Το Πολυτεχνείο ζει (;)

Δύο από τις φετινές μας δραστηριότητες για το Πολυτεχνείο ήταν ένα ομαδικό κολάζ που κάναμε στο οποίο κόψαμε, γράψαμε, ζωγραφίσαμε και συνθέσαμε τα κομμάτια για να φτιάξουμε τον Ναό της Δημοκρατίας, κάτι σαν οπτική απεικόνιση όσων είχαμε μάθει για την δημοκρατία,
                                      


αλλά και μία κατασκευή -αναπαράσταση του μνημείου που υπάρχει σήμερα στο Πολυτεχνείο,

   

Η σημερινή μέρα είναι σημαντική αν και τα γεγονότα γύρω μας την ξεπερνούν σε βαρύτητα. Περισσότερο από κάθε φορά, σήμερα θα πρέπει να σκεφτούμε την έννοια της δημοκρατίας , να αναζητήσουμε την ουσία της και να προσπαθήσουμε να την κάνουμε πράξη. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να τοποθετήσουμε στο κέντρο της συζήτησης μας τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Αυτό και μόνο αυτό θα μας βοηθήσει να χτίσουμε παγκόσμιες δημοκρατικές κοινωνίες άσχετα με τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της κάθε μίας. Ότι εχθρεύεται την ανθρώπινη ύπαρξη και την αξιοπρέπειά της ή χρησιμοποιεί δούρειους  ίππους (θρησκείες, φτώχια, φόβο, δικτατορίες) για να την χειραγωγήσει θα πρέπει αυτομάτως να τίθεται εκτός δημοκρατικών ορίων. Σήμερα είναι μια καλή μέρα  να σκεφτούμε αυτούς τους δούρειους ίππους που  κατασκεύασαν οι λίγοι παρανοϊκοί για να παίζουν αρρωστημένες παρτίδες  σκάκι με ολόκληρα κράτη. Και φυσικά σε αυτά τα παιχνίδια οι άνθρωποι είναι απλά αναλώσιμα ή στην καλύτερη περίπτωση η σαβούρα που όταν βουλιάζει το πλοίο αρχίζουν να πετάνε έξω για να σώσουν την παρτίδα τους. Κοινώς, μην ψάξετε τον εχθρό στον διπλανό σας όποιος και αν είναι αυτός, γιατί θα έχετε πέσει τραγικά έξω. Αυτοί που ευθύνονται παράφρονες είναι, όχι βλάκες να θέλουν να βρεθούν εκτός πλοίου.      

Και ένα βίντεο για το δρόμο… 
      
Keep walking xxx

Συνθήματα της 17 Νοέμβρη (Πολυτεχνείο)

        Φέτος μας ενέπνευσε το τραγούδι του Μάνου Λοϊζου, “το ακορντεόν” και φτιάξαμε με τα παιδιά ένα ακορντεόν που τραγούδαγε τις λέξεις, ψωμί –παιδεία-ελευθερία.

                            
                                                         
Τα νήπια έπρεπε να αντιγράψουν τις λέξεις από τον πίνακα, ενώ τα προνήπια να τις αντιστοιχίσουν (και να τις κολλήσουν).
Φτιάξαμε, όμως και ντουντούκες, με άλλα συνθήματα εκείνων των ημερών, με τις οποίες δεν σταματήσαμε να παίζουμε σήμερα όλη μέρα;)
             


Ας κλείσουμε την ανάρτηση με ένα απόσπασμα και ένα τραγούδι από την παράσταση “Το μεγάλο μας τσίρκο” Σας θυμίζει τίποτα;  Άτιμη ιστορία…



“Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.”
Κeep walking xxx

Το τραπέζι των λύσεων

     Πως μπορούμε να λύνουμε τις διαφορές μας χωρίς να φτάνουμε στα άκρα; Εμείς ετοιμάσαμε στην τάξη μας “το τραπέζι των λύσεων”. Σκεφτήκαμε ποιος είναι ο τρόπος για να φτάνουμε στη λύση όταν υπάρχει μεταξύ μας μια διαφωνία. Ενσωμάτωσα τις απόψεις των παιδιών σε μία εικόνα την οποία βρήκα στο διαδίκτυο και προσάρμοσα στα ελληνικά.

Έτσι, το ΚΟΛΑ ΠΕΝΤΕ αποφασίσαμε να γίνει το σύνθημά μας όταν θα έπρεπε να βρεθεί λύση. Στο “τραπέζι των λύσεων” μας περίμεναν δύο κουβαδάκια και ένας πίνακας. Στο ένα κουβαδάκι υπάρχουν κομμάτια του παζλ που γράφουν ΠΡΟΒΛΗΜΑ και στο άλλο κομμάτια που γράφουν ΛΥΣΗ.

Η νηπιαγωγός –διαιτητής καταγράφει το πρόβλημα στο ανάλογο κομμάτι και τα παιδιά καλούνται να σκεφτούν και να συναποφασίσουν για τη λύση του, η οποία και καταγράφεται στο κομμάτι/λύση. Όταν το πρόβλημα λυθεί, τα κομμάτια μας ενώνονται, τα παιδιά γράφουν επάνω τα ονόματά τους και μετά τα τοποθετούμε στον πίνακα για να θυμόμαστε τη συμφωνία που κάναμε.

Όπως βλέπετε εμείς τον χρησιμοποιήσαμε δις σήμερα, αφού πρώτα συζητήσαμε λύσεις για διάφορες περιπτώσεις που μπορεί να προκύψουν στην τάξη. Έδωσα έμφαση  στο να εκφράζουν τα παιδιά τα συναισθήματά τους κάθε φορά (θύμωσα, στεναχωρήθηκα, πόνεσα κτλ) στον άλλον.
Φυσικά, από ένα τέτοιο τραπέζι δεν θα μπορούσε να λείπει και η ΣΥΓΝΩΜΗ. Διαβάσαμε μια μικρή ιστορία για αυτήν 

ιστορία της συγνώμης.doc by Allison Orr

                             

και μετά είπα στα παιδιά πως η σοφή κουκουβάγια μου είπε οτι την συγνώμη χρειάζεται να έχει κανείς πολύ δύναμη  για να την πει, αλλά μόλις το κάνει γίνεται σοφότερος. Έτσι, μας έφερε ένα κουβαδάκι με κουκουβάγιες έτοιμες να γράψει κάποιος επάνω την συγνώμη του, να την κόψει και να την δώσει σε εκείνον που θέλει (είτε βρίσκεται στην τάξη μας, είτε έξω από αυτήν).
 
Το στήσαμε το τραπεζάκι μας αλλά δεν ήξερα αν θα λειτουργήσει.

Όμως, μόλις γυρίσαμε από το διάλειμμα και μέχρι να τακτοποιηθούν όλοι, γύρισα ξαφνικά και τα είδα εκεί, τα δυο μικρά πλάσματα να συζητάνε…μόνα τους

και έκατσα στην καρέκλα του γραφείου δήθεν οτι ψάχνω κάτι χαρτιά και τα κοίταζα στα κρυφά χαζογελώντας;) Μετά, πήγα κοντά και έμαθα αυτό που θα διαβάσετε και εσείς στο χαρτάκι του πίνακα δεξιά. Μάλιστα ο μικρός μου ετοίμαζε μια συγνώμη για τον φίλο του.
Καλά ξεκινήσαμε! Keep walking xxx

Η δύναμη της ομάδας

    Εαν είναι κάτι που θέλω να καταλάβουν τα παιδιά αυτή την εβδομάδα που μιλάμε για το Πολυτεχνείο και τα γεγονότα του, είναι το οτι οι Δημοκρατίες φτιάχνονται από ομάδες και στηρίζονται σε αυτές για να μπορούν να υπάρχουν. Πόσο δυνατή είναι η ομάδα σε σχέση με τον έναν;

Αρχικά, παρακολουθήσαμε το παρακάτω σύντομο βιντεάκι για να προβληματιστούμε

και μετά ενεργοποιήσαμε συνθήκες πειράματος στην τάξη μας για να απαντήσουμε στο ερώτημα. Κάναμε υποθέσεις σχετικά με αυτά που μπορούμε να κaταφέρουμε σαν ομάδα και πειραματιστήκαμε με τη δύναμη.

   

               

    

                

Μπορείτε ακόμα να μετακινήσετε κάτι φυσώντας όλοι μαζί ή να παρακολουθήσετε πως αναπηδάει ένα κομμάτι χαρτί αν φωνάξετε δίπλα του όλοι μαζί.

Σαν προέκταση αυτής της ενότητας μπορείτε να κάνετε δραστηριότητες που έχουν σχέση με τον εκφοβισμό στο σχολείο (bullying) και το πως όταν λειτουργούμε σαν ομάδα μπορούμε να το εμποδίσουμε αυτό.

Keep walking xxx

Τα κλειδιά της Δημοκρατίας

         Εβδομάδα Πολυτεχνείου αυτή που διανύουμε, και είναι μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε έννοιες εκτός από αυτήν της Δημοκρατίας. Εχθές, λοιπόν, μιλώντας για την δημοκρατία που μοιάζει σαν μια ανοιχτή αγκαλιά που χωράει μέσα τους πάντες, ένας μικρός μου είπε οτι η δημοκρατία είναι μεγάλη “σαν παλάτι”. Σου λέει το παιδί, ένα απλό σπιτάκι που να χωρέσει τόσο λαό μέσα;).

Αυτό μου έδωσε την ιδέα να φτιάξω ένα παιχνίδι γλωσσικό για να προσεγγίσω έννοιες που έχουν άμεση σχέση με την δημοκρατία. Έτσι γεννήθηκαν τα κλειδιά της δημοκρατίας. Η δημοκρατία, λοιπόν, είναι ένα μεγάλο παλάτι αλλά για να μπεις σε αυτό θα πρέπει να ξεκλειδώσεις όλες τις πόρτες του. Άλλωστε η δημοκρατία δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται συνεχόμενη προσπάθεια για να κρατάς τις πόρτες συνεχώς ξεκλείδωτες. Το κλειδί της κάθε πόρτας είναι ένα μικρό παζλ που έχει επάνω του γραμμένη την μαγική λέξη που ανοίγει την πόρτα. Η κάθε ομάδα φτιάχνει το πάζλ του κλειδιού,

αντιγράφει την λέξη σε ένα χαρτάκι

και μετά την γράφει στο κλειδί της πόρτας.

Στη συνέχεια, όλες μαζί οι ομάδες ελέγχουμε αν βρήκαμε τις λέξεις-κλειδιά που ξεκλειδώνουν τις πόρτες

και φυσικά συζητάμε γιατί όλα αυτά είναι απαραίτητα προκειμένου να υπάρχει δημοκρατία σε μια χώρα, ομάδα κτλ.

Εαν θέλετε να φτιάξετε τα κλειδιά της δημοκρατίας για να παίξετε και εσείς το παιχνίδι στην τάξη σας κλικ στην εικόνα.

Keep walking xxx

 

Πολυτεχνείο: γλώσσα, μαθηματικά και μουσική

           Μία ανάρτηση δύο ημερών, μια και ο ρημαδοβήχας δεν με άφησε σε ησυχία εχθές.

          Συνεχίσαμε να μιλάμε για τον ήχο δίνοντας έμφαση στην ένταση, το ρυθμό και τη διάρκειά του. Για να καταννοήσουμε αυτές τις έννοιες χωριστήκαμε σε ομάδες και η κάθε ομάδα έπρεπε να φωνάξει ένα από τα συνθήματα του Πολυτεχνείου (ψωμί, παιδεία, ελευθερία/ κάτω η χούντα/ λαέ λαέ ή τώρα ή ποτέ) με τον τρόπο που θα υποδείκνυα (αργά, δυνατά, κοφτά κτλ). Επαναλάβαμε το παιχνίδι χρησιμοποιώντας μουσικά όργανα.

Κάναμε και την παρακάτω εργασία,

και μετά συζητήσαμε για όλα εκείνα που χρειάζεται το μικρό λουλούδι της δημοκρατίας για να μεγαλώσει. Τα παιδιά τα υπαγόρευσαν ή τα περιέγραψαν με δικά τους λόγια και έτσι γράψαμε τις λέξεις σε ένα μεγάλο χαρτί. Με τη βοήθειά του, κάναμε την ακόλουθη εργασία (η οποία θα γινόταν λουλούδι- κατασκευή αν δεν ήμουν χάλια).

  

Χρονική ακολουθία και αντιγραφή των λέξεων για τα νήπια, απλή

χρονική ακολουθία για τα προνήπια. Εάν  ξαναέκανα την άσκηση θα άφηνα τα νήπια να ζωγραφίσουν μόνα τους την εξέλιξη του λουλουδιού.

Σήμερα, μιλήσαμε για τους ευχάριστους, τους δυσάρεστους ήχους, την ηχορρύπανση και τη σιωπή. Έτσι θυμηθήκαμε ποιοί ήταν οι ευχάριστοι ήχοι της δημοκρατίας (από την ακρόαση της πρώτης μέρας) και ποιοί οι δυσάρεστοι της δικτατορίας. “ Και με τη σιωπή τί γίνεται; έχει ήχους η σιωπή; Μπορεί να είναι ευχάριστη ή δυσάρεστη;” “Η σιωπή είναι σαν το μηδέν στους αριθμούς” μου είπε ένας μικρός μου:) “Άρα η σιωπή δεν έχει κανέναν ήχο;”

Και έτσι τους έδειξα, διάφορες ανθρώπινες γκριμάτσες και τους ζήτησα να μου πουν τί σιωπές ήταν αυτές και ποιό γεγονός πίστευαν οτι τις είχε προκαλέσει. Καταλήξαμε σε αυτό,

και στο συμπέρασμα οτι καμιά φορά η σιωπή μπορεί να κάνει πολύ θόρυβο (ή να τον προμηνύει, λέω εγώ τώρα), αρκεί να είμαστε παρατηρητικοί και όχι αδιάφοροι;)

                                          

Τέλος, αφήσαμε κι εμείς τα δικά μας γαρύφαλλα στο Πολυτεχνείο,

Keep walking xxx

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μέσα από τους ήχους.

           Σήμερα, αφηγήθηκα στα παιδιά μου τα γεγονότα του Πολυτεχνείου κάπως έτσι,

Στα σημεία των παρενθέσεων, τους έβαζα να ακούσουν τους αντίστοιχους ήχους που μπορείτε να κατεβάσετε πατώντας την εικόνα.

                                                       

Μετά αφού είδαμε το ωραίο βιντεάκι που έφτιαξε το Λενιώ, τους έδωσα τις παρακάτω εικόνες

  οι οποίες αντιστοιχούν στους ήχους και έπρεπε αρχικά να τις βάλουν στη σωστή σειρά ενώ τους διάβαζα την ιστορία και στη συνέχεια να κατηγοριοποιήσουν τους ήχους σε ανθρώπινους, φυσικούς και μηχανικούς.

                 

Τέλος, κάναμε και μια αναπαράσταση των γεγονότων χρησιμοποιώντας μόνο τους ήχους, χωρίς να λέμε δηλαδή λόγια, την οποία και επαναλάβαμε μια και είχε επιτυχία;)

Να και μερικές φωτογραφίες,

περνάνε οι εποχές…(7 χρόνια),

οι φοιτητές μπαίνουν στο Πολυτεχνείο,

(ο μικρός με το τηλέφωνο, μιλάει στο ραδιόφωνο)

στρατιώτες, αστυνομικοί περικυκλώνουν το Πολυτεχνείο, οι φοιτητές είναι μέσα και ο κόσμος είναι πίσω από τους αστυνομικούς και φωνάζει συνθήματα.

μπαίνει το τάνκ… κάποια παιδιά σκοτώνονται άλλα τα χτυπάνε,

Η δημοκρατία κέρδισε!

                      ΖΗΤΩΩΩ!!!

Κλείνοντας τη σημερινή μέρα θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό:

“Κυρία εμείς τώρα έχουμε δημοκρατία, έτσι δεν είναι;” (ρώτησε ανήσυχο ένα από τα προνήπιά μου αμέσως μετά το βίντεο των γεγονότων που παρακολουθήσαμε),

Ένιωσα άβολα…με κοίταζαν…και περίμεναν. Και ενώ σε γενικές γραμμές θεωρώ τον εαυτό μου συναισθηματικά ψύχραιμο, ενίοτε και ψυχρό, ένιωσα εκείνη ακριβώς τη στιγμή τέτοια φόρτιση που αυτόματα γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη για να καταπιώ τα νεύρα μου (;), τη στεναχώρια μου (;), την ανικανότητά μου(;).

“Ξέρετε παιδιά, η δημοκρατία είναι σαν ένα πολύ μικρό λουλούδάκι με την πιο υπέροχη μυρωδιά. Και επειδή είναι τόσο μικρό και ευαίσθητο χρειάζεται συνέχεια φρονίδα. Κάθε μέρα στη ζωή σας, λοιπόν, όπου και αν βρίσκεστε, ότι και αν κάνετε θα πρέπει να παλεύετε για να το κρατήσετε ζωντανό.”

Keep walking xxx