King Arthur - Song in Late British

Ο βασιλιάς Αρθούρος μεταφέρει τον Σταυρό του Κυρίου Ιησού Χριστού στην νικηφόρα μάχη του Badon.

Τα Ουαλικά Πασχάλια Χρονικά ή τα Χρονικά του Cambriae, τα οποία λέγεται πως γράφτηκαν κατά την περίοδο των χρόνων που καλύπτουν, 447 μ.Χ. μέχρι 957 μ.Χ. (παρότι νεότερες καταγραφές γράφτηκαν πιθανόν λίγο καιρό μετά τα γεγονότα), είναι ανάμεσα στις πιο πρώιμες πηγές που αναφέρουν τον βασιλιά Αρθούρο. Τα χρησιμοποιούσαν για να υπολογίζουν την ημερομηνία του Πάσχα, όμως αυτά τα έγγραφα κατέγραψαν επίσης ιστορικά γεγονότα παράλληλα με τις ετήσιες καταγραφές τους. Δύο από αυτές τις καταγραφές μιλούν για τον Αρθούρο. Η καταγραφή του 516 μ.Χ. αναφέρεται στην "Μάχη του Badon, στην οποία ο Αρθούρος κουβάλησε τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες στους ώμους του και οι Βρετανοί ήταν νικηφόροι". Η καταγραφή του 537 μ.Χ. αναφέρεται ως "Η διαμάχη του Camlann στην οποία ο Αρθούρος και ο Medraut (Μόρντρεντ) χάθηκαν". Όλες οι προσωπικότητες που αναφέρονται σε αυτά τα, γενικά αξιόπιστα, Χρονικά φαίνεται πως ήταν ιστορικές προσωπικότητες. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να υποθέσουμε πως ο Αρθούρος και ο Μόρντρεντ δεν ήταν και αυτοί πραγματικά ιστορικά πρόσωπα. Ο άγιος Gildas (Ορθόδοξος άγιος της Ουαλίας ο οποίος συνέγραψε και ιστορία) λέει πως αυτή η μάχη του Badon ήταν μία πολιορκία. Η αναφορά πως ο Αρθούρος "κουβαλούσε τον Σταυρό του Κυρίου μας στους ώμους του" ίσως να αναφέρεται σε κάποιο φυλαχτό το οποίο περιείχε ένα τμήμα του πραγματικού Τίμιου Ξύλου. Ίσως πάλι να έγινε κάποιο μεταφραστικό λάθος και η ουαλική λέξη "ασπίδα" να μεταφράστηκε σαν "ώμος". Έτσι ο σταυρός που κουβαλούσε ο Αρθούρος ίσως ήταν ένα  οικόσημο στην ασπίδα του. 

Αγγλικό κείμενο εδώ Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Η εμφάνιση της Παναγίας στον βασιλιά Αρθούρο

Ο βασιλιάς Αρθούρος της Βρετανίας ενάντια στους παγανιστές Σάξονες στην μάχη του Μπάθ.

Προσκύνημα σε ένα ξεχασμένο μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Ένα ποίημα που έγραψα για το Άβαλον, το σημερινό Glastonbury, μαζί με φωτογραφίες από το προσκύνημα που έκανα εκεί πέρυσι 

Η εμφάνιση της Παναγίας στον βασιλιά Αρθούρο

 Αυτός ο θρύλος πάει πίσω στα χρόνια που ο βασιλιάς Αρθούρος κυβερνούσε την Βρετανία. Εκτός από το ότι ήταν ένας ισχυρός πολεμιστής και ηγέτης των ανδρών, ο Αρθούρος ήταν επίσης ένας καλός και σοφός βασιλιάς που ήταν αφοσιωμένος στον Θεό και στην Υπεραγία Θεοτόκο. 

Η απώλεια της Γαλατίας

Η ιστορία αυτή συμβαίνει κατά τη διάρκεια που Αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Λέοντας ο πρώτος και την Γαλατία την κυβερνούσε ο Flolo, έναν αξιωματικό της Ρώμης. Μας λέει πως ο Flolo ήταν ένας άδικος και βίαιος κυβερνήτης ο οποίος δίωκε τους Χριστιανούς και συχνά βλαστημούσε την Παναγία διατάζοντας την καταστροφή των αγαλμάτων της, των ιερών και των λειψάνων των αγίων. 

Κατά την περίοδο αυτή ο Αρθούρος είχε χάσει τον έλεγχο της Γαλατίας και βρισκόταν πίσω στην Βρετανία στην βασιλική του αυλή. Λέγεται πως ήταν κοντά στο τέλος του καλοκαιριού όταν ένας ιππότης στάθηκε μπροστά του στην βασιλική του αυλή και αποκάλεσε τον Αρθούρο δειλό γιατί έχασε την Γαλατία από τους εχθρούς του. Είπε στον Αρθούρο πως τώρα θα πεθάνει χωρίς να είναι βασιλιάς της όμορφης αυτής γης που ο ίδιος ο πάπας του είχε παραχωρήσει. 

Ο όρκος του Αρθούρου. 

Θυμωμένος και ντροπιασμένος ο Αρθούρος ορκίστηκε ενώπιον του Θεού και της Υπεραγίας Θεοτόκου πως θα καταλάβει ξανά την Γαλατία και θα γίνει ξανά βασιλιάς της. Ορκίστηκε πως μέσα σε δώδεκα μήνες θα προκαλούσε τον Flolo. Ο Αρθούρος ξεκίνησε να προετοιμάζει τον στρατό του για την εισβολή στην Γαλατία. Όταν έφτασε η άνοιξη ο Αρθούρος συγκέντρωσε μία μεγάλη δύναμη για την εισβολή και την μετακίνησε διά μέσω της θάλασσας προς την Γαλατία. 

Την άνοιξη η Γαλατία ήταν ένας θαυμάσιος τόπος με ωκεανούς λιακάδας και πράσινα χορτάρια και ήταν πράγματι μία υπέροχη χώρα. Ο Αρθούρος περίμενε σφοδρή αντίσταση από την άμυνα της αλλά δεν εμφανίστηκε κανένας στρατός για να τον αντιμετωπίσει. Σαστισμένος, ο Αρθούρος έστειλε πεντακόσιους από τους πολεμιστές του και δύο χιλιάδες τοξότες για να ψάξουν τον αμυνόμενο στρατό αλλά το μόνο που ανέφεραν ήταν πως όπου και αν πήγαιναν ο κόσμος έφευγε μακριά τους. Τώρα, αντίθετα από τον Flolo, ο Αρθούρος δεν ήταν ένας βίαιος άνδρας και άρχισε να μετανιώνει για το ότι η άφιξη του με ένα τόσο ετοιμοπόλεμο στράτευμα είχε τρομοκρατήσει τον ντόπιο πληθυσμό. Ήταν απλοί χωριάτες που δούλευαν την γη για να ζήσουν και ήταν και οι ίδιοι θύματα της βιαιότητας του Flolo και τους λυπήθηκε. Καθώς σκεφτόταν τι πρέπει να κάνει άκουσε τον ήχο από τρομπέτες και μία ομάδα αγγελιοφόρων πήγε στην κατασκήνωσή του. 

Η πρόκληση του Flolo

Ήταν οι αγγελιοφόροι του Flolo τους οποίους έστειλε για να γνωστοποιήσουν την πρόκλησή του. Οι αγγελιοφόροι ανακοίνωσαν πως ο άρχοντας τους πρότεινε πως προκειμένου να γλιτώσουν άσκοπη αιματοχυσία, αντί να συναντηθούν οι δύο στρατοί σε ανοιχτή μάχη ο Αρθούρος θα έπρεπε να διαλέξει ένα γενναίο πολεμιστή του ο οποίος θα τον πολεμούσε σαν άνδρας προς άνδρα μέχρι θανάτου. Ο νικητής θα κυβερνούσε την Γαλατία. 

Ο Flolo ήταν ένας μεγαλόσωμος άνδρας με εκπληκτική δύναμη και αντοχή και ήταν εντελώς άφοβος στην μάχη. Σαν τέχνασμα, είχε προκαλέσει τον Αρθούρο να στείλει στην μάχη τον πιο γενναίο, δυνατό και καλύτερο πολεμιστή του να πολεμήσει για αυτόν, παρά να αντιμετωπίσει τον ίδιο τον Αρθούρο. Οι αγγελιοφόροι είχαν μαζί τους το γάντι του Flolo και το πέταξαν μπροστά στα πόδια του Αρθούρου σαν πρόκληση. 

Ο Αρθούρος δέχεται

Οι ιππότες του Αρθούρου φώναζαν για να τους διαλέξει για την μάχη αλλά ο Αρθούρος τους διέταξε να σωπάσουν. Τους είπε πως θα πολεμούσε ο ίδιος τον Flolo και πως μόνο αυτός μπορούσε να γίνει βασιλιάς της Γαλατίας. Ο Αρθούρος είπε στον αγγελιοφόρο να πάει πίσω στον Flolo και να του πει πως θα τον πολεμούσε ο ίδιος μέχρι θανάτου. Του είπε επίσης πως ο Θεός θα διάλεγε τον πιο άξιο νικητή. Έτσι συμφωνώντας με τους όρους το μέρος της μάχης θα ήταν το νησί Notre Dame στο Παρίσι. 

Το πρωί ο Αρθούρος γονάτισε για να προσευχηθεί στο Θεό και στην Υπεραγία Θεοτόκο για να του δώσουν κουράγιο και προστασία. Ο Flolo προσευχήθηκε στον θεό Βάγχο για δύναμη και κουράγιο και για τον θάνατο του Αρθούρου. Έπειτα και οι δύο άνδρες ίππευσαν τα άλογα τους και αντίκρισαν ο ένας τον άλλο περιμένοντας το σήμα του αγγελιοφόρου. Ο αγγελιοφόρος στάθηκε στην μέση του πεδίου περιμένοντας και τους δύο να ετοιμαστούν και έπειτα ήχησε την τρομπέτα για να αρχίσει η μάχη. 

Μάχη μέχρι θανάτου

Ο Flolo ώθησε το άλογο του μπροστά και ο Αρθούρος έκανε το ίδιο. Οι αιχμές από τα δόρατα των δύο αντρών συγκρούστηκαν επάνω στις ασπίδες τους και έπεσαν και οι δύο από τα άλογά τους. Με δόρατα και ασπίδες διαλυμένες σε κομμάτια οι δύο άνδρες στάθηκαν στα πόδια τους και άρχισαν να χτυπάνε ο ένας τον άλλον με τα σπαθιά τους. Και οι δύο κατάφεραν να αποκρούσουν τα θανατηφόρα χτυπήματα ώσπου το ύψος και η δύναμη του Flolo του έδωσαν ένα σύντομο πλεονέκτημα και χτύπησε το κεφάλι του Αρθούρου σπάζοντάς του το κράνος και τον έριξε στα γόνατα σχεδόν λιπόθυμο. 

Εμφάνιση της Υπεραγίας Θεοτόκου

Οι ιππότες του Αρθούρου φώναζαν πιστεύοντας πως ο βασιλιάς τους σίγουρα θα πέθαινε. Ο Flolo  ύψωσε το σπαθί του για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα αλλά το χτύπημα δεν ήρθε ποτέ. Προς μεγάλη έκπληξη όλων η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε με έναν μανδύα από ερμίνα γύρω από τους ώμους της τον οποίο άπλωσε γρήγορα πάνω από την ασπίδα του Αρθούρου. Τόσο αγνός και λευκός ήταν ο χιτώνας από ερμίνα ώστε ο Flolo  τυφλώθηκε προσωρινά και πάγωσε από τον φόβο. Ο Αρθούρος, παρότι πληγωμένος άδραξε την ευκαιρία και με την τελευταία του δύναμη έκοψε το κεφάλι του εχθρού του με το σπαθί του, το Excalibur. 

Σχετικά με τον βασιλιά Αρθούρο και το Άβαλον εδώ 

Αγγλικό κείμενο εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow