Να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της για κάθε έργο σας

«Στάρετς Σάββας ο παρηγορητής»

Ο Στάρετς έτρεφε ιδιαίτερη, μπορεί να πει κανείς, τρυφερή αγάπη και αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού και δεν έβρισκε λόγια για να εκφράσει και τη δική Της αγάπη στους ανθρώπους και τη δική του προς Αυτήν.

Κάποιος χριστιανός είδε ένα θαυμαστό όραμα των μονών του παραδείσου που είχαν μια ασυνήθιστη ομορφιά .Ιδιαιτέρως διακρινόταν για την ομορφιά του ένα ανάκτορο.

Ρώτησε:

- Ποιός κατοικεί εκεί;

- Η Μητέρα του Θεού, του απάντησαν.

- Και που είναι τώρα; Γιατί δεν είναι εδώ;

- Βρίσκεται στη γη… βοηθάει τους ανθρώπους.

Ο πατήρ Σάββας συχνά προσέφευγε κατά την προσευχή στη Μητέρα του Θεού και την ονόμαζε «Βροντή κατά των δαιμόνων», γιατί δεν υπάρχει τίποτε φοβερώτερο για τους δαίμονες από την παρουσία της Παναγίας. Αυτοί δεν μπορούν να βλάψουν τον άνθρωπο, αν εκείνος δεν εγκαταλείψει την Υπεραγία Θεοτόκο.

Όλη η ζωή του στάρετς πέρασε κάτω από την προστασία της Παναγίας. Ο στάρετς μέσα στο ιερό πολλές φορές, όταν είχε ελεύθερο χρόνο, συνομιλούσε φωναχτά μ’ αυτήν, ξεχνώντας ότι κοντά του βρίσκονταν άνθρωποι. Διηγόταν πώς προσευχόταν ο ηγούμενος Αλέξιος στη Μητέρα του Θεού. Συχνά μιλούσε μαζί Της σαν με κάποιο κοντινό του άνθρωπο!

- Κι εγώ σας ζητώ αγαπημένα μου τέκνα, έλεγε, με ζήλο να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της για κάθε έργο σας. Και μην λησμονείτε να την ευχαριστείτε μετά το τέλος του έργου σας για τη βοήθεια που σας έστειλε. 

Σας ζητώ ιδιαιτέρως να κάμετε τον Θεομητορικό Κανόνα -150 φορές το 

«Θεοτόκε Παρθένε» - και να διαβάζετε το «ακοίμητο Ψαλτήρι». Το θεόπνευστο βιβλίο του ψαλτηρίου είναι γραμμένο από τον Προφήτη Δαϋίδ με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου υπάρχει μεγάλη ωφέλεια. Ένας ευσεβής χριστιανός είχε θερμή επιθυμία να διαβάζει το «Ψαλτήριον» αλλά μετά από κάθε αμέλεια ο ζήλος του ψυχράνθηκε. 

Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του είπε τρυφερά:«Πρέπει , τέκνο μου, να διαβάζεις το Ψαλτήρι. Αυτό είναι η ζωή σου».

 Κάποτε ο π.Σάββας ,στη βιογραφία του ιερομονάχου Παρθενίου, βρήκε ένα σημείο όπου λεγόταν ότι είχε δεχθεί ένα λογισμό αμφιβολίας για το αν η Υπεραγία Παρθένος ήταν η πρώτη μοναχή στη γη. Κοιμήθηκε ελαφρά και βλέπει μέσα από την Πύλη της Λαύρας του Κιέβου να έρχεται με τη συνοδεία μεγάλου πλήθους Αγγέλων μια μεγαλόπρεπη Μοναχή με μοναχικό μανδύα και ράβδο στα χέρια. Πλησιάζοντας σ’ αυτόν, του λέει: 

«Παρθένιε, εγώ είμαι μοναχή».

 Εκείνος ξύπνησε και από τότε ονόμαζε την Παναγία, Ηγουμένη της Λαύρας.

πηγή 

...κι εγώ ήθελα πάντοτε όπως Αυτή έτσι να κλαίω.''(Γεροντικό)

Διηγήθηκε ο αββάς Ιωάννης το εξής:
''Κάποτε καθόμουν μαζί με τον αββά Ποιμένα και είδα να πέφτει σε έκσταση. Κι επειδή του είχα πολύ θάρρος, του έβαλα αμέσως μετάνοια παρακαλώντας τον να μου πει που ήταν και που βρέθηκε.
Κι εκείνος αναγκάστηκε και μου είπε:
''Ο λογισμός μου κι ο νους μου ήταν εκεί στον Σταυρό του Σωτήρος Χριστού, όπου έστεκε εκεί δίπλα η Παναγία η Κυρία Θεοτόκος Μαρία κι έκλαιγε κι εγώ ήθελα πάντοτε όπως Αυτή έτσι να κλαίω.''

Γεροντικό

πηγή 

Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς

 ''Τά μάτια μεγάλα καί σκεπτόμενα. Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς· ἡ λύπη λόγω τῶν ἀθλιοτήτων τοῦ κόσμου καί τό χαμόγελο λόγω τῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό Παρηγορητή.

Ὅμως καί ἡ λύπη καί τό χαμόγελο συγκρατημένα κι ὅλα ὑποταγμένα στό πνεῦμα. Τοῦτο εἶναι τό πρόσωπο τῆς νικήτριας, ἡ ὁποία ἔζησε ὅλες τίς πίκρες τοῦ πόνου καί τοῦ καημοῦ, ὥστε μπορεῖ νά βοηθήσει ἐκείνους πού παλεύουν μέ τόν πόνο καί μέ τόν καημό.''

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

“Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω” σελ, 157

πηγή

Ο Θεός θά σοῦ βάλει λόγια στό στόμα σου καί θά μιλήσεις καταλλήλως!

Παναγία Οδηγήτρια(1350).Εθνικό Μουσείο Βελιγραδίου

 Κάποιος Χριστιανός βρέθηκε κάποτε σέ ἕνα κύκλο προτεσταντῶν, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦσαν τήν Παναγία καί ἔλεγαν, ὅτι δέν εἶναι Ἁγία.
Ὁ Ὀρθόδοξος αἰσθάνθηκε πολύ ἄσχημα, ἀλλά δέν ἦταν πνευματικά τόσο καταρτισμένος, ὥστε νά τούς ἀπαντήσει καταλλήλως.
 Προσευχήθηκε λοιπόν στό Θεό νά τόν βοηθήσει, ἔστω κάτι νά πεῖ, γιατί ὁ ἴδιος δέν ἤξερε τί ἔπρεπε νά κάνει.
Τότε,σάν νά ἄρχισε κάποιος νά τοῦ μιλάει ἀπό μέσα του, ρώτησε τούς προτεστάντες:
-Σέ ποιό Ὄρος ἔγινε ἡ μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ;
- Στό Ὄρος Θαβώρ ἀπάντησαν ἐκεῖνοι.
-Καί γιατί ὀνομάστηκε Ἅγιο, τό Ὄρος αὐτό, ξαναρώτησε ὁ Ὀρθόδοξος.
- Γιατί πάτησε ἐκεῖ ὁ Χριστός, ἀπάντησαν ἐκεῖνοι.
 -Καί δέν εἶναι Ἁγία ἡ Παναγία, πού εἶχε 9 μῆνες τό Χριστό στήν κοιλιά της, ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Ὀρθοδόξου.
Αὐτό εἶναι! Μοῦ ἔχει συμβεῖ καί ἐμένα. Ὅταν δέν γνωρίζουμε τί πρέπει νά ποῦμε σέ μιά περίσταση, προσευχόμενοι στό Θεό μέ πίστη καί ταπείνωση (κάνοντας μιά μικρή προσευχή μέσα μας), ὁ Θεός θά σοῦ βάλει λόγια στό στόμα σου καί θά μιλήσεις καταλλήλως, ἀκόμα καί ἄν δέν εἶσαι γνώστης τοῦ ἀντικειμένου!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_559.html

Τα παιδάκια με καρκίνο προσκυνούν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της ''Πραϋνουσας τας κακάς καρδίας''

Τα παιδάκια με καρκίνο ενός ρωσικού Ογκολογικού Κέντρου παίδων και εφήβων προσκυνούν την θαυματουργή και συνεχώς μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της ''Πραϋνουσας τας κακάς καρδίας''(Η ''Παναγία με τα επτά σπαθιά''όπως είναι αλλιώς γνωστή.




















Είθε η Παναγία να δίνει κουράγιο και δύναμη σε αυτούς τους μάρτυρες και στις οικογένειές τους

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_40.html

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ

Η Παναγιά του ρωσικού λαού



Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Βλαδιμήρου(Vladimir)μια από τις πιο γνωστές εικόνες της Ρωσίας συνδέεται με τον ρωσικό λαό από τις απαρχές του ακόμα.Ο πιστός λαος την ευλαβείται πολύ ενώ η ιστορία της χάνεται στα βαθη των αιώνων.

Σύμφωνα με μια παράδοση πρόκειται για μια από τις εικόνες του ευαγγελιστου Λουκά η οποία βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ μέχρι το 450, όταν μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ότι ο πατριάρχης Λουκάς Χρυσοβέργης(1157-1169)την δωρησε στον κνέζη Γιούρι Βλαντιμίροβιτς Ντολγκορούκι ο οποίος την τοποθέτησε στο γυναικείο μοναστήρι του Βισεγκόροντ



Άλλοι λένε ότι η εικόνα ήρθε από την Κωνσταντινούπολη το 1130.
Αυτό πάντως που είναι βέβαιο είναι ότι το 1155 ο πρίγκηπας Αντρέι Βογκομπουλίσκι την μετέφερε στο Βλαντιμίρ όπου έχτισε έναν μεγαλόπρεπο ναό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου για να τοποθετήσει την πολύτιμη αυτήν εικόνα,η οποία έμεινε στο Βλαντιμίρ τρεις αιώνες.
Σ'όλο αυτό το διάστημα η Παναγία δε σταμάτησε να ελεεί και να βοηθεί όσους επικαλούνταν τη βοήθειά της.Το ότι γλύτωσε ανέγγιχτη από μια φώτια που έκαψε τον καθεδρικό ναό,μετ’ότι γλύτωσε από την λεηλασία των Τατάρων,με τ’ότι συνόδευσε τον πρίγκιπα Ανδρέα στις μάχες που έδωσε κοντά στο Βόλγα με τους Βούλγαρους,αλλά και πολλά άλλα θαύματά, της έδωσαν τη φήμη της θαυματουργής εικόνας.
‘Όταν ο τρομερός Τιμούρ Λένκ επιτέθηκε στη Μόσχα το 1395,ο πρίγκηπας Βασίλειος Ντιμιτρίεβιτς και ο μητροπολίτης Κυπριανός,λιτάνευσαν την εικόνα για να σώσουν την πόλη.Η λειτανία κράτησε 10 ημέρες και στις 26 Αυγούστου 1395,χιλιάδες λαού την υποδέχθηκαν και την τοποθέτησαν στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.Εκέινη τη στιγμή ο Ταμερλάνος κοιμόνταν στη σκηνή του και είδε ένα τρομερό όνειρο
Κατέβαιναν λέει από ένα ψηλό βουνό πολλοί αρχιερείς κρατώντας χρυσές ποιμαντορικές ράβδους και από πάνω τους στέκονταν μια γυναίκα μέσα σε μία λάμψη.Γύρω της αμέτρητοι άγγελοι κρατούσαν πύρινα σπαθιά.Ξαφνικά όρμησαν κατά πάνω του.Ξυπνώντας τρομαγμένος ρώτησε τους συμβούλους περί τίνος πρόκειται.Εκεινοι του είπαν πως ήταν η προστάτρια των Ρώσων,η Παναγία των χριστιανών.Ο Ταμερλάνος αποφάσισε υποχώρηση.



H Παναγια του Βλαδιμήρου(Γκαλερί Τρετιακώφ)


Το Χρονικό που αναφέρει το γεγονός κλείνει λέγοντας:«Και έφυγε ο Ταμερλάνος διώχνωντάς τον η δύναμη της Παναγίας.»Στο μέρος που ο λαός υποδέχηκε την εικόνα της Παναγίας του Βλαδιμήρου,χτίστηκε η Ιερά Μονή Σρετένσκι..Επίσης σ’αυτήν την εικόνα αποδίδονται οι νίκες των Ρώσων κατά των Τατάρων το 1408,1451,1459.Διάσημη είναι και η μάχη στον ποταμό Ugra,όταν στις 23 Ιουνίου 1480 ο Αχμέτ Χαν υποχώρησε μπροστά στον κνέζη Ιωάννη τον Γ,χωρίς μάχη.Όλος ο στρατός του κατελήφθη από έναν ανεξήγητο φόβο.


Ο Ναός της Κοιμήσεως στο Vladimir

Το 1480 η εικόνα μεταφέρθηκε οριστικά στη Μόσχα
Μετά τη συντήρηση της εικόνας από τη Σοβιετική κυβέρνηση το 1918 καθαρίστηκαν τα τεσσερα επιστρώματα που είχαν επιζωγραφιστεί και εμφανίστηκε η αρχική της μορφή.Έπειτα μεταφέρθηκε στο Μουσείο Ιστορίας της Μόσχας και από εκεί στην Γκαλερύ Τρετιακώφ,όπου βρίσκεται και σήμερα σ’ένα παρεκκλήσι.

 Η ΜΟΝΗ ΣΡΕΤΕΝΣΚΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΛΙΝ



Στο κέντρο της Μόσχας δίπλα από το Κρεμλίνο, στην ομώνυμη οδό βρίσκεται η μονή Σρετενσκι όπου στα ρωσικά σημαίνει υπαπαντή, προϋπάντηση.
Κι όμως αυτό το μοναστήρι δεν εορτάζει την Υπαπαντή του Κυρίου όπως θα περιμένατε αλλά την προϋπάντηση μιας εικόνας. Μέσα μου ξεσηκώθηκα όπου η μεγάλη αυτή γιορτή επισκιάζεται από μια τοπική και είπα στον πατέρα Θεόδουλο, έναν αγαθό Ρώσο μοναχό: « Τους Ρώσους δεν μπορείς να τους εννοήσεις μ’ αυτές τις γιορτές». Με κοίταξε και μου είπε: “ Τον ουρανό οι Ρώσοι τον πιάνουν με το χέρι…. Τόσο κοντά αισθάνονται το Θεό”

Η προϋπάντηση της εικόνας
Όταν ο Ταμερλάνος στα 1395 κατευθυνόταν προς την Ρωσία., αφού είχε κατακτήσει όλες τις γύρω χώρες, έφεραν σε χρόνο ρεκόρ την εικόνα της Παναγίας του Βλαντιμίρ, μέσα σε δέκα ημέρες, στη Μόσχα όπου την προϋπάντησε όλος ο λαός της Μόσχας άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Όλοι προσευχόταν. Δεν έβρισκες άνθρωπο χωρίς δάκρυα στα μάτια. Τότε ήταν που εμφανίστηκε η Παναγία στον Ταμερλάνο στον ύπνο του λουσμένη στο φως συνοδευόμενη από αγγέλους όπου κρατούσαν πύρινα σπαθιά. Ο Ταμερλάνος αφού συμβουλεύτηκε τους σοφούς μογγόλους και έμαθε ότι αυτή η γυναίκα ήταν η Παναγία υποχώρησε. Αυτό το όνειρο είναι καταγεγραμμένο όχι μόνο στα παλιά ρωσικά χρονικά αλλά και στα ταταρικά χρόνια.



Εναέρια λειτανία κατ΄εντολή του Στάλιν
Οι κομμουνιστές έκλεισαν τη μονή της το 1925. Κατέστρεψαν τις εκκλησίες του Αγ. Νικολάου και της Αγ. Μαρίας της Αιγυπτίας, το καμπαναριό και το ηγουμενείο. Εκεί ήταν μία από τις σημαντικές έδρες της μυστικής αστυνομίας.
Σήμερα γνωρίζει άνθηση και είναι έδρα ενός από τους μεγαλύτερους ορθοδόξους εκδοτικούς οίκους. Εκεί βρίσκονται και τα λείψανα του Αγ. Μάρτυρος Ιλαριώνος Τροίτσκι, τελευταίου ηγουμένου της μονής πριν κλείσει, όπου μαρτύρησε στα σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Λέγεται ότι ο Στάλιν,  «επιβίβασε» την εικόνα της Παναγίας του Βλαντιμίρ σ΄ενα αεροπλάνο και έκανε «εναέρια» λιτανεία γύρω από τη Μόσχα. Μετά από λίγο τα γερμανικά στρατεύματα υποχώρησαν. Μύθος ή πραγματικότητα; Τους Ρώσους το ευλογοφανές τους φέρνει τόσο κοντά στον ουρανό..

http://trelogiannis.blogspot.gr/2017/09/blog-post_376.html

Σχετικά με την μελαγχολία

«Ὅταν μελαγχολεῖτε», ἔγραφε πρὸς πνευματικό του παιδὶ ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, νὰ ψάλλετε τὰ δυὸ τοῦτα τροπάρια της Παναγίας μας;

«Μακαρίζομεν σὲ πᾶσαι αἱ γενεαί, Θεοτόκε Παρθένε· ἐν Σοί γὰρ ὁ ἀχώρητος Χριστὸς ὁ Θεὸς Ἡμῶν χωρηθῆναι ηὐδόκησε. Μακάριοι ἐσμέν καὶ ἡμεῖς προστασίαν Σὲ ἔχοντες· ἡμέρας γὰρ καὶ νυκτὸς πρεσβεύεις ὑπὲρ ἠμῶν καὶ τὰ σκῆπτρα τῆς βασιλείας ταῖς Σαῖς ἱκεσίαις κρατύνονται διὸ ἀνυμνοῦντες βοῶμεν Σοί· Χαῖρε κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά Σοῦ».

«Σὲ τὸ ἀπόρθητον τεῖχος, τὸ τῆς σωτηρίας ὀχύρωμα, Θεοτόκε Παρθένε, ἱκετεύομεν. Τὰς τῶν ἐναντίων βουλάς διασκέδασον, τοῦ λαοῦ Σου τὴν λύπην εἰς χαρὰν μετάβαλε· ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου πρέσβευε· ὅτι Σὺ εἶ, Θεοτόκε, ἡ ἐλπὶς Ἡμῶν».

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο:
Τά πάθη καί ἡ κατάθλιψη – Τί εἶναι καί πῶς θεραπεύονται
(Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου)

http://trelogiannis.blogspot.gr/

Ω θύγατερ Αδάμ και μήτηρ Θεού".(Προφητείες που αναφέρονται στο πάνσεπτο πρόσωπό Της)

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ



Αύγουστος, ο τελευταίος μήνας του εκκλησιαστικού μας έτους.
Αφιερωμένος αρχικά κατά τα βυζαντινά χρόνια στον Τίμιο Σταυρό, εξ’ ου και η πρόοδος του Τιμίου Σταυρού την πρώτη του μηνός, η λιτάνευση στη Βασιλίδα των Πόλεων, την Κωνσταντινούπολη και η τέλεση του Αγιασμού προς αποφυγή μολυσματικών ασθενειών, όπως μας σημειώνει σε μια ομιλία του ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς 1.
Μετά την κλοπή του Τιμίου Ξύλου από τους δυσεβείς και σφετεριστές Σταυροφόρους, ο μήνας αυτός αφιερώθηκε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, αφού στις 15 Αυγούστου εορτάζεται η πάνσεπτος Κοίμηση και η εις ουρανούς Μετάστασή της, που αποτελεί για εμάς τους Ορθοδόξους το θεομητορικό Πάσχα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.

Είναι δε παράδοση της Εκκλησίας μας, όταν αναφερόμαστε στο πρόσωπο του Χριστού, να θέτουμε «φυλακή» στο στόμα μας κατά τον ιερό ψαλμωδό: «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου»2. Και τούτο, γιατί είμαστε άγευστοι της χάριτος του Θεου και, συγχρόνως, δεν διαθέτουμε και την καρδιακή καθαρότητα.

Εξίσου, επίσης, σημαντικό είναι να περιφρουρούμε το στόμα μας και τα χείλη μας, όταν πρόκειται να μιλήσουμε περί του προσώπου της Υπεραγίας Θεοτόκου. Άν ο Μωυσής άκουσε τη φωνή του Θεού που του έλεγε: «λύσε το υπόδημα των υποδημάτων σου»3 μπροστά στην φλεγομένη και μη κατακαιομένη βάτο, πόσο μάλλον οφείλουμε προσοχή για το πως θα σταθούμε και θα μιλήσουμε για το πρόσωπο, το οποίο ουράνωσε το γεώδες ημών φύραμα!



 Γι’ αυτό και παρακαλούμε μαζί με τους αγίους υμνωδούς της Εκκλησίας μας, κάθε φορά που γιορτάζουμε ένα θεομητορικό γεγονός, να μας δώσουν «γλώσσαν και προφοράν και λογισμόν ακαταίσχυντον»4, προκειμένου να μιλήσουμε για κείνη που μας έδωσε τη δυνατότητα, κατά την έκφραση του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά «ταις αισθήσεσιν τον αόρατον οράν εν είδει και σχήματι»5, να βλέπουμε δηλαδή με τις αισθήσεις μας τον Μονογενή Υιό του Θεού που έγινε άνθρωπος στα πανάχραντα σπλάχνα της.

Κι αν ακόμα διαθέταμε την καθαρότητα των Αγγέλων, την ομολογία και το αίμα των Μαρτύρων, αν ακόμη ήμασταν στολισμένοι με τα δάκρυα των Οσίων, δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τα μεγαλεία της, τα οποία «εποίησεν αυτή ο Δυνατός».
«Ταύτην ουκ ανθρωπίνη γλώττα, ουκ αγγέλων νους υπερκόσμιος κατ' αξίαν ευφημήσαι δύναται, δι' ης ημίν δέδοται την δόξαν Κυρίου τηλαυγώς κατοπτρίζεσθαι».
Αληθινά δεν υπάρχει γλώσσα ανθρώπου, ούτε υπερκόσμιος αγγελικός νους, που
να μπορεί επάξια να υμνήσει Εκείνη με την οποία μάς δόθηκε η δυνατότητα να θεωρούμε καθαρά τη δόξα του Κυρίου... Ενώνοντας όμως τον πόθο με τον φόβο και πλέκοντας κι από τά δυό διπλό στεφάνι με ιερή ευλάβεια και τρεμάμενο χέρι και ψυχή όλο πόθο, ας προσφέρουμε με ευγνωμοσύνη στην Μητέρα του Βασιλέως, Αυτήν που ευεργέτησε όλη την κτίση 6.

Ο Άγιος Ανδρέας Επίσκοπος Κρήτης ο Ιεροσολυμίτης στη 12η ομιλία του στην Κοίμησή της, την ονομάζει θυγατέρα του Αδάμ και μητέρα του Θεού 7.
Είναι η απόγονος του Αδάμ αφού γεννήθηκε από τον Ιωακείμ και την Άννα, αλλά συγχρόνως και η μητέρα του Θεού που συνέλαβε εκ Πνεύματος Αγίου και κυοφόρησε στα πανάχραντα σπλάγχνα της τον Μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού προκειμένου να σώσει τον άνθρωπο.
Μάλιστα ο ιεροσολυμίτης ασκητής, γνώστης της Παλαιάς Διαθήκης, μάς αναφέρει ένα πλήθος προφητειών που αναφέρονται στο πάνσεπτο πρόσωπό της καθώς και στη διακονία της, τονίζοντας ότι «περί σου πάντες οι του πνεύματος υποφήται προϋκελάδησαν»8.



Και πρώτον,το Μυστήριο της καιομένης και μη καταφλεγομένης βάτου καθώς μας εξιστορεί το βιβλίο της Εξόδου 9 είναι μια προτύπωση του μεγάλου μυστηρίου του τόκου της Παρθένου Μαρίας. Όπως η βάτος φλεγόταν αλλά «ου κατεκαίετο», έτσι και το πυρ της θεότητος δεν κατέφλεξε την άχραντη γαστέρα της όταν σε αυτήν εσκήνωσε το δεύτερο Πρόσωπο της Παναγίας Τριάδος.

Δεύτερον, περί αυτής ο Προφήτης Δαυίδ τον Χριστόν ελιτάνευσε λέγοντας : «ανάστηθι Κύριε εις την ανάπαυσιν σου, συ και η κιβωτός του αγιάσματός σου»10 καθώς και αναφέρθηκε στην κοίμησή της : «το πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οι πλούσιοι του λαού»11.

Επίσης, ύμνοι εμπνεόμενοι από μεσσιανικούς ψαλμούς, φανερώνουν την παρουσία και τη διακονία της Παναγίας.
«Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει... εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εκ της ρίζης αναβήσεται»12.
Στην προφητεία αυτή του πέμπτου ευαγγελιστού, όπως ονομάζεται ο Προφήτης Ησαΐας, διατυπώνεται ξεκάθαρα η σύλληψη και η γέννηση του Σωτήρος Χριστού από την Παρθένο Μαρία. Έτσι οι Προφήτες κινούμενοι θείω Πνεύματι, καθώς προχωρούσε το πλήρωμα του χρόνου, έδειχναν πιο καθαρά το μεγάλο αυτό γεγονός της σωτηρίας και φανέρωναν το απ’ αιώνος μυστήριον.

Τρίτον, αυτήν προφητεύει ως όρος ο Προφήτης Δανιήλ : «λίθος εξ όρους άνευ χειρών ανδρός εκ σου, λατομούμενον, ου τεμνόμενον· αφαιρούμενον, ου διαιρούμενον· τη προσλήψει της καθ’ ημάς ανθρωπότητος»13. Ως όρος υψηλό λοιπόν την χαρακτηρίζει ο Προφήτης, από το οποίο χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση απεκόπη ο λίθος, ο Ιησούς Χριστός δηλαδή, ο οποίος αφού προσέλαβε ολόκληρο το ανθρώπινο φύραμα με το εκούσιο Πάθος Του, τον Σταυρό και την εκ νεκρών Ανάστασή Του, συνέτριψε τις πύλες του Άδου, όπως ακριβώς το λιθάρι που συνέτριψε μια μεγάλη εικόνα στη διήγηση του Προφήτου Δανιήλ 14.
Έτσι η Θεοτόκος είναι :
η ζώσα βίβλος,
ο θεόγραφος τόμος,
το μυριοπλάσιον άρμα του Θεού ,
το πίον όρος,
το τετυρωμένον όρος, εν ω ευδόκησεν ο Θεός κατοικείν 15.

Γι’ αυτό καταφεύγουμε με εμπιστοσύνη πάντοτε σε αυτήν, αναθέτοντάς της την ελπίδα και την προσδοκία μας, γνωρίζοντας ότι με ασφάλεια θα μεταφέρει τα αιτήματά μας στο θρόνο του Υιού και Θεού της. Κι αν θα πετύχουμε τη σωτηρία μας θα είναι χάρη στις πολλές πρεσβείες και μεσιτείες της παναχράντου Μητρός του Κυρίου μας αλλά και δικής μας μητέρας, της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γι’ αυτό και με τον υμνογράφο Κλήμη θα πρέπει να επαναλαμβάνουμε «Οι Θεοτόκον ομολογούντες σε, Μητροπάρθενε, της αδιαδόχου βασιλείας και τρυφής δια σου, Παναγία, επιτυχείν αξιωθήτησαν»16.

1. Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, «Ομιλία ΛΑ’ εκφωνηθείσα εν λιτή τελουμένη κατά την πρώτην του Αυγούστου», ΕΠΕ 10,299
2. Ψαλμ. 140,3
3. Έξ. 3,5
4. Οίκος εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
5. Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, «Ομιλία ΝΓ’ – Εις την προς τα Άγια των Αγίων είσοδον...», ΕΠΕ 11,342
6. Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, «Η Θεοτόκος – Τέσσερις θεομητορικές ομιλίες» , εκδ. Αποστολικής Διακονίας Αθήνα 1990, «Εγκώμιον Πρώτον εις την Κοίμησιν», σελ. 102.
7. Αγίου Ανδρέα Κρήτης, «Λόγος ΙΒ’ – Εις την κοίμησιν της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου», PG 97,1096
8. αυτόθι
9. Έξ. 3,1-4
10. Ψαλμ. 131,8
11. Ψαλμ. 44,13
12. Ησ. 7,14 και 11,1
13. Αγίου Ανδρέα Κρήτης, ο.π. και Δανιήλ 2,34
14. Δανιήλ 2,31-49
15. Αγίου Ανδρέα Κρήτης, «Λόγος ΙΒ’ – Εις την κοίμησιν της υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου», PG 97,1097
16. Θεοτοκάριον, Δευτέρα εσπέρας, ωδή Ε’, ήχος βαρύς

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_41.html

Ο άγιος Νεκτάριος στην προσωπική του προσευχή μίλαγε πολύ απλά στην Παναγία

π.Ανδρέα Κονάνου



Ο άγιος Νεκτάριος στην προσωπική του προσευχή μίλαγε πολύ απλά στην Παναγία.

Της παρουσίαζε λογαριασμούς και χρέη της μονής.
Της μίλαγε για μαστόρους και οικοδομικά υλικά.
Για αρρώστους και άτεκνα ζευγάρια.Για την ανομβρία και τα χωράφια.
Προσευχόταν μπροστά στο εικόνισμά Της,που ήταν αναγεννησιακής τεχνοτροπίας.

Και του εμφανίστηκε πολλές φορές η Παναγία εκεί.

Διότι έβλεπε την απλή καρδιά του.Άκουγε τον αναστεναγμό του.
Έβλεπε τις αδικίες που δεχόταν.Ένιωθε το συντονισμό του αγίου Νεκταρίου
με την αγάπη του Παιδιού Της.Ήξερε ότι είναι άνθρωπος της ουσίας,
κι όχι της βιτρίνας.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_144.html

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΤΡΙΣΣΑΣ

Ἡ παρουσία τῆς Παναγίας εἶναι ἰδιαίτερα αἰσθητὴ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ στὶς ζωὲς ἐκείνων ποὺ τὴν ἐπικαλοῦνται. Ἡ μορφή της διακατέχει τὴν ὕπαρξή μας, ἐμπνέει, παρηγορεῖ, παιδαγωγεῖ. Ἄλλοτε ἡ ἴδια αὐτοπροσώπως, ἄλλοτε μέσα ἀπὸ τὶς εἰκόνες της. Ἀναρίθμητα τὰ ὀνόματά της, ἀναρίθμητες οἱ εἰκόνες της, καὶ κάθε εἰκόνα μιὰ ἱστορία μὲ ἀναρίθμητα θαύματα. Μία ἀπὸ τὶς ὀμορφότερες εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς Γιάτρισσας ἢ Στυλαρινῆς, ποὺ κοσμεῖ τὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς τοῦ Κουτλουμουσίου.

Εἰκόνα τοῦ 14ου αἰώνα (μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες, λέγουν οἱ εἰδικοί, εἰκόνες τῆς Παλαιολόγειας περιόδου), βρισκόταν σὲ Κουτλουμουσιανὸ μετόχι στὸν Μαρμαρᾶ τῆς Προποντίδας. Ὀνομάσθηκε Γιάτρισσα, γιατὶ οἱ θεραπεῖες της τὴν κατέστησαν γιατρὸ ἀποκλειστικὸ τῆς περιοχῆς. Μετὰ τὰ δραματικὰ γεγονότα τοῦ 1922 τὸ μετόχι αὐτὸ ἐρημώθηκε καὶ ἡ εἰκόνα χάθηκε. Ἕνα νεαρὸ κορίτσι (ἡ μετέπειτα μοναχὴ Θεοδοσία) τὴν βρῆκε μετὰ άπὸ καιρὸ σὲ ἔρημη περιοχή, καὶ τὴν μετέφερε στὴν Ἀττική, ἀπὸ ὅπου μὲ ὑπόδειξη παλαιῶν γερόντων ἐστάλη στὸ Κουτλουμούσι. Οἱ Πατέρες τοῦ Κουτλουμουσίου τὴν τοποθέτησαν στὴν μικρὴ αἴθουσα ὅπου συνερχόταν ἡ Γεροντικὴ Σύναξη τῆς Μονῆς, καὶ ἐκεῖ τὴν φώτιζε μιὰ ἀκοίμητη κανδήλα.

Ἐδῶ καθιστᾶ μὲ ἄλλο τρόπο αἰσθητὴ τὴν παρουσία της. Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, ὁ νέος τότε ἡγούμενος τῆς Μονῆς, κάποια βράδια ποὺ ἀποσυρόταν στὸ Κελλί του, ἄκουγε κρότους σὲ παράθυρα καὶ πόρτες, καθὼς καὶ βηματισμοὺς στὸν διάδρομο. Ἀφοῦ ἐπαναλήφθηκε τοῦτο γιὰ μερικὲς ἡμέρες, ἀνέφερε τὸ γεγονὸς σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς παλαιότερους γέροντες τῆς Μονῆς. «Ἄ, μὴν ἀνησυχεῖς», τοῦ ἀπάντησε πολὺ ἁπλὰ ἐκεῖνος, «συμβαίνει ὅταν σβήνει τὸ καντήλι της». Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, κάποιος ἔμπορος προσκυνητὴς ἀπὸ τὰ μέρη ἐκεῖνα ἔτυχε νὰ βρεθεῖ ἀνυποψίαστος στὸ δωμάτιο τῆς Γεροντικῆς Συνάξεως, μὲ ἀφορμὴ μιὰ ἐμπορικὴ συναλλαγή. Μόλις ἀντίκρισε τὴν εἰκόνα, ἔκπληκτος ἔπεσε μὲ δάκρυα μπροστά της, λέγοντας «Παναγία μου, Γιάτρισσα». Τότε εἶπε στοὺς Πατέρες γιὰ τὰ μεγαλεῖα ποὺ εἶδαν χιλιάδες κόσμος στὸ μετόχι τοῦ Μαρμαρᾶ, γιὰ τὰ θαύματα σὲ Ἕλληνες καὶ Τούρκους, γιὰ τὰ χρυσὰ καντήλια ποὺ τὴ στόλιζαν, γιὰ τὸ ὅτι ἦταν ἡ γιατρὸς ὅλης τῆς περιοχῆς, γιὰ τὰ λαμπρὰ πανηγύρια της στὴν Κοίμηση καὶ στὴν Ζωοδόχο Πηγή. Τότε μὲ ἀπόφαση τῆς Μονῆς ἡ εἰκόνα μεταφέρθηκε στὸ Καθολικό, ὅπου καὶ δεσπόζει μέχρι σήμερα.

Ὁ βυζαντινὸς ἁγιογράφος κάτω ἀπὸ τὰ μεγάλα μάτια τῆς ἔνθρονης Παναγίας ζωγράφισε ἔντονους δακρυγόνους ἀσκούς. Προφανῶς γιὰ νὰ φανερώσει τὴ συγκέντρωση ὅλου τοῦ πόνου, ὅλων τῶν δακρύων στὴν ψυχὴ τῆς Θεοτόκου. Ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄξια νὰ λέγεται πρέσβειρα τοῦ γένους μας. Εἶναι ὅμως καὶ ἡ ὁδηγήτρια, ποὺ μὲ τὸ δεξί της χέρι δείχνει τὸν Υἱό της. Ἔτσι, ὄχι μόνο μεσιτεύει ὑπὲρ ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶς κατευθύνει στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας.

Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου

πηγή 

Ρωσία:12 δελφίνια έβγαλαν από τον βυθό εικόνα της Παναγίας!

Του Χρήστου Μιχαηλίδη



Ένα θαυματό και ασυνήθιστο γεγονός που μας θυμίζει Συναξάρια, συνέβη στο Σότσι της Ρωσίας.
Συγκεκριμένα ένα κοπάδι δελφινιών(12 σύμφωνα με μαρτυρία) έβγαλε στην ακτή μία εικόνα της Παναγίας μπροστά στα έκπληκτα μάτια ανθρώπων που βρισκόντουσαν στην παραλία.



Το γεγονός έφερε στην δημοσιότητα ένας συνταγματάρχης του Ρωσικού Στρατού και η σύζυγός του, οι οποίοι έκπληκτοι είδαν τα δελφίνια να κολυμπάνε πολύ κοντά στην ακτή και να βγάζουν ένα αντικείμενο.

Όταν τα δελφίνια απομακρύνθηκαν προς το πέλαγος, το ζευγάρι πλησίασε το σημείο όπου είδαν το αντικείμενο καλυμμένο από λάσπη.
Τότε η σύζυγος του συνταγματάρχη καθαρίζοντας το αντικείμενο αντίκρυσε μια εικόνα της Παναγίας, δοξάζοντας τον Θεό για αυτό το θαυμαστό γεγονός.
(Σημ.π.Γεωρ...Πρόκειται για την εικόνα της Παναγίας του σημείου του Κούρσκ)

Να αναφερθεί ότι κανείς δεν γνωρίζει πως η εικόνα κατέληξε στον βυθό της Μαύρης θάλασσας, αλλά και πως τα δελφίνια την μετέφεραν μέχρι την ακτή, παραμένει ανεξήγητο.



Τέλος να σημειωθεί πως ο συνταγματάρχης μετέφερε την εικόνα στην Μόσχα, με την ελπίδα να την δείξει στον Πατριάρχη Κύριλλο και να του διηγηθεί το θαυμαστό γεγονός.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/06/12_15.html

Βούιξε ο τόπος με το μέγα Θαύμα

σχόλιο Γ.Θ (ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ) : Από στόμα σε στόμα έφτασε σε όλη την Ελλάδα το μέγα θαύμα με το ελικόπτερο που έπεσε και την κοπέλα που γλύτωσε. Αυτό που δεν θα διαβάσετε παρακάτω είναι το ότι η Παναγία προσφωνήθηκε ως η «Παναγία η Ακρωτηριανή». Δεν ξέρουμε γιατί. Το προσωνύμιο αυτό ανήκει σε μοναστήρι της Κρήτης.

Σήμερα βρέθηκα σε μια παρέα και ένα παλικάρι μας διηγήθηκε ένα θαύμα που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι στρατιωτικός στα ελικόπτερα και φίλος της κοπέλας που σώθηκε απο τη μοιραία πτήση του ελικοπτέρου στο Σαρανταπορο. Μας διηγηθηκε τα εξης: Η κοπέλα πιστευε βαθια και ειχε σχεση με τη Μονη της Παναγίας της Σεριφου την οποία ευλαβουνταν πολυ. Μάλιστα μετά την πτηση θα έπαιρνε άδεια και θα επισκεπτονταν το μοναστηρι οπου γνωριζε καλα και καποια μοναχη εκει.

Οταν εχασαν το σημα του ελικοπτέρου καποιες ωρες μετα, κάποιος που γνωριζε οτι η κοπέλα ευλαβουνταν την Παναγία της Σεριφου και πριν τους βρούνε, τηλεφώνησε στη Μονη και ζήτησε απο τις μοναχές να προσευχηθουν γιατί είχαν ανησυχήσει.

Η μοναχη τους ειπε πως θα σωθεί μόνο η κοπέλα και ολοι οι άλλοι θα σκοτωθούν. Μεχρι εκείνη τη στιγμή κανεις δεν ήξερε τίποτα, το ελικόπτερο αγνοούνταν. Έγιναν ολα όπως τα είπε η μοναχη. Όταν άρχισε να πέφτει το μοιραιο ελικοπτερο εμφανίστηκε δίπλα στην κοπέλα μια γυναίκα με κόκκινα ρουχα. Ήταν η Παναγία.

Την έπιασε από την καρέκλα ξηλωνοντας οχι μονο το καθισμα αλλά και το πάτωμα του ελικοπτέρου με χειρουργικη ακρίβεια (1200 πριτσινια το συγκρατει, για να το ξηλώσει ανθρωπινο χέρι θελει μερες εργασίας με εργαλεία, μας είπε το παλικάρι που έχει αυτην την ειδικότητα στο στρατό) το περασε εκτος του υπολοιπου ελικοπτέρου (που εγινε θρύψαλα) χωρίς να ακουμπήσει πουθενά και το κατεβασε 20 μετρα μακρια πανω σε ενα πουρναρι. Μάλιστα της γυρισε πλατη και την προέτρεψε να μην κοιταει προς τα συντρίμμια για ευνόητους λόγους, να μη φοβάται, οτι όλα θα πάνε καλά και οτι θα έρθουν να τη βρούνε.

Αυτος που έρχεται έρχεται για σένα, της είπε και έφυγε. Και ήταν ο υπάλληλος της ΔΕΗ που ειχε παει να ελέγξει γιατί είχε κοπεί το ρεύμα ο οποίος και τη βρηκε. Μάλιστα, η κοπέλα ανεφερε ότι αισθανόταν ζεστασιά και ασφάλεια με την παρουσια της γυναίκας. Στο νοσοκομείο οι γιατροί ειπαν οτι θα χρειαστουν καποιοι μηνες για να γίνει καλα. Η γυναίκα με τα κόκκινα ρούχα ξαναεμφανιστηκε και της είπε να μην ανησυχεί γιατι θα γίνει γρήγορα καλά, όμως θα πρέπει η κοπέλα να διαδώσει οτι εγινε για να δυναμωσει η πιστη του κόσμου.

Γιατί η Ελλάδα θα περασει καποια δυσκολία και μόνο με την πιστη θα καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε. Η κοπέλα πήρε εξιτήριο απο το νοσοκομείο και δεν έχει περάσει καν μήνας. Μάλιστα παρέλειψα να αναφέρω οτι της έκαναν και ψυχολογικά τεστ και είναι μια χαρά στο μυαλό της. Δεν ήταν κάτι της φαντασίας της. Δεν εξηγείται επιστημονικα ή με τη λογική. Είναι απλά ενα μεγαλο ΘΑΥΜΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!

Η Παναγιά μας να μας φυλαει όλους και να μας χαρίζει δυναμη! Αμήν!

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΟΥ ΤΑ ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΕ ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΔΕΛΦΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΜΟΝΑΔΑ. ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΔΩΣΩ.



πηγή 

Η εικόνα της Παναγίας και η Αγία Ματρώνα!

Άλλη φορά είχε δώσει ή Ματρώνα την έξης πληροφορία: «Σε κάποιο ράφι ενός ιερέα υπάρχει βιβλίο που έχει μέσα μία εικόνα, την "Αμαρτωλών σωτηρία". Ή Παναγία παρακαλεί να έλθει στην εκκλησία μας». Λέει λοιπόν στη μητέρα της:
- Σκέφτομαι πώς πρέπει να τη ζωγραφίσουμε και μάλιστα να την κάνουμε ωραία, επειδή τη βλέπω συνέχεια στον ύπνο μου.
Ή μητέρα της γνωρίζοντας την οικονομική δυσχέρεια που είχαν τότε στην οικογένεια απάντησε:
«Πώς να τη ζωγραφίσουμε; ούτε λεφτά έχουμε, ούτε τίποτα».

 Ή Ματρώνα όμως δεν αναπαυόταν, αν δεν γινόταν αυτό για το όποιο είχε ή ίδια πληροφορηθεί πώς έπρεπε να γίνει προς δόξα της Παναγίας Μητρός του Κυρίου μας. Έτσι αμέσως κιόλας, την επόμενη μέρα, έστειλε γυναίκες να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα, έπειτα από έρανο που ή ίδια θα ευλογούσε. Πράγματι, αφού τις ευλόγησε, εκείνες ξεκίνησαν γεμάτες πίστη και χαρά πού θα λάμβαναν μέρος σε ένα τέτοιο έργο Κυρίου.



Πήγανε στα γύρω χωριά, για να ζητήσουν από τούς χωρικούς, τούς εργάτες, τούς πλουσίους, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο, ότι μπορούσε να δώσει ό καθένας, για να γίνει ή εικονογράφηση της Πανάχραντου.
Το θαύμα έγινε και τα απαιτούμενα χρήματα συγκεντρώθηκαν διά πρεσβειών της Οσίας, αλλά ανάμεσα σε εκείνους πού ελέησαν το δίσκο αυτό βρέθηκαν και δύο αδέλφια, πολύ πλούσια σε υλικά αγαθά, μα πολύ φτωχά σε ψυχικές αρετές, όπως αποδείχτηκε έπειτα από την αρνητική συμπεριφορά τους. Ό ένας έβγαλε και έδωσε ένα ρούβλι, όχι όμως με την καρδιά του, και ό άλλος για να περιγελάσει την ενέργεια των γυναικών έδωσε ένα καπίκι. (Ένα ρούβλι έχει 100 καπίκια, δηλ. μηδαμινή αξία).
Όταν επέστρεψαν στη Ματρώνα και της παρέδωσαν τα χρήματα, εκείνη βάλθηκε επί αρκετή ώρα να ψάχνει για να βρει τα «μολυσμένα» αυτά κέρματα. Τελικά αφού τα βρήκε έδωσε εντολή στις γυναίκες λέγοντας: «Να πάτε πίσω και να τούς δώσετε αυτά τα λεφτά, γιατί μού χαλάνε όλα τα άλλα πού έχω».



Κάλεσαν και ένα ζωγράφο, τού οποίου το όνομα παραμένει άγνωστο, από τον όποιο ζήτησε ή Ματρώνα την αγιογράφηση της Παναγίας με τα έξης λόγια:
-«Μπορείς να μού ζωγραφίσεις αυτή την εικόνα πού θέλω;».
- «...Άν και δεν έχω χρόνο, απάντησε εκείνος, θα τη ζωγραφίσω».
 Και συνεχίζει ή Ματρώνα με την επόμενη συμβουλή: «Πήγαινε πρώτα εξομολογήσου, νήστεψε, κάνε προσευχή, και τότε να αρχίσεις να ζωγραφίζεις». Εκείνος υπάκουσε και πήγε, εξομολογήθηκε όχι όμως με ειλικρίνεια, αποκρύπτοντας κάποια αμαρτία του, κι άρχισε να ζωγραφίζει.

Περνάει μία βδομάδα, ένας μήνας, δυο μήνες, κάτι τον εμπόδιζε να συνεχίσει, πού όμως ό ίδιος δεν καταλάβαινε. Επιστρέφει τότε στη Ματρώνα και της κάνει γνωστή την κατάσταση: «Δεν μπορώ, κάτι δε μού πάει καλά και δεν ξέρω γιατί». Και κείνη πού από πριν γνώριζε το καθετί πού συνέβαινε τού άπαντα: «Δεν σού είπα να εξομολογηθείς; 'Άρα, κάτι έκρυψες κι αυτό το κάτι το ξέρεις πολύ καλά».
Ό ζωγράφος απορημένος και ξαφνιασμένος, πήγε πάλι κι εξομολογήθηκε, αυτή τη φορά όπως έπρεπε, και μέσα σε λίγο χρόνο ολοκλήρωσε το έργο και παρέδωσε την εικόνα στην εκκλησία τού χωριού. Ή εικόνα σήμερα στεγάζεται στο Μοναστήρι της Αγίας Σκέπης στη Μόσχα. Αργότερα, με την ευλογία της Ματρώνας, ζωγραφίστηκε και ένα δεύτερο αντίγραφο της Παναγίας, ή «Αμαρτωλών σωτηρία».
Μία φορά επρόκειτο να λιτανεύσουν την εικόνα αυτή και να την περιφέρουν σε όλα τα γύρω χωριά. Ή Ματρώνα, ειδοποιημένη από το Άγιο Πνεύμα, μαζί με τη βοήθεια άλλων γυναικών και υποβασταζόμενη, πήγε γεμάτη χαρά να συναντήσει την Παναγία, δίχως να γνωρίζουν από κανέναν τίποτα σχετικό με τη λιτανεία αυτή πού θα γινόταν. Καθώς προχωρούσαν, αφού περπάτησαν περίπου τέσσερα χιλιόμετρα τους λέει: «Έδώ σταματάμε. Σε μισή ώρα ή εικόνα θα είναι έδώ».



Αυτά ήταν τα λόγια μιας γυναίκας πού εστερείτο το φώς των οφθαλμών της. Άραγε μήπως οι πραγματικοί τυφλοί είναι εκείνοι πού στερούνται το φώς του Χριστού; 'Άς αναρωτηθούμε με τα λόγια τού Κυρίου: Εγώ ειμί το φώς του κόσμου- ό ακολουθών έμοι ου μη περιπατήσω έν τη σκοτία, άλλ' έξει το φώς της ζωής (Ίωαν. η' 12).

Πράγματι, σε μισή ώρα ήλθε ή εικόνα με ύμνους και προσευχές και ολοκληρώθηκε ή περιφορά. Ή Ματρώνα πού την υποβοηθούσαν, κρατούσε την εικόνα και έλαμπε από χαρά και αγαλλίαση. Ή εικόνα ήταν το πολύτιμο στολίδι τού χωριού.

Κάποια χρονιά έπεσε ανομβρία στο χωριό και κατέφυγαν στις πρεσβείες της Κεχαριτωμένης. Έκαναν Παράκληση στην Παναγία και λιτανεία της εικόνας της. Πριν ακόμη φθάσουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους. άρχισε ό Θεός να ρίχνει από τον ουρανό την ευλογημένη Του βροχή.
Στο σπίτι πού ζούσε και ασκούνταν ή Ματρώνα, υπήρχαν τρεις γωνιές γεμάτες εικόνες και καντήλια. Γνώριζε ποιά εικόνα ήταν σε ποιά θέση. Όταν προσευχόταν, τις κατέβαζε μπροστά της και μιλούσε σα να συνομιλούσε μπροστά στους ολοζώντανους αγίους πού απεικόνιζαν και πού τόσο πολύ τούς αγαπούσε.



Τόσο βαθιές και αληθινές ήταν οι ολονύκτιες προσευχές της, οι ολοήμερες δεήσεις της, τα μόνιμα κατανυκτικά δάκρυα της για όλο τον κόσμο, πού τόσο αγαπούσε ολόψυχα και συμμεριζόταν τον πόνο τους. πού τον έκανε δικό της. Ό χρόνος για την Οσία τού Θεού εκμηδενιζόταν. Ή μέρα γινόταν νύχτα μονομιάς, το ίδιο και ή νύχτα ξημέρωμα, όταν εκείνη δινόταν ολόψυχα στην προσευχή και εσωτερικά ζούσε τη φλόγα τού Κυρίου. Βίωνε ζωντανά πολλές ένθεες καταστάσεις πού μάλλον με λόγια είναι δύσκολο να περιγραφούν, αλλά είναι και ακατάληπτες από τούς πολλούς. Ήταν μόνο για κείνη σταλμένες από τον Κύριο. Μόνο για την εκλεκτή αυτή ψυχή πού σήκωνε με πολλές ευχαριστίες το σταυρό της.
Σε όποια πιστή γυναίκα την επισκεπτόταν από κάποια εκκλησία της Μόσχας, εκείνη της έλεγε αφήνοντας την με τη γλυκιά απορία και τον θαυμασμό στο πρόσωπο... «Ξέρω ή κάθε εικόνα σε ποιά θέση βρίσκεται στην εκκλησία σας και ξέρω όλες τις εικόνες πού έχετε εκεί». Τις ήξερε πολύ καλά, μπορούσε και τις «έβλεπε» από μακριά, γνώριζε πού βρισκόταν ή καθεμία. Να, πώς αποκαλύπτονται τα θαυμάσια του Θεού στους καλοπροαίρετους ανθρώπους... Από εκεί πού καθόταν οκλαδόν ή αόμματη Ματρώνα σε μία ταπεινή και σκοτεινή μεριά τού σπιτιού της και έκανε συνέχεια κομποσκοίνι. προγνώριζε τα πάντα. Τα έβλεπε σαν φωτογραφίες μπροστά της. Από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα.



Πολλοί άνθρωποι, βλέποντας εξωτερικά το σταυρό της, αισθάνονταν οίκτο για το πρόσωπο της κι έλεγαν: «Ή καημένη, πού δεν μπορεί να δει τις ομορφιές τού κόσμου». Όμως ή Ματρώνα απαντούσε: «Να σάς πω κάτι; Ό Θεός μία φορά μου άνοιξε τα μάτια και είδα και το φώς και τον ήλιο και τα αστέρια και τον ουρανό και όλα όσα υπάρχουν εδώ κάτω στον κόσμο. Είδα τα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα, όλα, όλα...».
Και πόσα άλλα ακόμη από τα αιώνια σκηνώματα τού παραδείσου είχε προνευθεί ή Οσία; Σίγουρα πάρα πολλά... Όπως όλοι οι μεγάλοι Άγιοι αξιώνονται και ζουν παρόμοιες καταστάσεις

Αρχιμ.Αθηναγόρα Κολυβά-Η Οσία Ματρώνα η Ρωσίδα

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_51.html

Ο Άγιος Σέργιος ,η Θεοτόκος και οι Χαιρετισμοί

Το όνομα ενός μεγάλου ασκητού που έζησε κοντά στον ποταμό Νούρμα της Ρωσίας ήταν Σέργιος. Όλα αυτά τα χρόνια νήστευε αυστηρά. Ξηροφαγία για πέντε μέρες με λίγο νερό, και το Σαββατοκύριακο λαδερό, ακόμα και το Πάσχα.
Το Σαρανταήμερο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τελείως άσιτος. Είχε καταπλήξει τότε τον κόσμο με το πλήθος των αρετών του, ιδίως με την απέραντη καλοσύνη του και το ταπεινό του φρόνημα.
Η φήμη του είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Ρωσία, φήμη αγίου και θαυματουργού, οι δε συναξαριστές και βιογράφοι του μας αναφέρουν ότι συχνά συλλειτουργούσε με αγγέλους όπως κάποτε ο Άγιος Σπυρίδων και αργότερα πολλοί ακόμα άγιοι. Είχε δε πλήθος από ουράνιες αποκαλύψεις και καταπληκτικές ενέργειες της Θείας Χάριτος και ιδιαιτέρως μάλιστα από την Υπεραγία Θεοτόκο.
Αρχίζω μ’ αυτή την ιστορία, αυτού του Αγίου διότι ο Άγιος αυτός έχει άμεση σχέση με τους Χαιρετισμούς. Έτσι ο Άγιος Φώτιος, μητροπολίτης Κιέβου, τον εγκατέστησε ηγούμενο στο μεγάλο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος. Ο Άγιος εκοιμήθη οσιακώς, στις 25 Σεπτεμβρίου/8 Οκτωβρίου του 1413.



Ύστερα από πολλά πολλά πολλά χρόνια, που είχε πλέον ξεχαστεί το άγιον πέρασμά του, εμφανίστηκε ξαφνικά ένα βράδυ στον ύπνο ενός απλού και ταπεινού μοναχού, και ο μοναχός τον ρώτησε :
-Ποιος είσαι;
- Είμαι ο αμαρτωλός Σέργιος που παλαιότερα εδώ ήμουν ηγούμενος. Να πεις λοιπόν στον τωρινό ηγούμενο ν’ ανοίξει τον τάφο μου.
Πράγματι υπήκουσε ο ηγούμενος και άνοιξαν τον τάφο του, και από τότε το σκήνωμά του έγινε μια τεράστια πηγή Θείας Χάριτος και πλήθος θαυμάτων. Ο Θεός δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου, θέλησε να δοξάσει τον δούλον του, εδώ στη γή, τότε που ο κόσμος πλέον τον είχε ξεχάσει.
Το χαρακτηριστικό του Αγίου ήταν ότι υπεραγαπούσε την Παναγία μας και της ήταν πάντοτε υπήκουος μέχρι θανάτου. Και αυτό το διδάχτηκε στην πράξη  στο Άγιον Όρος. Διότι από το Αγιορείτικο περιβόλι του Άθωνος, ξεκίνησε την ασκητική του ζωή ο Άγιος Σέργιος, για να συνεχίσει στη Ρωσία κοντά στον ποταμό Νούρμα, μέχρις ότου και εκοιμήθη οσιακώς.



Ένα άλλο πράγμα που είναι εξίσου θαυμαστό ήταν ότι ο Άγιος, όλη την ημέρα, όποια και αν ήταν η εργασία του, όποιο και αν ήταν το διακόνημά του, όπου και αν ευρίσκετο, συνεχώς, εψιθύριζε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, από την αρχή μέχρι το τέλος. Και πάλι από την αρχή, και πάλι από την αρχή, αμέτρητες, εκατοντάδες, χιλιάδες φορές, ίσως και εκατομμύρια σε ολόκληρη τη ζωή του.



Γι’ αυτό και είχε τόση ευλογία και τόση χάρη, και τόση προστασία και τόσα θαυματουργικά χαρίσματα από την Υπεραγία Θεοτόκο. Άλλωστε αυτή ήταν που κατά μαρτυρία όσων βρισκόταν στην κοίμησή του, ήταν Αυτή η οποία κατέβηκε εν μέσω δορυφορούντων Αγγέλων και Αρχαγγέλων, Χερουβείμ και Σεραφείμ και παρέλαβε την αγία και οσία ψυχή του.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_461.html

«Τας σας αγίας προσευχάς προσδεχόμενος Θεός..Βενέδικτε τρισμάκαρ».

Ο όσιος Βενέδικτος έγινε όργανο του Θεού, προκειμένου να εκφραστεί μέσω αυτού η αγάπη Εκείνου στον κόσμο.

Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος υπενθυμίζει ότι η αγάπη του Θεού που ψάχνει αδιάκοπα τρόπους για να φανερωθεί στους ανθρώπους, υποστέλλεται συχνά λόγω αδιαφορίας και απιστίας των ανθρώπων.
 
Κι οι άγιοί Του Τού δίνουν την αφορμή: παρακαλούν εκείνοι τον Θεό να γίνει ίλεως στην ταραχή των ανθρώπων, οπότε χάριν των αγίων αυτών ενεργοποιεί ο Θεός την αγάπη Του.

Μοιάζει μ’ αυτό που κάνει πάντοτε η Εκκλησία μας, όταν βάζει «μεσίτες» της σχέσης μας προς τον Θεό όλους τους αγίους, κατεξοχήν όμως την Παναγία. Παρακαλούμε Εκείνη και τους αγίους, να δεηθούν αυτοί στον Θεό για εμάς, διότι έχουν παρρησία και δύναμη στις προσευχές τους. «Πολύ ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου».

Σαν την περίπτωση της εικόνας της «Παναγίας της Παραμυθίας» στο Βατοπαίδι. Ο Κύριος δεν αντιδρούσε στον κίνδυνο των μοναχών, λόγω της αμέλειας και της ολιγοπιστίας τους. Κι έπρεπε να παρακαλέσει η ίδια η Παναγία μας για να «πειστεί» ο Κύριος.

Να δούμε πώς το αναφέρει ο υμνογράφος για τον όσιο Βενέδικτο. «Δέχτηκε ο Θεός τις δικές σου άγιες προσευχές, Βενέδικτε τρισμακάριε, και χορηγούσε στους ενδεείς τις αφορμές να ζήσουν, δοξάζοντάς σε θαυμαστά στη γη με τις θαυματουργίες σου» («Τας σας αγίας προσευχάς προσδεχόμενος Θεός τοις ενδεέσι διά σου εχορήγει τας προς το ζην αφορμάς, μεγάλως επί γης δοξάζων σε, ταις θαυματουργίαις, Βενέδικτε τρισμάκαρ») (ωδή η΄).

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_504.html

Νεαρός Σκοπιανός μίλησε μετά από 18 χρόνια μπροστά στην εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπηκόου!

Του Ηλία Προύφα



 Το περιστατικό συνέβη πριν ακριβώς 10 ημέρες στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους και μου το διηγήθηκε χθες βράδυ Ιερομόναχος που ήταν παρών στο θαυμαστό αυτό γεγονός, ενώ αναφέρθηκε και δημόσια την περασμένη εβδομάδα σε θρησκευτική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη.

  Μέσα στο σπίτι της, την Ιερά Μονή Δοχειαρίου στο Άγιο Όρος εκεί που καθημερινά ο σεβάσμιος Καθηγούμενος Γέροντας Γρηγόριος με την αδελφότητα της μονής ψάλουν τον παρακλητικό κανόνα στη χάρη της και μνημονεύουν εκατοντάδες ονόματα υπέρ υγείας και αναπαύσεως, ένας ακόμη συνάνθρωπος μας προσευχόμενος στο παρεκκλήσι της έλαβε στην πράξη την χάρη της Παναγίας Γοργοϋπηκόου η οποία γοργώς και προθύμως υπακούει και ελεεί όλους, όσοι την ευλαβούνται και την επικαλούνται με πίστη.

  Σύμφωνα με τη μαρτυρία, νεαρός Σκοπιανός 18 ετών από την πόλη Στρώμνιτσα της γειτονικής χώρας με πρόβλημα ομιλίας, μετέβη στην Ιερά Μονή του Δοχειαρίου για να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπηκόου.
Η μετάβαση έγινε με γνωστό του από τη Θεσσαλονίκη ο οποίος μίλησε στην οικογένεια για την Ι.Μ Δοχειαρίου και την εικόνα της Παναγίας. Φθάνοντας το παιδί στη μονή και ευρισκόμενο μπροστά στην εικόνα της Γοργοϋπηκόου, χωρίς να έχει μιλήσει ποτέ στη ζωή του βγάζοντας μόνο άναρθρες κραυγές φώναξε στη γλώσσα του ''Μάνα Παναγία, δώσε μου την υγεία μου'' .
Εκείνη την ώρα όλοι όσοι γνώριζαν την περίπτωση του νεαρού έμειναν έκπληκτοι με το συμβάν. Με το τέλος της δέησης που συνέχισε ατάραχος Δοχειαρίτης Ιερομόναχος, ο νεαρός Σκοπιανός γύρισε προς τους παρευρισκομένους που προσεύχονταν μαζί του και είπε ''Σας ευχαριστώ όλους σας, ήδη αισθάνομαι πάρα πολύ καλά''.

Πρόκειται για μια ακόμη θαυμαστή ενέργεια της Παναγίας Γοργοϋπηκόου από τις τόσες πολλές που καθημερινά συντελούνται σε πιστούς τόσο στην Ελλάδα καθώς και το εξωτερικό οι οποίοι καθημερινά ψάλουν την παράκλησή της αναφωνώντας ''Εις τα πέρατα άπαντα, η θαυματουργός σου εικών τεθρύληται και νυν πάντες εν το στόματι, την Γοργοϋπήκοον προφέρουσι''.

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/18.html

Ἐγώ, δεν μπορώ να ασπασθώ μία φορά την εἰκόνα της Παναγίας και να χωρίσω

Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής



Ἐγώ, δεν μπορώ να ασπασθώ μία φορά την εἰκόνα της Παναγίας και να χωρίσω. Ἀλλ᾿ όταν πλησιάσω κοντά της ωσάν μαγνήτης με τραβάει επάνω της.
Και πρέπει να είμαι μόνος. Διότι θέλω ώρες να την ασπάζομαι. Και κάτι ζώσαν πνοή γεμίζει μέσα η ψυχή μου και γεμίζω χάρη και δεν με ἀφήνει να φύγω...



https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_38.html

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.

Το έχω ξαναπεί οτι μου άρεσε πολύ το δάσος.Είχα συνηθίσει στη μοναξιά κι ήθελα να είμαι μόνος.Ήθελα να ζώ έξω, και πιο πολύ τη νύκτα.Γι' αυτό το λόγο ανέβαινα πάνω σε ένα πρίνο, ψηλά, πάνω απο δυόμιση μέτρα.Έφτιαξα εκεί ένα κρεβάτι με σχίνους.Έκοψα σχίνα και τα έπλεξα με τα κλαδιά του πρίνου.Έβαλα απο πάνω μία κουβέρτα και τυλιγόμουνα.Ηταν πολύ ωραίο.
Ανέβαινα με μία σκάλα, που την είχα φτιάξει μόνος μου, κι οταν έφθανα πάνω, την τραβούσα και κανείς δεν με ενοχλούσε.Το κρεβάτι το είχε ζώσει μία αγράμπελη, που ευωδίαζαν πολύ ωραία τα άφθονα άνθη της.Κάτω απο τον πρίνο ηταν ένας πλούσιος σχίνος.Απείχε απ' τον πρίνο, απ' τη ρίζα του πρίνου, κανά δυό μέτρα με τρία.Ανέβαινα στο κρεβάτι σκαρφαλώνοντας.Εκεί ήμουν όλος προσευχή.Ήμουν Αγιορείτης.Ήθελα μοναξιά και ψαλτήρι.Αλλά και το "Κύριε Ιησού Χριστέ..."Προσευχόμουν ώρες εκεί στον πρίνο, μές στα λουλούδια της αγράμπελης, πάνω στο σχινένιο κρεβάτι μου.

Ένα βράδυ που σκαρφάλωσα στο κρεβάτι αυτό, το γεμάτο λουλούδια, έκανα την προσευχή μου.Ήταν νύκτα, μές την ερημιά.Το φεγγάρι έλουζε την πλάση.Με συνόδευαν τα αηδόνια, που μόλις είχαν ξυπνήσει και κελαηδούσαν.Είπα πολλα απο το ψαλτήρι και κυρίως το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με".
Σε μιά στιγμή σηκώθηκα όρθιος κι είπα νοερώς το απόδειπνο.Την ώρα που άρχισα να λέω την ευχή της Παναγίας, έφτιαξα μία εικόνα νοερή της Παναγίας:Πάνω σε έναν ωραίο, θείο και υψηλό θρόνο η Υπεραγία Θεοτόκος και γύρω γύρω τα τάγματα των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ, Σεραφείμ, των Μαρτύρων, των Αγίων, των Οσίων, των Προφητών.Μπροστά σε αυτό το μεγαλείο γονάτισα σαν ανάξιος κι άρχισα να λέω δυνατά:"Άσπιλε, Αμόλυντε, Άφθορε, Άχραντε, Αγνή Παρθένε Θεόνυμφε Δέσποινα...".
Δέος, τρόμος με κατέβαλε, οταν μία ακτίνα φωτεινή, που ερχόταν απο την Παναγία μας, χτυπούσε το κεφάλι μου, που είχα σκύψει ταπεινά ταπεινά για τη μεγάλη μου αναξιότητα.Αλήθεια σας λέγω, ηταν μπροστά μου η Υπεραγία Θεοτόκος κι έστελνε τη φωτεινή της ακτίνα σε εμένα τον ταπεινό!Καλογεράκι ήμουνα, παπάς βέβαια, κάπου εκεί είκοσι χρονώ..

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_8.html

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: Περί της Θεομήτορος

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Όταν η ψυχή κατέχηται εκ της αγάπης του Θεού, ώ, πώς τότε τα πάντα είναι ευχάριστα, ηγαπημένα και ευφρόσυνα! Η αγάπη όμως αύτη συνεπάγεται οδύνην, και όσον βαθυτέρα είναι η αγάπη, τοσούτον μεγαλυτέρα είναι η οδύνη.

Η Θεομήτωρ ουδέποτε ημάρτησεν, ουδέ δια λογισμού, και ουδέποτε απώλεσε την χάριν, αλλά και Αυτή είχε μεγάλας θλίψεις. Ότε ίστατο παρά τον Σταυρόν, τότε ως ωκεανός απέραντος ήτο η θλίψις Αυτής, και οι πόνοι της ψυχής Αυτής ήσαν ασυγκρίτως μεγαλύτεροι του αδαμιαίου πόνου μετά την έξωσιν εκ του Παραδείσου, διότι και η αγάπη Αυτής ήτο ασυγκρίτως μεγαλυτέρα της αγάπης του Αδάμ εν τω Παραδείσω.

Και εάν επέζησεν, επέζησε μόνον θεία δυνάμει, δια της ενισχύσεως του Κυρίου, διότι η ευδοκία Αυτού ήτο όπως ίδη την Ανάστασιν, και ύστερον, μετά την Ανάληψιν Αυτού, παραμείνη ως παράκλησις και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.

Ημείς δεν φθάνομεν εις το πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και δια τούτο δεν δυνάμεθα να εννοήσωμεν πλήρως το βάθος της θλίψεως Αυτής. Η Αγάπη Αυτής ήτο τελεία. Ηγάπα απείρως τον Θεόν και Υιόν Αυτής,αλλ’ ηγάπα και τον λαόν αγάπη μεγάλη. Και τί ησθάνετο άρα γε, ότε εκείνοι, τους οποίους Αύτη τοσούτον ηγάπα και των οποίων την σωτηρίαν επόθει έως τέλους, εσταύρουν τον ηγαπημένον Υιόν Αυτής;

Δεν δυνάμεθα αν συλλάβωμεν τούτο, διότι ολίγη είναι η αγάπη ημών δια τον Θεόν και τους ανθρώπους.

Καθώς άπειρος και ακατάληπτος υπήρξεν η αγάπη της Παναγίας, ούτως άπειρος ήτο και ο πόνος Αυτής, και ακατάληπτος μένει δι’ ημάς.

Ώ Άσπιλε Παρθένε Θεοτόκε, ειπέ εις ημάς, τα τέκνα Σου, πώς, ότε έζης επί της γης, ηγάπας τον Υιόν Σου και Θεόν; Πώς ηγάλλετο το πνεύμα Σου επί τω Θεώ τω Σωτήρι Σου; Πώς προσέβλεπες εις το κάλλος του προσώπου Αυτού; Πώς εσκέπτεσο ότι Αυτός είναι Εκείνος, τον Οποίον διακονούν μετά φόβου και αγάπης πάσαι αι δυνάμεις των ουρανών;

Ειπέ εις ημάς τί ησθάνετο η ψυχή Σου, ότε εβάσταζες εις τας χείρας Σου το Θαυμαστόν Νήπιον; Πώς ανέτρεφες Αυτό; Πώς επόνει η ψυχή Σου, ότε μετά του Ιωσήφ επί τρεις ημέρας εζήτεις Αυτόν εν τη Ιερουσαλήμ; Οποίαν έζης αγωνίαν, ότε ο Κύριος παρεδόθη εις σταύρωσιν και απέθανεν επί του Σταυρού;

Ειπέ εις ημάς: Οποία χαρά εγένετο εις Σε δια την Ανάστασιν ή πώς επλήττετο η ψυχή Σου εκ του πόθου του Κυρίου μετά την Ανάληψιν;

Αι ψυχαί ημών έλκονται, ίνα γνωρίσουν περί της ζωής Σου μετά του Κυρίου επί της γης, Συ δε δεν ηυδόκησας να παραδώσης πάντα ταύτα τη Γραφή, αλλ’ εκάλυψας δια της σιγής το μυστήριον Σου.

Πολλά θαύματα και ελέη είδον από του Κυρίου και της Θεοτόκου, αλλά τελείως αδυνατώ να ανταποδώσω πως την αγάπην αυτήν.

Τί να ανταποδώσω εγώ εις την Υπεραγίαν Δέσποιναν, Ήτις δεν απεστράφη εμέ τον πεπτωκότα εν τη αμαρτία, αλλ’ εν ελέει επεσκέφθη εμέ και εσυνέτισεν; Εγώ δεν είδον Αυτήν, αλλά το Άγιον Πνεύμα έδωκεν εις εμέ να αναγνωρίσω Αυτήν εκ των πλήρους χάριτος λόγων Αυτής, και ευφραίνεται το πνεύμα μου, και η ψυχή μου ούτως έλκεται προς Αυτήν δια της αγάπης, ώστε και μόνον η επίκλησις του ονόματος Αυτής γλυκαίνει την καρδίαν μου.

Ότε ήμην νεαρός υποτακτικός, προσηυχόμην ποτέ ενώπιον της εικόνος της Θεομήτορος, και η προσευχή του Ιησού εισήλθεν εις την καρδίαν μου και ήρχισεν αφ’ εαυτής να προφέρηται εκεί. Άλλοτε εν τω ναώ ήκουον την ανάγνωσιν των προφητειών του Ησαΐου και εις τας λέξεις «Λούσασθε, και καθαροί γίνεσθε» (Ησ. α’ 16), εσκέφθην: «Μήπως η Παναγία ήμαρτε ποτε, έστω και δια του λογισμού»; Και ώ του θαύματος! Εντός της καρδίας μου φωνή τις, ηνωμένη μετά της προσευχής, προέφερε ρητώς: «Η Θεομήτωρ ουδέποτε ήμαρτεν, ουδέ δια σκέψεως». Ούτως το Άγιον Πνεύμα εμαρτύρει εν τη καρδία μου την αγνότητα Αυτής. Εν τούτοις, κατά τον επίγειον βίον Αυτής, δεν ευρίσκετο εισέτι εν τω πληρώματι της γνώσεως και υπέπεσεν εις αδιάβλητα τινα σφάλματα ατελείας. Τούτο είναι φανερόν εκ του Ευαγγελίου, ότε, επιστρέφουσα από της Ιερουσαλήμ, δεν εγνώριζε πού είναι ο Υιός Αυτής, και επί τρεις ημέρας μετά του Ιωσήφ εζήτει Αυτόν (Λουκ. β’ 44-46).

Η ψυχή μου συνέχεται υπό φόβου και τρόμου, όταν αναλογίζωμαι την δόξαν της Θεομήτορος.

Ενδεής είναι ο νους μου και πτωχή και αδύνατος η καρδία μου, αλλ’ η ψυχή μου χαίρει, και έλκομαι, ίνα γράφω έστω και ολίγους λόγους δι’ Αυτήν.

Η ψυχή μου φοβείται να τολμήση, αλλ’ η αγάπη με πιέζει να μη αποκρύψω τας ευεργεσίας της ευσπλαγχνίας Αυτής.

Η Θεοτόκος δεν παρέδωκε τη Γραφή ούτε τας σκέψεις, ούτε την αγάπην Αυτής προς τον Θεόν και Υιόν Αυτής, ούτε τας οδύνας της ψυχής Αυτής κατά τον καιρόν της σταυρώσεως, διότι και τότε πάλιν δεν θα ηδυνάμεθα να συλλάβωμεν ταύτα. Η αγάπη Αυτής προς τον Θεόν ήτο ισχυροτέρα και φλογερωτέρα της αγάπης των Σεραφίμ και των Χερουβίμ, και πάσαι αι δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων εκπλήττονται δι’ Αυτήν.

Καίτοι η ζωή της Θεομήτορος καλύπτεται υπό αγίας σιγής, ο Κύριος έδωκεν εις την Ορθόδοξον ημών Εκκλησίαν ίνα γνωρίζη ότι δια της αγάπης Αυτής περιπτύσσεται τον κόσμον όλον και εν Πνεύματι Αγίω βλέπει πάντας τους λαούς της γης και, ως ο Υιός Αυτής, πάντας σπλαγχνίζεται και πάντας ελεεί.



Ώ, εάν εγνωρίζομεν ποτε πόσον αγαπά η Παναγία πάντας τους φυλάσσοντας τας εντολάς του Χριστού, και πόσον λυπείται και θλίβεται δια τους μη μετανοούντας! Εγνώρισα τούτο εκ πείρας. Δεν ψεύδομαι, λέγω την αλήθειαν ενώπιον του Θεού, ότι εν πνεύματι γνωρίζω την Άχραντον Παρθένον. Δεν είδον Αυτήν, αλλά το Πνεύμα το Άγιον έδωκεν εις εμέ να γνωρίσω Αυτήν και την αγάπην Αυτής δι’ ημάς. Άνευ της ευσπλαγχνίας Αυτής η ψυχή μου θα απώλλυτο προ πολλού.

Εκείνη όμως ηυδόκησε να επισκεφθή και νουθετήση εμέ, όπως μη αμαρτάνω. Είπεν εις εμέ: «Δεν είναι αρεστόν εις εμέ να βλέπω τα έργα σου». Οι λόγοι Αυτής ήσαν ευχάριστοι, ήρεμοι, πράοι και συνεκίνησαν την ψυχήν. Παρήλθον υπέρ τα τεσσαράκοντα έτη, αλλ’ η ψυχή μου δεν δύναται να επιλησθή εκείνης της γλυκείας φωνής, και δεν γνωρίζω πώς να ευχαριστήσω την αγαθήν ελεούσαν Μητέρα του Θεού.

Εν αληθεία, Αυτή είναι η Αντίληψις ημών ενώπιον του Θεού, και μόνον το όνομα Αυτής χαροποιεί την ψυχήν. Αλλά και ο ουρανός όλος και όλη η γη χαίρουν δια την αγάπην Αυτής.

Αξιοθαύμαστον και ακατάληπτον πράγμα! Ζη εν τοις ουρανοίς και αδιαλείπτως θεωρεί την δόξαν του Θεού, αλλά δεν επιλανθάνεται και ημών των πενήτων, και δια της ευσπλαγχνίας Αυτής περιβάλλει όλην την γην και πάντας τους λαούς.

Και αυτήν την Άχραντον Μητέρα Αυτού ο Κύριος έδωκεν εις ημάς. Αύτη είναι η χαρά και η ελπίς ημών. Αύτη είναι η κατά πνεύμα Μήτηρ ημών, και είναι πλησίον εις ημάς κατά φύσιν ως άνθρωπος, και εκάστη χριστιανική ψυχή έλκεται προς Αυτήν εν αγάπη.
————————————————————————
πηγή: αρχιμ. Σοφρωνίου (Σαχάρωφ), Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1995.

πηγη vimaorthodoxias.gr

Ο αμερικανός ταξίαρχος και η θαυμαστή μεταστροφή του στην Ορθοδοξία

Ένας αμερικανός ταξίαρχος όπου στάλθηκε σε αποστολή στην Μολδαβία, αγάπησε τον μολδαβικό τρόπο ζωής και αποφάσισε να βαπτιστεί ορθόδοξος.

 Ο Norvel Coots,επικεφαλής του Ιατρικού Αρχηγείου του ΝΑΤΟ  έχει τον βαθμό του Ταξίαρχου.Φτάνοντας στο Κίσιβο εντυπωσιάστηκε από τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν χιλιάδες παιδιά.Το 2000 έθεσε τις βάσεις ενός προγράμματος για την βοήθεια τους,πρόγραμμα το οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα.

 «Είδα τα ορφανοτροφεία που λειτουργούσαν κατά το σοβιετικό σύστημα,μεγάλα ορφανοτροφεία χωρίς ρεύμα και νερό,ουσιαστικά  μόνο ένα μέρος για μείνει κάποιος το βράδυ.Αν και τα παιδιά είχαν φαγητό και λάμβαναν κάποια μόρφωση,είχαν ανάγκη από φροντίδα,στοργή και άλλα βασικά πράγματα που θα εξασφάλιζαν καλύτερες συνθήκες ζωής
Η προσπάθεια μας ξεκίνησε το 2000,είπε ο ίδιος σε μία συνέντευξη στην România Liberă.

Ο ταξίαρχος Coots υποστηρίζεται από την Ορθόδοξη εκκλησία της Μολδαβίας και τον αρχιεπίσκοπο Βλαδίμηρο του Κισίβου.Ο Αμερικανός υποστηρίζει πως οι δωρεές ελήφθησαν μέσω της ορθόδοξης εκκλησίας αλλά συνέβαλε και ο ίδιος προσωπικά.



 Οι εμπείριες που έζησε εκεί στις όχθες του ποταμού Προύθου,έκαναν τον ταξίαρχο να αλλάξει ζωή.Βαπτίστηκε Ορθόδοξος και υποστηρίζει πως άκουσε την ίδια την Παναγία να του λέει να βοηθήσει τα παιδιά της Μολδαβίας

«Έγινα ορθόδοξος.Τα παιδιά μου πήραν μολδαβικά ονόματα,Μαξιμιλιανός και Καταλίνα.Την δεύτερη φορά που πήγα στην Μολδαβία για να ολοκληρώσω το πρόγραμμα,επισκέφτηκα ένα παλιό μοναστήρι στο Ορχέι.Τότε μου μίλησε η Παναγία και μου είπε να βοηθήσω εκείνα τα παιδιά.Ήδη αισθάνομαι Μολδαβός και μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Βλαδίμηρο θέλουμε να αναπτύξουμε και άλλα προγράμματα

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot