ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΤΟ INSTAGRAM

 Έχουμε εισέλθει για τα καλά στον πολιτισμό της μετανεωτερικότητας. Το υποκειμενικό στοιχείο θριαμβεύει. Αρκεί κάποιος να ανοίξει έναν λογαριασμό στο Instagram, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης το οποίο στις νεώτερες ηλικίες τείνει να υποκαταστήσει σε δημοφιλία ακόμη και το Facebook, και θα διαπιστώσει ότι το «εγώ και ο εαυτός μου» είναι το παν.
 Ίσως φτάσουμε να νοσταλγούμε την παντοδυναμία του Facebook, διότι εκεί τουλάχιστον η νεολαία ανέβαζε τραγούδια που της άρεσαν, τοπία, έκανε σύντομα ρεπορτάζ από την καθημερινότητά της. Στο Instagram κυριαρχεί ο ναρκισσισμός. «Θαυμάστε με»! Πόζες μοντέλων, παθητικές εκφράσεις προσώπων, και πολλές καρδιές από κάτω. Η φωτογραφία αποθέωση ενός τρόπου ζωής, ενός πολιτισμού ο οποίος διατυμπανίζει ότι δεν υπάρχει συλλογικότητα, δεν αξίζει να ασχολείται κάποιος με τους άλλους, αλλά η μόνη αλήθεια είναι το «εγώ» μας.

 Αυτό είναι και το στοιχείο-κλειδί της μετανεωτερικότητας. Δεν εμμένουμε μόνο στο δικαίωμά μας να κάνουμε ό,τι μας αρέσει. Δεν είμαστε μόνο οι ριζοσπαστικοί εικονοκλάστες των αξιών του παρελθόντος. Αυτοί που δικαιούμαστε να κρίνουμε, να απορρίψουμε, να προτείνουμε. Δεν χρειάζεται πλέον πρόταση.
«Έτσι μου αρέσει». «Αυτός/αυτή είμαι». «Δεν θέλω να με πείσεις». «Δεν με ενδιαφέρουν τα επιχειρήματα». «Αξίζει μόνο η εικόνα μου».

Και βέβαια αξίζουν για μένα όσοι με αποθεώνουν. Με αυτό τον τρόπο και με την υπερπροβολή στοιχείων εμπορευματοποιημένης τέχνης στην οποία ο μέτοχος θεωρεί ότι ζει την εμπειρία της, ο πολιτισμός μας υπονομεύει πλέον και τις τελευταίες σταθερές. Την οικογένεια. Το φύλο μας. Τον θεσμό του γάμου. Τον θάνατο και την αιωνιότητα.

 Διότι τι άλλο είναι η συζήτηση για τις έμφυλες ταυτότητες; Ότι η εκ φύσεως ύπαρξή μας είναι κάτι το ξεπερασμένο; Ότι η οικογένεια, η δέσμευση, η συνάντηση με τον άλλο δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, διότι αξία έχει η αυτάρκεια τού να απολαμβάνουμε μέσω της εικονικής πραγματικότητας όχι την σχέση, αλλά την αυτοερωτικότητα διά της φαντασίας και του σώματος, αφού ο άλλος δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο στην ζωή μας, παρά μόνο ζούμε την εικόνα του;

 Αλλά και ο θάνατος δεν έχει νόημα μεταφυσικό. Παράδεισος και κόλαση, Θεός και διάβολος είναι όλα ένα. Ο πολιτισμός μας τα θεωρεί στάδια καθήλωσης στο παρελθόν. Το μόνο που αξίζει στην θρησκεία είναι η εμπειρία της ατομικής συμμετοχής και μάλιστα σε εθιμικές μορφές. Η πίστη είναι ατομικό γεγονός, που δεν ενδιαφέρει την κοινότητα.
  Ίσως η νέα τάση θα είναι και η θρησκεία να είναι ένα υποκατάστατο της αντίληψης του «να περνάς καλά». Να δικαιώνεσαι. Να στηρίζεσαι από θρησκευτικούς λειτουργούς- ψυχολόγους, οι οποίοι δεν θα μιλούν και δεν θα δείχνουν τον Χριστό, διότι Αυτός δεν χρειάζεται, αλλά θα κάνουν λόγο για ωραίες έννοιες όπως αγάπη, συμφιλίωση, αλληλεγγύη, χωρίς όμως πνευματικό αγώνα, μετοχή στο σώμα της Εκκλησίας, νίκη κατά της αμαρτίας, αντιμετώπιση του κακού μέσα από την σχέση με τον Θεό.

Το Instagram αποτελεί έναν ακόμη όπλο στην πορεία του υποκειμενικού. Αληθινό είναι ό,τι πιστεύω εγώ ότι είναι. Δεν χρειάζεται να μου το επιβεβαιώσουν οι άλλοι, η παράδοσή μας, η μελέτη, τα επιχειρήματα, οι συλλογικότητες, η Ιστορία. Μου φτάνει το μακιγιαρισμένο μου πρόσωπο. Η πόζα μου. Πίσω από αυτό όμως πάντοτε θα κρύβεται η ανάγκη νοήματος. Εκκλησία, οικογένεια, παιδεία ας αντισταθούμε στις ψευδαισθήσεις.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 7 Ιουνίου 2017

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/06/instagram.html

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΕΝΕΙΑΣ : ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Ο όσιος Παΐσιος, σε επιστολή του το 1969, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε ένα φαινόμενο της χριστιανικής κοινωνίας της εποχής του, μια νοοτροπία επικίνδυνη για την ψυχική υγεία και το εκκλησιαστικό ήθος. Περιγράφει μια μερίδα ανθρώπων που ζουν μεν μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, αλλά χαρακτηρίζονται από τάσεις ασυμφωνίας και διαίρεσης.

«Είναι εκείνοι οι αδελφοί, που … α­σχολούνται με την κριτικήν ο ένας του άλλου και όχι δια το γενικώτερον καλόν του αγώνος. Παρακολουθεί δε ο ένας τον άλλον (περισσότερον από τον εαυτόν του) εις το τί θα ειπή ή τί θα γράψη, δια να τον κτυπήση κατό­πιν αλύπητα. Ενώ ο ίδιος αν έλεγε ή έγραφε το ίδιο πράγμα, θα το υπεστήριζε και με πολλές μάλιστα μαρτυ­ρίες της Αγίας Γραφής και των Πατέρων. Το κακό που γίνεται είναι μεγάλο, διότι αφ’ ενός μεν αδικεί τον πλη­σίον του, αφ’ ετέρου δε και τον γκρεμίζει μπροστά στα μάτια των άλλων πιστών. Πολλές φορές σπέρνει και την απιστία στις ψυχές των αδυνάτων, διότι τους σκανδαλί­ζει. Δυστυχώς, μερικοί από εμάς έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους. Θέλουμε οι άλλοι να έχουν τον ίδιο με εμάς πνευματικόν χαρακτήρα…»

Διαδεδομένος στην εποχή μας, αυτός ο τύπος ανθρώπου ασχολείται μόνο με τους άλλους. Έτοιμος για άμυνα και επίθεση, βρίσκει το νόημα της ζωής του σε μια διαρκή αντιπαράθεση πού αναζητά πάντοτε ένα θέμα να διοχετευθεί: τώρα η ακρίβεια της πίστεως, τώρα η αίρεση, τώρα οι σκοτεινές δυνάμεις, αλλά ποτέ η μαύρη του η μιζέρια. Τρέφεται από την πόλωση. Διψάει να πάρει θέση σε στρατόπεδο (ασχέτως αν σε πραγματικό πόλεμο μπορεί και να έστρεφε τα νώτα!). Κι αν ακόμη του δώσεις ένα λόγο της δικής του κατεύθυνσης και ιδεολογίας με την ετικέτα της αντίθετης, προκειμένου να τον εκτιμήσει, θα τον πολεμήσει αμείλικτα. Να εκτιμήσει δεν μπορεί, διότι πουθενά δε βλέπει το καλό, και η μυωπία αυτή τον βοηθά να εκτοξεύει ιεροπρεπώς Ιερεμιάδες. Δεν είναι σαν την μέλισσα που παίρνει το νέκταρ από τα άνθη αλλά (όπως το διατύπωσε ο όσιος Παΐσιος), σαν τη μύγα που γυρεύει τις ακαθαρσίες. Η πνευματική του ένδεια καλύπτεται από το περίβλημα του κοινωνικού ή πνευματικού αγώνα – και μη θαρρείτε πως το «πνευματικός» έχει κάποια εσωτερικότητα, το φαίνεσθαι ταυτίζεται με το είναι του.

Ο τύπος αυτός βρήκε ένα παράδεισο στο διαδίκτυο. Εδώ ο καθένας μπορεί να έχει εξίσου δημόσιο λόγο, ανεξέλεγκτο λόγο, με την πιο εντυπωσιακή πλατφόρμα, ενώ ταυτοχρόνως μπορεί εύκολα να κρύβει την ταυτότητά του και να κατασκευάζει το προφίλ που θέλει ο ίδιος (πράγμα πιο δυσχερές στην μη εικονική πραγματικότητα). Εδώ εύκολα εντάσσεται σε κάποιο στρατόπεδο και γίνεται «αγωνιστής».

Έτσι το διαδίκτυο γίνεται ένας κυκλώνας πληροφοριών, που ανακατεύει ξερά και χλωρά, σκουπίδια, μυαλά και συνειδήσεις, ευτελίζοντας ουσιαστικά την αλήθεια, αφού πλέον ο καθένας, και η κάθε ομάδα, επιδιώκει εγωιστικά, και με κάθε τρόπο, να επιβάλλει τη δική της αλήθεια, το δικό της «δίκιο», τη δική της αντίληψη και ερμηνεία. Στην διαδικασία αυτή επικρατεί η παρόρμηση και, κατ’ επέκτασιν, η προχειρολογία, η επιπολαιότητα, η προπέτεια, ακόμη και η λεκτική βία. Αυτό που συνέβαινε στο ποδόσφαιρο και στην πολιτική, βρήκε έδαφος και στον εκκλησιαστικό διαδικτυακό χώρο: πληροφορίες, ειδήσεις, γνώμες, υπηρετούν το χάος, τη σύγχυση και τα ανθρώπινα πάθη.

Εδώ όλα είναι ταχύτατα και εύκολα, η πληροφορία είναι fast food. Η ταχύτητα και ευκολία αυτή καθιστά και τον επισκέπτη του ίντερνετ ανίκανο να διαβάσει ένα βιβλίο στοιχειωδών απαιτήσεων, ανίκανο να εμβαθύνει ή να ανταποκριθεί ακόμη και σε ένα μικρό συγκροτημένο κείμενο. Ο εθισμένος στην ιντερνετική προχειρότητα, βία, και λατρεία της εικόνας, που ενίοτε συνεργάζονται με τη δική του εσωτερική σύγχυση ή ανασφάλεια, αδυνατεί πλέον να διαβάσει. Θα παρασυρθεί αναγκαστικά από τον τίτλο ενός κειμένου, από το πρώτο σχόλιο, και, αν έχει λάβει εκ των προτέρων στάση άμυνας, θα κάνει ένα scanning, για να αρπάξει τις φράσεις που τον εξυπηρετούν. Έπαυσε η διαδικασία της ανάγνωσης ως συνάντησης με τον συγγραφέα, ως προσπάθεια να κατανοηθεί το δικό του μήνυμα και να επιχειρηθούν οι προεκτάσεις του. Εκείνο που έχει σημασία είναι η στράτευση. Γι αυτό και συνήθως το μη στρατευμένο κείμενο ή δέχεται πυρά από τα αντίθετα στρατόπεδα ή απλά αγνοείται, αφού δεν διεγείρει.

Αλλά πού να δώσεις σημασία, όταν ο επίδοξος συγγραφέας του διαδικτύου, άσχετος, ψυχασθενής ή κομπογιαννίτης (ή επιτυχής συνδυασμός και των τριών) αναπτύσσει (καταχρηστικό το ρήμα) την όποια άποψή του με τον δυναμισμό και την πεποίθηση του προφήτη και διδασκάλου, επιχειρώντας να γίνει κι αυτός πελάτης της δημοσιότητας; Αυτός ο ανεύθυνος διαμορφωτής της κοινής γνώμης διεγείρει, συγχύζει και μακροπρόθεσμα αποθαρρύνει πάσαν ψυχήν θλιβομένην. Από πού θα τον καταλάβουμε; Το καλό κείμενο σέβεται τόσο τον αναγνώστη όσο και το θέμα που πραγματεύεται, δεν προσβάλλει, δεν κολακεύει, δεν απευθύνεται στα πάθη, αλλά επιχειρεί ταπεινά να εμβαθύνει σ’ αυτό που είναι κοινός πλούτος και του συγγραφέα και του αναγνώστη, στη φυσική προίκα που έχει δοθεί από τον Θεό και συμβάλλει στην προκοπή όλων εν αληθεία.

Δυστυχώς, στον φαύλο κύκλο του διαδικτύου η γνώση εκτοπίζεται από την ανεξέλεγκτη πληροφορία, που με τη σειρά της ανεβαίνει στον θρόνο της γνώσης, για να τυφλώσει με ψεύτικα, παραπλανητικά φώτα. Και ο «πληροφορημένος» γίνεται ο ημιμαθής και παντογνώστης.

Δικαιολογημένα στον χώρο αυτό δεν υπάρχει χρόνος και πολυτέλεια για ευγένειες. Ούτε για την κοσμική ούτε για την πνευματική ευγένεια. Αυτά θέλουν άσκηση και περιχώρηση. Πιο εύκολη, πιο άμεση, πιο διεγερτική είναι η βία, στις χονδροειδείς όσο και στις εκλεπτυσμένες μορφές της, και βρίσκει έδαφος σε ψυχές ταραγμένες.

Αλλά ας κλείσουμε με μια θέση. Γραφή, ανάγνωση, γνώση, απαιτούν πειθαρχία εσωτερική· συγκέντρωση των ψυχικών δυνάμεων και καταπολέμηση των παθών της ανυπομονησίας, του εγωισμού και της φιλαυτίας· προσπάθεια να κατανοήσουμε τον άλλον, και να αναζητήσουμε μαζί του, με υπομονή, τον κοινό πλούτο της φύσης και της χάρης. Αν δεν γίνει αυτό, θα περιφερόμαστε στην περιφέρεια, έχοντας χάσει το κέντρο, έτοιμοι να εκσφενδονισθούμε από τις φυγόκεντρες δυνάμεις, σαν θλιβεροί μετεωρίτες. Και το χειρότερο, θα φανταζόμαστε ότι είμαστε αστέρια που φωτίζουν τον κόσμο.

Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός, ιερομόναχος

πηγή 

Εκκλησία και τεχνολογία: “διλήμματα” και “ερωτήματα”

Αρχιμ. Χερουβείμ Βελέτζας Ιεροκήρυξ της Ι. Μητροπόλεως Κερκύρας «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» τεύχος Νοεμβρίου 2014, σελ. 2



 Αφορμή για τις επόμενες σκέψεις έδωσε το ερώτημα που θέτει η συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Εφημέριος» στη 2η σελίδα του τεύχους Νοεμβρίου 2014, για την σχέση της Εκκλησίας με την τεχνολογία και ποια προσέγγιση θα μπορούσε να υπάρξει, για την εισβολή της μετανεωτερικότητας και τον κίνδυνο ενός «αρμαγεδδώνα», για την υπεύθυνη στάση των κληρικών και την διαλεκτική ανάμεσα στην τεχνολογία και την ποιμαντική θεολογία, για την δυσκολία της Εκκλησίας να αγνοήσει τον κόσμο ή να απορροφηθεί από τις ευκολίες και τις ψευδαισθήσεις, και τέλος για την a-priori αποδοχή της τεχνολογίας ως «θέσφατο» και την επικινδυνότητα της επικυριαρχίας της στο πριν και στο τώρα.
 Στην προσπάθεια να απαντηθούν τα ερωτήματα και τα διλήμματα που τίθενται, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη να αποσαφηνιστούν αρκετά θεολογικά ζητήματα, τα οποία προκύπτουν ακόμα και από τον τρόπο με τον οποίο διατυπώνονται οι θέσεις, τα ερωτήματα και τα διλήμματα του ως άνω κειμένου.

 Το κύριο ερώτημα, αν θέλαμε να συνοψίσουμε σε μία πρόταση το ως άνω κείμενο, δεν αφορά στο σύνολο της τεχνολογίας, αλλά στην διαδικτυακή επικοινωνία:
 Κατά πόσο είναι απαραίτητη για να φέρει κοντά τον ένα με τον άλλο, κατά πόσο η κατάχρησή της απειλεί τον άνθρωπο και ποια θα πρέπει να είναι η ποιμαντική αντιμετώπιση του ζητήματος.

Η απάντηση, θα μπορούσε να είναι εξίσου απλή: Η τεχνολογία, και ειδικότερα η διαδικτυακή επικοινωνία, είναι ένα ανθρώπινο εργαλείο, όπως ο τροχός, ο ηλεκτρισμός, το μαχαίρι. Η φύση της τεχνολογίας, ως εφαρμοσμένη γνώση, είναι καλή, ενώ σε πνευματικό επίπεδο δεν είναι ούτε αγαθοεργός ούτε καταστροφική αλλά αδιάφορη, όπως επίσης και η φύση κάθε υλικού πράγματος (ακόμα και η διαδικτυακή επικοινωνία επιτυγχάνεται με την χρήση της ύλης, καθότι συνίσταται στην εγγραφή δεδομένων σε μαγνητικά μέσα και την διαβίβαση αυτών μέσω της κίνησης φωτονίων ή ηλεκτρονίων σε αγωγούς και μέσω των ραδιοκυμάτων).
Η χρήση της διαδικτυακής επικοινωνίας, όπως κάθε εργαλείου, δεν την καθιστά καλή ή κακή, αλλά η προαίρεση του ανθρώπου είναι εκείνη η οποία υπαγορεύει την αγαθή ή την πονηρή χρήση τους και οδηγεί σε καλές ή κακές πράξεις με ανάλογες συνέπειες.
 Ο χριστιανός, ως άνθρωπος εν τω κόσμω αλλ` ουχί εκ του κόσμου, δεν αντιδιαστέλλεται από τον κόσμο αλλά από το κοσμικό φρόνημα, δηλαδή από την προαίρεση η οποία κινείται ενάντια στην αγάπη και στο θέλημα του Θεού. Επομένως, ο χριστιανός δεν φοβάται και δεν δαιμονοποιεί ούτε την ύλη ούτε την τεχνολογία· χρησιμοποιεί την διαδικτυακή επικοινωνία στον βαθμό που διευκολύνει την διαπροσωπική επικοινωνία, γνωρίζει τα όριά της και δεν την χρησιμοποιεί για αυτοπροβολή, κουτσομπολιό, κατάκριση ή για ανήθικους ή εγκληματικούς σκοπούς. Άρα, η (διαδικτυακή) τεχνολογία αυτή καθαυτή δεν αποτελεί ποιμαντικό πρόβλημα, όπως δεν αποτελεί ποιμαντικό πρόβλημα ο τροχός ή το μαχαίρι· η δε κατάχρησή της, όπως κάθε αμαρτία ως προϊόν της ανθρώπινης προαίρεσης, είναι ζήτημα ποιμαντικής του προσώπου και όχι κοινωνιολογίας της θρησκείας.
 Αναφορικά με τα επιμέρους ζητήματα που θέτει το κείμενο του ερωτήματος, καταρχάς προβληματίζει η διπολική – μανιχαϊστική θεώρηση της τεχνολογίας (συμπεριλαμβανομένης της διαδικτυακής επικοινωνίας) ως προϊόν του κόσμου, και επομένως ως ενάντιο στην Εκκλησία και στην πνευματική ζωή του χριστιανού, η οποία μάλιστα κινούμενη με πνεύμα μακιαβελικό «που βάζει στην άκρη τον τρόπο για την εκπλήρωση κάποιου σκοπού (έργου)», απειλεί τον άνθρωπο με πνευματικό και φυσικό αφανισμό.
  Η φιλοσοφική αυτή τάση κυριαρχεί στα ερωτήματα της νεότερης εποχής, αρχής γενομένης από το γνωστό δίλημμα του Λούθηρου εάν σώζει η πίστη ή τα καλά έργα, την καταδίκη του Νεύτωνα και την περίφημη φράση «κι όμως, η γη γυρίζει», και φτάνοντας στις «απολογητικές» μελέτες του 20ού αιώνα (ακόμα και από ορθόδοξους θεολόγους) και συχνά στην εκ προοιμίου δαιμονοποίηση της τεχνολογίας.
Οι εκφράσεις περί πνευματικού και πολιτισμικού Αρμαγεδδώνα, περί απορρόφησης της Εκκλησίας από τα τεχνολογικά επιτεύγματα και περί μελλοντικού αφανισμού του ανθρώπου είναι ενδεικτικές όχι μόνο της τάσεως αυτής αλλά και του φόβου τον οποίο αυτή προξενεί. Η ρίζα κάθε τέτοιου είδους παρανόησης βρίσκεται στην σύγχυση των εννοιών «σάρκα» και «πνεύμα» και στην θεώρησή τους ως να αφορούν στην παρουσία ή μη της ύλης. Η ύλη όμως, ως δημιούργημα του Θεού δεν μπορεί να είναι κάτι το κακό ή να αντιστρατεύεται τον πνευματικό κόσμο.
 Στην διδασκαλία του Ευαγγελίου και των Πατέρων της Εκκλησίας, οι όροι αυτοί προσδιορίζουν το σαρκικό φρόνημα και το αντιδιαστέλλουν από το κατά Θεόν· με το ίδιο περιεχόμενο νοείται και ο «κόσμος», όταν αντιπαραβάλλεται στην Εκκλησία ή στην κατά Θεόν ζωή.
Επομένως άλλο η σάρκα ως ύλη, την οποία ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός υμνεί γιατί προσελήφθη και τιμήθηκε από τον ίδιο τον Θεό και έγινε εργαλείο της σωτηρίας μας, και άλλο το υλικό - σαρκικό φρόνημα, το οποίο καταδικάζουν απερίφραστα όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας. Επίσης, άλλο ο κόσμος ως δημιουργία καλή λίαν, και άλλο το κοσμικό φρόνημα.  Η τεχνολογία, ως εφαρμογή της ανθρώπινης γνώσης, αποτελεί προϊόν του κόσμου στον οποίο ζούμε και όχι του κοσμικού φρονήματος. Η φύση της τεχνολογίας της επικοινωνίας είναι αγαθή, άσχετα εάν η προαίρεση όσων την χρησιμοποιούν δύναται να οδηγήσει σε ολέθρια αποτελέσματα. Ο όλεθρος, επομένως, δεν οφείλεται στις «μηχανές», όπως προσπάθησαν να δείξουν πολλές χολιγουντιανές ταινίες των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα, αλλά στον άνθρωπο που τις χειρίζεται.
 Από την στιγμή δε που η τεχνολογία αποτελεί ένα άψυχο, άβουλο και μη αυτενεργούν ανθρώπινο δημιούργημα, το να θεωρεί κανείς αυτήν ως μία οντότητα με βούληση, αδίστακτη και με καταστροφικές διαθέσεις από τη μια, και από την άλλη να προβληματίζεται για τους τρόπους «προσέγγισης» και «διαλεκτικής» με το θεριό, αποτελεί μάλλον μετατόπιση του κέντρου βάρους του θεολογικού λόγου από το πρόσωπο στην μαζοποίηση - παγκοσμιοποίηση, στην κυρίαρχη δηλαδή ιδέα της μετανεωτερικότητας. την οποία ο συντάκτης του ερωτήματος θέτει απέναντι ως προς την Εκκλησία (με νεωτερικούς, όπως είδαμε, όρους), ενώ άλλοι θεολόγοι εκφράζονται ως θιασώτες αυτής.  Ο χριστιανός αποτελεί σώμα Χριστού, και ως σώμα Χριστού δεν διαλέγεται με τα δημιουργήματά του (τεχνολογία) αλλά με τον Δημιουργό του. Ως σώμα και μέλος Χριστού εστιάζει στην σημασία του ανθρώπινου προσώπου, το οποίο έχει βούληση, ελευθερία και λογική, και ζει σε αέναη αγαπητική σχέση με τον Χριστό και με τον πλησίον. Μια τέτοια σχέση, κατά την οποία «πάντες εν Χριστώ είς εσμέν» (πρβλ. Γαλ. 3.28), συνίσταται στην αλληλοπεριχώρηση των προσώπων, των κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού, και βρίσκεται πάνω από την ατομοκεντρική θεώρηση της νεωτερικότητας ή την ισοπεδωτική της παγκοσμιοποίησης. Ο λόγος του Χριστού είναι λόγος καινός και ακαινοτόμητος, δεν χρήζει ανανέωσης ή επαναδιατύπωσης ούτε στην κεραία. Και εάν κάποιοι από τους χριστιανούς, τώρα ή κάποτε, είδαν με κάπως λάθος τρόπο το Ευαγγέλιο, η Θεολογία δεν χρήζει ανανέωσης, αλλά επιστροφής «επί τάς πηγάς των υδάτων».
 Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ», τχ. Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου 2015 --- Πηγή: Απλά και Ορθόδοξα: http://xerouveim.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html

https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=8967213858207537205#allposts