ελεημοσύνης, προσφοράς και ανθεκτικότητας». Στη δυτική όψη του Αββαείου του Ουέστμινστερ, ανάμεσα στα αγάλματα των μαρτύρων της πίστης του 20ου αιώνα, βρίσκεται και το άγαλμα της Αγίας Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα.

Μέχρι και σήμερα η Αγία Ελισάβετ παραμένει για μας οδοιπορικό αστέρι που οδηγεί τους χριστιανούς προς τη σωτηρία με το παράδειγμα της ηρωικής της ζωής.

Ο Νικόλαος Βολόσιν

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

7/20/2020

Πηγή 

Μια Θεόσταλτη Ανάδοχος(Από τον βίο της Αγίας Τσαρίνας Αλεξάνδρας)

Μια Θεόσταλτη Ανάδοχος της N. V. Khvostova, Addis-Ababa 1958

 Το ακόλουθο περιστατικό από την ζωή της αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας Φεόντοροβνα έλαβε χώρα το 1914, πριν από τον πόλεμο.

  Η αυτοκρατορική οικογένεια περνούσε το καλοκαίρι στην Λιβάντια, όπου η αυτοκράτειρα συνήθιζε πολύ να κάνει βόλτες μονάχη της. Για τον λόγο αυτόν, έβγαινε εκτός της Λιβάντια με μια ανοιχτή άμαξα. Αφού προχωρούσε λίγα μίλια, έβγαινε από την άμαξα και περπατούσε έχοντας για συντροφιά μία από τις κυρίες επί των τιμών της. Πάντα πολύ σεμνά ντυμένη -με ένα απλό καλοκαιρινό φόρεμα, σανδάλια και χωρίς φανταχτερό καπέλο συνήθιζε κάποτε να πηγαίνει στην Γιάλτα, επισκεπτόμενη κάποια εκκλησία με σκοπό να προσευχηθεί χωρίς να γίνει αντιληπτή από άλλους.

 Αυτό έκανε και την ημέρα για την οποία θα μιλήσω τώρα. Η αυτοκράτειρα σταμάτησε στην εκκλησία του Autsky, προσευχήθηκε για λίγο και άναψε μερικά κεριά δίπλα από τις ιερές εικόνες. Στην εκκλησία υπήρχε μια ομάδα πολύ φτωχικά ντυμένων ανθρώπων, που είχαν έρθει να βαφτίσουν ένα παιδί. Ο ιερέας είχε ήδη φορέσει τα άμφιά του, αλλά οι άνθρωποι προφανώς περίμεναν κάποιον και έτσι ο ιερέας δεν ξεκινούσε την ακολουθία. Η αυτοκράτειρα ήδη ετοιμαζόταν να φύγει, όταν ο ιερέας την πλησίασε και της ζήτησε να πάρει την θέση της τρομερά αργοπορημένης αναδόχου, της νονάς δηλαδή, χωρίς βέβαια να γνωρίζει ότι μπροστά του είχε την αυτοκράτειρα! 

 Η αυτοκράτειρα συμφώνησε ευγενικά και, παίρνοντας το παιδί στην αγκαλιά της, στάθηκε μαζί με τον πατέρα του παιδιού, ένα φτωχό τσαγκάρη. Όταν η αυτοκράτειρα ρωτήθηκε πώς θα ήθελε να ονομαστεί το κοριτσάκι, αυτή απάντησε απλά: «Αλεξάνδρα». Στην συνέχεια, κατά την διάρκεια της ακολουθίας, έκανε ό,τι απαιτείται από τους αναδόχους, δηλαδή περπάτησε τρεις φορές γύρω από την κολυμβήθρα μαζί με τον τσαγκάρη κρατώντας το παιδί στην αγκαλιά της, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας.

 Μετά την τελετή του βαπτίσματος, η αυτοκράτειρα σημείωσε απλά στο βιβλίο βαπτίσεων της εκκλησίας του Autsky: «Αλεξάνδρα Ρομάνοβα». Κατά την αποχώρησή της έκανε χειραψία με τον καθένα που είχε έρθει για την βάπτιση

και, αφού ζήτησε την διεύθυνση της βαφτιστικιάς της, έφυγε με τα πόδια.

 Την επόμενη μέρα μια αυτοκρατορική άμαξα έφτασε στο φτωχικό του τσα γκάρη, του πατέρα του νεοφώτιστου βρέφους, που βρισκόταν στα περίχωρα της Γιάλτας, και η κυρία επί των τιμών που είχε συνοδεύσει την αυτοκράτειρα την προηγούμενη μέρα έφερε στην μικρή Αλεξάνδρα μια ολόκληρη προίκα και δώρο 500 ρούβλια για τους γονείς της από την Αυτής Μεγαλειότητα την ανάδοχο. 

 Ω! Πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί σε μια γωνιά για να δω την έκφραση του προσώπου του τσαγκάρη, όταν η αυτοκρατορική άμαξα σταμάτησε έξω από το φτωχικό του!

 Μέχρι την Επανάσταση, η αυτοκράτειρα, ανεξάρτητα από το πού ζούσε, όχι μόνο θυμόταν την βαφτιστικιά της, αλλά φρόντιζε γι’ αυτήν και για όλους τους αδελφούς και τις αδελφές της, τα παιδιά του φτωχού τσαγκάρη. Φυσικά, όταν ξέσπασε η Επανάσταση, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Σουρόσκα 1 -η αυτοκρατορική βαφτιστικιά- όπως όλοι την ονόμαζαν, και ολόκληρη η οικογέ - νειά της έπρεπε να υποφέρει πολύ λόγω της πνευματικής σχέσης του πατέρα της με την Ρωσσίδα αυτοκράτειρα.

Αυτό, φυσικά, δεν είναι το μοναδικό περιστατικό που μου διηγήθηκε η αυτόπτης μάρτυρας, η κουνιάδα μου, η οποία ήταν εκείνη η κυρία επί των τιμών που είχε την τύχη να συνοδεύει την αυτοκράτειρα και να είναι παρούσα μαζί της στην βάπτιση του παιδιού του τσαγκάρη. Η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Φεόντοροβνα ήταν η ενσάρκωση της σεμνότητας και της γυναικείας, αγγελικής καλοσύνης, η οποία προσπαθούσε να κάνει τις καλές της πράξεις μένοντας απαρατήρητη από τους άλλους.

Ρωσσικό χαϊδευτικό του ονόματος Αλεξάνδρα.

το είδα εδώ

πηγή 

Elisabeth Feodorovna | Revealing the Depths of a Noble Heart (video)

A special video production about the life of Grand Duchess Elisabeth Feodorovna, presented by Russian Arts Specialist and writer Sophie Law. Sophie has contributed to the book “The Romanov Royal Martyrs” by working on the chapter on Holy Martyr Grand Duchess Elisabeth Feodorovna and a selection of letters by her to the Tsar-Martyr Nicholas II. Most of these letters will be published for the first time in our book. The video features astonishing coloured pictures by the acclaimed Russian artist Olga Shirnina.

"Φωτογραφικό αφιέρωμα στην Πριγκίπισσα της Ρωσίας Αγία Ελισάβετ Θεοδώροβνα"

Η πορεία μιάς πριγκίπισσας του Γερμανικού κρατιδίου της Έσσης -και στη συνέχεια συζύγου του Μεγάλου Δουκός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας- προς την Ορθόδοξη πίστη. Και από εκεί, μετά τη δολοφονία του συζύγου της, στον Μοναχικό βίο, στη μέχρις αυταπαρνήσεως και αυτοθυσίας προσφορά στούς εμπερίστατους συνανθρώπους και τέλος στον αμάραντο στέφανο του Μαρτυρίου, στα πέτρινα χρόνια της μετεπαναστατικης Ρωσίας. Ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ τῆς Ρωσίας, γεννήθηκε τό 1864 στή Δαρμστάτη τῆς Γερμανίας καί ἦταν κόρη τοῦ Μεγ. Δούκα Λουδοβίκου Δ' τῆς Ἔσσης καί τῆς Πριγκίπισσας Ἀλίκης, κόρης τῆς Βασιλίσσης Βικτωρίας τῆς Ἀγγλίας. Τό 1884 παντρεύτηκε τόν Μεγ. Δούκα τῆς Ρωσίας Σέργιο Ἀλεξάντροβιτς (1857 -1905), γιό τοῦ Τσάρου Ἀλεξάνδρου Β' καί τό 1891 ἀσπάσθηκε τό Ὀρθόδοξο δόγμα. Τό ἴδιο ἔτος ὁ σύζυγός της διορίσθηκε Διοικητής τῆς Μόσχας. Τό 1894 ἡ ἀδελφή της Ἀλίκη (1872 - 1918), παντρεύτηκε τόν Τσάρο Νικόλαο Β' καί ἀσπάσθηκε τό Ὀρθόδοξο δόγμα μέ τό ὄνομα Ἀλεξάνδρα. Ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ ἦταν φύσει φιλάνθρωπος. Το 1905, κατά τόν Ρωσο - Ἰαπωνικό Πόλεμο, μετέτρεψε τό Ἀνάκτορο τοῦ Κρεμλίνου σέ ἕνα ἀπέραντο ἐργαστήριο, ὅπου γυναίκες ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων ἐργάζονταν γιά τίς ἀνάγκες τοῦ Ρωσικοῦ Στρατοῦ. Τήν 18η Φεβρουαρίου 1905 ὁ σύζυγός της Μεγ. Δούκας Σέργιος δολοφονήθηκε μέ βόμβα ἀπό τόν ἀναρχικό Ἰβάν Καλιάεφ. Τό γεγονός αὐτό ἄλλαξε ριζικά τήν ζωή τῆς Μεγ. Δούκισσας. Συγκέντρωσε ὅλα της τά τιμαλφή καί ὅσα προερχόνταν ἀπό τήν Αὐτοκρατορική Οἰκογένεια, τά παρέδωσε στό Δημόσιο Θησαυροφυλάκιο, ἄλλα δώρησε σέ συγγενεῖς της καί τό μεγαλύτερο μέρος τό διέθεσε γιά τήν ἀνέγερση τῆς Μονῆς τῶν ἁγ. Μάρθας καί Μαρίας καί τήν δημιουργία τῆς Ἀδελφότητας τῶν Ἀδελφῶν τοῦ Ἐλέους, μέ προοπτική νά ἀναβιώσει τόν παλαιοχριστιανικό θεσμό τῶν Διακονισσῶν. Ἡ Μονή περιλάμβανε νοσοκομεῖο, χειρουργεῖο, φαρμακεῖο καί φαρμακευτικό ἐργαστήριο, ἵδρυμα γιά φυματικές γυναίκες καί ὀρφανοτροφεῖο. Στή Μονή ἡ Μεγ. Δούκισσα ζοῦσε τήν ζωή μιᾶς ἀληθινῆς ἀσκήτριας. Κοιμόταν σέ ξύλινο κρεβάτι χωρίς στρῶμα, μέ μαξιλάρι σκληρό καί τηροῦσε αὐστηρή νηστεία. Ἐκτός τοῦ ἔργου της μέσα στή Μονή, ἐνίσχυσε καί τήν Ρωσική Ἱεραποστολή τῶν Ἱεροσολύμων, καθώς καί τήν ἀνέγερση τοῦ Ρωσικοῦ Ναοῦ τοῦ ἁγ. Νικολάου καί τοῦ Ξενῶνα στό Μπάρι τῆς Ἰταλίας. Τήν Τρίτη τοῦ Πάσχα τοῦ 1918, ἡ Μεγ. Δούκισσα Ἐλισάβετ συνελήφθη ἀπό τούς Μπολσεβίκους. Μέ τήν θέλησή τους τήν ἀκολούθησαν οἱ ὑποτακτικές της Μοναχές Βαρβάρα Γιακόβλεβνα καί Αἰκατερίνη Γιανίσεβα. Ἀρχικά φυλακίσθηκε στό Πέρμ καί τήν 20. 5. 1918 στό Ἀλαπαγιέφσκ τῆς Σιβηρίας, μαζί μέ τόν Μεγ. Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς, τόν γραμματέα του Φ. Μ. Ρεμέζ, τούς γιούς τοῦ Μεγ. Δούκα Κων. Κωνσταντίνοβιτς Ἰωάννη, Κωνσταντίνο καί Ἰγώρ καί τόν Πρίγκηπα Βλαδίμηρο Πάλεϋ. Τό βράδυ τῆς 17ης πρός 18η Ἰουλίου 1918, οἱ κρατούμενοι ρίχθηκαν ζωντανοί στό πηγάδι ἑνός ὀρυχείου, ὅπου βρῆκαν ἀργό τραγικό θάνατο, ἀπό τά τραύματα, τήν πεῖνα καί τήν δίψα. Τήν Μεγ. Δούκισσα ἀκολούθησε μέ τήν θέλησή της στό μαρτύριο ἡ Μοναχή Βαρβάρα Γιακόβλεβνα, ἀπό τῆς πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς. Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ! Στό στῆθος τοῦ μωλωπισμένου Λειψάνου τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ, βρέθηκε μία πολύτιμη εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, μέ τήν ὁποία τήν εἶχε εὐλογήσει ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Γ', κατά τήν προσχώρησή της στήν Ὀρθοδοξία, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1891. Τά Λείψανα ἀρχικά ἐνταφιάσθηκαν στό κοιμητήριο τοῦ Ἀλαπαγιέφσκ. Τόν Ἰούλιο τοῦ 1919 ὁ πνευματικός τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἡγούμενος Σεραφείμ, τά μετακίνησε μέ ἄδεια τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ στήν Τσίτα, λόγῳ τῆς προελάσεως τοῦ Ἐρυθροῦ Στρατοῦ. Τά φέρετρα ἀνοίχθηκαν στή Μονή τῆς Ἁγίας Σκέπης καί τά Λείψανα βρέθηκαν καί πάλι ἀδιάφθορα. Τότε εὐπρεπίσθηκαν μέ μοναχικά ἐνδύματα καί ἐνταφιάσθηκαν στό δάπεδο ἑνός κελλιοῦ. Ἕξη μῆνες ἀργότερα, τήν 26. 2. 1920, φυγαδεύθηκαν στό Πεκίνο, ὅπου τά ὑποδέχθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰννοκέντιος. Ἐκεῖ, μέ παρέμβαση τῶν ἀδελφῶν τῆς Μεγ. Δούκισσας, ἀποφασίσθηκε νά μεταφερθοῦν στήν Παλαιστίνη καί νά κατατεθοῦν στή Ρωσική Μονή τῆς ἁγ. Μαγδαληνῆς (στά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς ὁποίας εἶχε παρευρεθεῖ ἡ Μεγ. Δούκισσα, τό 1888). Ἡ ἁγιότητα τῶν δύο Νεομαρτύρων διακηρύχθηκε τό 1981, ἀπό τήν ὑπό τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς. Κατά τήν ἐπίσημη Ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων διαπιστώθηκε, ὅτι ἦσαν μερικῶς ἄφθαρτα (τά πόδια, τά πέλματα καί ὁ ἐγκέφαλος τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ καί ἡ Κάρα τῆς ἁγ. Βαρβάρας). Σήμερα φυλάσσονται στή Ρωσική Μονή τῆς ἁγ. Μαγδαληνῆς Ἱεροσολύμων. Ἡ μνήμη τους τιμᾶται τήν 18η Ἰουλίου.

Η Άλιξ γνωρίζει την Ορθοδοξία - ο δρόμος ανοίγει...

"...ἡ βασίλισσα Βικτώρια, προσπάθησε νὰ καθησυχάσῃ τὴν Ἄλιξ, ἐξηγώντας της ὅτι ἡ μεταστροφή της στὴν Ὀρθοδοξία δὲν συνιστοῦσε προσβολὴ ἀπέναντι στὸν Θεό. Ὡστόσο, ἡ σημαντικώτερη ἐπίδραση στὴν πονεμένη πριγκίπισσα ἦλθε ἀπὸ τὴν ἀδελφή της, τὴν Ἐλισάβετ. (ΕΔΩ)  Ἡ  Ἐλισάβετ δὲν ἦταν ἀναγκασμένη νὰ μεταστραφῇ στὴν Ὀρθοδοξία γιὰ νὰ παντρευθῇ τὸν μέγα δούκα Σέργιο.



Ἡ ἴδια ὅμως, βαθειὰ θρησκευόμενη ψυχή, βρῆκε στὴν Ὀρθοδοξία τὸ πλήρωμα τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας. Ἔτσι, πῆρε τὴν μεγάλη ἀπόφαση καὶ προσχώρησε ἑκουσίως στὴν Ὀρθοδοξία. Μιλώντας λοιπὸν στὴν ἀδελφή της γιὰ τὸ μεγαλεῖο τῆς ὀρθόδοξης πίστης, μαλάκωσε τὴν ψυχή της καὶ σκόρπισε τὶς ἀνησυχίες της."
(Από τις σελίδες του Βιβλίου ΑΓΙΟΙ ΒΑΣΙΛΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΡΟΜΑΝΟΦ)

πηγή 

THE ATMOSPHERE OF LOVE IN THE RUSSIAN ROYAL FAMILY

Maria Litzman




Nowadays, more than a hundred years after the Russian Revolution, the Russian royal family is venerated all over the world. Their life and death must be the greatest mysteries of the twentieth century. Amazingly enough, Nicholas II kept diaries for almost forty years, which unveil a great deal of what seemed hidden. What an ineffable joy it is to read the entries and spend each day of the Tsar’s day-to-day life with him and his family: during his multitudinous receptions, work, and gentle strolls with friends in St. Petersburg, Tsarskoye Selo, or in Moscow.

Tsar Nicholas tended not to express his emotions or impressions. An overwhelming majority of his early notes seem quite bland—similar to a daily chronicle, save for one subject. The emperor never concealed his pure veneration and love for his wife, his dear Alix.

An eminent Father of the Church, St. John Chrysostom said, “That is the power of love: it’s cannot be suppressed by a long distance, it neither weakens with time, nor is defeated by temptations. Triumphing over all, love is above everything; it rises to an unreachable height.” Indeed, nothing could defeat the love between Tsarevich Nicholas and Alix.


Official engagement photograph of Nicholas II and Alexandra, April 1894

On April 8/20 1894, Tsarevich Nikolai Alexandrovich and Princess Alix became engaged despite the continuous disputes with their parents. They still lived in different countries, but what is wonderful is the true admiration with which Nicholas was filled for his beloved. Here is a portion of letters written in 1894:

September 21, Wednesday

“<…> We had dinner with Papa and Mama in their apartment upstairs. I’m utterly sad that there are no letters from my Alix.”

September 23, Friday

“<…> Fortunately, the weather was warmer today, and the wind was not so strong. Again, we had breakfast alone at noon. Then we walked to the sea and sat there for a long time on the beach. I finally received three letters from my dear Alix!”

September 25, Sunday

“<…> I received three marvelous letters from my beloved, nice Alix!”

October 2, Sunday

“<…> Yanishev and Leiden have come from abroad. The former brought a pillow and book of extracted poems to me from my Alix. In the afternoon, two nice letters came from her.”

October 8, Saturday

“<…> I got a wonderful telegram from my dear, beloved Alix—she is already in Russia—saying that she would like to convert to the Orthodox faith through Chrismation as soon as she comes. The news both touched and astonished me, so that I remained bewildered for a long time.”

October 10, Monday

“<…> Ten minutes later my precious Alix came with Ella [Great Duchess Elizabeth Feodorovna] from Simferopol. We had breakfast in the mansion of the retired General Golubev. After breakfast, Alix and I got into a carriage and headed for Livadia. O, Lord! What happiness it is that she is here in my homeland, close to me. Half of the troubles and misfortunes seem to have been lifted from my shoulders. <…>”

October 12, Wednesday

“<…> I stayed with my beloved fiance till dinner; I love her more and more deeply. What a pleasure it is to have such a treasure as a wife! I stayed at her place until 12 1/4 am.”

***

On October 20, Tsar Alexander III reposed after a continuous illness in Livadia Palace:

“O, Lord! O, Lord! What a day! God has taken Papa away from us. My head is spinning; I do not want to believe that—how incredible seems the reality!”

The following day, the Tsarevich wrote in his diary:

October 21, Friday

In moments of deep sorrow, the Lord consoles us with light, peaceful joy. At ten o’clock, with only our family present, my nice, dear Alix was chrismated and we all received Holy Communion after the Liturgy—both Alex and I, Mama and Ella.”

***

Wedding ceremony of Nicholas and Alexandra

On November 14, what Tsarevich Nikolai Alexandrovich and Alexandra Feodorovna had been longing for came true— they were finally married. Nicholas didn’t even try to hide his felicity:

November 14, Monday

It’s the day of my wedding! After coffee, we all went and got dressed—I put on my hussar uniform. At 11:30, Misha and I headed for the Winter Palace. The cavalry lined the route along Nevsky Prospect so that Mama and Alix could go. We all waited for her in the Malachite Room while she got dressed in the Arbatsky Room. At 12:10 we proceeded to the large church, which I left as a married man.

***

Christ did not institute marriage; it existed long before the incarnation of God the Word. But Christ transfigured the meaning and significance of marriage. Apostle Peter instructed us: “Likewise, ye husbands, dwell with them according to knowledge, giving honour unto the wife, as unto the weaker vessel, and as being heirs together of the grace of life; that your prayers be not hindered“ (1 Peter 3:7). Following the commandment and guided by genuine attachment, Nicholai Alexandrovich cherished his precious Alexandra.

What is especially noteworthy is the fact that each word about Alexandra Feodorovna is imbued with admiration: “my Alix”, “my beloved Alix”, “my dear”, “my beloved”, “my precious”, “my darling”...

November 15, Tuesday

“I’m finally married! In the morning no one dared disturb us; we quietly responded to the telegrams...”

November 17, Thursday

“<…> I’m so delighted to be with Alix; I wish that work did not take so much of my time so that I could devote it only to her!”

November 24, Thursday

Each day that elapses I give glory to the Lord and praise Him with all my heart for the happiness He granted to me! A man dare not wish more or better welfare in this life. My love and reverence for my dear Alix is constantly deepening! We got down to our work after we had our coffee: She was writing while I was reading. Then we took a carriage ride and saw my Sri Lankan elephant, who seemed to have significantly grown up. It has started to freeze. We went to bed early—at eleven o’clock.

December 14, Wednesday

“We have been married for already a month, but, strangely enough, I’m just beginning to get used to a thought about it. My love for Alix is constantly growing!”

***

Emperor Nicholas II and Empress Alexandra with their first child, 1896

On November 3 1895, Nicholas and Alexandra’s first baby was born—Grand Duchess Olga Nicholaevna. The reminisces the Tsar wrote down in those days are truly amazing, epitomizing a caring father filled with love for his little daughter. The diary is comparable to a chronicle of the baby’s first days of life.

November 3, Friday

For me, it was an unforgettable day during which I suffered a great deal! My dear Alix felt intense pain at one o’clock and couldn’t fall asleep. She spent the whole day lying in bed in these throes—poor girl. I could not remain indifferent. Mama came from Gatchina at about two o’clock. We three, Mama, Ella and I, did not leave Alix for even a minute. At nine o’clock, we all heard a baby crying and sighed with relief! While praying, we named the daughter God granted us Olga! Fully realizing what has happened, we were embraced by a truly joyous state after we all calmed down and the tension eased! Glory be to God, Alix felt well in labor and was full of energy in the evening! I had supper with Mama late at night; I fell asleep once I closed my eyes!

November 4, Saturday

“Alix felt well, though she had scarcely slept. Obviously, I was present while they bathed our baby. She is a big baby—she weighs ten pounds and is fifty-five cm. I cannot believe this is our baby! Oh, God! What a joy!!! At noon the whole family came to serve the Moleben of thanksgiving <…>”

November 6, Monday

“In the morning I contemplated our lovely daughter; she does not seem to be a newborn baby at all—a large child, her head is covered with hair. <…>”

***

The father and Tsar, Nicholas II diligently took care of his daughters, commingling his royal duties with ordinary life, devoting every minute to any chance to be with the family.

January 4, Sunday

“<…> At eleven o’clock I went to attend the Divine Liturgy with Olga and Tatiana. Then we had breakfast altogether. <…>”

January 11, Wednesday

“Today we woke up early. I read a lot in the morning. I ran around the garden with the children twice.<…>”

July 30, 1904 (Friday)

“It was a great, unforgettable day for us—the day God clearly showed His mercy to us. At 1:25 in the afternoon Alix gave birth to a boy, whom we named Alexei after praying. Everything happened marvelously soon, at least for me. <…> No words can express my gratitude to the Lord for giving us such a consolation in the time of such serious troubles!

August 11, Wednesday

“It was an important day—the day our beloved son was baptized. <…> The service began at eleven o’clock. Then I learned that little Alexei behaved very well.

It was the first time Olga, Tatiana and Irina attended a social occasion; they managed to perfectly endure the long Church service. Mama and Uncle Alexei became the boy’s godparents. <…>”

***

Tsar’s love for his family was unconditional; it penetrates the whole diary. Birthdays, family traditions and everyday life are what merits our especial attention.

December 23, Thursday

“I finally came home, to Tsarskoye Selo, at ten o’clock. I was happy to see dear Alix and the children in good health. <…>”

May 29, Sunday

Tatiana’s birthday. She turned eight. We went to church to attend the Liturgy and then had breakfast alone. We took a walk, I was canoeing. It was warm outside. I read a lot, and killed a raven. We had dinner at 8:30.

June 14, Tuesday

“The day is wonderful. Today Maria turns six. I was busy before breakfast; Alix took the children to a Moleben. At 3 o’clock we went for a little picnic in Ropsha. <…> We walked in the park, looked around the palace and drank some tea on the terrace. The air was pure, and the grass was unusually thick. The children appeared to be fully satisfied. <…>”

This is the first in a series devoted to the Diaries of Tsar Nicholas II, the Royal Passion Bearer.

Maria Litzman

2/22/2019

Source 

Να θυμάστε,ο Θεός θα δώσει την ανταμοιβή για όλα,για όλα !

Προσεύχομαι, προσεύχομαι… Να θυμάστε,ο Θεός θα δώσει την ανταμοιβή για όλα,για όλα ! Πρέπει να Τον εμπιστευόμαστε.
Αγία Βασιλομάρτυς Αλεξάνδρα.

πηγή 

Το εκκλησάκι της Αγίας Τσαρίνας Αλεξάνδρας

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἀγάπη ποὺ συνέδεε τὸν Νικόλαο μὲ τὴν Ἀλεξάνδρα μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς τους ἦταν ἀσυνήθιστα δυνατή. Παρὰ ταῦτα, ὅπως γράφει ἡ Λίλι Ντέν, «ἡ ἀγάπη [τῆς Ἀλεξάνδρας] πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ πίστη της στὸ ἔλεός του προηγεῖτο τῆς ἀγάπης της γιὰ τὸν σύζυγο καὶ τὰ παιδιά της».

Δίπλα ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ κρεβάτι της ὑπῆρχε μιὰ μικρὴ πόρτα, ποὺ ὁδηγοῦσε σὲ ἕνα μικροσκοπικὸ σκοτεινὸ ἐκκλησάκι, τὸ ὁποῖο φωτιζόταν μόνο ἀπὸ τὰ καντηλάκια ποὺ κρέμονταν μπροστὰ ἀπὸ τὶς εἰκόνες. Μέσα στὸ ἐκκλησάκι ὑπῆρχε ἕνα ἀναλόγιο, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν τοποθετημένη ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ μία εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος.



Hour after hour, Alexandra prayed, either in the small room off her bedroom or in the palace chapel, a darkened chamber lined with silken tapestries. For greater privacy, she established a small chapel in the crypt of the Fedorovski Sobor, a church in the Imperial Park used by the household and soldiers of the Guard. Here, alone on the stone floors, by the light of oil lamps, she would pray for hours.

πηγή 

Η αγία Ελισάβετ Φεοντόροβνα θρηνεί πάνω από τον δολοφονημένο σύζυγο της Μεγάλο Δούκα Σεργκέι





Μία από τις σπάνιες φωτογραφίες της αγίας Ελισάβετ Φεοντόροβνα όπου κρατάει τον ανεψιό της Tsesarevich Alexei Nikolaevich. Η Ελισάβετ φοράει μαύρα ρούχα γιατί θρηνεί για τον θάνατο του συζύγου της ο οποίος δολοφονήθηκε λίγο καιρό πριν.



με την αδερφή της, την  πριγκίπισσα Βικτορία του Battenberg.








μία από τις τελευταίες φωτογραφίες της αγίας

πηγή εικόνων 

St.Elisabeth Convent Slideshow (video)

Βίντεο με την ζωή των μοναζουσών του μοναστηριού* που ίδρυσε η Γερμανίδα Ορθόδοξη αγία Ελισάβετ Φεοντόροβνα του Ντάρμσταντ
*Μοναστήρι αφιερωμένο στις αγίες Μάρθα και Μαρία στο Μινσκ της Ρωσίας.

The White Angel of Minsk

The Patron Saint's Day in St. Elisabeth Convent. July 18, 2017.

The Life of St. Elisabeth Convent (video)

A short video that will tell you about the many-sided life of St. Elisabeth Convent, its workshops and social activity just within 3 minutes.

Η Πριγκήπισσα της Ρωσίας Αγία Ελισάβετ Θεοδώροβνα

Εικόνα 1: Οικογενειακή φωτογραφία της
Ελισσάβετ [αριστερα].

Η Πριγκήπισσα της Ρωσίας Αγία Ελισάβετ Θεοδώροβνα
Από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, δάσκαλο, συγγραφέα
ΓΕΝΙΚΑ: Πριν από 20 χρόνια η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ανακήρυξε Αγία και νεομάρτυρα την πριγκίπισσα Ελιζαβέτα Φιόντοροβνα Ρομανόβα. Οσο ζούσε, είχε κερδίσει την αγάπη των συμπολιτών της, ενώ τα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, για πολλούς έγινε το σύμβολο της Ρωσίας που χάθηκε μετά την επανάσταση.

ΝΕΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ: Η Ελιζαβέτα γεννήθηκε στο Ντάρμσταντ το 1864. Ήταν η κόρη του Δούκα του Ντάρμσταντ Λουδοβίκου Δ΄ και εγγονή της βασίλισσας της Αγγλίας Βικτωρίας. Βαφτίστηκε με το όνομα: Ελιζαβέτα Αλεξάνδρα Λουίζα Αλίκη.
Από το πρώτο όνομά της και το ρωσικό πατρώνυμο που της δόθηκε, όταν παντρεύθηκε με τον πρίγκιπα Σέργιο Ρομανόφ το 1884, σχηματίστηκε το όνομα, με το οποίο έμεινε γνωστή στην ιστορία. Ο σύζυγός της, αδελφός του τσάρου Αλέξανδρου Γ΄, διορίστηκε το 1891 κυβερνήτης της Μόσχας [κάτι σαν Δήμαρχος].
Τρία χρόνια αργότερα η μικρότερη αδελφή της, Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα, έγινε σύζυγος του τελευταίου ρώσου αυτοκράτορα, Νικολάου Β΄. Τὸ 1888 μαζί με το σύζυγό της επισκέφθηκαν τους Αγίους Τόπους για να παρακολουθήσουν τα εγκαίνια του μεγαλοπρεπούς ναού της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στον κήπο της Γεθσημανή, ο οποίος ανηγέρθη μὲ δαπάνες του τσάρου αλεξάνδρου Γ' καὶ των αδελφών του, εκ των οποίων ένας ήταν κι ο σύζυγος της ᾽Ελισάβετ, Δούκας Σέργιος. Οι εμπειρίες που έζησε βαθιά στην καρδία της η ᾽Ελισάβετ κατὰ την παραμονή της στη θεοβάδιστη γη, έδωσαν τὴν τελικὴ ώθηση για να εισέλθη στην Ορθοδοξία.


Εικόνα 2: Ελισσάβετ και Σέργιος.

ΔΙΑΚΟΝΙΑ: Το 1891 η Ελιζαβέτα Φιόντοροβνα εγκατέλειψε τη λουθηρανική θρησκεία προσχωρώντας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’αυτό, έγραψε στον πατέρα της: “Συνεχώς σκεφτόμουν και διάβαζα και προσευχόμουν στο Θεό να μου υποδείξει το σωστό δρόμο, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μόνο σε αυτή τη θρησκεία μπορώ να βρω την αληθινή και ισχυρή πίστη στο Θεό, την οποία πρέπει να διαθέτει ένας άνθρωπος ώστε να είναι καλός χριστιανός”. Από τη στιγμή που ο σύζυγός της ανέλαβε το υψηλό αξίωμα στη Μόσχα, αυτή αφιερώθηκε στη φιλανθρωπία, βοηθώντας τους φτωχούς και τους πάσχοντες μέσω ενός ταμείου που είχε δημιουργήσει. Το 1892 οργάνωσε μια φιλανθρωπική κοινότητα με την ονομασία Ελιζαβέτα, σκοπός της οποίας ήταν η περίθαλψη βρεφών απόρων μητέρων, τα οποία έως τότε στέλνονταν σε αναμορφωτήριο της Μόσχας. Επίσης συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητες της Παλαιστινιακής κοινότητας, η οποία εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας, αλλά και γενικότερα της Ορθοδοξίας, στους Αγίους Τόπους. Προέδρευε σε αυτή ο σύζυγός της. Ωστόσο, αφιέρωσε ολοκληρωτικά τον εαυτό της στη διακονία των πασχόντων ανθρώπων ύστερα από την τραγωδία της 4ης Φεβρουαρίου 1905, όταν ο αναρχικός Ιβάν Καλιάεφ πέταξε μια χειροβομβίδα στην άμαξα του συζύγου της, επιφέροντας στον κυβερνήτη ακαριαίο θάνατο. Η Ελιζαβέτα Φιόντοροβνα επισκέφτηκε τον Καλιάεφ στη φυλακή και τον συγχώρεσε, χαρίζοντάς του κατά τον αποχαιρετισμό ένα Ευαγγέλιο. Ζήτησε επίσης από τον αυτοκράτορα να δώσει χάρη στον Καλιάεφ, αλλά το αίτημά της δεν ικανοποιήθηκε. Η βασίλισσα Όλγα, εξαδέλφη του θανόντος Σεργκέι Αλεξάντροβιτς, έγραψε: “Πρόκειται για μια θαυμάσια, Αγια γυναίκα, που φαίνεται ότι είναι άξια να σηκώνει τον βαρύ σταυρό,ο οποίος την πηγαίνει όλο πιο ψηλά”.



Εικόνα 3: Μετά το θάνατο του συζύγου της.
ΜΟΝΑΧΗ: Λίγο καιρό μετά το θάνατο του συζύγου της, η Ελιζαβέτα Φιόντοροβνα πούλησε τα κοσμήματά της (δίνοντας στο δημόσιο ταμείο το τμήμα εκείνο που ανήκε στην οικογένεια των Ρομανόφ), και με τα χρήματα που έλαβε αγόρασε στην οδό Μπολσάγια Ορντίνκα ένα μεγάλο οικόπεδο με τέσσερα σπίτια και μεγάλο κήπο όπου εγκαταστάθηκε η Αδελφότητα της Αγίας Μάρθας και Μαρίας την οποία ίδρυσε το 1909 [μοναστήρι φιλανθρωπικής δραστηριότητας που παρείχε και ιατρική περίθαλψη]. Η ζωὴ της αγίας στο μοναστήρι ήταν άκρως ασκητική. Σε αντίθεση με τα πολυτελή κρεβάτια και τα πλούσια γεύματα που απολάμβανε στὰ βασιλικὰ ανάκτορα, τώρα ξεκουραζόταν σε ξύλινο κρεβάτι, χωρίς στρώμα, ενώ νήστευε με μεγάλη αὐστηρότητα. Παρ' όλα αυτά, δεν απαιτούσε απὸ τις αδελφὲς να ακολουθούν το παράδειγμά της σ' αυτὸ το σημείο, αλλὰ σαν μητέρα φρόντιζε να τους παρέχει ολα τα αναγκαία για τη διατροφὴ και την ανάπαυσή τους. Η ίδια δεν έδινε περισσότερο απὸ 3 ώρες ύπνο στο κουρασμένο της σώμα. Ξυπνούσε τα μεσάνυχτα και προσευχόταν για ώρες ενώ εν συνεχεία επισκεπτόταν τους θαλάμους του νοσοκομείου. Αν συναντούσε κάποιο ασθενή που υπέφερε, αγρυπνούσε στο πλευρό του σαν φύλακας άγγελος, προσπαθώντας να τον παρηγορήσει ανακουφίζοντας τους πόνους του. Σύμφωνα με τα σχέδια της Ελιζαβέτας, η αδελφότητα θα έπρεπε να παρέχει ολοκληρωμένη πνευματική, εκπαιδευτική και ιατρική βοήθεια στους απόρους, στους οποίους συχνά δεν έδιναν μόνο τροφή και ενδυμασία, αλλά τους βοηθούσαν και στην εξεύρεση εργασίας. Συχνά οι αδελφές προσπαθούσαν να πείσουν τις οικογένειες που δεν μπορούσαν να προσφέρουν στα παιδιά τους μια φυσιολογική ανατροφή (για παράδειγμα, επαγγελματίες ζητιάνοι, μέθυσοι κλπ), να δώσουν τα παιδιά στην αδελφότητα όπου αυτά έβρισκαν φροντίδα,μάθαιναν γράμματα και κάποια τέχνη. Η κοινότητα απέκτησε νοσοκομείο, εξωτερικά ιατρεία, φαρμακείο, όπου μέρος των φαρμάκων χορηγούνταν δωρεάν, ξενώνα, δωρεάν σίτιση και πολλούς άλλους χώρους. Είχε μάλιστα ορίσει σε κάποιες αδελφὲς να τελούν συνεχείς ακολουθίες σε ένα ήσυχο παρεκκλήσι της μονής για τη στήριξη των ψυχών των αποθανόντων ασθενών. Τις νύχτες φρόντιζε τους βαριά άρρωστους ή διάβαζε το ψαλτήρι δίπλα στους νεκρούς, ενώ τη μέρα μαζί με άλλες μοναχές, τριγυρνούσε στε φτωχότερες συνοικίες. Επισκέπτονταν μόνη ακόμη και την αγορά Χιτρόφ, το μέρος με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα στη Μόσχα, βγάζοντας από εκεί μικρά παιδιά.
Στο μέρος αυτό την σέβονταν πολύ για την αξιοπρέπεια που τη χαρακτήριζε και τη φιλική της στάση απέναντι στους ανθρώπους που έμεναν σε παράγκες. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου βοηθούσε ενεργά το ρωσικό στρατό, συμπεριλαμβανομένων και των τραυματιών στρατιωτών. Προσπάθησε να βοηθήσει και τους αιχμαλώτους στα νοσοκομεία, αλλά την κατηγόρησαν για συνεργεία με τους Γερμανούς. Ήταν πολύ αρνητική απέναντι στο Ρασπούτιν, παρότι δεν τον είχε συναντήσει ποτέ. Τη δολοφονία του Ρασπούτιν τη θεώρησε ως «πατριωτική πράξη». Στο μεταξύ το μοναστήρι είχε φτάσει να έχει από 6 μοναχές που ήταν αρχικά τις εκατό στα 1914.


Εικόνα 6: Η Αγία Ελισσάβετ ἀνάμεσα
σὲ πατέρες τῆς Μονῆς τῆς ῞Οπτινα.

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ: Όταν ήρθαν στην εξουσία οι Μπολσεβίκοι, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη Ρωσία, υπογράφοντας έτσι τη θανατική της καταδίκη.
Ο Λένιν, γνωρίζοντας τη μεγάλη αγάπη που έτρεφε ο λαὸς στην αγία, και φοβούμενος λαϊκὴ αντίδραση, φρόντισε να γίνει η σύλληψή της αθόρυβα, με κάθε μυστικότητα. Πράγματι, την τρίτη τού Πάσχα, μέσα στον πανικὸ που δημιούργησε στις αδελφὲς η παρουσία στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού στη μονή, η ᾽Ελισάβετ συνελήφθη γρήγορα χωρίς να προλάβει να δώσει οδηγίες στις μοναχὲς που ξέσπασαν σε γοερὰ και τρομοκρατημένα κλάματαμπροστά στην απαγωγή της αγαπημένης τους πνευματικής μητέρας και προστάτιδος. Στα τριάντα λεπτὰ που της δόθηκαν για νὰ ετοιμαστεί, μάζεψε τις αδελφὲς στο Ναό καὶ προσπάθησε να τους δώσει την ελπίδα ότι θα επέστρεφε σύντομα, παρ' όλο που γνώριζε το τέλος που την περίμενε. Έτσι, την άνοιξη του 1918 φυλακίστηκε και εξορίστηκε από τη Μόσχα στο Περμ. Το Μάιο του 1918 μαζί με άλλους Ρομανόφ, τη μετέφεραν στο Αικατερινμπούργκ και μετά από δυο μήνες την έστειλαν στην πόλη Αλαπάεβσκ. Παρά τις απανωτές δυστυχίες δεν έχανε το ηθικό της και στα γράμματά της προς τις άλλες αδελφές, τις προέτρεπε να φυλάξουν την πίστη στο Θεό και στον συνάνθρωπό τους. Τη νύχτα προς τις 18 Ιουλίου 1918 η μεγάλη πριγκίπισσα Ελιζαβέτα Φιόντοροβνα βρήκε το θάνατο από τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι την πέταξαν σε ένα ορυχείο κοντά το Αλαπάεβσκ.


Εικόνα 4: Η μοναχή Ελισσάβετ.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ: Στο εγκαταλελειμμένο ορυχείο υπήρχε λάκκος βάθους 60 μέτρων. Σπρώχνοντας και χτυπώντας τους κρατουμένους οι στρατιώτες άρχισαν να ρίχνουν τα θύματα ένα ένα στο λάκκο πιστεύοντας οτι θα πνίγονταν στο νερὸ που υπήρχε μέσα. Πρώτη ρίχθηκε στο λάκκο η Ελισάβετ, η οποία σφραγιζόταν με το σημείο του Σταυρού, προσευχόμενη δυνατά λέγοντας “άφες αυτοις, Κύριε, ου γὰρ οίδασι τι ποιούσι”. Μετὰ ρίχθηκαν και οι υπόλοιποι. Ο Δούκας Σέργιος προσπάθησε να αντισταθεί κι έτσι, αφού τον πυροβόλησαν, τον έριξαν στο λάκκο νεκρό. Ένας χωρικὸς έτυχε να βρίσκεται κοντὰ στη σκηνὴ του μαρτυρίου παρακολουθώντας κρυφὰ όσα συνέβησαν τα ξημερώματα της 18ης Ιουλίου. Στὴ συνέχεια διηγήθηκε με λεπτομέρεια την εξέλιξη των γεγονότων στο μαρτυρικὸ ορυχείο. Κατὰ τη μαρτυρία του, όταν οι στρατιώτες αντιλήφθηκαν απὸ βογγητὰ των θυμάτων ότι δεν πνίγηκαν, έριξαν στο λάκκο μία χειροβομβίδα. ῾Ως απάντηση απὸ το βάθος άρχισε ν΄ακούγεται ο χερουβικὸς ύμνος! Κυρίως ξεχώριζε η φωνὴ της αγίας. Έριξαν τότε κι άλλες χειροβομβίδες, μα οι ψαλμωδίες συνεχίζονταν.

Αυτὴ τὴ φορὰ έψελναν το “Σώσον Κύριε τον λαόν σου”. Τέλος οι στρατιώτες άναψαν φωτιὰ στο στόμιο του ορυχείου ελπίζοντας να αποτελειώσουν έτσι το έργο τους με τον καπνὸ που θα εισέρρεε στο λάκκο. Τελικὰ μόνο ενα απὸ τα θύματα βρήκε το θάνατο απὸ τις χειροβομβίδες. Οι υπόλοιποι πέθαναν αργὰ και οδυνηρὰ απὸ πείνα, δίψα, πόνους και τραύματα. ΗΕγία Ελισάβετ δὲν έφθασε στον πυθμένα του λάκκου γιατί η πτώση της διακόπηκε απὸ κορμοὺς ξύλων που προεξείχαν. Κοντά της έπεσε ο νεαρὸς δούκας Ιωάννης τραυματίζοντας το κεφάλι του.Η αγία παρ' όλο που υπέφερε απὸ τα τραύματά της, ακόμη και τὴν ύστατη αυτὴ στιγμή, προσπάθησε να προσφέρει βοήθεια στον τραυματισμένο. Χρησιμοποίησε το ύφασμα του μοναχικού καλύμματος της κεφαλής της για να επιδέση το τραύμα του ᾽Ιωάννη, ώστε να ανακουφίσει κάπως τους πόνους του. Ήταν το τελευταίο έργο ελέους που επιτέλεσε η αγία στον ἐπίγειο βίο της.

Εικόνα 5: Η σορός της αγίας όπως βρέθηκε από το Λευκό

Στρατό.

ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΑΦΗ: Στις 31 Οκτωβρίου ο Λευκός Στρατός, αντίπαλος των Μπολσεβίκων, κατέλαβε το Αλαπάεβσκ και βρήκε τα οι οποίες παραδόξως δεν εξερράγησαν. Ο Θεὸς οικονόμησε ώστε το αγιασμένο σωμα της οσιομάρτυρος να μη διαμελισθεί, αλλὰ να μείνει ακέραιο για νὰ δοθεί ως ιερός θησαυρὸς στο πλήρωμα της Εκκλησίας. Τις σωρούς των νεκρών τις έβγαλαν από το ορυχείο και λόγω της επίθεσης του Κόκκινου Στρατού τις μετέφεραν συνεχώς όλο και πιο μακριά προς τα ανατολικά. Τον Απρίλιο του 1920 έφτασαν στο Πεκίνο, όπου τα δύο φέρετρα, της μεγάλης πριγκίπισσας και της μοναχής Βαρβάρας, μεταφέρθηκαν στη Σαγκάη και κατόπιν με πλοίο στο Πορτ Σάιντ. Τέλος, τα φέρετρα έφτασαν στην Ιερουσαλήμ. Την ταφή που έγινε τον Ιανουάριο του 1921 δίπλα από το ναό της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στη Γεσθημανή, που είχε χτιστεί με χρήματα της Παλαιστινιακής κοινότητας, της οποίας αυτή ηγήθηκε, τέλεσε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δαμιανός. Κατ’ αυτό τον τρόπο εκπληρώθηκε η επιθυμία της πιο σπουδαίας πριγκίπισσας, της Ελιζαβέτας, να ταφεί στους Άγιους Τόπους, όπως είχε ζητήσει στη διάρκεια του πρώτου της προσκυνήματος εκεί το 1888.

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ - ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ: ῾Η ανακομιδὴ των λειψάνων έινε την Πρωτομαγιά του 1982. Όταν ανοίχθηκαν τα φέρετρα της αγίας και της μοναχής Βαρβάρας, εξήλθε μία άρρητη ευωδία σφραγίζοντας την αγιότητα των δύο νεομαρτύρων. Τα πόδια και τα πέλματα της αγίας ᾽Ελισάβετ ήταν άθικτα καθὼς και ο εγκέφαλός της μέσα στὸ κοίλωμα της τιμίας κάρας της. Το 1992, αμέσως μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, έγινε η ανακήρυξη της Ελιζαβέτας ως νεομάρτυρος και το διάστημα 2004-2005 τα λείψανά της μεταφέρθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας, στις Βαλτικές και σε άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, όπου τα προσκύνησαν περισσότεροι από 7 εκατομμύρια πιστοί. Στη Μόσχα, η μνήμη της Αγίας τιμήθηκε στο μοναστήρι της Αγίας Μάρθας και Μαρίας που αυτή είχε ιδρύσει και το οποίο το 2006 επεστράφη εξ ολοκλήρου στη Ρωσική Εκκλησία. Στην αυλή του στήθηκε μνημείο στην Ελιζαβέτα Φιόντοροβνα. Το σημαντικότερο μνημείο όμως για τη μεγάλη Αγία είναι το γεγονός ότι στη Μονή λειτουργεί ακόμη σχολείο για ορφανά κορίτσια, φιλανθρωπικό συσσίτιο και υπηρεσία υποστήριξης, ενώ οι αδελφές της μονής εργάζονται σε στρατιωτικά νοσοκομεία. Κάτι που σημαίνει, ότι το άγιο έργο που αυτή είχε ξεκινήσει, θα συνεχιστεί και στο μέλλον.

Πηγή 

...always calm and serene, she found time and strength sufficing for this never-ending work. She lived in three tiny rooms, white and clean, separated from the hospital by the church, furnished with wicker chairs and adorned only by holy icons, thank-offerings from those who loved and honoured her. She slept on a wooden bed without a mattress, and with a hard pillow; but, tired out after her busy day, she fell asleep at once. Often she had only two or three hours' sleep, and even these were sacrificed to friends who begged her to let them come to her at a late hour. At midnight she rose to attend prayers in her church, and then made the rounds of her hospital. If one of the patients gave cause for anxiety, she sat down at his bed-side and remained there till dawn, trying to soothe him through the weary night hours. With her exquisite intuition of heart and mind she succeeded in finding words of comfort, and the invalids vowed that her presence alone brought relief to their pain; they felt, as it were, a healing emanation, which gave them patience, and even serenity, in the midst of their sufferings, while the timid faced their operations bravely when fortified by her comforting words.

SOURCE

Quotes of St. Elizabeth the New-Martyr

“We work, pray and hope every day to experience God’s mercy. Every day we experience a continuous miracle. Others begin to feel this and come to our church in order to give their souls a rest.”

“I long to give thanks, to give thanks every minute for everything that the Lord has given me. I long to bring Him my insignificant gratitude, serving Him and His suffering children.”


“It seems that from my childhood I had a great desire to help those suffering, especially those whose souls are in pain.”

“We must rise from the mournful earth to Heaven and rejoice with the angels over the salvation of a single saved soul, over a single cup of cold water given in the Name of the Lord.”

SOURCE 

“Always be guided by your heart rather than by your head, and your life will be transformed. Happiness does not consist in living in a palace or enjoying a large fortune; these can be lost. True happiness is something that neither men nor events can take from you. You will find it in Faith, in Hope and in Charity. Try to make those around you happy, and you will be happy yourself.”
– Grand Duchess Elizabeth Feodorovna of Russia

have been reading the Bible a good deal lately, and if we believe in the sublime sacrifice of God the Father in sending His Son to die and rise again for us, we shall feel the Holy Spirit lighting our way, and our joy will become eternal, even if our poor human hearts and earthly minds pass through moments which seem terrible.
– Grand Duchess Elizabeth Feodorovna of Russia

SOURCE

" Ὅλα εἶναι ἕνα θαῦμα καί δέν ὑπάρχει τίποτε χωρίς θαῦμα " (πόσο βαθειά σκέψη), "διότι ὅλα, τόσο ἁπλά βρίσκονται στό ἄπειρο μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ". Εἶναι θαῦμα ὅτι ὑπάρχουμε, ὅτι εἶναι τόσο ὑπέροχο πρᾶγμα ἡ ζωή καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, εἶναι χαρά νά τόν ὑπηρετεῖ κανείς, εἶναι χαρά ὅτι ὑπάρχει ζωή αἰώνια, ἡ οποία μᾶς περιμένει καί τέλεια ἀνάπαυση ἐνώπιον τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ".
Ὁσιομάρτυς Μεγάλη Δούκισσα Ἐλισάβετ Φεοντόροβνα. Ἔτος 1908.

ΠΗΓΗ